Wybrani zawsze w Chrystusie: świadectwo wieków

utworzone przez | sie 20, 2026 | Egzegezy, Teologia reformowana

Od kiedy w Chrystusie?

Efez. 1:4 Tak jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem.

Istnieje prawda, którą wielu wyznających łaskę zna połowicznie: że Bóg wybrał swój lud przed założeniem świata. Lecz Pismo mówi coś dokładniejszego: nie tylko że nas wybrał, ale jak nas wybrał: otóż Bóg „wybrał nas w Nim„, w Chrystusie.

Wybranie nie jest wyborem luźnych jednostek, które kiedyś, w czasie, zostaną dopiero przyłączone do Chrystusa; jest wyborem ludu w Głowie, tak że w odwiecznej radzie Boga Kościół nigdy nie był poza Chrystusem.

Z rozważania tej wiecznej rady wypływa wyznanie ojców: zawsze byliśmy „w Nim”.

Argument biblijny

Zacznijmy od tekstu: Efezjan „Tak jak nas wybrał w nim przed założeniem świata„ (Efez. 1:4). Zwróćmy uwagę na frazę ἐν αὐτῷ en autō, „w Nim”. Paweł nie mówi, że Bóg wybrał nas „ze względu na Chrystusa”, którego dopiero potem mieliśmy przyjąć, ani „z zamiarem przyłączenia nas do Chrystusa”. Mówi, że wybrał nas w Nim. Chrystus jest sferą, w której dokonało się wybranie.

Otóż Słowo Boże ukazuje konieczność: aby lud był wybrany w Chrystusie, sam Chrystus musiał być wybrany pierwszy jako Ten, w którym wybrano innych. I tak właśnie Pismo Go przedstawia:

Izaj. 42:1 Oto mój sługa, którego wspieram, mój wybrany, którego sobie upodobała moja dusza. Dałem mu swojego Ducha, on przyniesie narodom sąd.

1 Piotra 2:6 Dlatego mówi Pismo: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

Chrystus jest pierwszym i głównym Wybranym; a rzesza zbawionych została wybrana w Nim, jako ciało dla Głowy Kościoła, którym jest Chrystus. Jeśli więc byliśmy wybrani w Chrystusie przed założeniem świata, to przed założeniem świata byliśmy w Chrystusie w odwiecznym dekrecie, postanowieniu.
.

List do Tytusa

Pismo daje nam więcej świadectw, których logiczna analiza prowadzi do tego samego wniosku:

Tyt. 1:2 W nadziei życia wiecznego, które obiecał przed dawnymi wiekami (χρόνων αἰωνίων) ten, który nie kłamie, Bóg;

Bóg obiecał życie wieczne „przed dawnymi wiekami„ — dosłownie: przed czasami wieków lub przed wiecznym czasem. Ta obietnica nie wisi w próżni, ponieważ dana jest konkretnemu komuś i dotyczy konkretnych ludzi. Bóg, zanim istniał czas, obiecał życie wybranym w Chrystusie? Obietnica dana przed wiekami zakłada tych, którym jest dana — a więc lud już wówczas był „przed Jego obliczem” w Chrystusie.
.

2 List do Tymoteusza

2 Tym. 1:9 Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy (χρόνων αἰωνίων)

Widzimy tu dokładnie, że łaska została nam dana „w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy”. I ponownie to odniesienie do przedwiecznego dekretu. Dar siłą rzeczy zakłada obiekt, odbiorcę, kogoś obdarowanego. Łaska była dana nie na podstawie uczynków ani przewidzianej wiary, lecz na podstawie samego postanowienia i łaski. Jeśli jednak łaska była nam dana w Chrystusie, zanim zaczął się czas, to musieliśmy być w Chrystusie, zanim zaczął się czas, aby ją otrzymać.
.

Apokalipsa

Obj. 13:8 Wszyscy mieszkańcy ziemi oddadzą jej pokłon, ci, których imiona nie są zapisane w księdze życia Baranka zabitego od założenia świata.

Imiona wybranych są zapisane w księdze życia Baranka „od założenia świata”, a sam Baranek jest „zabity od założenia świata”. Ofiara Baranka dotyczy ludu. Chrystus jest zabity od założenia świata na mocy dekretu (choć historycznie dekret został zrealizowany w Jerozolimie ok. 2 tysięcy lat temu). Wybrani byli w Baranku zatem od założenia świata a Jego śmierć była ich śmiercią w Bożym postanowieniu, podczas gdy ich imiona były już wpisane w Bożą księgę życia.
.

Wnioski

Zbierzmy te cztery świadectwa razem, wedle zasady, że Pismo tłumaczy Pismo. Wybranie było w Chrystusie (Efez. 1:4); obietnica dana przed wiekami (Tyt. 1:2); łaska dana w Chrystusie przed czasem (2 Tym. 1:9); imiona wpisane w księgę Baranka zabitego od założenia świata (Obj. 13:8). Wniosek jest jeden: : wybrani zawsze byli w Chrystusie. Nie ma takiej chwili w wieczności, w której lud Boży byłby poza swoją Głową.
.

Świadectwo kościoła

Nasza doktryna nie jest nowinkarstwem. Kościół wyznawał tę prawdę na przestrzeni wielu wieków.

Gajusz Mariusz Wiktoryn (ok. 285-ok. 365) — rzymski retor nawrócony u schyłku życia, autor pierwszych łacińskich komentarzy do listów Pawła:

Bóg wybrał nas — z pewnością On wybrał nas, gdy już istnieliśmy; i wybrał nas w Chrystusie: zatem zarówno my, jak i Chrystus byliśmy przedtem. A co znaczy „przedtem”? Z pewnością od wieczności. Powiedział bowiem: „przed założeniem świata”… Nie wybrał nikogo poza tymi, którzy byli; a potem powiedział „w Chrystusie”, to znaczy „w Nim”: zatem Chrystus istniał, a my istnieliśmy w Chrystusie. Nie może być bowiem tak, że Chrystus istniał, a my nie istnieliśmy. [1]

Hieronim (ok. 347-420) — jeden z czterech wielkich doktorów kościoła zachodniego, tłumacz Wulgaty, najwybitniejszy biblista starożytności:

Albowiem ci, którzy są wybrani w Chrystusie przed założeniem świata, byli już w poprzednich wiekach [2] (łac. Qui enim Electi sunt in Christo ante constitutionem mundi, in prioribus saeculis jam fuerunt).

Bernard z Clairvaux (1090-1153) — cysterski opat, doktor kościoła, najbardziej wpływowy głos duchowy XII wieku:

Według tego samego ducha byliśmy w Chrystusie na długo przed tym, jak byliśmy w Adamie według ciała [3] (łac. secundum quem etiam spiritum longe ante fuimus in Christo, quam secundum carnem in Adam).

Tomasz z Akwinu (1225-1274) — dominikanin, teolog scholastyczny, nawet ten heretyk musiał przyznać rację Słowu Bożemu:

Przeznaczył nas w Nim, to znaczy przez Chrystusa… od wieków, zanim powstaliśmy [4] (łac. praeordinavit nos in ipso, id est per Christum… ab aeterno, antequam fieremus).

Jan Kalwin (1509-1564) — Reformator genewski, autor Institutio christianae religionis, ojciec teologii Reformowanej:

„Pismo Święte pokazuje, że zostaliśmy bezinteresownie przyjęci przez Boga, zanim się urodziliśmy„; oraz: „Wieczny wyrok Boga, przez który wybrał nas dla siebie jako synów przed założeniem świata” [5].

Teodor Beza (1519-1605) — następca Kalwina w Genewie, teolog i biblista, wydawca greckiego Nowego Testamentu:

Ojciec niebieski… nie widzi nas najpierw w Chrystusie, kiedy zostaliśmy Mu oddani, lecz wybrał nas, poznał nas i umiłował nas w Nim, zaiste, nawet zanim zostały położone fundamenty świata, a znacznie bardziej, gdy jeszcze Go nienawidziliśmy. [6]

Formuła zgody (1577) — luterańskie wyznanie wiary zamykające wewnętrzne spory Reformacji, część Księgi zgody:

„Chrystus, który jest Księgą Życia, w której wszyscy są zapisani i wybrani, którzy mają być zbawieni w wieczności” [7].

Samuel Richardson (działający w latach 1643-1658) — angielski baptysta partykularny, jeden z sygnatariuszy pierwszej londyńskiej konfesji baptystycznej:

„Chociaż nigdy nie byliśmy poza Chrystusem… Bycie w Chrystusie, w Efez. 1:4, jest przez wybranie, a nie przez wiarę” [8].

Thomas Goodwin (1600-1680) — czołowy teolog purytański, członek Zgromadzenia Westminsterskiego, kapelan Olivera Cromwella:

„Wybrał nas w sobie i nigdy nie brał nas pod uwagę poza sobą… Otóż, wybranie jest tym, co najpierw daje wam bycie w Chrystusie„ [9].

Tobias Crisp (1600-1643) — angielski duchowny, głośny obrońca darmowej łaski przeciw legalizmowi:

„Życie każdej wybranej osoby ma byt w Chrystusie, zanim uwierzy; wiara zatem… tylko ona objawia to, co było wpierw” [10].

Elisha Coles (ok. 1608-1688) — purytański pisarz, autor cenionej rozprawy o Bożej suwerenności:

„Wszyscy oni byli w Chrystusie od wieczności tak prawdziwie (ale duchowo), jak ludzkość w Adamie, kiedy upadł” [11].

Herman Witsius (1636-1708) — holenderski teolog Reformowany, wybitny przedstawiciel teologii przymierza:

„Wybrana osoba jest prawdziwie i rzeczywiście zjednoczona z Chrystusem przed rzeczywistą wiarą… wzajemne zjednoczenie… dokonuje się jedynie przez wiarę” [12].

John Gill (1697-1771) — angielski baptysta kalwinistyczny, autor monumentalnego komentarza do całej Biblii oraz Ciała doktrynalnej boskości:

„Wiara nie daje nam bytu w Chrystusie ani nie jednoczy nas z Nim… wtedy to, co było przedtem ukryte, staje się jawne„;
.
 „Mieszkali w nim potajemnie, zanim uwierzyli… a będąc nawróceni, mają w nim jawne mieszkanie przez wiarę”;
.
 „Nasze jawne bycie w Chrystusie, w konsekwencji ukrytego bycia w Nim od wieczności przez wybierającą łaskę” [13].

Samuel Eyles Pierce (1746-1829) — angielski kaznodzieja doświadczalnego kalwinizmu, autor pism o zjednoczeniu z Chrystusem:

„Jest to wieczna jedność; jest to jedność ujawniona i przynosząca radość w czasie” [14].

William Gadsby (1773-1844) — czołowy kaznodzieja angielskich baptystów szczególnych (Strict Baptists), autor popularnego katechizmu i śpiewnika:

„Duch stosuje odkupienie przez Chrystusa do wybranych, wzbudzając w nich wiarę i w ten sposób doprowadzając ich do poznania ich jedności z Chrystusem”
.,
„Żywotnie objawia to, czym są na mocy wiecznej jedności z Nim, w starożytnych osadach nieba” [15].

Gilbert Beebe (1800-1881) — amerykański kaznodzieja Baptystów Pierwotnych (Primitive Baptists), wydawca pisma Signs of the Times:

„Objawienie nie jest początkiem tego, co się objawia; albowiem zanim zostało objawione, było u Ojca„ [16].

J.C. Philpot (1802-1869) — angielski kaznodzieja Strict Baptist, dawny wykładowca Oksfordu, redaktor Gospel Standard:

„Byli »bez Chrystusa«, to znaczy bez widocznego zjednoczenia i komunii z nim. Chociaż… przez swoje wieczne wybranie w Chrystusie, byli członkami„;
.
 „Zanim zostaną w niego wszczepieni doświadczalnie — mają wieczną, immanentną jedność z Nim przed wszystkimi światami”;

. „Ich wieczna jedność… towarzyszy im przez cały ich nieodrodzony stan” [17].

Charles H. Spurgeon (1834-1892) — londyński baptysta kalwinistyczny, najsłynniejszy kaznodzieja wiktoriańskiej Anglii:

„Wieczna jedność, która istniała między Chrystusem a Jego wybranymi… potrzebowała jedynie odpowiedniej okazji, aby się objawić” [18].

Geerhardus Vos (1862-1949) — holendersko-amerykański teolog z Princeton, ojciec reformowanej teologii biblijnej:

„Człowiek jest najpierw zjednoczony z Chrystusem, Pośrednikiem przymierza, przez mistyczną unię, która znajduje swoje świadome rozpoznanie w wierze” [19].

R. Knill (1874) — XIX autor ewangeliczny:

„Związek między PANEM Jezusem Chrystusem a przedmiotami Jego wiecznej miłości nie został zerwany ani rozwiązany przez upadek„ [20].

A.W. Pink (1886-1952) — angielski pisarz i kaznodzieja, autor Suwerenności Boga, orędownik odrodzenia kalwinizmu w XX wieku:

„Zawsze jest to »w (gr. en) Chrystusie«, gdyż Kościół nigdy nie był poza Chrystusem!„;
.
„Tylko za pomocą tego trzeciego związku objawiają się nam pierwszy i drugi” [21].

John Murray (1898-1975) — szkocko-amerykański teolog reformowany, wieloletni wykładowca Westminster Theological Seminary:

„Zjednoczenie z Chrystusem, które ma swój początek w wyborze dokonanym przez Chrystusa przed założeniem świata„ [22].

H.D. Haddow (kazanie, 1916) — kaznodzieja tradycji doświadczalnego kalwinizmu:

„W Nim, zanim zgrzeszyłem w Adamie… w Nim, zanim się urodziłem; w Nim, na zawsze w Nim„ [23].

R. Scott Clark (ur. 1961) — współczesny amerykański historyk Kościoła i teolog Reformowany, wykładowca Westminster Seminary California:

„Na mocy dekretu można powiedzieć, że byliśmy »w Chrystusie« od wieczności„ [24].

David J. Engelsma (ur. 1939) — amerykański teolog Protestanckich Kościołów Reformowanych, emerytowany profesor ich seminarium:

Można powiedzieć, że rzeczywiste,doświadczalne zbawienie wybranego zaczyna się od zjednoczenia go z Chrystusem przez Ducha Świętego. Poprzedza to nawet odrodzenie, ponieważ nowe życie Chrystusa, które jest życiem nowego narodzenia, wymaga uprzedniego zjednoczenia z Chrystusem, aby nowe życie Chrystusa mogło zstąpić na wybranego grzesznika. To jest głęboka prawda zagadnienia (pytania) 20 Katechizmu, które przedstawia wiarę jako więź, która wszczepia nas w Chrystusa. Ta rzeczywistość wiary jako więzi w zagadnieniu (pytaniu) 20 jest często pomijana w dyskusjach na temat tego, czy wiara jest więzią, czy działaniem. Głęboka doktrynalna i duchowa prawda, której naucza zagadnienie (pytanie) 20, głosi, że musimy najpierw zjednoczyć się z Chrystusem, zanim będziemy mogli w ogóle skorzystać z jakichkolwiek dobrodziejstw zbawienia. Postrzegając wiarę jako zjednoczenie z Chrystusem, teolog Reformowany zaproponuje »porządek zbawienia« rozpoczynający się od wiary, a dopiero potem kontynuowany odrodzeniem. Zjednoczenie z Chrystusem! To jest podstawowy element zbawienia. A właściwe zrozumienie przymierza uzna to za prymat przymierza.
.
Co do pytania, kiedy zaczyna się zjednoczenie z Chrystusem…Zaczyna się ono w dekrecie o wybraniu, które było nie tylko wyborem niektórych »do zbawienia« w Chrystusie, ale wyborem niektórych »w Chrystusie« do zbawienia (Efez. 1:4). Oznacza to, że Chrystus Jezus jest pierwszym i głównym wybranym, a rzesza ludzi, którzy zostali wybrani, została wybrana »po« Jego wyborze, ze względu na Niego oraz dla dopełnienia Jego zwierzchnictwa nad ciałem, czyli Kościołem. Zauważam tak na marginesie, że łaciński oryginał głównego artykułu o wybraniu w Kanonach z Dort oddaje w pełni sens wyboru w Chrystusie, co w naszym angielskim tłumaczeniu jest niejasne. Nasza angielska wersja brzmi: »wybrany… do odkupienia w Chrystusie«, jak gdyby nie wybranie, lecz odkupienie było w Chrystusie. Oryginał artykułu brzmi: »ad salutem elegit in Christo«, czyli »wybrany w Chrystusie do zbawienia«.
.
Samo wybranie było w Chrystusie. Pocieszeniem tego poprawnego poglądu na wybranie, które jest wieczne, jest to, że wierzący nigdy nie był oddzielony od Chrystusa. Wiecznie, z łaskawego postanowienia Boga, był (jest) w Chrystusie.
.
Teksty, do których odwoływał się Kalwin w cytowanych powyżej fragmentach, i wiele innych, nauczają również o historycznym, rzeczywistym, duchowym, doświadczalnym zjednoczeniu z Chrystusem, które rozpoczyna się od dzieła łaski, jakim jest dar Ducha Świętego, niezależnie od tego, czy umiejscawia się ten początek w wierze jako więzi, czy w odrodzeniu. Istnieje zatem ważna jedność zawarta w dekrecie, a także istotna realizacja dekretu w rzeczywistej, duchowej jedności.
.
Dodałbym, że istnieje jedność sądowa, gdyż byliśmy jedno z Chrystusem w Jego odkupieniu za nasze grzechy. Umarliśmy wraz z Nim. Można by poszerzyć rozumienie jedności z Chrystusem o nasze zmartwychwstanie i wniebowstąpienie razem z Nim, dzięki czemu już teraz jesteśmy z Nim w chwale. [25]

Zauważmy porządek, który ci świadkowie zgodnie zachowują chroniący przed błędem. Rozróżniają oni jedność ukrytą, dekretową, wieczną (byliśmy w Chrystusie w Bożym postanowieniu wybrania) od jedności jawnej, doświadczalnej, dokonanej w czasie przez Ducha i wiarę.

Wiara objawia nam wieczną, dekretywną jedność z Chrystusem i wprowadza w świadome przeżycie to, co było prawdą od wieczności.
.

Obiekcja Arminian i jej obalenie

Arminianin sprzeciwi się doktrynie wiecznego bytu w Chrystusie mówiąc, że wybór jest warunkowy, oparty na na przewidzianej wierze. Bóg wybrał tych, o których wiedział, że uwierzą; „w Chrystusie” znaczy więc „pod warunkiem przyszłego zjednoczenia z Chrystusem przez wiarę”. Stąd jesteśmy w Chrystusie dopiero wtedy, gdy uwierzymy a nie od wieczności. Na dowód heretyk sięgnie po teksty mówiące o byciu „bez Chrystusa” czy „wcześniejszym byciu w Chrystusie”

Efez. 2:12 Byliście w tamtym czasie bez Chrystusa, obcy względem społeczności Izraela i obcy przymierzom obietnicy, niemający nadziei i bez Boga na świecie.

Rzym. 16:7 Pozdrówcie Andronika i Juniasa, moich krewnych i moich współwięźniów, którzy są poważani wśród apostołów, którzy też przede mną byli w Chrystusie.

Rozważmy to
.

Pierwszy kontrargument

Po pierwsze, Efezjan 1:4 zamyka drogę wybraniu z przewidzianej wiary. Bóg wybrał nas w Chrystusie „przed założeniem świata” a więc zanim istnieliśmy, zanim uwierzyliśmy, zanim uczyniliśmy cokolwiek. Wybranie oparte na przewidzianej wierze czyniłoby wiarę uczynkiem i podstawą wyboru; a 2 Tym. 1:9 odrzuca to jednym słowem: powołani jesteśmy „nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski”.

2 Tym. 1:9 Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy.

Gdyby wybranie zależało od przewidzianej w nas wiary, zależałoby od stworzenia, nie od Boga, wtedy nie byłoby już, byłaby ludzka praca. Pismo Święte ponownie przeczy temu twierdzeniu:

Rzym. 4:5 Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość.

Wiara nie jest podstawą wybrania, jest Bożym darem i Bożym działaniem w chrześcijaninie! Ponownie Paweł świadczy, że postanowienie wybrania trwa, „gdy [dzieci] jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego zatem zanim mogły uwierzyć.

Rzym. 9:11 Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje;

Stąd to nie wiara  jest przyczyną wybrania ale wybranie jest przyczyną udzielenia wybranemu daru wiary:

Dzieje 13:48 Kiedy poganie to usłyszeli, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a uwierzyli wszyscy, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego.

Drugi kontrargument

Po drugie, obiekcja myli dwie różne rzeczy, które Pismo i teolodzy starannie rozdzielają: jedność wieczną, dekretywną, oraz jedność jawną, doświadczalną. Gdy Paweł mówi Efezjanom, że byli „bez Chrystusa”, mówi o ich dawnym stanie widocznym, o braku świadomego zjednoczenia i społeczności z Chrystusem a nie o ich stanie w wiecznym postanowieniu Boga. Sami zaproszeni świadkowie odpowiadają na ten zarzut. Philpot: „Byli »bez Chrystusa«, to znaczy bez widocznego zjednoczenia i komunii z nim. Chociaż… przez swoje wieczne wybranie w Chrystusie, byli członkami”. Podkreślmy doktrynę:

Teologiczne wyjaśnienie wszystkich takich tekstów polega na tym, że odnoszą się one po prostu do naszego »świadomego doświadczenia« bycia w Chrystusie albo do jego »przejawu«, i nie podważają mistycznego zjednoczenia między nami a Chrystusem, które istnieje od wieczności. Choć nie doświadczamy świadomie naszego zjednoczenia z Chrystusem, dopóki nie uwierzymy to jednak ZAWSZE byliśmy »w Nim.

Trzeci kontrargument

Po trzecie, u korzenia herezji leży antyteza dwóch religii. Arminianizm stawia najpierw człowieka, potem Boga: człowiek wierzy, więc Bóg go wybiera. Ale Pismo stawia najpierw Boga, potem człowieka: Bóg wybiera, więc człowiek wierzy.

  • Pierwsze czyni z wiary przyczynę wybrania i zawiesza wieczny wyrok Boga na chwiejnej woli stworzenia;
    .
  • Ddrugie czyni wiarę owocem wybrania i osadza zbawienie w niewzruszonym postanowieniu Boga.

A skoro wybranie było w Chrystusie i od wieczności, to nie ma takiej godziny — ani w czasie, ani przed czasem — w której wybrany byłby oddzielony od swojej Głowy.
.

Podsumowanie i wezwanie do upamiętania

Chrystus jest pierwszym Wybranym; w Nim, przed założeniem świata, wybrany został Jego lud (Efez. 1:4). Obietnica życia dana była przed wiekami (Tyt. 1:2), łaska dana w Chrystusie przed czasem (2 Tym. 1:9), a imiona wybranych wpisane w księgę Baranka od założenia świata (Obj. 13:8). Kościół wyznawał to od Wiktoryna po dziś: wybrani zawsze byli „w Nim”. Rozróżniamy przy tym, jak wcześniejsi teolodzy, jedność ukrytą w dekrecie od jawnej jedności doświadczalnej, którą Duch sprawia przez wiarę.

Jest w tym niewysłowiona pociecha dla wierzącego, ponieważ nie było chwili, w której Bóg patrzyłby na ciebie z gniewem jako na będącego poza Chrystusem, a potem, ujrzawszy twoją wiarę, przyjął cię. Byłeś w Chrystusie, zanim byłeś w Adamie; umiłowany w Nim, zanim Go umiłowałeś, „a znacznie bardziej, gdy jeszcze Go nienawidziłeś” (Beza). Twoje zbawienie nie zaczęło się od twojej decyzji; zaczęło się w wiecznej radzie Boga, który wybrał cię w Synu, w swoim dekrecie.

Teraz ty, który opierasz nadzieję na własnej wolnej woli, na sile swojej decyzji, na tym, żeś sam wybrał Boga — upamiętaj się z tej próżnej ufności. Arminiańskie złudzenie jeszcze nigdy nikogo nie zbawiło. Ten, kto stawia stworzenie na pierwszym miejscu odziera Boga z chwały i musi ponieść za to karę. Otóż nie ty pierwszy umiłowałeś; nie twoja wiara uczyniła cię wybranym.

Jer. 31:3 Powiedz: Dawno PAN mi się ukazał, mówiąc: Owszem, umiłowałem cię wieczną miłością, dlatego przyciągam cię swoim miłosierdziem.

1 Jana 4:10 Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że on nas umiłował i posłał swego Syna, aby był przebłaganiem za nasze grzechy.

Jan 15:16 Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście wyszli i wydali owoc, i aby wasz owoc trwał, i aby Ojciec dał wam to, o cokolwiek poprosicie go w moje imię.

Człowieku, porzuć kult własnej twej osoby. Złóż broń własnej woli i uznaj suwerenną, wybierającą łaskę, która wyprzedza wszystko, co w tobie.

Bogu, który nas umiłował, zanim byliśmy i który nas wybrał w Chrystusie przed założeniem świata niech będzie chwała.

Soli Deo gloria.

Tłumaczenia cytatów: Robert Jarosz

Przypisy

[1] Gajusz Mariusz Wiktoryn, Komentarz do Listu do Efezjan (Ef 1:4).
[2] Hieronim, Komentarz do Księgi Koheleta (Koh 1:9).
[3] Bernard z Clairvaux, W pochwale nowego rycerstwa (De laude novae militiae) XI.24.
[4] Tomasz z Akwinu, Komentarz do Listu do Efezjan (Ef 1:4).
[5] Jan Kalwin, Komentarz do Listu Jakuba (Jk 1:18); Komentarz do Listu do Rzymian (Rz 8:23).
[6] Teodor Beza, Księga chrześcijańskich pytań i odpowiedzi (1574).
[7] Formuła zgody (1577), Streszczenie (Epitome) XI.6.
[8] Samuel Richardson, Usprawiedliwienie jedynie przez Chrystusa (1647).
[9] Thomas Goodwin, Wykład pierwszego rozdziału Listu do Efezjan.
[10] Tobias Crisp, Wywyższony sam Chrystus.
[11] Elisha Coles, Praktyczna rozprawa o suwerenności Boga.
[12] Herman Witsius, Uwagi o charakterze pojednawczym (irenicznym).
[13] John Gill, Wieczne zjednoczenie z Chrystusem; Wykład Psalmu 90:1; Ciało doktrynalnej boskości („O wiecznej jedności wybranych Boga z Nim”).
[14] Samuel Eyles Pierce (1812).
[15] William Gadsby, Katechizm, pytanie 40; Chrystus i Jego Kościół, Jedno.
[16] Gilbert Beebe, Życie wieczne, „Znaki czasu” (Signs of the Times), 15 stycznia 1859.
[17] J.C. Philpot, Daily Portions (Codzienne Fragmenty), 24 marca; Through Baca’s Vale (na temat Judy 1:1); Blessings Imputed (Przypisane Błogosławieństwa).
[18] Charles H. Spurgeon, Wino korzenne z mojego granatu.
[19] Geerhardus Vos, Nauka o Przymierzu w teologii reformowanej.
[20] R. Knill, Czym jest Ewangelia Chrystusa? (1874).
[21] A.W. Pink, Związek duchowy i komunia.
[22] John Murray, Suwerenność Boga.
[23] H.D. Haddow, Christ Made Sin — Sinners Made Righteous (Chrystus uczyniony grzechem – Grzesznicy usprawiedliwieni), kazanie, 1916.
[24] R. Scott Clark, Czy chrzest zbawia?
[25] David J. Engelsma, o zjednoczeniu z Chrystusem, wybraniu i przymierzu (por. Kanony z Dordrechtu, I; Katechizm Heidelberski, Pyt. 20).

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email