utworzone przez Reformowani | paź 22, 2026 | Rzymski katolicyzm, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia historyczna
Rozdział IX – „próżna ufność heretyków” czy pewność wiary?
Hebr. 11:1 A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, i przekonaniem co do tego, czego nie widzimy
W rozdziale dziewiątym [papiści] pomstują przeciwko temu, co nazywają „próżną ufnością heretyków”. Według ich definicji polega to na tym, że uważamy to za pewne, że nasze grzechy są nam przebaczone i że opieramy się na tej ufności.
Sobór Trydencki, Sesja VI, rozdz. IX Chociaż trzeba wierzyć, że grzechy są lub kiedykolwiek były odpuszczone tylko z łaski Bożego miłosierdzia ze względu na Chrystusa, to jednak nie można mówić, że temu, kto chełpi się ufnością i pewnością przebaczenia swych grzechów [i na niej jedynie polega, grzechy są odpuszczone]; jakkolwiek taka próżna ufność, całkowicie obca pobożności, może występować u heretyków i schizmatyków (…). Jak bowiem nikt z pobożnych nie powinien wątpić w miłosierdzie Boże, zasługę Chrystusa ani moc i skuteczność sakramentów, tak też każdy, kto spogląda na swą własną słabość i brak usposobienia, może się lękać i drżeć o swą łaskę; gdyż nikt nie może wiedzieć z pewnością wiary, co do której nie ma żadnego błędu, że już otrzymał łaskę Bożą. [23]
Jeśli jednak posiadanie tej pewności czyni człowieka heretykiem, wobec tego gdzież jest miejsce na błogosławieństwo wysławiane przez Dawida?
Psalm 32:1-2 1. Błogosławiony ten, komu przebaczono występek, komu grzech zakryto. 2. Błogosławiony człowiek, któremu PAN nie poczytuje nieprawości i w którego duchu nie ma podstępu.
Co więcej, gdzie jest miejsce na pokój, o którym rozprawia Paweł w rozdziale piątym Listu do Rzymian, skoro opieramy się na czymś innym niż łaskawości Boga?
Rzym. 5:1 Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;
Jakże inaczej Bóg jest dla nas łaskawy, jeśli nie jedynie dzięki temu, że nie wchodzi w sąd z nami?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 15, 2026 | Rzymski katolicyzm, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia historyczna
Rozdział VII – jedna przyczyna usprawiedliwienia
Rzym. 3:24-26
24. A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.
25. Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów;
26. Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa.
Sobór Trydencki, Sesja VI, rozdz. VII (…) [przyczyną] zasługującą jest Jego umiłowany, Jednorodzony Syn, Pan nasz Jezus Chrystus (…); [przyczyną] narzędną jest sakrament chrztu, który jest sakramentem wiary, bez której nigdy nie można uzyskać usprawiedliwienia. Jedyną wreszcie przyczyną formalną jest sprawiedliwość Boga, nie ta, którą On sam jest sprawiedliwy, lecz ta, którą czyni nas sprawiedliwymi, tzn. ta, której nam udziela i jesteśmy odnowieni w duchu naszego umysłu, i nie tylko jesteśmy uznawani za sprawiedliwych, ale sprawiedliwymi prawdziwie nazywamy się i jesteśmy, otrzymując każdy swoją sprawiedliwość według miary, w jakiej Duch Święty udziela każdemu jak chce, i według własnej dyspozycji i współpracy każdego. [12]
Cały spór dotyczy przyczyny usprawiedliwienia. Ojcowie trydenccy twierdzą, że jest ona dwojaka, czyli że jesteśmy usprawiedliwieni
1) częściowo przez przebaczenie grzechów
2) częściowo przez duchowe odrodzenie;
Albo, wyrażając ich poglądy innymi słowami, nasza sprawiedliwość składa się częściowo z przypisania, a częściowo z naszego nastawienia, czyli wlanej łaski. Twierdzę, że przyczyna jest jedna, prosta i całkowicie zawiera się w łaskawym przyjęciu przez Boga. Twierdzę ponadto, że jest ona całkowicie na zewnątrz nas, ponieważ jesteśmy sprawiedliwi jedynie w Chrystusie. Niech pokażą dowód z Pisma Świętego, jeśli takowy mają, aby nas przekonać o ich nauce.
Mając całe Pismo Święte na poparcie, zadowolę się tą jedną przyczyną. Kiedy jest wzmianka o sprawiedliwości z uczynków, zakon i Ewangelia uzależniają ją od doskonałego posłuszeństwa zakonowi, a że nigdzie tego nie ma, nie pozostawiają nam żadnej alternatywy jak tylko tę, by uciec się jedynie do Chrystusa, abyśmy zostali uznani za sprawiedliwych w Nim, nie mając sprawiedliwości w sobie samych.
Filip. 3:9 I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej, która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę;
Gal. 3:10-12 10. Na wszystkich bowiem, którzy są z uczynków prawa, ciąży przekleństwo, bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto nie wytrwa w wypełnianiu wszystkiego, co jest napisane w księdze Prawa. 11. A że przez prawo nikt nie jest usprawiedliwiony przed Bogiem, jest oczywiste, bo: Sprawiedliwy będzie żył z wiary. 12. Prawo zaś nie jest z wiary, lecz: Człowiek, który je wypełnia, przez nie będzie żył.
Czy pokażą nam chociaż jeden ustęp, w którym Bóg uznaje rozpoczęte nowe życie za usprawiedliwienie zarówno w całości, jak i w części? Skoro jednak nie mają oni poparcia tego autorytetu, to dlaczego nie mielibyśmy odrzucić tego wymysłu o częściowym usprawiedliwieniu, który oni nam tu wciskają?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 12, 2026 | Rzymski katolicyzm
Akt oskarżenia
Efez. 5:23 Bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus głową kościoła, jest on też Zbawicielem ciała.
Rzym chlubi się urzędem, który od tysiąca lat ogłasza się widzialną głową Kościoła, zastępcą Chrystusa na ziemi i stróżem bram zbawienia. Pismo Święte zna ten urząd pod innym imieniem. Zanim jeszcze w Rzymie zasiadł pierwszy biskup roszczący sobie prawo do tytułu „papieża”, Duch Święty przez Apostoła opisał człowieka, który „wynosi ponad wszystko, co się nazywa Bogiem”, i zasiada w świątyni Boga, „podając się za Boga”.
Nie piszemy więc nic, co wykracza poza Słowo Boże. Oto nasz akt oskarżenia.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 5, 2026 | Rzymski katolicyzm, Teologia historyczna, Teologia reformowana
Końcowe wysiłki Kalwina
Rzym. 4:4-8
4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność.
5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość.
6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc:
7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte.
8. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.
Jan Kalwin żył w latach 1509–1564, natomiast Sobór Trydencki obradował w latach 1545–1563. Oznacza to, że Sobór Trydencki, kamień milowy ostatecznie pieczętujący status rzymskiego katolicyzmu jako herezji zatracenia, zwołano pod koniec życia Kalwina, a jego oficjalne zakończenie nastąpiło zaledwie rok przed śmiercią tego Reformatora. Kalwin nie czekał jednak na zamknięcie obrad. Dekret o usprawiedliwieniu ogłoszono na szóstej sesji 13 stycznia 1547 roku, a jeszcze w tym samym roku reformator genewski wydał Acta Synodi Tridentinae cum Antidoto – „Akta Synodu Trydenckiego wraz z Antidotum” – w których rozbiera dekret rozdział po rozdziale, a następnie kanon po kanonie. Jak zauważył Kalwin
„Naukę o usprawiedliwieniu człowieka łatwo można by wyjaśnić, gdyby jasnego światła nie zaciemniały fałszywe opinie zajmujące ludzkie umysły. Podstawową przyczyną niejasności tej nauki jest to, że ludzi najtrudniej jest nakłonić do tego, aby całą chwałę usprawiedliwienia oddać jedynie Bogu. Zawsze pragniemy być czymś i naszą głupotą jest to, że nawet wydaje nam się, iż czymś jesteśmy. Ponieważ pycha ta była od samego początku obecna w człowieku, otworzyła drzwi szatanowi, aby napełnił umysły ludzi wieloma grzesznymi i złymi myślami, z którymi musimy obecnie walczyć.
.
Zawsze istnieli sofiści używający swych piór do wywyższania ludzkiej sprawiedliwości, wiedząc, że będzie się to cieszyć popularnością. Kiedy dzięki wielkiej łaskawości Boga odrzucono bezbożność Pelagiusza za powszechną zgodą starożytnego Kościoła, nie ośmielali się już dłużej mówić tak odważnie o zasługach ludzkich. Wymyślili jednak pośrednią drogę, dzięki której przyznają coś Bogu w dziele usprawiedliwienia, nie oddając jednocześnie całej należnej Mu chwały.”
Poniżej przedstawiamy odpowiedź Kalwina na szóstą sesję, a przy każdym omawianym rozdziale przytaczamy brzmienie samego dekretu trydenckiego, aby każdy mógł sam porównać heretyckie twierdzenie Rzymu z odpowiedzią Słowa Bożego.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | wrz 28, 2026 | Egzegezy, Rzymski katolicyzm
Jozue bałwochwalcą?
Joz. 7:6 Wtedy Jozue rozdarł swoje szaty, upadł twarzą na ziemię przed arką PANA i leżał tak aż do wieczora, on i starsi Izraela, i sypali proch na swoje głowy.
Obrońcy kultu obrazów i ikon sięgają niekiedy po scenę, w której Jozue pada twarzą na ziemię przed Arką Pańską, i wyciągają z niej wniosek, że skoro mąż Boży oddał pokłon przed świętym przedmiotem, to trzeba czcić obrazy i figury. Rzymska apologetyka posługuje się tą sceną jako jednym ze swoich koronnych dowodów na dopuszczalność czci obrazów. Przedstawmy ich argument w najmocniejszej postaci:
Po pierwsze, Pismo pokazuje mężów Bożych padających na twarz przed świętymi przedmiotami: Jozue pada przed Arką (Joz. 7:6), a Salomon i cały lud biją pokłony twarzą do ziemi przed świątynią, w której stały wyobrażenia cherubinów (2 Kron. 7:3). Skoro Bóg tych pokłonów nie potępił, to pokłon wobec świętego przedmiotu nie jest sam w sobie bałwochwalstwem.
Po drugie, prawdziwe bałwochwalstwo — twierdzą — wymaga wewnętrznej intencji oddania chwały samemu przedmiotowi; dopóki czciciel wie, że przedmiot jedynie reprezentuje to, co święte, nie grzeszy.
Po trzecie, Kościół rzymski rozróżnia latrię (cześć absolutną, należną wyłącznie Bogu) od dulii (czci względnej, oddawanej świętym, relikwiom i obrazom). Obraz jest jedynie środkiem, a cześć „przechodzi” na pierwowzór.
Jozue miałby więc być biblijnym przykładem takiej dozwolonej czci względnej wobec świętego przedmiotu. Stąd w bluźnierczym katechizmie religii watykańskiej czytamy o rozróżnieniu oddawania czci od oddawania chwały:
„Chrześcijański kult obrazów nie jest sprzeczny z pierwszym przykazaniem, [sic!] które odrzuca bałwochwalstwo. Istotnie „cześć oddawana obrazowi odwołuje się do pierwotnego wzoru” Św. Bazyli, Liber de Spiritu Sancto, 18, 45: PG 32,149 C. i „kto czci obraz, ten czci osobę, którą obraz przedstawia” Sobór Nicejski II: DS 601; por. Sobór Trydencki: DS 1821-1825; Sobór Watykański II: konst. Sacrosanctum Concilium, 126; konst. Lumen gentium, .. Cześć oddawana świętym obrazom jest „pełną szacunku czcią”, nie zaś uwielbieniem należnym jedynie samemu Bogu.” [1]
Katolicy celowo usunęli drugie przykazanie zabraniające nie tylko czci ale i tworzenia wizerunków Boga. Dla uzasadnienia swoich „racji” posługują się manipulacją Świętego Tekstu. Cała rozpowszechniana przez rzymski katolicyzm narracja o Jozuem-czcicielu Arki przedstawia, mówiąc delikatnie, wierutne kłamstwo.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | wrz 8, 2026 | Historia chrześcijaństwa, Rzymski katolicyzm
Próba zjednoczenia
Obj. 2:24-25 24. Wam zaś i pozostałym w Tiatyrze, którzy nie mają tej nauki i którzy nie poznali – jak mówią – głębin szatana, oświadczam: Nie nałożę na was innego brzemienia. 25. Trzymajcie się jednak tego, co macie, aż przyjdę.
W 1054 roku z powodu odrzucenia przez kościół wschodni prymatu papieża, różnic liturgicznych oraz z powodu tarć politycznych doszło do Wielkiej Schizmy między kościołem wschodnim i zachodnim. Legaci Antychrysta Leona IX, na czele z kardynałem Humbertem, przybyli do Konstantynopola i złożyli na ołtarzu Hagia Sophia bullę ekskomunikującą patriarchę Michała Cerulariusza. Patriarcha następnie odpowiedział ekskomuniką legatów.
V wieków później nastąpiła próba zjednoczenia obu odstępczych kościołów na Soborze Florenckim, 17 soborem uznanym przez kościół katolicki za powszechny, który odbył się w latach 1431–1445. Zwołano go na terytoriach podległych Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu. Włochy stały się miejscem katolickiego soboru powszechnego po około dwustuletniej przerwie (ostatnim soborem powszechnym, który odbył się we Włoszech, był IV Sobór Laterański w Pałacu Laterańskim w Rzymie w 1215 roku).
Został on zwołany w Bazylei jako Sobór Bazylejski przez Antychrysta Marcina V na krótko przed jego śmiercią w lutym 1431 roku i odbył się w kontekście wojen husyckich w Czechach i powstania Imperium Osmańskiego. Stawką był poważniejszy konflikt między ruchem soborowym a zasadą supremacji papieskiej. Po przekształceniu się w Sobór Florencki zakończył się w 1445 roku ogłoszeniem dekretu o unii z delegatami kościoła prawosławnego. Ponadto doprecyzował łaciński dogmat o prymacie papieskim:
„Określamy również, że święta Stolica Apostolska i Biskup Rzymski sprawują prymat na całym świecie; a sam Biskup Rzymski jest następcą błogosławionego Piotra, najwyższego Apostołów, i prawdziwym wikariuszem Chrystusa, a także głową całego Kościoła oraz ojcem i nauczycielem wszystkich chrześcijan; i że w błogosławionym Piotrze Pan nasz Jezus Chrystus dał mu pełną władzę, by karmił, rządził i kierował Kościołem powszechnym. [1]
6 lipca 1439 roku unia została proklamowana (po łacinie i grece) w dokumencie Laetentur Caeli („Niech się radują niebiosa”), podpisanym przez Antychrysta Eugeniusza IV i cesarza bizantyjskiego Jana VIII Paleologa. Niektórzy biskupi greccy, odczuwając presję polityczną ze strony cesarza bizantyjskiego, zaakceptowali, acz niechętnie, dekrety soboru. Inni biskupi wschodni uczynili to ze szczerego przekonania, jak Izydor z Kijowa, który był za to później piętnowany.
Jednak spośród biskupów wschodnich, Marek z Efezu (ok.. 1392 – 1445), bizantyjski teolog i mnich odmówił przyjęcia unii, stając się przywódcą opozycji w Bizancjum stając się jej symbolem. Dwa obszary wzbudziły sprzeciw stronnictwa antyunijnego:
- doktryna – między innymi czyściec i prymat papieża
.
- kanoniczność eklezjalna – czyli prawo reprezentowania kościoła wschodniego i wyrażania zgody na podpisanie dokumentów.
Kościół prawosławny nie był właściwie reprezentowany na tym soborze dlatego nie został uznany za ekumeniczny a zatem wiążący. Kościół Serbski — nie uczestniczył w soborze. Patriarcha Teofan I nie przybył i nie wysłał delegacji. Serbia później odrzuciła unię. Kościół Cypryjski — nie posiadał na soborze niezależnej reprezentacji jako samodzielny kościół; Cypr znajdował się wówczas pod silną dominacją łacińską. Kościół Gruziński — był reprezentowany, ale jego przedstawiciel, metropolita Grzegorz z Tbilisi, odmówił podpisania unii.
Natomiast Markowi z Efezu powierzono napisanie odpowiedzi na łacińską herezję o czyśćcu. Ponieważ Marek wierzył w wiele zabobonów jak modlitwy za zmarłych i Hades, w którym przebywały dusze zbawionych jeszcze nie osiągnąwszy Raju, przedstawimy jedynie trzy wybrane, trafne wyjaśnienia Słowa Bożego obalające mit czyśćca użyte przez Marka, który pomimo głębokiego odstępstwa późnego kościoła bizantyjskiego, dzięki odziedziczonym pismom Ojców i znajomości dawnej teologii zdołał rozpoznać niektóre błędy łacińskie.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 12, 2026 | Rzymski katolicyzm, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia historyczna
Rzym przeklina Ducha Świętego
Filip. 3:8-9
8. Owszem, wszystko uznaję za stratę dla znakomitości poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana, dla którego wszystko utraciłem i uznaję to za gnój, aby zyskać Chrystusa;
9. I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej, która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę;
Rozwiązły duchowo Rzym i jego nierządna siostra, prawosławie wschodnie chciałby, aby świat uwierzył, że usprawiedliwienie przez samą wiarę oraz nauka o obcej, przypisanej, poczytanej, zaliczonej grzesznikowi sprawiedliwości Chrystusa są wynalazkiem XVI wiecznej Reformacji, nowinką Lutra, o której starożytny Kościół nigdy nie słyszał. Zarzut ten heretycy powtarzają od czterech stuleci z niezachwianą pewnością, starając się zagłuszyć prawdę Słowa Bożego w duchu sprawdzonej Goebbelsowskiej zasady: „kłamstwo powtórzone sto razy staje się prawdą”
Ale nawet najbardziej leniwy historyk teologii, który choć trochę pochylił się nad źródłami, zmuszony będzie przyznać, że zarzut jest fałszywy. I nie jest to opinia, lecz fakt, który da się udokumentować cytatem po cytacie, wiek po wieku, od uczniów apostolskich aż po samego Bernarda i ubóstwianego przez religię Antychrysta Tomasza z Akwinu. Nauka o przypisanej grzesznikowi obcej sprawiedliwości nie została wynaleziona w Wittenberdze w roku 1517. Ponieważ wypływa ona z Ducha Świętego, płynie przez wszystkie stulecia – czasem niczym stłumiony nurt prawdy, przygłuszany narostem zasługi i sakramentu, lecz nigdy niewygasły.
Rzym. 4:3-8
.
3. Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość.
4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność.
5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość.
6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc:
7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. 8. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.
Okazuje się, że to nie Reformacja była nowinkarstwem, lecz jest nim herezja rzymskiego katolicyzmu. Gdy Sobór Trydencki w sesji szóstej (1547) rzucił klątwę na usprawiedliwienie przez samą wiarę i przez samo przypisanie sprawiedliwości Chrystusa, wtedy właśnie po raz pierwszy oficjalnie urząd rzymski uczynił przeklętym i wysyłającym na zatracenie dogmatem to, czego Apostołowie nie znali. Tym samym dogmatem Rzym wyklął to, co wyznawali ojcowie kościoła.
Trydent tak naprawdę nie potępił Lutra. Trydent potępił Ambrozjastra, Bernarda, Apostoła Pawła i ostatecznie potępił i przeklął Ducha Świętego, który przez nich mówił czy to przez natchnienie, czy przez oświecenie.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 24, 2026 | Egzegezy, Rzymski katolicyzm
Teza
2 Tym. 3:13 Lecz ludzie źli i zwodziciele coraz bardziej będą brnąć w zło, błądząc i innych wprowadzając w błąd.
Historia kościoła zna wiele błędów, lecz jeden z nich jest korzeniem zła, z którego wyrastają wszystkie pozostałe. Nie jest nim ten czy inny fałszywy dogmat, błędna praktyka, czy zdeprawowany hierarcha. Jest nim porzucenie normy — odstąpienie od zasady, że jedynym i wystarczającym źródłem oraz sędzią wiary jest natchnione Pismo Święte. Kto porzuca miarę, ten nie myli się raz; ten myli się odtąd zawsze i coraz głębiej, a jego pomyłki narastają w postępie geometrycznym wraz z upływem stuleci.
Oto teza niniejszego wywodu: odstąpienie od sola Scriptura nie jest błędem punktowym, lecz błędem generującym — prawem, które działa w dziejach z żelazną konsekwencją. Woda odcięta od źródła nie staje się czystsza w miarę upływu czasu; mętnieje tym bardziej, w końcu staje się szambem i stęchłym bajorem bez życia. I właśnie dlatego dogmaty Rzymu z wieku XIX i XX są dalej od Pisma niż dogmaty z wieku XIII, a te dalej niż nadużycia wieku X. Nie jest to przypadek ani nieszczęśliwy zbieg okoliczności. Jest to owoc zasady.
Juda mówi o wierze „raz przekazanej świętym” — ἅπαξ hapax παραδοθείσῃ paradotheise.
Judy 1:3 Umiłowani, podejmując usilne starania, aby pisać wam o wspólnym zbawieniu, uznałem za konieczne napisać do was i zachęcić do walki o wiarę raz przekazaną świętym.
Depozyt jest zamknięty, kompletny, dany raz na zawsze. Kto twierdzi, że obok tego depozytu płynie drugi, żywy, ustny strumień objawienia, którego strażnikiem i tłumaczem jest urząd papieski, ten nie dodał do wiary jednej rzeczy — ten otworzył śluzę, przez którą wleje się ludzki ściek. To jest właściwa antyteza tego sporu: nie „Pismo i tradycja” przeciw „Pismu samemu”, lecz Bóg mówiący przeciw człowiekowi, słowo, które jest prawdą, przeciw słowu, które jest tylko ludzkie.
Jan 17:17 Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 3, 2026 | Egzegezy, Rzymski katolicyzm
Zbezczeszczone drugie przykazanie
2 Mojż. 20:4-5
4. Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią.
5. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;
Pewien rzymskokatolicki fanatyk, oburzony biblijnym tekstem użytym przeciwko jego własnej sekcie, w której oddaje się religijną cześć obrazom i figurom, odpowiedział z całą powagą i bez śladu zakłopotania:
„nie odróżniasz pojęć: czci od uwielbienia, uwielbienie należy się wyłącznie Bogu, czcić mogę obraz, figurę, Bóg nam nakazał: czcij ojca swego i matkę swoją…” [1]
Doskonale. Zaczniemy zatem od całkowitego obalenia tej argumentacji, a następnie wyjaśnimy różnicę w czci należnej rodzicom, którą heretyk ma czelność przywoływać jako hasło zasłonowe dla swojego bałwochwalstwa od czci religijnej czci oddawanej figurom i obrazom.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | kwi 29, 2026 | Historia chrześcijaństwa, Rzymski katolicyzm
Oblicza bałwochwalstwa
1 Kor. 10:20 Raczej chcę powiedzieć, że to, co poganie ofiarują, demonom ofiarują, a nie Bogu. A nie chciałbym, żebyście mieli społeczność z demonami.
W wielkim dyskursie przeciwko jednoczeniu się chrześcijan i pogan w spożywaniu pokarmów ofiarowanych demonom Apostoł przedstawił biblijną, niezmienną i obowiązującą wszystkich chrześcijan regułę wiary: należy stronić od społeczności religijnej z poganami ponieważ poganie, czcząc stworzenie, czcząc swoje bóstwa oddają chwałę demonom, a nie Bogu. Cześć tak może przybierać różne formy. Od ofiar z pokarmów, przez spalanie kadzidła po rytuały i modlitwy. W Starym Testamencie, podobnie jak i dzisiaj, takim potężnym i ekumenicznym zagrożeniem dla zdrowej religii był kult Asztarte – królowej niebios.
Obecny wśród Żydów, czego dowodzi tekst Jeremiasza
Jer. 7:18 Synowie zbierają drwa, ojcowie rozniecają ogień, a ich żony ugniatają ciasto, aby robić placki dla królowej niebios i wylewać ofiary z płynów innym bogom, aby mnie do gniewu pobudzać.
Obecny wśród pogan z czasów Chrystusa, szczególnie w Efezie, jego stolicy
Dzieje 19:34-35 34. Gdy jednak poznali, że jest Żydem, rozległ się jeden krzyk i wszyscy wołali przez około dwie godziny: Wielka jest Diana Efeska! 35. Wtedy sekretarz miejski uspokoił tłum i powiedział: Mężowie efescy, kto z ludzi nie wie, że miasto Efez jest opiekunem świątyni wielkiej bogini Diany i jej posągu, który spadł od Jowisza?
Rzeczywiście Efez był centrum kultu królowej niebios:
Efez był duchową bramą na Azję Mniejszą, a nad tym obszarem dominowała Diana Efeska – duch zwany też „Królową Niebios”, „Królową Wszechświata”, „Zbawicielką”, „Gwiazdą Zaranną”, „Madonną” i „Dziewicą”. Poświęcona jej świątynia była jedną z najpiękniejszych budowli starożytności. [1]
Z Efezu kult królowej niebios przeniknął do nominalnego chrześcijaństwa, obecnie znanego jako rzymski katolicyzm. W tej fałszywej religii tytuł „Królowa Niebios” (lub Królowa Nieba) odnosi się do Maryi, matki Jezusa, uznawany przez katolików jako wyraz Jej szczególnej godności, wynikającej z macierzyństwa wobec Jezusa Chrystusa – Króla. To określenie dla katolików oznacza także Orędowniczkę i Panią stworzenia. Z tym związana jest adresowana do tak rozumianej Marii modlitwa „Sub tuum praesidium” bliżej znana jako „Pod twoją obronę”. Posłuchajmy bluźnierstw w niej zawartych:
Pod Twoją obronę uciekamy się, święta Boża Rodzicielko, naszymi prośbami racz nie gardzić w potrzebach naszych, ale od wszelakich złych przygód racz nas zawsze wybawiać, Panno chwalebna i błogosławiona. O Pani nasza, Orędowniczko nasza, Pośredniczko nasza, Pocieszycielko nasza. Z Synem swoim nas pojednaj, Synowi swojemu nas polecaj, swojemu Synowi nas oddawaj. [2a]
W modlitwie mariologicznej niczym w lustrze widzimy Dianę Efeską. Posłuchajmy hymnu orfickiego na cześć Artemidy
„Słuchaj mnie, Królowo, wieloimienna córko Zeusa, łuczniczko, czcigodna, niosąca światło pochodni. Bogini Diktynno, opiekunko porodów, łowczyni przemierzająca nocą góry i lasy. Przyjdź, Bogini wybawicielko, ukochana przez wtajemniczonych, przynieś pokój, zdrowie i obfite owoce ziemi, a choroby i cierpienia oddal w góry.” [2b]
I tu pojawia się szokujące twierdzenie. Pewien rzymskokatolicki heretyk zatopiony w kulcie maryjnym zasugerował:
„To jedna z najstarszych modlitw pierwszych chrześcijan jaka się zachowała, pisałem już o tym, ale wielu nie czytało. Oryginalna wersja znaleziona na papirusie w języku greckim pochodzi z ok. 250 roku!”
W ten sposób w sercach niedouczonych neo-ewangelików zasiana została wątpliwość. Czy rzeczywiście pierwszy kościół czcił Marię na wzór katolicki? Jeśli tak, to czy rzymski katolicyzm jest prawdziwym osadzonym w apostolskiej tradycji kościołem, podczas gdy Protestantyzm zrywając z wierzeniami pierwszych chrześcijan, tak bliskich przecież Apostołom, klasyfikuje się jako nowinkarstwo i odstępcza religia?
Rozważymy te kwestie badając źródło „Sub tuum praesidium” oraz teologię z niej płynącą. Ukazując kult Marii jako drugi (obok papiestwa) filar heretyckiego kościoła rzymskiego staniemy w obronie Bożej chwały.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | kwi 24, 2026 | Rzymski katolicyzm
Znamię rozpoznawcze
Hebr. 10:16-18
16. Takie jest przymierze, które zawrę z nimi po tych dniach, mówi Pan: Włożę moje prawa w ich serca i wypiszę je na ich umysłach;
17. Potem dodaje: A ich grzechów i nieprawości więcej nie wspomnę.
18. Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam nie potrzeba już ofiary za grzech.
Oprócz kultu Najświętszej Marii Panny, doktryną, którą najczęściej kojarzymy z kościołem rzymskokatolickim i jego nadużyciami, jest prawdopodobnie doktryna czyśćca.
To właśnie ta nauka służy podkreśleniu sedna działalności Rzymu, a mianowicie ignorowania (lub raczej wymyślania) Pisma Świętego, promowania przesądów, wpajania strachu swoim wyznawcom, wykorzystywania strachu do zapewnienia sobie stałego źródła dochodu, wypaczania Ewangelii ukrzyżowanego Chrystusa i niszczenia błogosławionej pewności wiary w Niego.
Ta właśnie doktryna wyraźnie ukazuje, z jakiej niewoli Bóg ponownie wyzwolił swój przez Reformację.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | kwi 2, 2026 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Chrześcijańska moralność, Egzegezy, Rzymski katolicyzm
Trzecie Słowo Chrystusa z Krzyża
Jan 19:26-27
26. Gdy więc Jezus zobaczył matkę i ucznia, którego miłował, stojącego obok, powiedział do swojej matki: Kobieto, oto twój syn.
27. Potem powiedział do ucznia: Oto twoja matka. I od tej godziny uczeń ten wziął ją do siebie. [do swego domu].
Dziś rano, ukochani, przechodzimy do trzeciego słowa naszego Zbawiciela z krzyża. Pierwsze słowo padło, gdy — lub nieco później — był przybity do drewna:
Łuk. 23:34 Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Potem podzielili jego szaty i rzucali o nie losy.
Drugie słowo padło do kogoś na pobliskim krzyżu:
Łuk. 23:43 A Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju.
Trzecie słowo padło do dwóch osób poniżej i blisko krzyża — Do Marii:
Kobieto, oto twój syn
To jedyne słowo — lub powiedzenie — z krzyża, które w rzeczywistości składa się z dwóch słów lub powiedzeń. Z pierwszych trzech słów z krzyża:
- pierwsze było do Boga — Ojcze, wybacz im
.
- drugie było do obcego, człowieka, którego Jezus nigdy nie spotkał, zupełnie obcego, a jednak mimo to do owcy, do skruszonego złodzieja, którego prośbę usłyszał — Prawdę mówię ci, dziś będziesz ze mną w Raju;
.
- trzecie słowo, jako nasz temat dziś rano, dotyczyło jego najbliższej krewnej, Marii, od której — można powiedzieć — otrzymał wszystkie swoje geny, oraz do jego najbliższego ucznia, Jana, ucznia, którego Jezus kochał.
Rozmawiał z nimi, gdy ich widział, więc oczywiście to było przed trzema godzinami ciemności, i rozmawiał z nimi, bo to oni wydawali się tracić najbardziej patrząc z ziemskiej perspektywy.
Być może zauważyliście, że podczas gdy pierwsze dwa słowa z krzyża są zapisane tylko w Ewangelii Łukasza, trzecie słowo zapisane jest wyłącznie w Ewangelii Jana. To bardzo trafne, gdyż Jan odnosi się do siebie — nie bezpośrednio jako taki, lecz dyskretnie i wzruszająco — jako ucznia, którego Jezus kochał. Spośród różnych osób wymienionych w Ewangelii Jana 19:15–27, kilka jest wspomnianych, szczególnie w wersecie 25 (A przy krzyżu Jezusa stały jego matka i siostra jego matki, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena), ale nie zamierzamy się tym zajmować — to nie jest nasz tekst na dziś rano.
To właśnie relacja Chrystusa z Marią jest najbardziej widoczna. Spośród kobiet wymienionych w wersecie 25, ona jest wymieniona jako pierwsza: Teraz stał przy krzyżu Jezusa, jego matka i inni. Wersety 26-27: Gdy więc Jezus zobaczył matkę i ucznia, którego miłował, stojącego obok, powiedział do swojej matki: Kobieto, oto twój syn. Potem powiedział do ucznia: Oto twoja matka. I od tej godziny uczeń ten wziął ją do siebie.
Dziś zatem rozważymy stosunek Chrystusa do Marii: po pierwsze w kontekście prawa; po drugie, w katolicyzmie rzymskim; a po trzecie, w historii odkupienia.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | mar 31, 2026 | Prima Scriptura, Rzymski katolicyzm
U bram idolatrii
Rzym. 1:22-23 22. Podając się za mądrych, zgłupieli; 23. I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobieństwo obrazu zniszczalnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i gadów.
5 Mojż. 4:15-16 15. Strzeżcie więc pilnie swoich dusz, gdyż nie widzieliście żadnej postaci w dniu, w którym PAN przemówił do was na Horebie spośród ognia; 16. Abyście się nie zepsuli i nie czynili sobie rzeźbionego posągu, podobizny wszelkiej postaci w kształcie mężczyzny lub kobiety;
Drugie przykazanie zabrania tworzenia jakiegokolwiek rzeźbionego wizerunku lub podobizny Boga.
2 Mojż. 20:4-5 4. Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią. 5. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;
Jak jednak udowodnić, że tworzenie wizualnego przedstawienia Jezusa Chrystusa – czy to w formie malowidła, rysunku, filmu czy ikony – jest grzechem – nawet jeśli nie jest ono używane w formalnym kulcie?
- Niektórzy twierdzą, że skoro Jezus przyjął ludzkie ciało, dozwolone jest przedstawianie Go wizualnie.
.
- Inni twierdzą, że dopóki wizerunek nie jest przedmiotem czci ani adoracji, nie jest to naruszeniem drugiego przykazania.
Ale czy to prawda? Czy sam akt przedstawienia wcielonego Syna Bożego w sztuce nie jest sam w sobie naruszeniem, skoro jest On jedną Osobą o dwóch naturach, a boskości nie da się przedstawić na obrazie? Jak odpowiedzieć tym, którzy twierdzą: „Nie czcimy wizerunku, więc to nie jest bałwochwalstwo”?
John MacArthur
Dlaczego używamy wizerunków Jezusa do nauczania naszych dzieci? Cóż, to ciekawe pytanie. Czy nie jesteśmy posłuszni Słowu Bożemu? Nie, pozwólcie, że udzielę wam odpowiedzi, która moim zdaniem może być pomocna. ...Co innego mieć wizerunek Chrystusa, który jest czczony. Co innego mieć wizerunek na papierze, który ewidentnie nie jest czczony. I to właśnie postawa serca jest problemem. Kiedy starotestamentowe przykazanie mówiło, że nie wolno nam tworzyć wizerunków Boga ani bożków, chodziło o cel kultu. I oczywiście, pamiętajcie, że to Stary Testament, a Bóg był duchem i nie miał obrazu. Ale nawet Bóg uczynił Chrystusa obrazem, który można było zobaczyć. Prawda? On jest widzialnym obrazem Boga, List do Hebrajczyków 1. Bóg rzeczywiście ukazał się w widzialnej postaci. [1]
Czy brak jawnego kultu sprawia, że takie wizerunki są akceptowalne?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lut 11, 2026 | Reformowany światopogląd, Rzymski katolicyzm
Przedmowa
Obj. 13:2-3
2. A bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, a jej łapy jak u niedźwiedzia, a jej paszcza jak paszcza lwa. I dał jej smok swoją moc, swój tron i wielką władzę.
3. I zobaczyłem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, lecz jej śmiertelna rana została uleczona. I cała ziemia zdziwiła się, i poszła za bestią.
24 października 1648 podpisany przez rzymskich katolików i Protestantów traktat pokojowy kończący Wojnę Trzydziestoletnią w rzeczywistości zakończył wielowiekową tyranię rządów papieskich w dużej części Europy i ustanowił zupełnie nowy system stosunków międzynarodowych znany jako Westfalski Porządek Świata. [1] Na jego mocy papieżowi-Antychrystowi zadano śmiertelną ranę: autorytet papieski został dramatycznie ograniczony, podobnie jak jego wpływy na państwa narodowe Europy.
11 lutego 1929 roku Benitto Mussolini, reprezentujący faszystowski rząd Włoch i kardynał Pietro Gasparri, sekretarz stanu papieskiego, reprezentujący Antychrysta Piusa XI podpisali Traktat Laterański, na mocy którego wskrzeszone zostało kościół-państwo Watykan. Tym samym rozpoczął się proces zasklepiania śmiertelnej rany zadanej bestii przez Wojnę 30 letnią.
Dzięki Traktatowi Laterańskiemu papiestwo krok za krokiem zaczęło odzyskiwać polityczne wpływy. Warto w tym kontekście wspomnieć o gloryfikującym Adolfa Hitlera liście Piusa XII, w którym upatrywał on sojusznika przydatnego w ponownym zatopieniu chrześcijańskiego świata w ciemności papieskiej tyranii w myśl zasady: ein volk ein land ein führer, ein religion. Hitler przegrał wojnę i plany Antychrysta zostały opóźnione, jednakże to nie oznacza, że. papieski głód władzy zniknął. On się jedynie pogłębił.
Bestia przyjęła nową, pokojową ekumeniczno-synkretyczną strategię. Opierając się o postanowienia Traktatu Laterańskiego papież Rzymu i jego kościół domagają się szacunku i posłuszeństwa na całym świecie.Celem papiestwa jest całkowita religijna, polityczna i ekonomiczna dominacja nad światem.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 20, 2025 | Egzegezy, Eschatologia: nauka o rzeczach ostatecznych, Rzymski katolicyzm
Co przyniesie przyszłość?
Obj. 17:12-13
12. A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów, którzy jeszcze nie objęli królestwa, ale wezmą władzę jak królowie na jedną godzinę wraz z bestią.
13. Mają oni jeden zamysł, a swoją moc i władzę oddadzą bestii.
Przed triumfalnym powrotem Jezusa Chrystusa, ustanowione zostanie ogólnoświatowe królestwo Antychrysta (Obj. 13 ; 17 ; 18 ). Ostatnie królestwo Antychrysta będzie miało cechy takie jak Babilon Nebukadnesara, Imperium Medo-Perskie, Grecja Aleksandra Wielkiego i Imperium Rzymskie
Obj. 13:1-2 1. I stanąłem na piasku morza. I zobaczyłem bestię wychodzącą z morza, mającą siedem głów i dziesięć rogów, a na jej rogach było dziesięć koron, a na jej głowach imię bluźnierstwa. 2. A bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, a jej łapy jak u niedźwiedzia, a jej paszcza jak paszcza lwa. I dał jej smok swoją moc, swój tron i wielką władzę.
.
por. Dan. 7:3-6
Wszyscy będą musieli czcić bestię (Antychrysta), włączając w to odstępczy widzialny kościół (Obj. 13:11-18 ; 2 Tes. 2:3-4). [18]
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | paź 9, 2025 | Ekumenizm, Eschatologia: nauka o rzeczach ostatecznych, Reformowany światopogląd, Rzymski katolicyzm
Gracze
Obj. 17:12-13
12. A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów, którzy jeszcze nie objęli królestwa, ale wezmą władzę jak królowie na jedną godzinę wraz z bestią.
13. Mają oni jeden zamysł, a swoją moc i władzę oddadzą bestii.
Malachi Martin w swojej zabawnej, choć nieco rozwlekłej książce The Keys of This Blood (1990) twierdził, że „wszyscy jesteśmy zaangażowani w totalną, bezkompromisową, trójstronną globalną konkurencję”. [1] Trzema pretendentami do ustanowienia pierwszego w historii światowego systemu rządów mieli być
- komunistyczny Związek Radziecki, na czele którego stał Michaił Gorbaczow
;
- demokratyczni kapitaliści z Zachodu, na czele z prezydentem USA
;
- oraz kościół rzymskokatolicki, na czele którego stał Jan Paweł II.
„Nowy światowy rząd” z jego „władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą oraz kontrolą”, uważał rzymski ksiądz Martin,
„zostanie wprowadzony i zainstalowany pośród nas do końca tej ostatniej dekady drugiego tysiąclecia”. [2]
Były jezuita Martin się mylił.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | wrz 5, 2025 | Historia chrześcijaństwa, Rzymski katolicyzm, Teologia historyczna
Ratramnus z Korbei
Jan 6:56-58
56. Kto je moje ciało i pije moją krew, mieszka we mnie, a ja w nim.
57. Jak mnie posłał żyjący Ojciec i ja żyję przez Ojca, tak kto mnie spożywa, będzie żył przeze mnie.
58. To jest ten chleb, który zstąpił z nieba. Nie jak wasi ojcowie jedli mannę, a pomarli. Kto je ten chleb, będzie żył na wieki.
Głównym przeciwnikiem transsubstancjacji był Ratramnus, [1], zmarły w 868 roku mnich z Korbei (Francja), człowiek o znacznej renomie literackiej. To on jako pierwszy nadał teorii symbolicznej naukowy wyraz. Na prośbę króla Karola Łysego napisał traktat eucharystyczny przeciwko Radbertowi, swojemu przełożonemu, lecz nie wymienił jego nazwiska. [2] Odpowiedział na dwa pytania:
1) Czy konsekrowane elementy nazywane są ciałem i krwią Chrystusa w sposób sakramentalny (in mysterio), czy w sensie dosłownym; oraz
2) Czy ciało eucharystyczne jest tożsame z ciałem historycznym, które umarło i zmartwychwstało.
Tym samym zaprzeczył tej tożsamości, którą Radbert stanowczo stwierdzał. I tu tkwi sedno różnicy między herezją a ortodoksją.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 18, 2025 | Ekumenizm, Rzymski katolicyzm
Deklaracja o stosunku Kościoła rzymskiego do religii niechrześcijańskich (1965)
2 Kronik 20:35-37
35. Potem Jehoszafat, król Judy, sprzymierzył się z Achazjaszem, królem Izraela, który postępował niegodziwie.
36. A sprzymierzył się z nim po to, aby zbudować okręty płynące do Tarszisz. Te okręty zbudowali w Esjon-Geber.
37. Dlatego Eliezer, syn Dodawahu z Mareszy, prorokował przeciwko Jehoszafatowi, mówiąc: Ponieważ sprzymierzyłeś się z Achazjaszem, PAN zniszczył twoje dzieło. I rozbiły się okręty tak, że nie mogły popłynąć do Tarszisz.
Biorąc pod uwagę fałszywy ekumenizm kościoła rzymskiego wobec prawosławia, anglikanów i protestantów, nie dziwi jego synkretyzm z religiami pogańskimi. [1] W końcu fałszywy ekumenizm Jozafata z odstępczym Królestwem Północnym (2 Kronik 18; 20:31-37) wpędził go w synkretyzm z pogańskim Edomem (2 Król. 3). Rzym zawsze był w pewnym stopniu synkretyczny. Świadczą o tym
- jego kompromisy w nawracaniu barbarzyńców w Europie Północnej i Wschodniej
.
- czy akceptacja elementów pogańskich w jego pracy misyjnej w Azji (gdzie jezuita Franciszek Ksawery posunął się nawet za daleko dla papieża), Ameryce Środkowej i Południowej oraz Afryce.
Z odstępczymi kościołami, takimi jak Rzym, sprawy mają się o wiele gorzej, niż sobie wyobrażamy; wystarczy przeczytać Ezechiela 8. [2]
Ezech. 8:9-11 9. I powiedział do mnie: Wejdź i zobacz te niegodziwe obrzydliwości, które oni tu czynią. 10. Wszedłem więc i patrzyłem, a oto wszelkiego rodzaju zwierzęta pełzające, zwierzęta obrzydłe i wszystkie posągi domu Izraela były wyryte na ścianie, wszędzie dokoła. 11. Siedemdziesięciu mężów spośród starszych domu Izraela – wśród nich stał Jaazaniasz, syn Szafana – stało przed nimi, każdy miał w ręku swoją kadzielnicę, a unosił się gęsty obłok kadzidła.
Trudno się zapędzić w sprawiedliwym osądzie Bożym tych, którzy są gotowi sprzedać prawdę Jego Słowa w zamian za doczesne, ekonomiczne lub polityczne korzyści.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | sie 12, 2025 | Bohaterowie wiary, Historia chrześcijaństwa, Rzymski katolicyzm
O bohaterze
Obj. 2:2 Znam twoje uczynki, twoją pracę i twoją cierpliwość i wiem, że nie możesz znieść złych i że poddałeś próbie tych, którzy nazywają się apostołami, a nimi nie są, i stwierdziłeś, że są kłamcami.
Historia Isaaka Le Febvre jest straszna. Pokazuje rzymski katolicyzm takim, jakim jest on naprawdę: to potworny kościół, czy też synagoga szatana i wróg wszystkiego co chrześcijańskie. To, w jaki sposób wyznawcy papieża starali się złamać Reformowanego Hugenotę: przez tortury, głód, choroby, izolację, tragiczne warunki sanitarne i stałe podszepty skłaniające do porzucenia Chrystusa, jest doskonałym historycznym argumentem przeciwko jakiejkolwiek ekumenii ze zbrodniczym reżimem rzymskiego katolicyzmu i z jego wyznawcami.
Isaak le Febvre [1], pisane również Isaac Le Febvre lub Isaac Le Fèvre (* ok. 1648 w Château-Chinon, Nivernais, Francja; † 13 czerwca 1702 w Marsylii), był francuskim prawnikiem i Reformowanym chrześcijaninem. Ponieważ z powodu swojej wiary był przez długi czas więziony i zmarł w wyniku złych warunków panujących w więzieniu powinien być uważany za męczennika ewangelickiego.
Isaak le Febvre był pierwszym dzieckiem pochodzącego z Paryża Pierre’a le Febvre’a, również ewangelickiego Reformowanego, i jego pierwszej żony Marie Elinard. Jego matka zmarła wcześnie. Również jego dziadkowie, którzy zmarli w podeszłym wieku, należeli do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego. Miał trzy siostry, a także przyrodniego brata i trzy przyrodnie siostry z drugiego małżeństwa ojca. Isaak został wychowany w duchu wiary reformowanej, a jego rodzice przez całe życie byli dla niego wzorem do naśladowania.
Pierre le Febvre zmarł na kamicę i kolkę, które początkowo spowodowały u niego częściowy paraliż. Nawet w tej sytuacji miał promieniować głęboką wiarą i pocieszać odwiedzających. Jeden z nich tak ocenił:
„Przybyłem, aby podnieść na duchu i pocieszyć chorego, ale to on podniósł mnie na duchu i pocieszył”.
Isaak le Febvre pomagał ojcu, przenosząc go z łóżka na łóżko, ponieważ ten chciał pozostać w zasięgu wzroku syna. Ostatecznie dodatkowy udar spowodował czterodniową agonię. Isaak le Febvre opowiadał później, że w chwili śmierci ojca powiedział:
„Panie Jezu, weź jego duszę w swoje ręce!”.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 18, 2025 | Ekumenizm, Rzymski katolicyzm
Systematyczna metodologia
Dan. 8:25 A dzięki jego pomyślności poszczęści mu się podstęp w jego ręku, będzie się wynosił w swoim sercu i w czasie pokoju zniszczy wielu. Ponadto powstanie przeciw Księciu książąt, lecz bez udziału ręki ludzkiej zostanie skruszony.
Rozważywszy fałszywy ekumenizm Rzymu z prawosławiem wschodnim, anglikanizmem i protestantyzmem, a także zasady ekumenizmu rzymskiego, pozostaje zbadać metody jego ekumenizmu. W tym celu głównym źródłem jest, raz jeszcze, Dekret o ekumenizmie (1964), wydany przez ostatni „ekumeniczny” sobór Rzymu, Sobór Watykański II (1962-1965). [1]
Podane zostaną również pewne przykłady użycia tych metod (lub broni) w rzezi niefrasobliwych, odstępczych protestantów. Przypomnijmy peany baptystycznego Księdza Mateusza Wicharego wygłaszane wobec Rzymu i jego papieża:
„…dogmatyczno-liturgiczno- strukturalne konstrukty wyznaniowe pozwolę sobie porównać do systemów nawadniających… Możemy żywić nadzieję… że będziemy coraz bardziej do siebie podobni. Nabierzemy do siebie zaufania. Zaczniemy rozmawiać o naszej pracy, o tym, co nam idzie, a co nie. I być może w takiej dobrej atmosferze będziemy w stanie budować owe systemy (czyli dogmaty, liturgie i struktury kościelne) znacznie bardziej do siebie podobne, bardziej skuteczne, nawzajem zachęcając się do pracy. A może nawet kiedyś zupełnie dobrowolnie uznamy, że warto gdzieniegdzie je (czyli dogmaty, liturgie i struktury kościelne) ze sobą połączyć?” [2]
.
„Kościół Baptystów jest w ekumenii. A ja jestem reprezentantem Kościoła Baptystów” [3]
.
„Uważam jednak, że jako protestanci nie powinniśmy odmawiać Bogu prawa powołania autentycznie gorliwego chrześcijanina na zwierzchnika kościoła rzymskokatolickiego” [4]
Pamiętajmy również, że wysiłki Rzymu, aby podporządkować sobie całe chrześcijaństwo — w istocie wszystkie religie — służą również jego geopolitycznemu celowi ustanowienia królestwa niebieskiego na ziemi z siedzibą w Watykanie.
(więcej…)
