Rzymsko-katolickie getto dla Żydów

Ojciec dyrektor założyciel

„Jeśli mój ojciec okazałby się heretykiem, sam bym nazbierał drewna, aby go spalić.”

Te słowa wypowiedział kardynał Carafa w 1542 roku. Tenże kardynał 14 lipca 1555 roku został papieżem Pawłem IV i w pierwszej bulli, którą wydał, “Cum nimis absurdum,” nakazał tworzenie gett żydowskich, nakazał także Żydom nosić upokarzające ich znaki rozpoznawcze. Pierwsze getto zostało utworzone w Rzymie i istniało tam przez ponad 300 lat.

Mimo tego współczesni papiści dowodzą, ze Hitler czerpał z Lutra, choć w rzeczywistości miał do dyspozycji katolickie wzorce.

(więcej…)

Doktryna spiracji, czyli procesja Ducha Świętego

Znaczenie terminu

Termin spiracja” oznacza  tchnąć  i został wprowadzony przez Kościół łaciński dla określenia sposobu procesji Ducha Święteg, kiedy nasz Pan przekazał Ducha Świętego swoim uczniom, Jan 20:22 tchnął na nich i powiedział: Weźcie Ducha Świętego.

W dalszej części artykułu zostaną przedstawione argumenty o spiracji Ducha Świętego tak od Ojca jak i od Syna. Tym samym potwierdzone zostaną

  • Boskość i wieczność Ducha Świętego
  • Boskość i wieczność Syna
  • Odrębność osób Ojca, Syna i Ducha Świętego
  • Trynitarne zrozumienie istoty Boga

(więcej…)

Ireneusz z Lyonu kontra doktryna rzeczywistej obecności

Centrum katolickiego systemu

Doktryna rzeczywistej obecności jest prawdopodobnie najważniejszą doktryną dla dzisiejszych katolików, ponieważ jest jądrem katolickiej mszy. Doktryna podkreśla, że ​​eucharystyczne elementy chleba i wina stają się uwielbionym ciałem i krwią Chrystusa, gdy tylko zostaną pobłogosławione przez kapłana. Doktryna dalej twierdzi, że substancja chleba i wina nie jest już obecna i pozostają tylko rzeczy uboczne (cechy lub wygląd). Tak więc nazwa wywodząca się z wyjaśnienia staje się przeistoczeniem (transsubstancjacja – zmiana substancji). Jest to wiara, która zmusza pobożnych katolików do czczenia chleba eucharystycznego (umieszczonego w monstrancji w celu adoracji), ponieważ wierzą, że chleb jest uwielbionym Chrystusem.

Doktryna twierdzi również, że podczas ostatniej wieczerzy, w której Jezus ustanowił pamiątkę Jego Męki, chleb, po pobłogosławieniu przez Jezusa, stał się dosłownie Jego uwielbionym ciałem. Istnieje bardzo poważny problem z tym twierdzeniem – mianowicie Jezus nie był jeszcze uwielbiony, gdy dzielił się posiłkiem paschalnym ze Swoimi uczniami. Dowód tego znajduje się wyraźnie w dwóch miejscach,

Jan 7:39 A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w niego. Duch Święty bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony.
.
Jan 17:5. A teraz ty, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim powstał świat.

Doktryna nie ma sensu dziś i nie miała sensu 2000 lat temu, a idea ta była niespotykana we wczesnym Kościele.

(więcej…)

Dzisiejsi bohaterowie wiary

Gal. 2:4-5 4 z powodu wprowadzonych fałszywych braci, którzy się wkradli, aby wyszpiegować naszą wolność, jaką mamy w Chrystusie Jezusie, aby nas zniewolić. 5 Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.Nie ustąpiliśmy im ani na chwilę i nie poddaliśmy się, aby pozostała wśród was prawda ewangelii.

Zagrożenia dla prawdy Słowa

Dzisiejsi „Bohaterowie Wiary”, to każdy z nas (jak i całe zbory) – świadczący indywidualnie, że pokłada całkowite zaufanie w Boże obietnice;

  • w łasce zbawienia z wiary
  • w wolności od panowania grzechu w naszym nowym życiu
  • w pragnieniu do przestrzegania Ewangelii, jako woli Bożej

W głoszeniu Dobrej Nowiny dziś, często mamy do czynienia z trzema – głównymi grupami zwiedzionych (oszukanych) ludzi w Bożym przekazie:

  1. niewierzący w Boskość Chrystusa
  2. wierzący w Boskość Chrystusa, ale mający nauki wykraczające poza Ewangelię Chrystusa
  3. przyjmujący innego ducha

Symbolicznie i skrótowo uważam, można im odpowiedzieć tak:

Kto nie ma w sercu nauki o Jezusie Chrystusie, jako Bogu i Zbawicielu, to znaczy, że nie ma nic; a kto pragnie należeć do Chrystusa – Ewangelii Jego przestrzegać będzie!
.
(więcej…)

Hiper-kalwinizm, zło gorsze od arminianizmu

Definicja hiper-kalwinizmu

Przesadny lub niezrównoważony typ reformowanej teologii związanej z rygorystycznymi i szczególnymi baptystami pochodzenia angielskiego oraz z holendersko-amerykańskimi grupami reformowanymi. Posiada swe korzenie w XVIII wieku i zawsze była teologią mniejszości, grupa i dziś jest niezwykle mała. Jest to system teologiczny skonstruowany tak, aby wywyższyć honor i chwałę Boga, a czyni to ostro minimalizując moralną i duchową odpowiedzialność grzeszników.
.
Podkreśla nieodpartą łaskę do tego stopnia, że wydaje się, że nie ma rzeczywistej potrzeby ewangelizowania;

.
Sinclair Ferguson, et. al., editors, The New Dictionary of Theology (InterVarsity Press, 1988), s.v. Hyper-Calvinism, s. 324.

Cechy religii

  • Porzucenie nakazu ewangelizacji
  • Zaprzeczenie potrzeby wzywania do upamiętania i wiary
  • Błędnie interpretowana Boża suwerenność
  • Źle pojęta chwała Boża

(więcej…)

Niszczenie chrześcijaństwa przez Alians Ewangeliczny

1 Kor. 3:17 A jeśli ktoś niszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg, bo świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

Co zabija chrześcijaństwo?

W dzisiejszym rozważaniu zastanowimy się co zagraża chrześcijaństwu we współczesnym świecie. W XIII wieku Marcin Luter powiedział,

„Chrześcijaństwo ma dwóch wrogów: papiestwo i Turka. Podczas gdy ten pierwszy zabija ludzkie dusze poprzez swoje niebiblijne nauki, to ten drugi zabija ciało mieczem”

Zastanówmy się co dzisiaj zabija chrześcijaństwo? Współcześnie również mamy w Europie muzułmanów. I dzisiaj muzułmanie również wywołują wiele problemów. Watykan również ma się dobrze i prowadzi aktywną działalność np. na rzecz emigrantów z bliskiego wschodu, ale to co najbardziej moim zdaniem szkodzi chrześcijaństwu to protestanccy liderzy.

(więcej…)

Miłość braterska w działaniu – egzegeza listu do Filemona

Okoliczności powstania Listu

Dzisiaj chciałbym zacząć krótką rozprawkę na temat Listu Św. Pawła do Filemona. List ten został napisany między 60-62 r naszej ery kiedy Paweł był w więzieniu. Od  Filemona uciekł niewolnik o imieniu Onezym, który przypadkowo trafił do Rzymu. Paweł go napotkał na swojej drodze i dowiedział się czyim był niewolnikiem. Przy okazji Paweł spowodował, za sprawą Ducha Świętego, że Onezym się nawrócił.

Teraz chciałbym po kolei omówić poszczególne wersety tego listu.

(więcej…)

Jak kochający święty Bóg może nakazać zabijanie dzieci?

4 Mojż. 31:17 Zabijcie więc teraz wszystkich chłopców spośród dzieci, zabijcie też każdą kobietę, która obcowała z mężczyzną

Pytanie

Z 4 Mojż. 31:17 pojmuję dlaczego oszczędzanie tylko dziewiczych kobiet ma jakiś sens w kontekście, ale zabijanie maluczkich? Co się tam dzieje? Mogę sobie wyobrazić, że tak jak wiele rzeczy, raportowanie wydarzenia to nie to samo, co aprobowanie go. Czy Mojżesz posuwa się za daleko? Ale znowu, w kontekście Pan wydaje się być cytowany w otaczających tekstach jako dający wskazówki dotyczące użycia i podziału łupów. Chociaż wydaje się, że powiedziałby nie zabijajcie dzieci. Co mamy z tym zrobić?

(więcej…)

Wiara i miłość a Kościół

Kol. 1:4 Odkąd usłyszeliśmy o waszej wierze w Chrystusa Jezusa i o miłości względem wszystkich świętych;

Odkąd usłyszeliśmy

Tekst dowodzi, że Paweł nigdy wcześniej nie odwiedzał Kolosów a jego wiedza dotycząca tamtejszego kościoła bierze się prawdopodobnie od Epafrasa, współpracownika Pawła,  który założył tam lokalny zbór. Epafras w czasie pisania Listu znajdował się przy Pawle (rok 60 – 62 a.d.).

Kol. 1:7 jak też nauczyliście się od naszego umiłowanego współsługi Epafrasa, który jest wiernym sługą Chrystusa dla was;

Kol. 4:12 Pozdrawia was Epafras, który pochodzi spośród was,

Ciekawym jest, że Epafras, który założył zbór w Kolosach między 53 a 55 a.d. w momencie pisania Listu znajdował sie w więzieniu razem z Pawłem, czego dowód znajdujemy w Liście do Filemona, który był napisany dokładnie w tym samym czasie. Czytamy tam że  Epafras, (to) mój współwięzień w Chrystusie Jezusie (Filem. 1:23). Uwięzienie Epafrasa nie było związane z wielkim prześladowaniem Kościoła, które miało miejsce dopiero w 64 a.d., należy je zatem rozumieć jako element lokalnego prześladowania w Rzymie.

Samo imię Epafras jest skrótem od Epafrodyt jednak mało prawdopodobnym jest, aby był to ten sam Epafrodyt z Filip. 2:25 i 4:18, ponieważ pierwszy był więźniem, drugi wysłannikiem, zatem posiadał swobodę poruszania się (choć istnieje możliwość, że wyrok ograniczenia wolności zbliżał się właśnie ku końcowi).

Służba modlitewna nie zna zatem granic i może być sprawowana nawet z więzienia. Epafras założył zbór w Kolosach oraz nazywany jest sługą Chrystusa dla Kolosan – najwyraźniej sprawował w zborze urząd jednego z biskupów. Będąc jednak czasowo uwięziony w odległym o ponad 2 000 km Rzymie nie mógł zarządzać zborem w sposób bezpośredni. Pozostawały oczywiście listy i modlitwa jako wielka nadzieja w Bogu wszechmocnym.

(więcej…)

Nasz Pocieszyciel, nasz Bóg, nasz Duch Święty

1 Kor. 2:9 Ale głosimy, jak jest napisane: Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.

Herezje o Duchu Świętym

Bóg przygotował dla wszystkich prawdziwie wierzących mądrość, którą ci z radością przyjmują i chwytając się jej jak pochodni, biegną wytrwale do celu, którym jest zbawienie. Biegną do swojego Boga, objawionego w Piśmie (które nie może być naruszone, Jan 10:35) jako Jeden Bóg lecz trzy Osoby.

Tej objawionej przez Ducha a spisanej w Biblii mądrości nie są w stanie przyjąć idący na zatracenie. Dlatego też wiele mitów i herezji powstało w odniesieniu do Osoby Ducha Świętego. Niektórzy nauczają, że Duch został stworzony, inni że jest tylko jedną z części składowych Boga, czyli Bogiem niepełnym, inni jeszcze, że bezosobową mocą, jeszcze inni, że jedną z możliwych form Boga. A wszystkie one powstają w upadłych umysłach nienarodzonych z góry ludzi, którzy czytając Słowo Boże na siłę starają się Boga w jakiś sposób zrozumieć na zasadzie analogii, przyrównując Stwórcę do stworzenia.

Zwróćmy uwagę na główne aberacje doktryny w odniesieniu do naszego wspaniałego Boga Ducha Świętego

(więcej…)

Pismo, Tradycja i Rzym

Serce wiary chrześcijańskiej

Żadna doktryna nie jest ważniejsza dla teologii ewangelicznej niż doktryna usprawiedliwienia tylko przez wiarę — zasada Reformacji sola fide (zbawienie tylko z wiary). Marcin Luter nazwał to artykułem, który określa, czy Kościół stoi, czy też upada. Historia dostarcza wielu obiektywnych dowodów potwierdzających ocenę Lutra. Kościoły i denominacje, które mocno trzymają się sola fide, pozostają ewangeliczne. Ci, którzy chcą się poddać w tym punkcie, nieuchronnie

  • kapitulują wobec liberalizmu,
  • powracają do pośrednictwa ludzkiego kapłaństwa
  • lub przyjmują jeszcze gorsze formy apostazji.

Dlatego historyczny ewangelikalizm zawsze traktował usprawiedliwienie przez wiarę jako centralną, biblijną, wyróżniającą się — jeśli nie najważniejszą doktrynę, aby wstąpić na drogę prawości. Nie byłoby daleko od prawdy zdefiniowanie ewangelicznych chrześcijan jako tych, którzy wierzą w usprawiedliwienie tylko przez wiarę.

(więcej…)

Łaska zbawienia

Ważne definicje

W 11 rozdziale Listu do Hebrajczyków – tzw. „Bohaterowie Wiary” , w tym fragmencie Słowa Bożego – padają takie fundamentalne pojęcia jak:

  • wiara,
  • usprawiedliwienie,
  • sprawiedliwość.

Rozważając te zagadnienia i porównując je np. z Rzymian 3:1 oraz Rzymian 6:23 ; odnajdujemy Boży plan zbawienia dla człowieka:

wiarazaufanie Bogu (ofiara Chrystusa na krzyżu), ufność w Jego obietnice wieczne i w prowadzenie nas w życiu; a to z kolei prowadzi do usprawiedliwienia (przebaczenia grzechów w dziele Chrystusa) i do sprawiedliwości (Stwórca postrzega swoje niegodne stworzenie – człowieka, teraz zupełnie inaczej, w Chrystusie widzi nas jakoby „bez winy” / bezgrzesznych).

(więcej…)

Arminianizm: analiza Artykułu II Remonstrancji

Artykuł II Remonstrancji stwierdza o nieograniczonym odkupieniu, to jest że Chrystus umarł za wszystkich ludzi na całym świecie jacy kiedykolwiek życli bez wyjątku, w tym wszystkich idących do piekła na zatracenie wieczne

Czcisz Boga czy bożka?

Chrystus, ktróry umarł za wszystkich ludzi jacy kiedykolwiek żyli na świecie, umarł także za wszystkich idących na wieczne zatracenie do jeziora ognistego, w tym za Judasza Iskariotę i Antychrysta. Jego ofiara zastępcza była niewystarczająca, przelana przez Niego krew nie wystarcza do uśmierzenia Bożego gniewu. W rzeczywistości ofiara Chrystusa ne ma żadnej wartości dopóki w centrum nie pojawi się człowiek dokonujący własciwej decyzji „przyjęcia zbawienia”.  Oto idol i rzeczywisty suweren tego systemu: człowiek i jego wolna wola.

(więcej…)

Bóg przeciw świniojadom

Izaj. 66:17 I ci, którzy się uświęcają i oczyszczają w środku ogrodów, jeden za drugim, którzy jedzą mięso wieprzowe oraz inną obrzydliwość, a także myszy, wszyscy razem zginą – mówi Jahwe.

Pozycja zakonolubnych fanatyków

Są na świecie ludzie, dla których Chrystus jest stworzeniem a ewangelia jest równoznaczna z obowiązkiem przestrzegania przepisów dotyczących strojów, zachowywania dni, oraz restrykcji żywieniowych. Przykładowo do wymagań tutaj zaliczać się będą .:

  • noszenie brody
  • jarmułka
  • szabas jako dzień Pański
  • zakaz spożywania wieprzowiny

Obowiązek wstrzymywania się od pokarmów nieczystych zakonolubni fanatycy znajdują chociażby w tekście Izajasza, gdzie mowa o zniszczeniu wszystkich tych, którzy spożywają świninę oraz myszy, czyli to, co zostało przez Torę zdefiniowane jako pokarm nieczysty. Tekst ten uznają za normatywny i obowiazujący po wsze czasy, zatem dotyczy on każdego ucznia Mesjasza i dziś.

Czy mają rację? Głębsza analiza historyczno-kulturowa fragmentu Izajasza obali wiarę tych, którzy w zakonie pokładają swe nadzieje.

(więcej…)

Nieomylność Pisma

Autorytet a tradycja

Mówiąc wprost, Biblia po pierwsze i przede wszystkim jest Boską księgą. Bóg jest autorem Pisma, i z tego powodu Biblia posiada Boski autorytet. Twórcy Wyznania Chicagowskiego starali się wyrazić bezkompromisową Protestancką deklarację dotyczącą natury Pisma. Oficjalne oświadczenie stwierdza:

„Ten Artykuł, podobnie jak Artykuł II, czyni oświadczenie wyłącznie protestanckim. Wprawddzie kościół Rzymsko-Katolicki konsekwentnie i historycznie utrzymywał wysoki pogląd na Pismo Święte, pozostają jednak nierozwiązane problemy unikalności i wystarczalności biblijnego autorytetu w kościele.”

Dlatego stwierdzono:

„Wyznajemy, że Pismo Święte ma być przyjmowane jako autorytatywne Słowo Boże. Zaprzeczamy idei, że Pismo Święte uzyskuje swój autorytet od kościoła, tradycji, czy jakiegokolwiek innego źródła.”

2 Tym. 3:16-17 16 Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; 17 Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany.

(więcej…)

Boże zaopatrzenie duchowe i materialne

Mat. 17:24-27 A gdy przyszli do Kafarnaum, przystąpili do Piotra poborcy dwudrachmowego podatku i rzekli: Nauczyciel wasz nie płaci dwu drachm ? Rzecze Piotr: Owszem. A gdy wchodził do domu, uprzedził go Jezus, mówiąc: Jak ci się wydaje, Szymonie ? Od kogo królowie ziemi pobierają cło lub czynsz ? Od synów własnych czy od obcych ? A on rzekł: Od obcych. Na to Jezus: A zatem synowie są wolni. Ale żebyśmy ich nie zgorszyli, idź nad morze, zarzuć wędkę i weź pierwszą złowioną rybę, otwórz jej pyszczek, a znajdziesz stater; tego zabierz i daj im za mnie i za siebie

Wola Boża w naszym życiu

W tym fragmencie Słowa Bożego odnajdujemy dwa przykłady woli Bożej, którą mamy kierować się w życiu, jako ludzie nawróceni biblijnie do Boga.

(więcej…)

Wykład XVII – historia herezji: gnostycyzm

Bezcielesny Chrsytus gnostycyzmu

1 Jana 4:1-4 1 Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na świat. 2 Po tym poznacie Ducha Bożego: każdy duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga. 3 Każdy zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że nadchodzi, i już teraz jest na świecie.

Apostoł Jan nauczał, że każdy kto zaprzecza, iż Chrystus przyszedł w ciele i to dosłownie, jest fałszywym prorokiem. Nauki jakie Apostoł refutował były doketyzm oraz gnostycyzm. zaprzeczającewcieleniu Boga w osobie Jezusa. Odrzucenie wcielenia to odrzucenie ewangelii która naucza o rzeczywistej śmierci Mesjasza jako owcy ofiarnej czyli ofiary zastępczej w miejsce wybranych do zbawienia grzeszników. Zadośćuczynienie wymagało rzeczywistej śmierci ciała, nie iluzorycznej. Również Chrystus aby móc sprawować rolę pośrednika między Bogiem a ludźmi musiał przyjąć na siebie drugą rzeczywistą i ludzką naturę.

(więcej…)

Czy uzdrowienie należy się chrześcijaninowi jak psu miska?

Uzdrowienie w pakiecie zbawienia

Chciałbym poruszyć temat, który jest kontrowersyjny w dzisiejszych kościołach ewangelicznych i nie tylko. Jest to ruch, który kładzie nacisk na to, że nam, którzy wierzymy w Chrystusa, uzdrowienie należy się jak przysłowiowa miska psu, podobnie zresztą i pieniądze.

Ruch ten wierzy, że jako wierzący w Chrystusie mamy dostęp do błogosławieństw, że możemy czerpać uzdrowienie i bogactwo finansowe, że Chrystus nam to gwarantuje poprzez swoją łaskę. Pogląd ten głoszą różne kościoły charyzmatyczne i zielonoświątkowe. Niestety, nie ma on poparcia w Piśmie Świętym co postaram się udowodnić.

Najpierw chciałbym podać wersety jakie zwolennicy tego poglądu cytują aby uzasadnić swoje racje.

(więcej…)

Narodziny nowego kapłaństwa

Hebr. 13:9-15 9 Nie dajcie się zwieść rozmaitym i obcym naukom. Dobrze jest bowiem umacniać serce łaską, a nie pokarmami, co nie przyniosły pożytku tym, którzy się nimi zajmowali. 10 Mamy ołtarz, z którego nie mają prawa spożywać ci, którzy służą przybytkowi. 11 Ciała bowiem tych zwierząt, których krew najwyższy kapłan wnosi do Najświętszego Miejsca za grzech, są spalane za obozem. 12 Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą. 13 Wyjdźmy więc do niego poza obóz, biorąc na siebie jego pohańbienie. 14 Nie mamy tu bowiem miasta trwałego, lecz tego  rzyszłego szukamy. 15 Przez niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę chwały, to jest owoc warg, które wyznają jego imię.

Wstęp

Autor Listu do Hebrajczyków, zwraca się do tych spośród potomków Izraela, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa i rozpoczęli swoje nowe życie w nowej wierze, pozostawiając za sobą prawo ceremonialne Starego Testamentu i wszelkie kwestie z nim związane. Uczy ich nowej doktryny i nowych zasad, których powinni przestrzegać. Ideą przewodnią, którą autor stara się przekazać w swoim liście jest to, że wszyscy oni są teraz kapłanami w odróżnieniu od tego, co było wcześniej, gdy zależeli od innych kapłanów, powołanych na mocy Starego Paktu.

Wszyscy prawdziwie wierzący jesteśmy kapłanami, a nasze kapłaństwo o wiele przewyższa to, które zostało wprowadzone poprzez Prawo Mojżeszowe.

(więcej…)

Ostatnia niedziela w twoim kościele

Sprawa wielkiej wagi

Kwestia przynależności do lokalnej wspólnoty wierzących jest bardzo ważna dla ludzi narodzonych na nowo. Popularnie się mówi, ze ktoś jest członkiem takiego czy innego zboru. Nie chodzi tu, czy ktoś formalnie jest zapisany na liście, ale czy naprawdę uczestniczy w życiu duchowym i społecznym lokalnej wspólnoty ludzi wierzących.
W Liście do Hebrajczyków mamy następujące napomnienie:
Hebr. 10:25 ‚...nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju…” 

Znając negatywną formę napomnienia, można bez trudu odczytać co oznacza ten przekaz w formie pozytywnej:

”Zachęcam wszystkich do uczestniczenia we wspólnych naszych spotkaniach”

(więcej…)