Skąd się bierze taka wiara, dzięki której należymy do Chrystusa i korzystamy ze wszystkich Jego dobrodziejstw?
Budzi ją w naszych sercach Duch Święty [Jan 3:5; 1 Kor. 2:10-14; Efez. 2:8; Filip. 1:29] przez głoszenie Ewangelii Świętej [Rzym. 10:17; 1 Piotra 1:22-25] i potwierdza przez przyjmowanie sakramentów. [Mat. 28:19-20; 1 Kor. 10:16; 1 Kor. 11:26-28]
4 Mojż. 6:25 Niech PAN rozjaśni nad tobą swoje oblicze i niech ci będzie łaskawy;
Jako Święty, Bóg jest łaskawy. Termin „łaska”, występujący w Piśmie Świętym, ma wiele różnych konotacji. Jego podstawowym pojęciem, z którego można łatwo wyprowadzić wszystkie inne znaczenia, jest wdzięk, przyjemność lub atrakcyjność. Hebrajskie słowo חֵ֥ן ḥên – łaska pochodzi od czasownika חָנַן hahan, który oznacza „skłonić” i, w piel [hebr. „czasie”], oznacza „uczynić pięknym, przyjemnym, łaskawym”. Rzeczownik ten występuje w Księdze Przysłów
Przysłów 22:11 Kto kocha czystość serca, tego wdzięk (חֵ֥ן hen) warg sprawi, że król będzie jego przyjacielem.
Ten fragment jest znaczący, ponieważ łaska w tym fragmencie ewidentnie oznacza przyjemność. Człowiek czystego serca mówi miłe słowa; jego mowa jest pełna wdzięku, dlatego król z radością go ma w pobliżu i z nim rozmawia. Ale fragment ten informuje nas również, że ta przyjemność i wdzięk mowy nie są powierzchownym pięknem, nie są przyjemnością pochlebstwa, lecz atrakcyjnością i wdziękiem etycznej dobroci i czystości. „Wdzięk warg” ma swoje korzenie w czystości serca. Etycznie czysta mowa jest prawdziwie pełna wdzięku. Podobnie w Psalmie 45
Psalm 45:2 Ty jesteś najpiękniejszym z synów ludzkich; wdzięk (חֵ֭ן hen) rozlał się na twoich wargach, dlatego Bóg pobłogosławił cię na wieki.
Również tutaj „łaska” jest użyta do określenia atrakcyjności i piękna mowy zakorzenionych w etycznej dobroci. W Księdze Przysłów 31 słowo to jest używane do określenia zewnętrznego wdzięku i piękna cielesnej formy, która sama w sobie jest próżna.
Przysłów 31:30 Wdzięk(הַ֭חֵן hahen) jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.
Dlaczego jednak nasze dobre uczynki nie mogą choćby w części usprawiedliwić nas przed Bogiem?
Sprawiedliwość, która mogłaby się ostać przed sądem, musiałaby być w pełni doskonała, całkowicie zgodna z Prawem Bożym [5 Mojż. 27:26; Gal. 3:10]. Tymczasem nawet najlepsze uczynki w tym życiu są zawsze niedoskonałe i skażone grzechem. [Izaj. 64:6; Rzym. 3:23]
Filip. 1:27 Tylko postępujcie jak przystoi na ewangelię Chrystusa, abym czy przyjdę i zobaczę was, czy nie przyjdę, słyszał o was, że trwacie w jednym duchu, jednomyślnie walcząc o wiarę ewangelii;
Szkockie Wyznanie Wiary z 1560 roku spisane zostało przez sześciu przywódców Reformacji Protestanckiej w Szkocji. Tekst Wyznania Wiary był pierwszym podrzędnym standardem dla Kościoła protestanckiego w Szkocji. Wraz z Księgą Dyscypliny i Księgą Porządku Powszechnego, jest on uważany za dokument formacyjny dla Kościoła Szkocji w tamtym czasie [1].
W sierpniu 1560 roku Parlament Szkocji zgodził się na reformę religii w kraju. Aby umożliwić mu podjęcie decyzji, jaka będzie Wiara Reformowana, w celu przygotowania Wyznania Wiary ustanowił Johna Knoxa nadzorcą nad „Sześcioma Janami” [2]
Konfesja powstała w ciągu czterech dni. 25 rozdziałów Wyznania Wiary przedstawia współczesne wyznanie wiary chrześcijańskiej, tak jak rozumieli ją zwolennicy Jana Kalwina za jego życia. Chociaż Wyznanie Wiary i towarzyszące mu dokumenty były owocem wspólnego wysiłku Sześciu Janów, jego autorstwo przypisuje się zazwyczaj Johnowi Knoxowi.
Chociaż Parlament zatwierdził Wyznanie Wiary 27 sierpnia 1560 r .[3], działając poza postanowieniami Traktatu Edynburskiego, Maria Stuart, katoliczka i morderczyni Protestantów, odmówiła zgody, a Wyznanie Wiary zostało zatwierdzone przez monarchę dopiero w 1567 r., po obaleniu Krwawej Marii [4]. Konfesja pozostała oficjalnym Wyznaniem Wiary Kościoła Szkocji do czasu zastąpienia go Westminsterskim Wyznaniem Wiary 27 sierpnia 1647 r. Jednakże samo Wyznanie Wiary rozpoczyna się od stwierdzenia, że Parlament
„uznaje i zatwierdza [Konfesję] jako zdrową doktrynę opartą na nieomylnej prawdzie słowa Bożego”;
Zatem, choć zmiany w społeczeństwach mogły zmniejszyć jego znaczenie, wierzący uważają, że autorytet jego stwierdzeń nie wynika z aprobaty parlamentu, lecz, jak samo głosi, z
„nieomylnej prawdy słowa Bożego”.
W 1967 roku Konfesja została włączona do Księgi Wyznań Zjednoczonego Kościoła Prezbiteriańskiego w USA, obok różnych innych standardów wyznaniowych, i nadal znajduje się w obecnej Księdze Wyznań Kościoła Prezbiteriańskiego (USA).
Jako Ustawa o ratyfikacji Wyznania Wiary z 1560 r., Konfesja pozostaje częścią prawa szkockiego. [5]
Jaki odniesiesz pożytek wierząc w to wszystko?
Otrzymałem usprawiedliwienie w Chrystusie przed Bogiem i dziedzictwo życia wiecznego. [Hab. 2:4; Tyt.3:5,7; Rzym.1:17; 5:1-2; Jan 3:36]
Jaką pociechę czerpiesz z wiary w „ciała zmartwychwstanie”?
Taką, że gdy zakończę tutaj życie, nie tylko dusza moja wzięta będzie natychmiast do Jezusa Chrystusa, jako do swej Głowy [Łuk. 16:22; 23:43; Filip. 1:21-23; 2 Kor. 5:1], ale także moje ciało zmartwychwstałe dzięki mocy Chrystusowej, na nowo połączy się z duszą i upodobni do pełnego chwały ciała Jezusa Chrystusa. [Hiob 19:25-26; 1 Kor. 15:20, 42-46, 53-54; Filip. 3:21; 1 Jana 3:2]
Jak rozumiesz słowa: „wierzę w święty Kościół powszechny”?
Słowami tymi wyrażam wiarę w to, że Syn Boży [Jan 10:11; Dzieje 20:28; Efez. 4:11-13; Kol. 1:18] od początku aż do końca świata [Izaj. 59:21; 1 Kor. 11:26] wybiera spośród całej ludzkości [1 Mojż. 26:4; Obj. 5:9] swój Kościół [Psalm 129:1-5; Mat. 16:18; Jan 10:28-30] i przeznacza go do wiecznego życia [Rzym. 8:29; Efez. 1:3-14]; Duchem swym i Słowem gromadzi go [Rzym. 1:16; 10:14-16; Efez. 5:26], chroni i utrzymuje w jedności prawdziwej wiary. [Dzieje 2:42-47; Dzieje 4:32-33; Efez. 4:1-6] Wierzę również, że i ja [1 Jana 3:14, 19-21] jestem tego Kościoła żywym członkiem i pozostanę na zawsze [Psalm 23:6; Jan 10:27-28; 1 Kor. 1:4-9; 1 Piotra 1:3-5]
Obj. 22:13 Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.
Koncepcja boskiej wszechczasowości ma kilka zalet w porównaniu z terminologią ponadczasowości/bezczasowości.
Podejrzewam, że większość tych, którzy w przeszłości nazywali Boga „ponadczasowym”, zgodziłaby się z koncepcją wszechczasowości i nie miała na myśli, że Bóg jest w jakiś sposób ograniczony lub niezdolny do interwencji w czasie. W każdym razie wszechczasowość unika fałszywych zarzutów ze strony teistów temporalnych, którzy twierdzą, że jeśli Bóg nie jest czasowy, to nie może odpowiadać na modlitwy ani działać w historii).
Bóg interweniuje w sposób cudowny i opatrznościowy, bo On jest obecny w każdym czasie, nie będąc ograniczonym żadnym czasem. Rzeczywiście, wszechczasowość obejmuje jednocześnie transcendencję i immanencję Boga, podczas gdy ponadczasowość czy bezczasowość sugeruje transcendentnego, lecz nieingerującego Boga.
Jak rozumiesz słowa „wierzę w Ducha Świętego”?
Po pierwsze, że jest On, wraz z Ojcem i Synem, prawdziwym i wiecznym Bogiem. [1 Mojż. 1:1-2; Mat. 28:19; Dzieje 5:3-4; 1 Kor. 3:16]
Po drugie, jest również mi dany [1 Kor. 6:19; 2 Kor. 1:21-22; Gal. 4:6; Efez. 1:13], abym przez prawdziwą wiarę mógł uczestniczyć w Chrystusie i wszystkich Jego dobrodziejstwach, [Gal. 3:13-14; 1 Piotra 1:2] aby mnie pocieszał [Jan 15:26; Dzieje 9:31] i pozostał ze mną na zawsze. [Jan 14:16; 1 Piotra.4:14; 1 Kor 6:17]
Pomocne terminy:
ἀρραβών arrabon zadatek (2 Kor. 1:22) – słowo pochodzi od hebrajskiego arabown; gwarancja, czyli część ceny zakupu lub majątku dana z góry jako zabezpieczenie reszty.
σφραγίζω sfragizo pieczęć (Efez. 1:13) – Od słowa sphragis; ostemplować (pieczęcią lub znakiem prywatnym) w celu zabezpieczenia lub zachowania.
Psalm 90:2 Zanim zrodziły się góry, zanim ukształtowałeś ziemię i świat, od wieków na wieki ty jesteś Bogiem.
Ile lat ma Bóg? Jedną z popularnych odpowiedzi jest stwierdzenie, że Bóg jest nieskończenie stary. Jednak to nieprawda. Bóg nie ma wieku jako takiego, nawet nie ma wieku nieskończonego.
Jaka jest godzina dla Boga? Na świecie istnieją 24 strefy czasowe. W której z nich On przebywa? Określenie dokładnego czasu oznacza niezrozumienie, jaki jest Bóg.
Ateista niewątpliwie wykorzystałby takie zagadki dotyczące Boga i czasu oraz stwierdziłby, że Bóg nie może istnieć. Niektórzy wierzący mogliby odrzucić takie pytania jako ezoteryczne lub banalne. Jednak relacja Boga z czasem jest ważnym zagadnieniem teologicznym, z którym chrześcijanie zmagają się od czasów wczesnego Kościoła.
Dlaczego w Apostolskim Wyznaniu Wiary zawarto słowa: „siedzi po prawicy Boga”?
Dlatego, że Jezus Chrystus wstąpił na niebiosa, aby się objawić jako Głowa swego Kościoła [Efez. 1:20-23; 5:23; Kol. 1:18], a Ojciec rządzi wszystkim za Jego pośrednictwem [Mat.28:18; Jan 5:22-23]
Jak rozumiesz słowa: „wstąpił na niebiosa”?
Rozumiem, że Jezus Chrystus – wzięty na oczach uczniów z ziemi do nieba [Mat. 26:64; Marek 16:19; Łuk. 24:50-51; Dzieje 1:9-11] – przebywa tam dla naszego dobra [Rzym. 8:34; Hebr. 4:14; 7:23-25; 9:24] aż do czasu, gdy przyjdzie sądzić żywych i umarłych. [Mat. 24:30; Dzieje 1:11]
Co zawdzięczamy zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa?
Po pierwsze – usprawiedliwienie, gdyż Chrystus swym zmartwychwstaniem przezwyciężył śmierć i umożliwił nam uczestniczenie w sprawiedliwości, którą zdobył dla nas właśnie dzięki swojej śmierci. (Rzym. 4:25; 1 Kor. 15:16-20; 1 Piotra 1:3-5)
Po drugie – nowe życie, gdyż dzięki Jego mocy zmartwychwstajemy do nowego życia. (Rzym. 6:4-11; Efez. 2:4-6; Kol. 3:1-4)
Po trzecie – zapewnienie naszego zmartwychwstania w chwale. (Rzym. 8:11; 1 Kor. 15:12-23; Filip. 3:20-21)
Dlaczego Chrystus musiał umrzeć?
Bo zgodnie z wymaganiami sprawiedliwości i prawdy Bożej zapłatą za nasze grzechy mogła być jedynie śmierć Syna Bożego. Rzym. 6:23; Hebr. 2:10,15; Psalm 49:7-9
Jak rozumiesz słowo „umęczon”?
Rozumiem je następująco: przez całe swoje ziemskie życie, a szczególnie pod jego koniec, Jezus Chrystus dźwigał (cieleśnie i duchowo) ciężar gniewu Bożego, skierowanego przeciwko grzechowi całej ludzkiej rasie, aby swoim cierpieniem – jako jedyną ofiarą mającą moc przebłagania Boga – wykupić nasze ciała i dusze od wiecznego potępienia, zdobyć dla nas łaskę u Boga, usprawiedliwienie i życie wieczne. Izaj. 53:12; 1 Piotra 2:24; 1 Jana 2:2; Rzym. 5:9; 1 Jana 1:7; Filip. 2:8
Co znaczą słowa: „…począł się z Ducha Świętego, narodził się z Marii Panny…”?
Znaczą one, że odwieczny Syn Boga, który przez całą wieczność był, jest i będzie prawdziwym Bogiem, za sprawa Ducha Świętego z ciała i krwi Marii Panny wziął prawdziwą naturę człowieka, aby stać się prawdziwym potomkiem Dawida, we wszystkim podobnym do swoich braci, z wyjątkiem grzechu. Łuk.1:35; Mat.1:18; Gal.4:4; Dzieje 13:23; Hebr. 4:15; 7:26; 1 Piotra 1:18-22
Dlaczego Chrystus nazwany jest jedynym Synem Boga, skoro my także jesteśmy dziećmi Bożymi?
Bo w całej wieczności tylko Chrystus jest rodzonym Synem Boga, podczas gdy my – jedynie ze względu na Jego Osobę – zostaliśmy z łaski Boga przysposobieni [adoptowani] na dzieci. Jan 1:18; Hebr.1:2-3; Efez.1:5; Rzym. 8:15-17
Rzym. 1:20 To bowiem, co niewidzialne, to znaczy jego wieczna moc i bóstwo, są widzialne od stworzenia świata przez to, co stworzone, po to, aby oni byli bez wymówki.
W Drugim Pytaniu Konfesji Belgijskiej znajdziemy odpowiedź na nurtujące nas pytanie: jak można poznać Boga? Konfesja kieruje nas do dwóch źródeł objawienia:
Boga możemy poznać na dwa sposoby:
.
Po pierwsze przez stworzenie, podtrzymywanie i rządzenie światem, które w naszych oczach jawią się niczym wspaniale zapisana księga, w której wszystkie stworzenia – duże i małe – są literami, dzięki którym możemy oglądać niewidzialną istotę Boga – Jego wiekuistą moc i bóstwo, jak to wyraził apostoł Paweł (Rzym. 1:20). Wystarcza to w pełni do przekonania ludzi i pozostawia ich bez żadnej wymówki.
.
Po drugie, Bóg daje się nam poznać jeszcze wyraźniej i pełniej poprzez swoje święte i boskie Słowo na tyle, na ile jest to nam potrzebne w tym życiu – ku Jego chwale, a naszemu zbawieniu.
Poznanie Boga przez naturalne objawienie utrzymywane jest w dwóch cytowanych przez Konfesję tekstach Pisma:
Psalm 19:1-2 1. Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida. Niebiosa głoszą chwałę Boga, a firmament obwieszcza dzieło jego rąk. 2. Dzień dniowi opowiada słowo, a noc nocy oznajmia wiedzę.
Efez. 4:6 Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich.
Poznanie Boga przez Słowo odnajdziemy w wielu miejscach, z których warto zacytować dwa:
Psalm 19:7 Prawo PANA jest doskonałe, nawracające duszę; świadectwo PANA pewne, dające mądrość prostemu.
2 Kor. 10:5 Obalamy rozumowania i wszelką wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i zniewalamy wszelką myśl do posłuszeństwa Chrystusowi;
W dalszej części artykułu dokonamy analizy twierdzeń Konfesji zwracając uwagę na treść i zastosowanie obu objawień. Postaramy się także wskazać na wyrażane przez błędne poglądy nadużycia obu form objawienia. (więcej…)
Dlaczego Syn nazywany jest Chrystusem, to znaczy Namaszczonym?
Ponieważ z postanowienia Boga Ojca, namaszczony Duchem Świętym, wyznaczony został na naszego najwyższego Proroka i Nauczyciela, który w pełni objawił nam ukryty zamysł i wolę Boga, dotyczącą naszego zbawienia; na naszego jedynego najwyższego Kapłana, który odkupił nas ofiarą złożoną z własnego ciała i ustawicznie wstawia się za nami u Ojca, na naszego wiecznego Króla, który rządzi nami za pośrednictwem Słowa i Ducha, strzeże nas, byśmy nie utracili zdobytego przezeń zbawienia. Dzieje 3:22; Hebr. 7:20-21; Rzym. 8:34; Mat.28:18; Psalm 2:6
Rzym. 11:33 O głębokości bogactwa zarówno mądrości, jak i poznania Boga! Jak niezbadane są jego wyroki i niedocieczone jego drogi!
Oto kolejny problem teologiczny. Wyznawcy paradoksów twierdzą, że chrześcijaństwo zawsze będzie zawierało prawdziwe tajemnice i problemy, których nie możemy w pełni „rozgryźć”. Niektórzy nawet na poparcie tezy, że Boga nigdy nie da się w pełni zrozumieć cytują Konfesję Belgijską i Większy Katechizm Westminsterski, gdzie czytamy o Bogu „niepojętym”:
Wierzymy całym naszym sercem i wyznajemy naszymi ustami, że istnieje tylko jedna prosta i duchowa Istota, którą nazywamy Bogiem. Jest On wieczny, niepojęty, niewidzialny, niezmienny, nieskończony, wszechmocny, doskonale mądry, sprawiedliwy, dobry, niewyczerpane źródło wszelkiej dobroci. [1]
Bóg jest duchem, który sam z siebie jest nieskończony w swoim bycie, chwale, błogosławioności i doskonałości całkowicie samowystarczalnym, wiecznym, niezmiennym, niepojętym, wszechobecnym, wszechmocnym, wszechwiedzącym, najmądrzejszym, najświętszym, najsprawiedliwszym, najbardziej miłosiernym i łaskawym, cierpliwym oraz bogatym w dobroć i prawdę. [2]
Jako przykład podawana jest doktryna Trójcy Świętej, a także dziwne nauki, takie jak to, że
Stąd ilekroć napotykamy biblijne twierdzenia, które są „pozornie sprzeczne” lub „paradoksalne”, powinniśmy być pokorni i wierzyć w nie, nawet jeśli nie możemy ich sobie w pełni pojąć. Argumentują, że próba „uczynienia wszystkiego sensownym” lub usunięcia każdego paradoksu z Pisma Świętego jest w rzeczywistości atakiem na samego Boga – praktycznie zaprzecza to Bożej niepojętości i sprowadza Boga do czegoś, z czym nasz mózg może w pełni sobie poradzić.
Zarzuca się, że staramy się wszystko rozwiązać za pomocą „omylnej” ludzkiej logiki. To sugeruje również, że tego rodzaju nacisk na jasność sprawia wrażenie, jakby nieodrodzeni nie potrzebowali Ducha Świętego, aby zrozumieć Biblię.
Używają również odwołania do „tajemnicy”, aby przemycić wątpliwe teorie, takie jak powszechna łaska i dobrointencyjna oferta ewangelii:
„Nie kwestionuj ich; po prostu wierz – albo wsadzisz Boga do pudełka”.
Tę kwestię można ująć w kilku słowach.
