utworzone przez Reformowani | lip 9, 2026 | Egzegezy, Poradnik berejczyka
Sztywna ortodoksja…
Oz. 4:6 Mój lud ginie z braku poznania; a ponieważ ty odrzuciłeś poznanie, ja też ciebie odrzucę, abyś już nie był dla mnie kapłanem. Skoro zapomniałeś o prawie twego Boga, ja też zapomnę o twoich synach.
Problem z różnymi denominacjami Reformowanymi według wielu, zwłaszcza jeśli rozmawia się od czasu do czasu z osobami posługującymi się nazwą „Reformowani” lub „Prezbiterianie” polega na swoistej sztywnej, martwej ortodoksji. Podobno jesteśmy dotknięci pewnego rodzaju stęchłym, staromodnym konserwatyzmem lub tradycjonalizmem, który
- dusi i zabija nas
.
- zabija życie Kościoła
.
- oraz tłamsi wszelki entuzjazm i zapał.
Zazwyczaj jest to utożsamiane z wygaszaniem życia Ducha Świętego i niezdolnością do wykonywania dzieła ewangelizacji i misji.
Z tą opinią zazwyczaj wiąże się również pewien wniosek: jeśli bronisz prawdy i mówisz poważnie lub dosadnie o błędach, to albo brakuje ci miłości, albo martwisz się doktrynalnymi drobiazgami, które są jedynie kwestią dociekliwości, albo rzeczami, które w rzeczywistości są jedynie kwestią semantyki.
Cała ta sztywna, martwa ortodoksja rzekomo ma niewiele wspólnego z prawdziwym znaczeniem, celem czy powołaniem Kościoła Chrystusowego. W końcu jest ona nieistotna dla życia chrześcijańskiego, czy też „mojego życia chrześcijańskiego”, jak głosi krytyka.
W tym miejscu należy chyba dodać słowo wyjaśnienia.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 7, 2026 | Doksologia: uwielbienie Boga, Egzegezy
Kościół wielbiący Boga
Psalm 147:12-19
12. Chwal PANA, Jeruzalem; chwal swego Boga, Syjonie.
13. On bowiem umacnia zasuwy twoich bram i błogosławi synów twoich pośród ciebie.
14. Zapewnia pokój w twoich granicach i syci cię najwyborniejszą pszenicą.
15. On wysyła swój rozkaz na ziemię; szybko biegnie jego słowo.
16. On daje śnieg jak wełnę, rozsypuje szron jak popiół.
17. Rzuca swój lód jak okruchy; któż ostoi się przed jego zimnem?
18. Posyła swoje słowo i lody topnieją; wionie swym wiatrem i wody spływają.
19. Oznajmia swe słowo Jakubowi, swe prawa i sądy Izraelowi.
Kontynuując nasze rozważania nad Psalmem 147 przechodzimy do jego trzeciej części, w której Kościół ponownie wielbi Boga.
12. Chwal Pana, Jeruzalem; chwal swego Boga, Syjonie.
Tu Psalmista kieruje ponownie swoją mowę do ludu Pańskiego, który — jak już wcześniej zauważyliśmy — jedynie może z wdzięcznością uznać wszelkie błogosławieństwa, którymi inni szczycą się bez uznawania ręki Bożej w tym wszystkim. Czcimy Pana Boga za wszelką rzecz, którą nam daje.
Pod nazwą „Jerozolima” mamy tutaj cały Kościół. Dlaczego? Gdyż właśnie w Jerozolimie wierni odbywali swoje zgromadzenia religijne i niejako jednoczyli się pod sztandarem Pana. W naszej dyspensacji, w naszym typologicznym zrozumieniu, Kościołem jest Jeruzalem, Kościół to synonim Jerozolimy która jest w górze, która jest wolna i jest matką nas wszystkich:
Gal. 4:26 Lecz Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich.
Galacjan 4:26 mówi nam zatem o Kościele duchowym, a nie o fizycznym zgromadzeniu. I to jest dokładnie typologiczne zrozumienie słów „Jeruzalem” i „Syjonie”.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | lip 2, 2026 | Egzegezy, Teologia biblijna
Mal. 2:7 Wargi kapłana bowiem mają strzec poznania i jego ustami ludzie mają pytać o prawo, gdyż on jest posłańcem PANA zastępów.
Malachiasz mówi nam o tym, że kapłani są odpowiedzialni za proklamację słowa Bożego. Słowo Boże, które proklamują kapłani, jest tym, co ma wychodzić tylko z ust każdego kapłana. Kapłan, który w Starym Testamencie pochodził z plemienia Lewiego, był odpowiedzialny za nauczanie całego ludu Pisma Świętego i tylko Pisma Świętego, a nie ludzkich tradycji.
O tym, że wszyscy jesteśmy kapłanami, świętymi kapłanami Pana Boga, sprawując urząd wierzącego, nie mamy najmniejszych wątpliwości:
1 Piotra 2:9 Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości;
Obj. 5:10 I uczyniłeś nas dla naszego Boga królami i kapłanami, i będziemy królować na ziemi.
I jako tacy również zostaliśmy podzieleni na konkretne urzędy — urzędy, które są konkretnie odpowiedzialne za nauczanie.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 29, 2026 | Egzegezy, Herezja Remonstrancji
Trzy teksty przekręcane przez heretyków
Należy poruszyć jeszcze jeden punkt ściśle związany z dobrointencyjną ofertą. Dobrointencyjna oferta daje zdecydowanie błędne wyobrażenie o Piśmie Świętym.
Pismo Święte jako całość, a w szczególności poniższe teksty, są często przedstawiane jako oferta ewangelii skierowana do wszystkich ludzi.
Izaj. 55:1-3 1. O wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wód, i wy, którzy nie macie pieniędzy, przyjdźcie, kupujcie i jedzcie; tak, przyjdźcie, kupujcie bez pieniędzy i bez zapłaty wino i mleko. 2. Czemu wydajecie pieniądze nie na chleb, swoją pracę na to, co nie nasyci? Słuchajcie mnie uważnie, a jedzcie to, co jest dobre, i niech wasza dusza rozkoszuje się tłuszczem. 3. Nakłońcie swego ucha i przyjdźcie do mnie, słuchajcie, a wasza dusza będzie żyć. I zawrę z wami wieczne przymierze, pewne miłosierdzia Dawida.
Mat. 11:28 Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.
Obj. 22:17 A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.
Ponieważ Pismo Święte jest przede wszystkim objawieniem Chrystusa, mówi się, że Chrystus w całym Piśmie Świętym jest ofiarowany wszystkim.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 26, 2026 | Doksologia: uwielbienie Boga, Egzegezy
Dziękczynienie Bogu
Psalm 147:7-11
7. Śpiewajcie PANU z dziękczynieniem; śpiewajcie naszemu Bogu przy dźwiękach harfy;
8. Który okrywa niebiosa obłokami i przygotowuje deszcz dla ziemi; który sprawia, że trawa rośnie na górach;
9. Który daje pokarm bydłu i młodym krukom wołającym do niego.
10. Nie lubuje się w mocy konia ani nie ma upodobania w goleniach mężczyzny.
11. PAN ma upodobanie w tych, którzy się go boją, którzy ufają jego miłosierdziu.
Drugą część Psalmu rozpoczyna dziękczynienie Bogu: „Śpiewajcie Panu z dziękczynieniem, śpiewajcie naszemu Bogu przy dźwiękach harfy.„ W tej sekcji widzimy coraz większe dowody Bożej
- mocy
.
- dobroci
.
- i mądrości,
Są to rzeczy, za które powinniśmy być wdzięczni i które są powodem do śpiewu o Bożej chwale. Ale za co tak naprawdę Bogu dziękujemy i o czym śpiewamy?
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 25, 2026 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy, Greka Koine, Świadkowie Jehowy
Gramatyka ma znaczenie
Praca Roberta Countessa z 1967 r. dotyczy wykorzystania reguły Colwella do zrozumienia frazy „i Bogiem było Słowo„. Wiadomo, że współcześni ariańscy heretycy zwani Świadkami Jehowy oraz twierdzą, iż poprawne tłumaczenie brzmi „bogiem było słowo” ponieważ Θεὸς nie posiada przedimka określonego.
Z drugiej strony herezja modalizmu, zgodnie z którą Bóg jest raz Ojcem, raz Synem raz Duchem Świętym najchętniej zdanie to widzieliby jako καὶ ὁ θεὸς ἦν ὁ λόγος kai ho theos hen ho logos – i tym Bogiem było to Słowo, tak aby ukazać jedność Osoby Ojca i Syna.
Otóż ogólnie rzecz ujmując brak przedimka określonego ὁ ho nie wskazuje, że chodzi o mniejszego boga, starczy zobaczyć, że przedimek ten nie występuje także w tekstach Mat. 4:4, 5:9, 6:24, szczególnie w 14:33 – gdzie mowa o Synu Boga!, dalej 19:26, Marek 11:22 – gdzie mowa o wierze w Boga i dziesiątkach innych przykładów. Jednakże swoim twierdzeniem heretycy łamią kanon gramatyki greckiej. Chodzi konkretnie o zasadę Colwella z 1933 roku. Zasada stwierdza:
„Określony rzeczownik predykatu w mianowniku posiada przedimek określony gdy występuje po czasowniku; jednak nie posiada przedimka określonego, kiedy poprzedza czasownik”
W przypadku Jana 1:1, omawiana klauzula mówi και θεος ην (i Bóg było). Rzeczowniku predykatu „Bóg” (θεος) występuje przed czasownikiem „było” (ην). Krótko mówiąc, w języku greckim nie spodziewalibyśmy się przedimka określonego (ὁ ho) przed rzeczownikiem, ponieważ nie jest to konieczne. Zgodnie z regułą oczekiwalibyśmy, że przedimek określony powinien towarzyszyć rzeczownikowi gdyby ten występował po czasowniku, w takim przypadku konstrukcja grecka powinna brzmieć και ην ὁ θεος ὁ Λόγος kai en ho Theos ho Logos (i był ten Bóg to Słowo).
Powodem braku przedimka określonego nie jest to, że Jan zaprzecza współistotności Syna z Ojcem, ale dlatego, że rozróżnia Osobę Ojca od Osoby Syna wskazując jednocześnie na ich współistotność. Do tego celu gramatyka nie tylko nie wymaga przedimka określonego, ale wręcz go wyklucza.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 24, 2026 | Charyzmania, Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Czego ten tekst nie naucza
Mat. 7:7-12
7. Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone.
8. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, kto szuka, znajduje, a temu, kto puka, będzie otworzone.
9. I czy jest wśród was człowiek, który da synowi kamień, gdy ten prosi go o chleb?
10. A gdy prosi o rybę, czy da mu węża?
11. Jeśli więc wy, będąc złymi, umiecie dawać dobre dary waszym dzieciom, o ileż bardziej wasz Ojciec, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.
12. Wszystko więc, co chcecie, aby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. To bowiem jest Prawo i Prorocy.
Jesteśmy w Kazaniu na Górze. Zbliżamy się powoli do końca tego kazania. W tym momencie czytamy o ogromnej zachęcie do składania próśb i kierowania modlitw do Boga. Chciałbym zacząć wykład tego fragmentu od tego, czego on nie naucza. To jest bardzo ważne, ponieważ dzisiejsza interpretacja neo-ewangelików wykracza poza nasz tekst i w ogóle nie jest związana z jego kontekstem.
Zielonoświątkowcy fragment Mateusza 7:7-12 używają jako argument za nieustępliwą modlitwą aż do manifestacji uzdrowienia, sukcesu lub jakiegoś przełomu. Wśród heretyków interpretację tę uznaje się za zasadę uniwersalną: otrzymywania uzdrowienia, powodzenia materialnego i sukcesu — pod warunkiem, że człowiek wierzy i nie wątpi. Czyli wszystko uzależnione jest od człowieka. Niektórzy zwodziciele uczą, że wiara działa niemal jak prawo duchowe: odpowiednie wyznanie plus wiara plus wytrwałość daje określony rezultat. Na przykład Kenneth Hagin mówi nam:
Otrzymujesz i masz w życiu dokładnie to, w co wierzysz i mówisz. [1]
Kenneth Copeland przekręca ten tekst, twierdząc, że
słowa pełne wiary dominują nad prawami grzechu i śmierci [2].
W praktyce polscy charyzmatycy, gdy powołują się chociażby na Mateusza 7:7 — „proście, szukajcie, kołaczcie” — najczęściej nie traktują tego jako ogólnej zachęty do modlitwy o duchową i cielesną czystość oraz o wolę Bożą, ale jako podstawę do bardzo konkretnych próśb. Te prośby w Polsce zwykle mieszczą się w kategoriach:
- przełom w modlitwie,
- otwarcie nieba,
- nowy sezon duchowy,
- więcej Bożej mocy w życiu,
- wzrost liczby nawróceń,
- przebudzenie duchowe,
- uzdrowienia na nabożeństwach,
- wzrost działania Ducha Świętego,
- uwolnienie od zniewoleń,
- przełom finansowy lub życiowy,
- rozwiązanie problemów w relacjach rodzinnych
- oraz otwarcie drzwi — pracy, decyzji, powołania.
Ale to nie jest właściwa interpretacja tego tekstu.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 19, 2026 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Presja świata
Hebr. 12:14-15
14. Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.
15. Uważajcie, żeby nikt nie pozbawił się łaski Boga, żeby jakiś korzeń goryczy, wyrastając, nie wyrządził szkody i aby przez niego nie skalało się wielu;
Umiłowana wspólnoto w naszym Panu Jezusie Chrystusie, nie wiemy, kto napisał List do Hebrajczyków — czy był to Apostoł Paweł. Niektórzy twierdzą, że mógł to być Apollos, czy któryś z pozostałych Apostołów. Nie wiemy, kto na pewno napisał tę księgę.
Wiemy jednak coś o tych, do których została napisana. Byli to hebrajscy chrześcijanie, co po prostu oznacza, że byli Żydami, którzy w niedalekiej przeszłości nawrócili się z judaizmu na chrześcijaństwo. A ci żydowscy chrześcijanie, do których skierowany jest List do Hebrajczyków, przeżywali bardzo trudne chwile, ponieważ wywierano na nich presję, aby wyrzekli się chrześcijaństwa i powrócili do swoich dawnych żydowskich zwyczajów. Byli prześladowani. Być może tracili pracę. Być może jeden z małżonków był Żydem, a drugi chrześcijaninem, i w tym związku panowała trudna sytuacja i wrogość. Nie znamy wszystkich szczegółów, ale ci hebrajscy chrześcijanie doświadczali wszelkiego rodzaju trudności i przeciwności, a wszystko z powodu ich wyznania wiary w Pana Jezusa Chrystusa.
W świetle powyższego pokusą dla nich było odrzucenie chrześcijaństwa, odrzucenie Jezusa Chrystusa i stanie się zgorzkniałym ludem — zgorzkniałym wobec Boga, zgorzkniałym wobec siebie nawzajem. Jak stwierdza werset piąty tego rozdziału, byli gotowi zemdleć z powodu wszystkich tych udręk, gotowi zemdleć pod karcącą ręką Boga.
A umiłowani, czy z nami jest inaczej? Któż z nas nie doświadcza trudności i prób z powodu wiary chrześcijańskiej? Któż z nas nie doświadcza choćby odrobiny trudności, idąc przez życie pod karcącą ręką Boga? Ale gdy zbliżamy się do tego tekstu, pojawia się pytanie: jak reagujemy w takich sytuacjach? Czy będziemy się dąsać, popadać w gorycz i uprzykrzać sobie i innym życie? Czy też będziemy postępować zgodnie z dobrymi wskazówkami zawartymi w tekście i dążyć do pokoju i świętości, ciesząc się w ten sposób błogosławioną wizją Boga?
Zwracam uwagę na List do Hebrajczyków 12:14 i 15, zwłaszcza na werset 15, gdzie mowa jest o tym nędznym korzeniu goryczy. I to jest temat kazania — korzeń goryczy.
Po pierwsze zwróćmy najpierw uwagę na istotę tego problemu.
Po drugie, na rozwiązanie tego problemu, które znajduje się w wersecie 14, czyli dążenie do pokoju i świętości.
Po trzecie na motywację — werset 15
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 15, 2026 | Doksologia: uwielbienie Boga, Egzegezy
Autor i podział
Psalm 147:1-6
1. Chwalcie PANA, bo dobrze jest śpiewać naszemu Bogu; jest to bowiem miłe i piękna jest chwała.
2. PAN buduje Jeruzalem i gromadzi rozproszonych Izraela.
3. On uzdrawia skruszonych w sercu i opatruje ich rany.
4. On liczy gwiazdy, nazywa każdą z nich po imieniu.
5. Wielki jest nasz Pan i zasobny w moc; jego mądrość jest niezmierzona.
6. PAN podnosi pokornych, a niegodziwych poniża aż do ziemi.
Psalm 147 jest jednym z tych pięciu psalmów końcowych, które rozpoczyna i kończy słowo „alleluja”, bywające też tłumaczone jako „chwalcie” czy „chwała”. Jego autorem jest Dawid, a według Teodoreta z Cyru psalm ten zapowiada powrót Żydów z Babilonu i odbudowę Jerozolimy przez Zorobabela. [1] Może nam się to wydawać mocno poparte przez werset drugi:
2. Pan buduje Jeruzalem i gromadzi rozproszonych Izraela.
Słowa tutaj zawarte pasują do czasów Dawida i stąd właśnie tytuł tego psalmu w Septuagincie, w wersji etiopskiej, arabskiej i syryjskiej oraz u Apolinarego jest taki sam. W wersji syryjskiej dodano:
„o Zorobabelu, kapłanie Jozuem i Ezdraszu, którzy pracowicie i pilnie odbudowywali Jerozolimę.”
Ale Aben Ezra i inni pisarze żydowscy uważali, że psalm przepowiadał przyszłą odbudowę Jerozolimy i powrót Żydów z obecnej niewoli, odnosząc go do czasów Mesjasza. [2] Zauważono tutaj zatem coś więcej niż tylko rzeczywiste odbudowanie Jerozolimy. Chciałbym zaproponować podział tego psalmu. Składa się on z czterech głównych części, z pewnymi podpunktami w każdej części:
- Uwielbienie Boga przez Kościół, jako opiekuna, jako wszechwiedzącego i wszechmocnego, jako sprawiedliwego, wersety 1-6
.
- Dziękczynienie Bogu, za opatrzność i za suwerenne miłosierdzie, wersety 7-11
.
- Bóg suwerennie uwielbiony, za zachowanie wśród wrogów, za zarządzanie światem, za słowo i sąd, wersety 12-19
.
- Wyjątkowość relacji Boga i Kościoła, werset 20
Rozważmy ten cudowny Psalm w jego kontekście.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 12, 2026 | Egzegezy, Reformowany światopogląd
Cywilizacyjny problem
Psalm 82:3-4
3. Bierzcie w obronę ubogiego i sierotę, oddajcie sprawiedliwość strapionemu i potrzebującemu.
4. Wyzwólcie biedaka i nędzarza, ocalcie go z ręki niegodziwych.
Pacyfizm „chrześcijański” jest herezją. Nie piszemy tego słowa lekko ale taka jest diagnoza teologiczna. To herezja tak samo jak Arminianizm, Amyraldianizm, MacArhturyzm czy Arianizm. Pacyfizm w swojej radykalnej formie, głoszącej, że chrześcijanin nigdy i pod żadnym pozorem nie ma prawa bronić, nigdy nie ma prawa użyć siły dla ochrony niewinnych, nigdy nie ma prawa służyć w wojsku ani wspierać uzasadnionej walki zbrojnej jest poglądem niemającym żadnego uzasadnienia w Piśmie Świętym, a w konsekwencji jest poglądem niszczącym i zabójczym i to dosłownie, bo prowadzi do śmierci niewinnych.
Tak zwany „chrześcijański” pacyfizm rodzi się w ciepłych salonach i dobrobycie zachodniej cywilizacji, zbudowanej, jak na ironię, na krwi tych, którzy walczyli z tyranią. Rodzi się w środowiskach, gdzie nikt nigdy nie stał przed brutalnym najeźdźcą, gdzie nikt nie słyszał krzyku córki wyrywanej z domu,gdzie nikt nie widział podpalanego kościoła. Pacyfizm śmierdzi anabaptyzmem – herezją, którą Jan Kalwin i John Knox tępili z całą siłą Reformowanego rozumu i Reformowanej pobożności. Niniejszy artykuł stawia sobie trzy cele:
Po pierwsze, zdemaskować błędy teologiczne pacyfizmu przez właściwą egzegezę Pisma
Po drugie, wskazać pozytywną doktrynę Reformowaną o sprawiedliwej walce zbrojnej i uzasadnionej samoobronie
Po trzecie, odnieść tę doktrynę do konkretnych zagrożeń polskiej rzeczywistości naszego wieku.
Po czwarte sceptycznie ocenimy przy tym fenomen pojedynków honorowych, jako coś różnego od uzasadnionej samoobrony.
Ponieważ wszelki spór teologiczny musi być rozstrzygnięty przez Pismo Święte jako jedyne nieomylne i wystarczające źródło wiedzy odwołamy się do doktryny Pisma w celu udowodnienia naszego argumentu. i obnażenia „chrześcijańskiego pacyfizmu” jako irracjonalizmu i fałszywej pobożności oraz uzasadnienia konieczności sprawiedliwiej wojny i samoobrony.
Temat jest szczególnie ważny w kontekście trwającej inwazji nachodźców z Ukrainy, do którego ze względu na przyjęty pakt migracyjny dołączą niebawem kolejne grupy obcych kulturowo przybyszów z Afryki oraz muzułmanów.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 11, 2026 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Kontekst rozważania
Mat. 6:30-34
30. Jeśli więc trawę polną, która dziś jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak ubiera, czyż nie tym bardziej was, ludzie małej wiary?
31. Nie troszczcie się więc, mówiąc: Cóż będziemy jeść? albo: Co będziemy pić? albo: W co się ubierzemy?
32. Bo o to wszystko poganie zabiegają. Wie bowiem wasz Ojciec niebieski, że tego wszystkiego potrzebujecie.
33. Ale szukajcie najpierw królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane.
34. Dlatego nie troszczcie się o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy sam się zatroszczy o swoje potrzeby. Dosyć ma dzień swego utrapienia.
Jesteśmy w Ewangelii Mateusza, szósty rozdział. Przypominam, jest to Kazanie na Górze i rozważyliśmy do tej pory wiele argumentów tego kazania. Chciałbym tylko przypomnieć ostatni kontekst. Rozważaliśmy wersety dotyczące grzechu zamartwiania, czyli kwestii zatroskania powiązanego z zamartwianiem. Były to wersety od 27 do 29., gdzie padł argument, że nie jesteśmy w stanie uczynić nawet najmniejszej rzeczy związanej z naszym ciałem.
Mat. 6:27-29 27. I któż z was, martwiąc się, może dodać do swego wzrostu jeden łokieć? 28. A o ubranie dlaczego się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną; nie pracują ani nie przędą. 29. A mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był tak ubrany, jak jedna z nich.
Nie możemy przydać sobie wzrostu, nie możemy przydać sobie wiary, nie możemy absolutnie nic uczynić. A jednak widzimy na podstawie ilustracji, że Pan Bóg troszczy się o swoje stworzenie. Skoro troszczy się o swoje stworzenie naturalne, tym bardziej troszczy się o nas.
Dobrym kontekstem łączącym dzisiejsze rozważanie będzie werset 30., gdzie czytamy:
Jeśli więc trawę polną, która dziś jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak ubiera, czyż nie tym bardziej was, ludzie małej wiary?
Wersety od 30 do 34 chciałbym rozważyć w pewnej logicznej strukturze. Ta logiczna struktura będzie następująca: przypomnienie najpierw definicji troski, potem zobaczymy czym jest niewiara, czy też mała wiara. Zobaczymy argument a fortiori w wersetach 30 i 31, czyli od mniejszego do większego. Następnie werset 32 ukaże nam chrześcijaństwo jako antytezę pogaństwa. W końcu rozważymy nakaz Pański powiązany z obietnicą w wersecie 33 i na końcu w wersecie 34 zobaczymy, jaką Pan Jezus daje nam radę.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 10, 2026 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Trudności w rozeznaniu prawdy
Gal. 3:24-27
24. Tak więc prawo było naszym pedagogiem do Chrystusa, abyśmy z wiary byli usprawiedliwieni.
25. Lecz gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod pedagogiem.
26. Wszyscy bowiem jesteście synami Bożymi przez wiarę w Chrystusa Jezusa.
27. Bo wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyodzialiście się w Chrystusa.
Myślę, że wielu młodych w wierze chrześcijan (i mam tu na myśli staż w wyznawaniu teologii Reformowanej) narażonych jest na teologiczne pułapki. Są one tak przebiegle skonstruowane, że w zasadzie ten, kto w nie wpada, nawet o tym nie wie. Te pułapki mogą być różne ale dziś chciałbym podjąć się rozważenia szczególnie niebezpiecznej – odnoszącej się do stanu emocjonalnego tyle tylko, że emocji wynikających z błędnych przesłanek.
Wyobraźmy sobie obraz, na którym obok siebie są dwie ścieżki. Obie prowadzą w podobnym kierunku jednak ich cel jest różny. Jedną kroczy tłum, druga jest pustawa. Pierwsza wydaje się łatwa, druga trudna. Nazwa pierwszej to „wierzę w Jezusa”, drugiej to „jestem posłuszny Jezusowi”. Pytając obserwatora o znaczenie obrazu często usłyszymy:
Autor ma na myśli, że sama intelektualna zgoda na istnienie Boga (czyli Chrystusa) nie czyni jeszcze człowieka dzieckiem Bożym. Dziećmi Bożymi i naśladowcami stają się ci, którzy są posłuszni Jezusowi Chrystusowi. Posłuszeństwo nie jest jedynie owocem wiary, lecz koniecznym warunkiem uczestnictwa w zbawieniu, możliwym dzięki działaniu łaski Bożej i Ducha Świętego.
Tutaj najczęściej cytuje się Jakuba 1:21-27; 2:1:26 jako dowód na poparcie tezy o dobrych uczynkach jako warunku. Tak więc dzieckiem Bożym i naśladowcą staje się ten, kto jest posłuszny przykazaniom Chrystusa. I tak w jednym zdaniu zrównane zostały dwa aspekty zbawienia: odrodzenie i uświęcenie rozumiane jako jedno i to samo dzieło. Możemy to ująć jeszcze prościej:
Odrodzenie jest zależne od posłuszeństwa.
Choć przekaz ilustracji chwyta za serce, nie jest prawdziwy.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 5, 2026 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu
Wprowadzenie
1 Tes. 1:3-7
3. Nieustannie wspominając o waszym dziele wiary i trudzie miłości, i wytrwałości w nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i naszym Ojcem;
4. Wiedząc, umiłowani bracia, że zostaliście wybrani przez Boga;
5. Gdyż nasza ewangelia nie doszła was tylko w słowie, ale także w mocy i w Duchu Świętym, i w pełnym przekonaniu. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.
6. A wy staliście się naśladowcami naszymi i Pana, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego;
7. Tak że staliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.
Kiedy skupiamy nasze oczy na błogosławionej prawdzie wersetu 6, dzięki oświeceniu Ducha z łatwością zauważamy istotę jego przesłania. W samym jego sercu leżą cztery wielkie, potężne prawdy ewangeliczne, cztery filary, których monumentalny rozmiar może przytłoczyć najbardziej nawet wytrawnego teologa. Cztery obszary doktryny kierowane do oczyszczonego przez prześladowania kościoła, który Apostoł wielce miłował, same w sobie stanowiące podstawę wzniesienia gmachu, którym jest praktyczne działanie wybranych, odkupionych, powołanych, usprawiedliwionych i uświęconych dzieci Bożych. W tym prostym w konstrukcji, acz niezgłębionym w przesłaniu zdaniu Duch Święty uczy nas o:
1) Naśladownictwie Chrystusa i Apostołów,
2) Skutecznym działaniu Słowa Bożego
3) Szalejącym wielkim ucisku lokalnego kościoła
4) I radości w tym wszystkim udzielanej przez samego Ducha Świętego
Abyśmy nie przeoczyli najwznioślejszej prawdy, wokół której obraca się całe życie Kościoła i od której zależy los duszy człowieka, dowiedziemy, że to Słowo Boże zajmuje centralne miejsce w nauczaniu wersetu 6. To przez nie święci z Tesaloniki wiedzieli, w co wierzyć i jak naśladować Chrystusa i Jego uczniów. To Słowo Boże było także powodem i przyczyną wielkiego ucisku, którego doświadczali. I to samo Słowo Boże wykorzystywał Duch Święty do pocieszenia prześladowanych.
Nasze rozważanie nabierze zatem właściwego kształtu dopiero wtedy, gdy uchwycimy jego świętą i głęboko harmonijną strukturę. Rozważymy te cztery aspekty prawdy zanurzając je w Słowie Bożym niczym rybak rzucający sieci w morze w nadziei wyłowienia pereł mądrości ukrytych w głębinach Bożego objawienia, pereł, które rozpalą nasze serca, umacniają wiarę i poprowadzą duszę ku chwale Chrystusa.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 4, 2026 | Egzegezy, Eschatologia: nauka o rzeczach ostatecznych
Przypomnienie
Zach. 14:1-5
1. Oto przychodzi dzień PAŃSKI, a twój łup będzie rozdzielony pośród ciebie.
2. Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie, a miasto zostanie zdobyte, domy splądrowane i kobiety zgwałcone. Połowa miasta pójdzie do niewoli, a resztka ludu nie będzie wygnana z miasta.
3. Wtedy PAN wyruszy i będzie walczył przeciwko tym narodom, tak jak wtedy, gdy walczył w dniu bitwy.
4. I jego nogi staną w tym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciw Jerozolimy od strony wschodniej, a Góra Oliwna rozpadnie się na pół, na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę; i połowa tej góry cofnie się na północ, a połowa jej – na południe.
5. Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.
W pierwszej części „Dnia Pańskiego Zachariasza” udowodniliśmy, że Księga Zachariasza 14:1-15 przepowiada powrót Chrystusa w ciele, w tym wydarzenia bezpośrednio go poprzedzające, oraz nowe niebiosa i nową ziemię, które on zapoczątkowuje. Kolejne dwa numery zidentyfikowały i wyjaśniły trzy tematy z Księgi Zachariasza 14,1-15:
- splądrowane miasto (odpowiednik Wielkiego Ucisku),
.
- nadchodzącego Boga (czyli „błogosławioną nadzieję i chwalebne pojawienie się wielkiego Boga i naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa”; Tyt. 2:13)
.
- oraz świętą wojnę (która osiąga swój punkt kulminacyjny w zniszczeniu niegodziwców przez Chrystusa podczas Jego powrotu).
Teraz zaczniemy omawiać inne tematy z Księgi Zachariasza 14. Zaczniemy od ruchów gór Judy.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 3, 2026 | Egzegezy, Rzymski katolicyzm
Zbezczeszczone drugie przykazanie
2 Mojż. 20:4-5
4. Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią.
5. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;
Pewien rzymskokatolicki fanatyk, oburzony biblijnym tekstem użytym przeciwko jego własnej sekcie, w której oddaje się religijną cześć obrazom i figurom, odpowiedział z całą powagą i bez śladu zakłopotania:
„nie odróżniasz pojęć: czci od uwielbienia, uwielbienie należy się wyłącznie Bogu, czcić mogę obraz, figurę, Bóg nam nakazał: czcij ojca swego i matkę swoją…” [1]
Doskonale. Zaczniemy zatem od całkowitego obalenia tej argumentacji, a następnie wyjaśnimy różnicę w czci należnej rodzicom, którą heretyk ma czelność przywoływać jako hasło zasłonowe dla swojego bałwochwalstwa od czci religijnej czci oddawanej figurom i obrazom.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | cze 2, 2026 | Chrystologia: nauka o Chrystusie, Egzegezy
Dwa światy, dwie Świątynie
Hebr. 9:24 Chrystus bowiem wszedł nie do miejsc świętych (ἅγια hagia) zbudowanych ręką, które były odbiciami prawdziwych, ale do samego nieba, aby teraz stawać dla nas przed obliczem Boga;
Chrystus wstąpił do samego nieba! A to jest przeciwieństwem wejścia do „miejsc świętych zbudowanych ręką, które były odbiciami prawdziwych,”
Oryginalne określenie „miejsca święte” to po prostu „święte”. I najwyraźniej odnosi się ono do najświętszego ze świętych ziemskiego przybytku i świątyni. To samo wyrażenie jest bowiem użyte w ósmym wersecie tego samego rozdziału, gdzie poprawnie przetłumaczono je jako „Miejsce Najświętsze”
Hebr. 9:8 W ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do Miejsca Najświętszego (ἁγίων hagion), dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek.
I ponownie, że jest to właściwe znaczenie wyrażenia z wersetu ósmego, wynika z jego związku z wersetem siódmym, gdzie to samo „święte” jest nazywane „drugim”,
Hebr. 9:7 Do drugiej zaś raz w roku tylko sam najwyższy kapłan, i to nie bez krwi, którą ofiaruje za siebie i za grzechy niewiedzy ludu.
i wreszcie z wersetem trzecim:
Hebr. 9:3 Za drugą zaś zasłoną był przybytek, który zwano Miejscem Najświętszym.
W oryginale jest mowa o „najświętszych ze wszystkich”. (Ἅγια ἁγίων Hagia hagion)
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 28, 2026 | Egzegezy, Sabatarianie i legaliści
Ruch Świętego Imienia
Przysłów 30:4 Któż wstąpił do nieba i zstąpił? Któż zebrał wiatr w swoje garście? Któż zgarnął wody do swej szaty? Któż utwierdził wszystkie krańce ziemi? Jakie jest jego imię? A jakie jest imię jego syna? Czy wiesz?
Istnieją na świecie fanatycy religijni, skupieni głównie w sabatariańskich sektach czczących sobotę zamiast Dnia Pańskiego (czyli dnia, w którym zmartwychwstał Chrystus), którzy w swoim szaleństwie idą o wiele dalej niż inni ich pobratymcy. Twierdzą mianowicie z całą stanowczością, że do zbawienia konieczna jest prawidłowa wymowa imienia Mesjasza. Sami jednak — co jest wymownym świadectwem ułomności ich systemu — nie są co do tej wymowy zgodni i podają dwa możliwe neo-hebraizmy:
- Jeszua / Jaszua
lub
- Jehoszua./ Jahoszua
Uważają przy tym, że imię Jezus jest wynalazkiem rzymskiego katolicyzmu, wprowadzonym rzekomo w tym jednym celu, by odciąć wiernym dostęp do zbawienia. Herezja ta bywa nazywana ruchem Świętego Imienia (Sacred Name Movement) [1] i jest nie tylko błędem lingwistycznym, lecz przede wszystkim błędem epistemologicznym i teologicznym, graniczącym z fonetyczną czarną magią.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 25, 2026 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy
Miłość braterska
1 Tes. 5:14-19
14. Prosimy was też, bracia, napominajcie niekarnych, pocieszajcie bojaźliwych, podtrzymujcie słabych, bądźcie cierpliwi dla wszystkich.
15. Uważajcie, aby nikt nikomu nie odpłacał złem za zło, ale zawsze dążcie do tego, co dobre dla siebie nawzajem i dla wszystkich.
16. Zawsze się radujcie.
17. Nieustannie się módlcie.
18. We wszystkim dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Chrystusie Jezusie względem was.
19. Ducha nie gaście
Dzisiejszy tekst Pisma Świętego naucza nas o tym, że chrześcijańska postawa ma wiele do powiedzenia w Kościele. Chrześcijańska postawa jest czymś, co nas umacnia i pomaga nam funkcjonować wspólnie, zachowując jedność poprzez szereg konkretnych czynności. Widzimy tutaj cztery elementy:
1) napominanie
.
2) pocieszanie
.
3) podtrzymywanie
.
4) cierpliwość.
Napominanie związane jest z tymi, którzy w Kościele są niekarni — którzy zajmują się różnymi dziwnymi, cielesnymi sprawami. Pocieszanie dotyczy osób bojaźliwych, lękliwych, które jeszcze nie są umocnione w Duchu Świętym. Słabi niejednokrotnie upadają w wierze ze względu na swoją bojaźń, ich trzeba podtrzymywać. A ponieważ mamy różne charaktery i przychodzimy z różnego tła — z różnych fałszywych kościołów, z różnych sekt — powinniśmy dla siebie być cierpliwi, wiedząc, że wszyscy jesteśmy uczestnikami ciała, które bywa niecierpliwe.
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 22, 2026 | Egzegezy, Soteriologia: nauka o zbawieniu, Teologia reformowana
Przypomnienie
1 Tes. 1:5
3. Nieustannie wspominając o waszym dziele wiary i trudzie miłości, i wytrwałości w nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i naszym Ojcem;
4. Wiedząc, umiłowani bracia, że zostaliście wybrani przez Boga;
5. Gdyż nasza ewangelia nie doszła was tylko w słowie, ale także w mocy i w Duchu Świętym, i w pełnym przekonaniu. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.
6. A wy staliście się naśladowcami naszymi i Pana, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego;
7. Tak że staliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.
Najmilsi Bracia, chrześcijanie wybrani do zbawienia według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa (1 Piotra 1:2) mam wielki zaszczyt głosić wam Słowo Boga wiedząc, że nie tym, co zniszczalne, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z waszego marnego postępowania przekazanego przez ojców, Lecz drogą krwią Chrystusa jako baranka niewinnego i nieskalanego (1 Piotra 1:18-19). Bojaźń Boża, która przez krzyż Chrystusa mieszka w naszych sercach skłania nas dzisiaj do pokornego wysłuchania tego, co Pan mówi w swoim Słowie do umiłowanych owiec.
Odchodząc z tego świata Chrystus zapowiedział, że nie zostawi nas sierotami i przyjdzie do nas (Jan 14:18). Nie jesteśmy samotni na tym świecie. Pan nie zostawił nas na pastwę diabła i jego sług, nie uczynił nas też bezbronnymi wobec grzechu i pokuszeń. Kiedy na Kalwarii, dwa milenia temu cierpiał męki w naszym imieniu, za nas, gdy gniew Ojca wylewał się na Niego za nasze grzechy, Chrystus, nasz Odkupiciel zapewnił nam wszystko co niezbędne, abyśmy nie zginęli w czasie trudnej i nieraz bezwzględnej ze strony świata pielgrzymki. Umiłowani, Chrystus przez swój krzyż zostawił nam obietnicę spełnienia woli Ojca:
Jan 6:39-40 39. A to jest wola Ojca, który mnie posłał, abym nie stracił nic z tego wszystkiego, co mi dał, ale abym to wskrzesił w dniu ostatecznym. 40. I to jest wola tego, który mnie posłał, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał życie wieczne, a ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
On zstąpił na ziemię, aby spełnić wolę Ojca: (Jan 6:38). Wolą Ojca jest (podkreślam: jest!) aby po drodze do nieba Syn nie stracił nikogo z nas. Wolą Ojca jest aby każdy z nas był wskrzeszony w ciele w Dniu Sądu Syn nie zawiódł i nie może zawieść, ponieważ zawsze pełni wolę Ojca. Gdy odszedł do Nieba aby zasiąść po prawicy Ojca aby wstawiać się za nami, posłał nam Swojego Ducha, który od Niego i od Ojca wychodzi, Ducha Prawdy zesłanego z nieba, przez którego głoszona jest Ewangelia (1 Piotra 1:12).
(więcej…)
utworzone przez Reformowani | maj 21, 2026 | Chrześcijańska moralność, Doksologia: uwielbienie Boga, Egzegezy
Wstępna analiza
Psalm 146:1 Alleluja. Chwal, duszo moja, PANA.
Psalm 146 jest jednym z ostatnich pięciu psalmów — wszystkie one zaczynają się słowem „Alleluja” i kończą tym samym słowem. Są to psalmy oddające Bogu chwałę i wzywające lud do czczenia Pana Boga. Kiedy powstał ten Psalm i jaki jest jego tytuł? Jego tytuł brzmi: Alleluja. Zarówno w Septuagincie, jak też w łacińskiej Wulgacie i w przekładach etiopskich, arabskich i wielu innych wersjach — w tym u Aggeusza i Zachariasza — mamy też syryjski napis o treści:
„Tak powiedzieli Aggeusz i Zachariasz, prorocy, którzy wyszli z niewoli Babilonu — Alleluja.”
Teodoret z Cyru twierdził, że tytuł ten znajdował się w niektórych greckich kopiach dostępnych w jego czasach, ale nie było go ani w Septuagincie, ani w Heksapli Orygenesa — krytycznym tekście hebrajskim czerpiącym z sześciu różnych tradycji piśmienniczych. Tytułu tego nie ma też u innych greckich interpretatorów ani w tekście hebrajskim, ani w Targumie. Jednak niektórzy żydowscy komentatorzy, tacy jak Obdiasz, uważają Psalm za napomnienie dla jeńców w Babilonie, aby chwalili Pana.
Inny żydowski interpretator, Kimchi, odnosi go do obecnej niewoli i wyzwolenia z niej, zauważając ponadto, że psalmista, widząc za sprawą Ducha Świętego zgromadzenie jeńców, mówił w odniesieniu do czasów Mesjasza — opierając to szczególnie o werset 10:
„Pan będzie królował na wieki, twój Bóg, o Syjonie, z pokolenia na pokolenie.”
Choć niektórzy twierdzili, że Psalm dotyczył daremnie oczekiwanego Mesjasza, my będziemy twierdzić, że Psalm ten dotyczy Mesjasza i Jego królestwa, które ma przyjść.
Proponuję następujący podział psalmu:
- Pieśń żywego — wersety 1–2
.
- Fałszywa nadzieja w śmiertelnikach — wersety 3–4
.
- Bóg nadzieją wierzących — werset 5
.
- Boża moc w stworzeniu — werset 6
.
- Boża moc w opatrzności — werset 7
.
- Boża moc w zgnębionym Kościele — wersety 8–9
.
- Wieczność Bożych rządów — werset 10
Zagłębmy się w ten cudowny Psalm.
(więcej…)
