Rozproszony Kościół uwielbiający Boga, część 3

 

Kościół wielbiący Boga

Kontynuując nasze rozważania nad Psalmem 147 przechodzimy do jego trzeciej części, w której Kościół ponownie wielbi Boga.

12. Chwal Pana, Jeruzalem; chwal swego Boga, Syjonie.

Tu Psalmista kieruje ponownie swoją mowę do ludu Pańskiego, który — jak już wcześniej zauważyliśmy — jedynie może z wdzięcznością uznać wszelkie błogosławieństwa, którymi inni szczycą się bez uznawania ręki Bożej w tym wszystkim. Czcimy Pana Boga za wszelką rzecz, którą nam daje.

Pod nazwą „Jerozolima” mamy tutaj cały Kościół. Dlaczego? Gdyż właśnie w Jerozolimie wierni odbywali swoje zgromadzenia religijne i niejako jednoczyli się pod sztandarem Pana. W naszej dyspensacji, w naszym typologicznym zrozumieniu, Kościołem jest Jeruzalem, Kościół to synonim Jerozolimy która jest w górze, która jest wolna i jest matką nas wszystkich:

Gal. 4:26 Lecz Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich.

Galacjan 4:26 mówi nam zatem o Kościele duchowym, a nie o fizycznym zgromadzeniu. I to jest dokładnie typologiczne zrozumienie słów „Jeruzalem” i „Syjonie”.

---

Chwała za zachowanie wśród wrogów

Za co chwalimy Pana Boga? Za jego zachowanie Kościoła wśród wrogów, za to że nas zachowuje, podczas gdy przeciwnicy nas atakują.

13. On bowiem umacnia zasuwy twoich bram, błogosławi synów twoich pośród ciebie, zapewnia pokój w twoich granicach i syci cię najwyborniejszą pszenicą.

Kiedy czytamy, że zasuwy bram są umocnione przez Boga, psalmista ma na myśli, że święte miasto było przez Pana Boga doskonale strzeżone

• przed strachem,
• przed wrogami i
• przed atakami.

W tym celu mamy jeszcze jedno wyrażenie — że wszystkie granice zostały obdarzone pokojem. Wrogowie byli pod boskim ograniczeniem, czyli Bóg suwerennie ograniczał ich działanie, tak że nie mogli powodować żadnych zakłóceń ani zamieszania w Jerozolimie.

Nie chodzi o to, że Kościół jest zawsze w stanie pokoju na całym swoim obszarze i wolny od ataków, ale że Bóg w widzialny sposób wyciąga swoją rękę, aby odpierać te ataki, i możemy przez to spokojnie patrzeć, jak Bóg zajmuje się wrogami Kościoła. Terminowi „pokój” można nadać bardziej rozbudowane znaczenie,  który często oznacza szczęśliwy i pomyślny stan. W Bogu jesteśmy szczęśliwi i żyjemy pomyślnie.
.

---

Chwała za obdarzenie duchowym pokarmem

Dalej mamy mowę o błogosławieństwie Bożym, które cieszy nas wewnątrz. Polega ono na tym, że obywatele Jerozolimy, czyli członkowie Kościoła, mieszkają dostatnio i szczęśliwie.

14. Zapewnia pokój w twoich granicach i syci cię najwyborniejszą pszenicą.

Jesteśmy karmieni obficie aż do syta. W jaki sposób jesteśmy karmieni? W naszym czasie Bóg daje nam zaopatrzenie, abyśmy mogli żyć. Nie mamy tego może w tak ogromnej obfitości jak ludzie najbogatsi, ale mamy co jeść, mamy czym się odżywiać. Natomiast typologicznie, rozumiemy to przez karmienie słowem Bożym. Kiedy Pan Jezus rozmawiał z Piotrem, który nawrócił się po upadku, po odstępstwie, aż trzykrotnie mówił, aby pasł jego owieczki:

Jan 21:15-17 Paś moje baranki… Paś moje owce… Paś moje owce.

Wszystko to odnosimy nie do tego, żeby Piotr chodził i rozdawał ludziom jedzenie, ale aby karmił ich słowem Bożym. To samo czytamy w Pierwszym Liście do Tymoteusza:

1 Tym. 4:6 Przedkładając to braciom, będziesz dobrym sługą Chrystusa Jezusa, wykarmionym słowami wiary i dobrej nauki, za którą poszedłeś.

Widzimy tutaj o słowach wiary, które traktowane są jako pokarm. Mamy też słowo Boże, które mówi nam, żebyśmy pragnęli czystego mleka słowa Bożego jak niemowlęta w Chrystusie, żebyśmy zapragnęli tego słowa, które może prowadzić nas do duchowej budowy. Jest oczywiste, że słowo Boże jest naszym pokarmem. Chrystus sam powiedział: „Nie samym chlebem człowiek żyje, ale każdym słowem pochodzącym z ust Bożych.”

---

Chwała za zarządzanie światem zewnętrznym

Za co dalej dziękujemy Panu Bogu? Za zarządzanie światem zewnętrznym.

15. On wysyła swój rozkaz na ziemię; szybko biegnie jego słowo.

16. On daje śnieg jak wełnę, rozsypuje szron jak popiół.

17. Rzuca swój lód jak okruchy; któż ostoi się przed jego zimnem?

18. Posyła swoje słowo i lody topnieją; wionie swym wiatrem i wody spływają.

Słowo biegnie szybko, ponieważ gdy raz Bóg objawi swoją wolę, wszystkie rzeczy współdziałają, aby ją urzeczywistnić. Jest tu mowa o Bożych dekretach i o Bożej mocy — że to, co Bóg powie, musi się stać. I jakkolwiek byśmy nie badali wtórne przyczyny, całe nasze zrozumienie jest takie, że Bóg stoi za tym wszystkim. Bóg sprawuje władzę nad całkowitym panowaniem nad wszechświatem. Czytamy w Psalmie 148, chociażby o stworzeniu:

Psalm 148:5 Niech chwalą imię PANA, on bowiem rozkazał i zostały stworzone.

On rozkazał — i wszystkie rzeczy zostały stworzone. W Liście do Hebrajczyków, w rozdziale jedenastym, czytamy:

Hebr. 11:3 Przez wiarę rozumiemy, że światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak że to, co widzimy, nie powstało z tego, co widzialne.

List do Hebrajczyków w pierwszym rozdziale mówi nam:

Hebr. 1:3 Który, będąc blaskiem jego chwały i wyrazem jego istoty i podtrzymując wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z naszych grzechów przez samego siebie, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach;

Bóg w osobie Jezusa Chrystusa przedstawiony jest jako ten, który utrzymuje wszechświat w istnieniu, zarządza światem zewnętrznym w każdym momencie, i to do samego końca i jeszcze później — ponieważ obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymywane i zachowywane dla ognia na dzień zatracenia bezbożnych ludzi.

2 Piotra 3:7 A obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi.

Tak więc musimy wyznać, że wszystko w naturze, jak również w Kościele, wśród bezbożnych i w świecie duchowym, zależy od woli Boga, a cały bieg wszechświata polega jedynie na szybkim wykonywaniu Bożych rozkazów. Tutaj przedstawione to zostało w ilustracji:

• lody topnieją,
• wody spływają,
• pada śnieg.

Nie mamy więc wątpliwości, że Bóg, panując nad przyrodą, panuje również nad wszystkim innym, nad każdym aspektem rzeczywistości.

Temu zaprzeczają heretycy Arminianie, mówiąc, że Bóg panuje tylko i wyłącznie nad tymi, którzy chcą się go słuchać. Więc jeśli ktoś nie chce się słuchać, to już nad nim nie panuje, bo diabły nie słuchają się Pana Boga i rzeczywistość nie słucha się Pana Boga.

Skąd te kataklizmy? – pytają heretycy, skoro Bóg rzekomo nie zawsze ma moc przeciwstawić się tym kataklizmom? Otóż kataklizmy są ponieważ Bóg chce aby były.

Jeśli chodzi o ludzi, to mają swoją rzekomą wolną wolę i mogą zrobić, co im się podoba. Jest to totalna bzdura.
.

---

Chwała za Słowo, oświecenie i sąd

Za co jeszcze uwielbiamy Pana Boga? Za słowo Boże, za oświecenie oraz za sąd.

19. Oznajmia swe słowo Jakubowi, swe prawa i sądy Izraelowi.

Tutaj Jakub i Izrael są synonimem Kościoła. Wielkim dowodem Bożej miłości do Kościoła jest to, że w swoim słowie ukazał nam światło życia wiecznego. Z tego powodu słusznie spisane słowo Boże jest tutaj wspomniane jako ukoronowanie prawdziwego, trwałego szczęścia. Musimy się z tego uczyć, że powinniśmy nie tylko przyjmować Bożą naukę z czcią i świętym posłuszeństwem, ale przyjmować ją z miłością, gdyż nie możemy sobie wyobrazić niczego bardziej zachwycającego i godnego pożądania niż to, by Bóg podjął się naszego zbawienia i dał o tym świadectwo, wyciągając rękę, żeby nas do siebie przyprowadzić. A to wszystko wiemy ze słowa Bożego.

Taki jest właśnie cel Boży. Nauka słowa Bożego została nam dana, aby pośród gęstej ciemności tego świata, pośród ogromnej rzeszy fałszywych religii i błędów — takich jak Arminianizm, katolicyzm, religie pogańskie, Świadkowie Jehowy, adwentyści, zielonoświątkowcy, a nawet współcześni luteranie, pożal się Boże, i pseudoreformowani — pośród tych wszystkich religii, którymi szatan zwodzi wszystkich ludzi, nasz wielki Ojciec rzucił nam światło na naszej drodze i zgromadził nas do dziedzictwa w niebie.

Psalm 119:105 Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce.

2 Piotra 1:19-20 19. Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i jutrzenka nie wzejdzie w waszych sercach; 20. To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega dowolnemu wykładowi.

Należny majestat przypisuje się właśnie słowu. A skąd? Ponieważ pochodzi od autora, który jest Bogiem. I ten majestat jest taki jak jego autora. Słowo Boże nie bez kozery nosi przymiotnik „Boże” — jest ono Bożym słowem, dlatego nosi ten sam autorytet. Psalm 103 mówi nam, że Bóg dał poznać swe drogi Mojżeszowi, a synom Izraela swoje dzieła.

Psalm 103:7 Dał poznać swe drogi Mojżeszowi, a synom Izraela swoje dzieła.

Zatem Bóg dał się poznać Mojżeszowi i to zostało spisane. W Drugim Liście do Tymoteusza mamy klasyczny tekst dowodzący wartości i ważności słowa Bożego:

2 Tym. 3:16-17 16. Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; 17. Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany.

Możemy zacytować nawet pewnego chrześcijanina, Artura Hildershama, który powiedział:

„Choć ludzie myślą, że służą Panu, służą diabłu, jeśli cześć, jaką oddają Bogu, nie jest oparta na jego słowie.„ [1]

To jest kolejny punkt naszego rozważania. Jeśli nasze uwielbienie nie jest zgodne z regułą wiary, wtedy nie służymy już Panu Bogu, ale raczej diabłu. W naszym przypadku bardzo mocno stawiamy na śpiewanie Psalmów, na właściwą modlitwę, na właściwą liturgię. Jest to służba zgodna z Bożym zamysłem. Służy nam to do właściwego oddawania Bogu czci za słowo Boże, oświecenie oraz sąd. Bóg sądzi swój lud, czyli zbawia go, a lud oddaje Panu Bogu chwałę zgodnie z regułą wiary.

Zatem wszystkich tych, którzy na swoich tak zwanych nabożeństwach śpiewają cokolwiek innego niż Psalmy, możemy tylko wezwać do upamiętania, ponieważ Pan Bóg dopuszcza tylko i wyłącznie śpiewane Psalmy. Śpiew ludzkich pieśni na nabożeństwie to służba wbrew regule wiary, wbrew Bogu i na rzecz diabła…
.

---

Wyjątkowość relacji Boga i Kościoła

Na koniec mamy wyjątkowość relacji Boga i Kościoła w wersecie dwudziestym. Ponownie mamy podkreśloną łaskę, która przez podanie porównania sugeruje, że nic takiego, o czym czytamy, nie zostało uczynione w przypadku innych narodów.

Jeśli zapytamy, dlaczego Bóg wybrał jeden naród i wolał go od innych, to z pewnością doprowadzi nas to do wybrania bez żadnego wyraźnego, zewnętrznego powodu, ponieważ dzieci Izraela nie różniły się pod względem jakiejkolwiek doskonałości od innych narodów. Bóg wybrał ich ze względu na swoją wolę, ze względu na swoje upodobanie, a innych pominął ze względu na to, że nie przeznaczył ich do zbawienia.

5 Mojż. 7:7 PAN umiłował was i wybrał was nie dlatego, że byliście liczniejsi od innych narodów, gdyż byliście najmniej liczni ze wszystkich narodów;

Czytamy o tym samym w Liście do Koryntian:

1 Kor. 1:27-28 27. Ale Bóg wybrał to, co głupie u świata, aby zawstydzić mądrych, wybrał to, co słabe u świata, aby zawstydzić mocnych. 28. I to, co nieszlachetne u świata i wzgardzone, wybrał Bóg, a nawet to, co nie jest, aby to, co jest, obrócić wniwecz;

Bóg to uczynił ze względu na swoje własne upodobanie miłości.

Efez. 1:5-6 5.W miłości przeznaczył nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli; 6. Dla uwielbienia chwały swojej łaski, którą obdarzył nas w umiłowanym;

Podstawą tego wyboru była miłość według upodobania jego woli. Potwierdza to List do Efezjan, rozdział pierwszy, wersety od piątego do szóstego oraz werset jedenasty:

Efez. 1:11 W nim, mówię, w którym też dostąpiliśmy udziału, przeznaczeni według postanowienia tego, który dokonuje wszystkiego według rady swojej woli;

Zatem nic, absolutnie nic nie było w nas, poza nami czy wokół nas, co stanowiłoby jakąkolwiek przewidzianą w nas podstawę Bożej elekcji. Wyjątkowość relacji Boga i Kościoła polega na Bożym upodobaniu. W Kanonach z Dort czytamy:

Bóg objawia tę tajemnice swej woli wyłącznie małej liczbie w Starym Testamencie, zaś w Nowym Testamencie (zniósłszy różnicę między różnymi narodami) objawia ją wielu. Przyczyny tej dyspensacji nie należy przypisywać większej wartości jednego narodu niż drugiego, ani lepszemu wykorzystaniu naturalnego światła, lecz wynika to wyłącznie z suwerennego upodobania i niezasłużonej miłości Boga.
.
Stąd też ci, którym oznajmiane jest tak wielkie i tak pełne łaski błogosławieństwo, ponad swe zasługi, lub raczej bez względu na swe występki, zobowiązani są uznać to z pokornym i wdzięcznym sercem, i wraz z Apostołem adorować, lecz w żaden sposób nie próbować z ciekawości poznać, surowość i sprawiedliwość Bożego sądu okazanego na innych, którym nie dano tej łaski. [2]

Co nam to mówi? Że Bóg wybrał nas z różnych narodów do zbawienia ze względu na swoje własne upodobanie i jest to nam oznajmione. Powinniśmy się z tego cieszyć.

Bóg rzeczywiście ma wyjątkową relację z Kościołem, a my potrójnie powinniśmy go wielbić: za jego stworzenie, za jego opatrzność, za jego czuwanie nad nami i za to, że swoją suwerenną ręką zniszczy naszych przeciwników.

Jemu niech będzie za to wszystko chwała.

Nauczanie wygłoszone dnia 01.05.2026

Przypisy

[1] Arthur Hildersham, CLII Lectures upon Psalm 51]
[2] Kanony z Dort 1.6

---

Zobacz w temacie

• Rozproszony Kościół uwielbiający Boga, część 2
  .
• Kościół w czasie ucisku
• Remedium na gnijącą religię
• Sprawa Ewangelii nie jest zgubiona
  .
• Amyraldianizm a formuła Konsensusu Helweckiego, część 3
• Arminianizm i jego herezja uniwersalnego odkupienia
• Boża wola zbawienia wszystkich ludzi
• Drugi argument przeciw uniwersalnemu odkupieniu
• Objaśnienie wersetów, w których użyto słów wszyscy i każdy
• Upamiętanie a wiara, uczucia i uczynki, część 5
• Za kogo umarł Chrystus
  .
• Adopcja: biblijne i teologiczne omówienie zaniedbanej doktryny, cześć 2
• Kanony Synodu w Dort
• Konsensus Helwecki z 1675 roku
• Tezy Genewskie z 1649 roku, część 3: konfesyjna jedność