Łże-kalwiniści u stóp Tomasza z Akwinu

utworzone przez | cze 17, 2026 | Ekumenizm, Zgubna droga

Zbawienie panującego Pana

Rzym. 3:23-28

23. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga;

24. A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.

25. ego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby zadeklarować swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów;

26. Aby zadeklarować swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa.

27. Gdzież więc jest powód do chluby? Został wykluczony. Przez jakie prawo? Uczynków? Nie, przez prawo wiary.

28. Tak więc dochodzimy do wniosku, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa.

Zbawienie panującego Pana to herezja, która naucza o usprawiedliwieniu przez wiarę i uczynki. Zbawienie panującego Pana miesza prawo z Ewangelią. Utożsamia usprawiedliwienie z uświęceniem. Zbawienie panującego Pana to fałszywa ewangelia, która głosi, że wiara, która zbawia, staje się doskonała dzięki naszej miłości, naszemu miłosierdziu i naszemu posłuszeństwu. A kiedy tak się dzieje, głosi papieską fałszywą ewangelię o usprawiedliwieniu przez wiarę i uczynki. To, co nazywają fides quae formata.[1]

Heretycy, którzy promują herezję zbawienia panującego Pana, będą twierdzić, że jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem przez aktywną i działającą wiarę.

Sproul i MacArthur -promotorzy Tomasza z Akwinu

R.C. Sproul był jednym z największych zwolenników herezji zbawienia panującego Pana. Sproul był niezależnym prezbiterianinem. Oznacza to, że jego kościół nie należał do żadnej denominacji prezbiteriańskiej ani prezbiterium. Najlepszym przyjacielem Sproula był człowiek o imieniu John MacArthur. Niektórzy z was mogli o nim słyszeć. A ten człowiek był mistrzem — był mistrzem zbawienia panującego Pana aż do niedawnej śmierci. Zarówno Sproul, jak i MacArthur współpracowali i wspierali się nawzajem przez cały okres swojej heretyckiej posługi.

Jednym ze sposobów, w jaki Sproul wspierał herezję usprawiedliwienia przez wiarę i uczynki, było promowanie średniowiecznej teologii rzymskokatolickiej Tomasza z Akwinu. Sproul i jego nauczyciel John Gerstner obaj spędzili całą swoją karierę, twierdząc, że średniowieczny dominikanin Tomasz z Akwinu był w rzeczywistości protestantem i kalwinistą. Nie żartujemy.  W konsekwencji Sproul ogłosił antybiblijną definicję wiary

„Wiara = usprawiedliwienie + uczynki” [2]

Głosił zbawienie przez uczynki, celowo przeinaczając fragmenty Pisma Świętego. Zobaczmy czego nauczał Łukasz

Łuk. 17:19 I powiedział do niego: Wstań, idź! Twoja wiara cię uzdrowiła.

Interpretując tekst Łukasza Sproul zmienił ten tekst i mówił:

„A Jezus rzekł: Idź, twoja wiara i wiernośćcięodkupiły”.

MacArtrhur twierdził:

„Wierzący grzesznik jest usprawiedliwiony przez sprawiedliwość w niego wlaną” [3]

Wierność to uczynki. Wlana spraeiedliwość to uczynki.Odkupienie przez wiarę i uczynki. Z tego powodu nigdy nie wskazywali, że Tomasz z Akwinu był w rzeczywistości papistycznym heretykiem, który nie wierzył w Ewangelię i publicznie odrzucił Sola Scriptura — czyli zasadę, że jedynie Biblia jest słowem Bożym. Odrzucił to, a także usprawiedliwienie wyłącznie przez wiarę.
.

Akwinata i fides formata

Tomasz z Akwinu nie wierzył w Sola Fide. Tomasz z Akwinu nauczał, że wiara, która usprawiedliwia nas przed Bogiem, jest aktywna. Powtórzmy to jeszcze raz, bo to ważne. Tomasz z Akwinu nauczał, że wiara, która usprawiedliwia nas przed trybunałem Bożym, jest aktywna i działająca, i że obejmuje naszą miłość — lub to, co czasami nazywają miłością bliźniego — co jest innym sposobem powiedzenia, że wiara obejmuje nasze uczynki. Dość podstępne, prawda? Definiując wiarę zbawczą jako obejmującą nasze uczynki, Tomasz z Akwinu koniecznie nauczał o usprawiedliwieniu przez wiarę w uczynki.

Akwinata twierdził, że wiara zbawienna musi mieć coś więcej niż tylko akceptację umysłu. Powtórzę to jeszcze raz, bo ciągle słyszymy to od heretyków Federalnej Wizji i od heretyków zbawienia panującego Pana. Tego właśnie nauczają. Akwinata twierdził, że wiara zbawienna musi mieć coś więcej niż akceptację umysłu. Że sama wiara w Ewangelię nie wystarczy, aby usprawiedliwić i zbawić. Tego nauczał Akwinata. Tego naucza kościół rzymskokatolicki. Akwinata nauczał, że dobre uczynki muszą być połączone z wiarą, aby ukształtować wiarę zbawczą. Dla Akwinaty wiara zbawcza — wiara, która usprawiedliwia nas przed Bogiem — nigdy nie była bierna.

Nasze wyzanie temu przeczy

Dlatego wyznajemy słusznie wraz z Apostołem Pawłem, że jesteśmy usprawiedliwieni jedynie z wiary lub przez wiarę niezależnie od uczynków. Jednakże, by wyrazić to jaśniej, nie twierdzimy, że wiara sama z siebie nas usprawiedliwia, gdyż to tylko narzędzie, z pomocą którego możemy uchwycić się Chrystusa – naszego usprawiedliwienia. Jezus Chrystus poczytujący na naszą korzyść wszystkie swoje zasługi i wszystkie swoje święte dzieła, jakich dokonał dla nas i zamiast nas, jest naszą sprawiedliwością. A wiara to narzędzie, które jednoczy nas z Nim we wszystkich Jego dziełach, które gdy stają się nasze, zupełnie wystarczają do uwolnienia nas z grzechów. [4]

Akwinata nauczał, że wiara, która usprawiedliwia nas przed Bogiem, nigdy nie jest bierna. Nie przyjmuje ona jedynie przypisanej sprawiedliwości Chrystusa, ale sama jest aktywna i działa, przyczyniając się i współdziałając w naszym usprawiedliwieniu. Wszystko wbrew Słowu Bożemu:

Rzym. 4:4-8 4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność. 5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość. 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. 8. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.

To, co tu głosił, to herezja ludzkiej wolnej woli i synergizmu — dwóch tradycji, których nie ma w Biblii. Zauważmy, że to herezja popędzana herezją. Akwinata nie uważał, że jesteśmy usprawiedliwieni przez jedyny obiekt wiary, którym jest sam Chrystus i to, co On sam dla nas uczynił. Nie wierzył w to. Ale nauczał, że jesteśmy usprawiedliwieni także przez nasze działania, miłość lub uczynki.

Tę fałszywą naukę Tomasza z Akwinu łatwo dostrzec w jego opublikowanych pismach:

„Czy miłość jest formą wiary? Z tego, co zostało powiedziane, wynika, że akt wiary jest skierowany do przedmiotu woli — dobra — jako jej celu. A to dobro, które jest celem wiary, dobro Boże, jest właściwym przedmiotem miłości. Dlatego miłość nazywana jest formą wiary, o ile akt wiary jest doskonalony i kształtowany przez miłość. Miłość nazywana jest formą wiary, ponieważ ożywia akt wiary.„ [5]

Zauważcie, że według Akwinaty to nasze uczynki, czyli miłość, ożywiają naszą wiarę i nadają jej zbawczą formę. Akwinata odrzucił pogląd, że tylko Bóg nas odradza i stwarza w nas wiarę. Odrzucił monergizm. To jest bezpośrednie zaprzeczenie Biblii, która naucza, że zbawcza wiara jest darem słowa i ducha, a nie naszych uczynków, nie z nas samych. Porównajmy heretyckie nauczanie Akwinaty z następującymi miejscami:

Efez. 2:8-9 8. Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. 9. Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.

Filip. 1:29 Gdyż wam dla Chrystusa dane jest nie tylko w niego wierzyć, ale też dla niego cierpieć.

Ez. 36:26 I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.

Jan 1:13 Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga.

Gal. 5:22 Owocem zaś Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wiara;

2 Piotra 1:1 Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy otrzymali wiarę równie cenną jak nasza, dzięki sprawiedliwości naszego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

R.C. Sproul, o ile mi wiadomo, nigdy nie powiedział swoim wyznawcom, że Akwinata był heretykiem głoszącym fałszywą ewangelię. Sproul zawsze zdawał się pomijać fakt, że jeśli ktoś umrze wierząc w nauki Akwinaty, to taki człowiek pójdzie do piekła. Ale jak już wcześniej wskazałem, twierdzenie, że Tomasz z Akwinu był negującym Biblię, bluźnierczym heretykiem, który nauczał o zbawieniu z łaski i uczynków, po prostu nie pomaga w sprawie przekonania słuchaczy, że Akwinata był w rzeczywistości protestantem i kalwinistą. Cóż, to nie jest dobre dla biznesu.

Pamiętajcie, że Sproul oficjalnie przyznał, że pochwala teologię Tomasza z Akwinu. [6] I twierdzę, że każdy, kto potwierdza teologię Tomasza z Akwinu, jest wrogiem wiary Reformowanej. Właśnie tym jest. Żądanie od kalwińskiego duchownego, aby wyrzekł się heretyckiej teologii Tomasza z Akwinu jest zasadne. Nie wymagamy zbyt wiele, gdy mówimy, że utożsamiamy Tomasza z Akwinu i jego nauki z godną potępienia herezją.

Nie wymagamy zbyt wiele.
.

MacArthura mieszanie Prawa z Ewangelią

John MacArthur był towarzyszem Sproula w herezji zbawienia panującego Pana. MacArthur publicznie głosił bluźnierczy pogląd Akwinaty na temat fides formata w swojej niesławnej książce zatytułowanej „Ewangelia według Jezusa”. Sproul nigdy nie sprzeciwiał się heretyckim naukom MacArthura, ponieważ dwóch nie może iść razem, jeśli się nie zgadzają:

Amos 3:3 Czy dwóch może chodzić razem, jeśli się nie zgadzają?

Mimo to MacArthur pisał:

„Ci, którzy nauczają, że posłuszeństwo i uległość są obce zbawczej wierze, są zmuszeni do wyraźnego, ale niebiblijnego rozróżnienia między zbawieniem a uczniostwem.„ [7]

Pozwólcie, że najpierw zwrócę uwagę, że MacArthur twierdzi tutaj, iż rozróżnienie między Prawem a Ewangelią jest rozróżnieniem niebiblijnym. Należy na to zwrócić uwagę. Następnie zauważcie, że MacArthur użył w tym cytacie terminu „obce”. MacArthur sugeruje, że nasze posłuszeństwo jest istotną częścią zbawczej wiary, tak jak Tomasz z Akwinu. Zatem John MacArthur mówi nam, że ci, którzy odrzucają jego fałszywą ewangelię, wierzą, że nasze posłuszeństwo lub uległość nie jest częścią zbawczej wiary — nie jest dla niej niezbędne. Zatem MacArthur mówi nam, że ci, którzy się z nim nie zgadzają, wierzą w usprawiedliwienie przez samą wiarę.

Zrozumieliście?

Może warto to zanotować. MacArthur mówił nam, że ci, którzy odrzucają jego fałszywą ewangelię, wierzą, że nasze posłuszeństwo nie jest częścią zbawczej wiary, nie jest dla niej niezbędne.

Ale taka jest prawda Pisma. Nasze posłuszeństwo nie jest niezbędne do usprawiedliwienia. Kalwinizm naucza bowiem prawdziwej Ewangelii, która głosi, że nasze dobre uczynki nie są niezbędne do zbawczej wiary, ale że zbawcza wiara prowadzi do spełniania dobrych uczynków w życiu chrześcijańskim. Widzicie, zbawienie panującego Pana naucza dokładnie tego, czego naucza Akwinata i katolicyzm rzymski — że nasze posłuszeństwo jest niezbędne do ukształtowania zbawczej wiary.

John MacArthur nie był kalwinistą, nie był Reformowany, nawet nie był blisko. Gdzie było potępienie książki MacArthura „Ewangelia według Jezusa” przez R.C. Sproula? Czy ktoś kiedykolwiek czytał odrzucenie herezji MacArthura przez Sproula?.

Cytat z MacArthura, który podałem, pochodził z jego poprawionego i rozszerzonego wydania z 1994 roku.
.

Packer i odsuwanie uczynków od usprawiedliwienia

Porozmawiajmy przez chwilę o J.I. Packerze. J.I. Packer, ten anglokatolicki papista, również nie żyje. W tym samym wydaniu niesławnej książki Johna MacArthura „Ewangelia według Jezusa” Packer również poparł pogląd Tomasza z Akwinu na temat usprawiedliwienia przez wiarę i uczynki, twierdząc, że nasze uczynki odgrywają istotną rolę w naszym usprawiedliwieniu, a ci, którzy sprzeciwiają się zbawieniu panującego Pana, upierają się, że nie jesteśmy usprawiedliwieni przez nasze uczynki. Pomyśl o tym.

Packer pisze następująco:

„Ci, którzy odrzucają zbawienie panującego Pana, wybierają odsuwanie uczynków od usprawiedliwienia.” [8]

Ci ludzie — R.C. Sproul, John MacArthur, J.I. Packer i Tomasz z Akwinu — nie są Reformowani. Nawet trochę. Choć kochani przez wielu, nie byli kalwinistami. To heretycy, którzy spędzili swoją karierę nauczając fałszywej ewangelii zbawienia z łaski i uczynków grzesznika, udając Reformowanych. Z wyjątkiem Tomasza z Akwinu — oszukali wielu ludzi.

Z pewnością niektórzy, którzy teraz tego słuchają, są prawdopodobnie zszokowani. To dobrze. Możecie sami przeczytać ich dzieła i porównać je z tym, co mówi Pismo Święte. Nie wierzcie mi na słowo. Zróbcie własne badania. Więc jeśli jesteście zszokowani, bądźcie protestantami.

Co wy na to?

Kalwin o wierze biernej w usprawiedliwieniu

Kalwinizm naucza, że jesteśmy usprawiedliwieni tylko przez wiarę, niezależnie od naszych uczynków. Zobaczmy Rzymian 3:28, ponieważ czytamy tam:

Rzym. 3:28 ak więc dochodzimy do wniosku, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa.

Tak właśnie jest napisane. Jesteśmy usprawiedliwieni jedynie przez obiekt naszej wiary — przypisaną sprawiedliwość Jezusa Chrystusa — a nie przez jakość naszej wiary ani jej akt. Oznacza to, że wiara jest zawsze bierna w usprawiedliwieniu, nigdy aktywna. Kalwin napisał słynne słowa:

„Jeśli chodzi o usprawiedliwienie, wiara jest bierna, nie wnosi niczego z siebie, by zjednać sobie łaskę Bożą, lecz otrzymuje to, czego potrzebujemy od Chrystusa.” [9]

Dzisiaj Kalwin zostałby oskarżony przez zwolenników zbawienia panującego Pana o nauczanie tak zwanej łatwej wiary. Właśnie o to by go oskarżyli. Kalwin nigdy nie definiował zbawczej wiary jako obejmującej nasze dobre uczynki, naszą miłość i naszą dobroczynność. Nie zrobił tego. Nie był papistą. Kalwin napisał:

„Teraz będziemy mieli pełną definicję wiary, jeśli powiemy, że jest to stałe i pewne poznanie boskiej dobroci wobec nas, która, będąc oparta na prawdzie o darmowej obietnicy w Chrystusie, jest zarówno objawiona naszym umysłom, jak i potwierdzona naszym sercom przez Ducha Świętego.” [10]

Zauważcie, że nie ma tam żadnych naszych dobrych uczynków. To nauczanie Kalwina doprowadziłoby do oskarżenia go przez dzisiejszych zwolenników zbawienia panującego Pana o trzymanie się mentalnej akceptacji twierdzeń Ewangelii. Kalwin wyraźnie nauczał, że zbawcza wiara to po prostu wiara w Ewangelię i że nasze uczynki nie są niezbędne do nadania wierze zbawczej formy, jak nauczał heretyk Tomasz z Akwinu. Kalwin nigdy nie nauczał, że zbawcza wiara pochodzi z naszych dobrych uczynków. Odrzucał synergizm i nauczał:

„Sama wiara pochodzi jedynie z Ducha.” [11]

Sprawdź to.
.

Kalwin o upamiętaniu i miłości

Kalwin — w przeciwieństwie do Tomasza z Akwinu — nauczał, że miłość bliźniego jest wynikiem wiary, a nie jej częścią. Kalwin pisze:

„Tylko wiara rodzi w nas miłość bliźniego.” [12]

Oznacza to, że Jan Kalwin odrzucił fałszywe twierdzenie Johna MacArthura, że zbawcza wiara składa się częściowo z naszych dobrych uczynków. Odrzucił to. Jan Kalwin również odrzucił naukę Johna MacArthura na temat pokuty. Rozważmy, czego nauczał John MacArthur:

„Pokuta jest sednem zbawczej wiary.” [13]

W swoim pierwszym rozdziale John MacArthur uznaje naszą pokutę za istotną część zbawczej wiary. Tak śmiało głosił swoją herezję. Ale Kalwin niczego takiego nie zrobił. Kalwin odrzucił to, ponieważ wiedział, że jest to herezja katolicka. Porównajmy to, co powiedział John MacArthur, z tym, co Kalwin pisze tutaj:

„Nie należy wątpić, że upamiętanie nie tylko następuje bezpośrednio po wierze, ale jest przez nią wywoływane.” [14]

Kalwin wiedział, że Biblia naucza, iż nasza zbawcza wiara skłania nas do spełniania dobrych uczynków. Wiedział, że zbawcza wiara nie jest doskonalona przez nasze dobre uczynki. Nie był papistą. W przeciwieństwie do MacArthura, Jan Kalwin nie był papistą, jeśli chodzi o najważniejszą zasadę wiary chrześcijańskiej, jaką jest usprawiedliwienie wyłącznie przez wiarę.

Dlaczego więc Sproul na to nie zwrócił uwagi? Och, tak. Był zbyt zajęty grą w golfa z Johnem MacArthurem na tych drogich polach golfowych w tych bogatych klubach wiejskich. No tak. A tak w ogóle, myśleliście, że heretycy pojawiają się z ostrym ogonem i widłami? Nie robią tego. Nie, oni starają się jak mogą wyglądać biblijnie, studiując Biblię, by jej zaprzeczyć. Aby ich rozpoznać, trzeba samemu znać Biblię. Trzeba ją dokładnie przeczytać. Trzeba sprawdzać nauki tych heretyków wyłącznie na podstawie Pisma Świętego. Nawet jeśli grzesznik ma prestiżowy dyplom, nosi elegancki garnitur albo uczęszcza do dużego kościoła — nie ma znaczenia. Jego nauki muszą być sprawdzane wyłącznie na podstawie Pisma Świętego.
.

Luter o fałszywych apostołach i scholastykach

Marcin Luter napisał:

„Fałszywi apostołowie głosili ewangelię. Ale czynili to z tym warunkiem. Scholastycy — Tomasz z Akwinu, Piotr Lombard i ich zwolennicy — robią to samo w naszych czasach. Mówią, że musimy wierzyć w Chrystusa i że wiara jest fundamentem zbawienia. Ale mówią, że ta wiara nie usprawiedliwia, jeśli nie jest ukształtowana przez miłość. To nie jest prawda ewangelii. To fałsz i udawanie.” [15]

Zauważcie, że Luter nie miał problemu z nazywaniem Akwinaty i Piotra Lombarda heretykami.  Bo nimi byli. Nie wierzyli w Ewangelię ani jej nie nauczali.

Niech Pan Bóg błogosławi waszym studiom. W imię Jezusa Chrystusa modlimy się. Amen.

Na podstawie, źródło

Przypisy

[1] Sformułowanie fides quae formata (w pełniejszym brzmieniu fides caritate formata) to kluczowe pojęcie w teologii katolickiej, oznaczające „wiarę ukształtowaną przez miłość”  Określa ono usprawiedliwiającą wiarę jako żywą i autentyczną, która nie jest tylko biernym intelektualnym uznaniem prawd religijnych (tzw. fides informis), lecz aktywnie przejawia się w dobrych uczynkach, co jest podstawą usprawiedliwienia grzesznika w oczach Bożych.
[2] R.C. Sproul, Czy mogę być zbawiony?, s. 13
[3] John MacArthur, Usprawiedliwienie, s. 122
[4] Konfesja Belgijska 22
[5] Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, II-II, q. 4, art. 3
[6] R.C. Sproul, Chosen Vessels, rozdz. 4, s. 74
[7] John MacArthur, Ewangelia według Jezusa, s. 35-36
[8] J.I. Packer, przedmowa do: John MacArthur, Ewangelia według Jezusa, s. IX
[9] Jan Kalwin, Instytuty 3.13.5
[10] Tamże, 3.2.7
[11] Tamże, 3.1.4
[12] Tamże, 3.2.4
[13] John MacArthur, Ewangelia według Jezusa, rozdz. 1, s. 38
[14] Jan Kalwin, Instytuty 3.3.1
[15] Marcin Luter, Dzieła Lutra, t. 26, s. 88

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email