Trzydziesty Siódmy Dzień Pański: III przykazanie, część 2

utworzone przez | wrz 13, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 101

Czy można jednak przysięgać na imię Boże nie narażając się na Jego gniew?

Tak, o ile zażąda tego zwierzchność bądź też okoliczności zmuszą nas do potwierdzenia wiarygodności i prawdy – na chwałę Boga i dla dobra drugiego człowieka (bliźniego). Taki sposób składania przysięgi jest uzasadniony Słowem Bożym [5 Mojż. 6:13; 10:20; Jer. 4:1-2; Hebr. 6:16] i był stosowany przez świętych tak w Starym, jak i w Nowym Testamencie [1 Mojż. 21:24; 31:53; Joz. 9:15; 1 Sam. 24:22; 1 Król. 1:29-30; Rzym. 1:9; 2 Kor. 1:23; Filip. 1:8; Gal. 1:20].

Pytanie 102

Czy można przysięgać na świętych lub inne stworzenie?

Nie, gdyż składając prawdziwą przysięgę przywołujemy Boga, aby On, jako jedyny znawca serc, dał świadectwo prawdzie i ukarał nas, gdyby się okazało, że przysięgamy fałszywie [Rzym. 9:1; 2 Kor. 1:23]. A takie prawo nie przysługuje nikomu innemu poza Bogiem [Mat. 5:34-37; 23:16-22; Jak. 5:12].
.

Konfesja Belgijska

Artykuł XXXVI

Władza cywilna

Wierzymy, że nasz łaskawy Bóg z powodu zepsucia ludzkości wyznaczył królów, książąt i władze [1], chcąc, aby świat był zarządzany zgodnie z pewnymi prawami i ustawami w celu powstrzymania upadku moralnego człowieka oraz aby wszystko odbywało się w porządku i z przyzwoitością. Dlatego dał władzy miecz, aby karała tych, co czynią źle, i chroniła tych, co czynią dobrze.

Urząd tych władców ma za zadanie nie tylko baczyć i czuwać nad dobrem państwa, ale także ochraniać posługę Kościoła, i w ten sposób móc usunąć wszelkie bałwochwalstwo i wszelki kult [2], aby królestwo antychrysta było niszczone i w ten sposób sprzyjać królestwu Chrystusa. Dlatego muszą oni popierać zwiastowanie Słowa Ewangelii w każdym miejscu, aby Bóg był należycie czczony i wysławiony przez każdego, jak to zaleca w swoim Słowie.

Ponadto, powinnością każdego – z jakiegokolwiek kraju by nie pochodził i jakiegokolwiek byłby statusu czy stanu – jest poddać się władcom [3], płacić im daninę [4], darzyć ich czcią i szacunkiem, być im posłuszny we wszystkim, o ile zgadza się to z Bożym Słowem [5], wspierać ich modlitwami, aby Bóg nimi kierował i prowadził ich tak, abyśmy mogli prowadzić ciche i spokojne życie we wszelkiej pobożności i uczciwości [6].

Dlatego też stanowczo potępiamy anabaptystów i innych wywrotowców oraz ogólnie wszystkich tych, którzy odrzucają wyższe autorytety i władze, a także dążą do obalenia władzy [7], wprowadzają wspólnotę dóbr i gmatwają przyzwoitość i porządek, które Bóg wyznaczył ludziom [8].

[1] 2 Mojż. 18:20; Rzym. 13:1; Prz. 8:15; Jer. 21:12; 22:2-3; Psalm 82:1, 6; 101:2; 5 Mojż. 1:15-16; 16:18; 17:15; Dan. 2:21, 37; 5:18
[2] Izaj. 49:23, 25; 1 Król. 15:12; 2 Król. 23:2-4
[3] Tyt. 3:1; Rzym. 13:1
[4] Marek 12:17; Mat. 17:24
[5] Dzieje. 4:17-19; 5:29; Oz. 5:11
[6] Jer. 29:7; 1 Tym. 2:1-2
[7] 2 Piotra 2:10
[8] Judy 8, 10

Standardy Westminsterskie

Konfesja Westminsterska

Rozdział 22 Przysięgi i ślubowania zgodnie z Bożym Prawem

I. Składanie przysięgi zgodnej z Bożym Prawem należy do religijnych praktyk [5 Mojż. 10:20], podczas których składający przysięgę, mając na względzie Bożą prawdę, prawość i sprawiedliwość, uroczyście przywołuje Boga, aby poświadczył przysięgę i sądził go według prawdy lub fałszu jego słów [2 Mojż. 20:7; 3 Mojż. 19:12; 2 Kron. 6:22-23; 2 Kor. 1:23].

II. Przysięga jest tylko wtedy słuszna, jeśli jest powzięta w imię Boże z całą świętą bojaźnią i szacunkiem [5 Mojż. 6:13]. Dlatego przysięganie na to chwalebne i budzące grozę imię lekkomyślnie lub nadaremno, a także przysięganie na jakąkolwiek inną rzecz, jest grzeszne i godne odrazy [2 Mojż. 20:7; Jer. 5:7; Mat. 5:34, 37; Jak. 5:12]. Jednakże, tak jak w sprawach wagi i znaczenia przysięga jest usankcjonowana Słowem Bożym zarówno pod Nowym, jak i pod Starym Testamentem [Izaj. 65:16; 2 Kor. 1:23; Hebr. 6:16], tak słuszna przysięga, nałożona przez prawowitą władzę, w takich sprawach powinna być złożona [1 Król. 8:31; Ezdr. 10:25; Neh. 13:25].

III. Każda osoba przysięgająca zgodnie ze Słowem Bożym musi być świadoma tego aktu i niezwykle ostrożna, aby nie powiedzieć niczego, co nie jest prawdą [2 Mojż. 20:7; Jer. 4:2]. Przysięgą powinna się wiązać tylko w imię dobra i sprawiedliwości, jeśli będzie mogła ją spełnić [1 Mojż. 24:2-3, 5-6, 8-9]. Grzechem jest natomiast odmowa przysięgi wymaganej przez władzę cywilną [2 Mojż. 22:7-11; 4 Mojż. 5:19, 21; Neh. 5:12].

IV. Przysięga powinna być wyrażona w jasnym, zrozumiałym języku, bez dwuznaczników i niepewności [Psalm 24:4; Jer. 4:2]. Nie powinna prowadzić do grzechu i taka winna zostać spełniona nawet gdyby szkodę przynieść miała temu, kto ją składa [1 Sam. 25:22, 32-34; Psalm 15:4]. Przysięga złożona heretykom nie może zostać złamana [Ezech. 17:16, 18-19; Joz. 9:18-19; 2 Sam. 21:1].

V. Śluby ze swej natury podobne są przysięgom. Powinny być składane z religijną dbałością i wypełniane w wierze [Izaj. 19:21; Psalm 61:8; 66:13-14; Kazn. 5:4-6].

VI. Śluby składa się jedynie Bogu, a nie jakiemukolwiek stworzeniu [Psalm 76:11; Jer. 44:25-26]. Źródłem ich winna być własna wola człowieka i wiara, a nie poczucie obowiązku. Mogą być wtedy uznane. Powinna im towarzyszyć wdzięczność za otrzymane miłosierdzie i spełnione pragnienia, która bardziej nas przywiązuje do koniecznych obowiązków [1 Mojż. 28:20-22; 5 Mojż. 23:21, 23; 1 Sam. 1:11; Psalm 50:14; 66:13-14; 132:2-5].

VII. Nikt nie powinien składać ślubów zakazanych przez Słowo Boże i przeciwnych zawartym tam przykazaniom. Niczego nie powinien ślubować, co nie jest w jego mocy, do spełnienia czego brakuje zdolności i Bożej obietnicy [4 Mojż. 30:5, 8, 12-13; Marek 6:26; Dzieje. 23:12, 14]. W związku z tym papistyczne śluby życia monastycznego, zakonnego oraz ubóstwa są tak dalekie od doskonałości, że stają się zabobonami i grzesznym umartwieniem, którymi żaden chrześcijanin nie powinien się wiązać [Mat. 19:11-12; 1 Kor. 7:2, 9, 23; Efez. 4:28; 1 Piotra 4:2].

Deklaracja Sabaudzka z 1658 roku

Rozdział 24 O Prawnych Przysięgach i Ślubach

Artykuł 1. Prawna przysięga jest częścią nabożeństwa religijnego [5 Mojż. 10:20], w której osoba przysięgająca w prawdzie, sprawiedliwości i osądzie, uroczyście wzywa Boga na świadka tego, co twierdzi lub obiecuje; oraz na sędziego, który osądzi ją zgodnie z prawdą lub fałszem tego, co przysięga [2 Mojż. 20:7; 3 Mojż. 19:12; 2 Krn. 6:22-23; 2 Kor. 1:23]. .

Artykuł 2. Imię Boga jest jedynym, na które ludzie powinni przysięgać, i winno ono być używane z wszelką bojaźnią i szacunkiem [5 Mojż. 6:13]; dlatego przysięganie na to chwalebne i straszne imię próżno lub pochopnie, albo przysięganie na cokolwiek innego, jest grzechem i powinno być odrzucane [2 Mojż. 20:7; Jer. 5:7; Mat. 5:34, 37; Jak. 5:12]. Jednakże, w sprawach o znaczeniu i wadze, przysięga jest uprawniona przez Słowo Boże, zarówno w Nowym, jak i w Starym Testamencie [Izaj. 65:16; 2 Kor. 1:23; Hebr. 6:16], i dlatego przysięga narzucona przez legalną władzę w takich sprawach powinna być złożona [1 Król. 8:31; Ezdr. 10:5; Neh. 13:25].

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email