Pytanie dwudzieste drugie: pastorskie powołanie

Dzieje 2:28 Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym was Duch Święty ustanowił  biskupami, abyście paśli kościół Boga, który on nabył własną krwią..

1 Kor. 12:28 A Bóg ustanowił  niektórych w kościele …jako nauczycieli, potem dary rządzenia .

Efez. 4:11 I on  ustanowił … innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami-nauczycielami;

Czy jest konieczne, aby w kościele istniała publiczna służba i powołanie do niej? Afirmujemy przeciwko fanatykom i entuzjastom

I. Ponieważ Bóg swoim słowem zechciał doprowadzić ludzi do komunii Chrystusowej, a przez nią do udziału w zbawieniu, konieczne było, aby do tego urzędu wybrani zostali ludzie na podstawie uzasadnionego powołania, do których powinno należeć prawo i moc przepowiadania słowa i udzielania sakramentów. Co do konieczności tej posługi, pytanie leży między nami a fanatykami i entuzjastami.


Stwierdzenie pytania

II. W odpowiedzi na pytanie zwróćmy uwagę: (1) Pytanie nie dotyczy użyteczności posługi (której nasi przeciwnicy nie mogą zaprzeczyć, że jest wielorakie) i jej skutków, najzdrowszych (to znaczy nawrócenia i zbawienia ludzi dostatecznie to uwidaczniają) ); nie dotyczy też jej godności, której wielkość świadczą nie tylko zaszczytne tytuły nadane jej wszędzie w Piśmie Świętym, ale także charakter samego urzędu, niezależnie od tego,czy patrzymy na

  • przyczynę sprawczą (tzn. Boga, autora tego porządku)
    .
  • lub temat, którym się zajmuje (a mianowicie tajemnice Boże i rzeczy, których oko nie widziało ani ucho nie słyszało i które nie weszły do ​​serca człowieka)
    .
  • lub przedmiot, którym się zajmuje (a mianowicie duszami ludzkimi)
    .
  • lub na niezwykłe efekty, które wykonuje (odnowa i szczęście ludzi)
    .
  • lub towarzyszących jej kompanów (m.in. Chrystusa, Proroków i Apostołów).

Ale traktuje się ją z konieczności – czy konieczne było ustanowienie takiego urzędu w Kościele? (czemu nasi przeciwnicy zaprzeczają zaś my to potwierdzamy).

III. (2) Pytanie nie dotyczy absolutnej i prostej konieczności. Nie przeczymy bowiem, że Bóg mógł, gdyby zechciał, natychmiast nawrócić i zbawić ludzi, bez ludzkiej posługi. Pytanie dotyczy raczej hipotetycznej konieczności związanej z dobrym upodobaniem (eudokijskim [gr. εὐδοκία eudokia – upodobanie]) i dekretem samego Boga, które twierdzimy są przeciwko współczesnym entuzjastom i Szwenkfeldystom* oraz innym podobnym fanatykom, którzy chełpią się jedynie boskim natchnieniem i entuzjazmem (euthousiasmous). [współczesny odpowiednik to wszelkie zielonoświątkowe herezje]

Efez. 1:5 Przeznaczył nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania [εὐδοκίαν eudokian] swojej woli;

* Szwenkfeldyści, zwani też niewidzialnymi twierdzili, że Kościół nie zawsze jest widzialny, źródło


Konieczność posługi jest udowodniona

Z instytucji Boga

IV. Powodem są: po pierwsze, wyraźne ustanowienie Boga, który zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie powołał wyświęconych szafarzy (częściowo zwyczajnych, częściowo nadzwyczajnych, aby mogli wykonywać dzieło głoszenia słowa świętego i nauczania ludu; jak widać w Mojżeszu, Aaronie i kapłaństwie lewickim oraz w prorokach, których od czasu do czasu w sposób nadzwyczajny wzbudzał w Starym Testamencie, a także w Apostołach, ewangelistach i innych mężach Bożych w Nowym Testamencie, którym Chrystus powierzył posługę słowa. Należy do niej powołanie Apostołów:

Mat. 28:19-20 19. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego 20. Ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata. Amen.

Apostoł to potwierdza:

Efez. 4:10-13 10. Ten, który zstąpił, jest i tym, który wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko. 11. I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami 12. Dla przysposobienia świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa 13. Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa;

Tym samym wyraźnie potwierdza się instytucja posługi, jej konieczność, używanie i wieczysty czas trwania (aż do końca świata).
.


Z celu Boga

V. Po drugie, celem Boga jest powołanie ludzi do zbawienia przez głoszenie Ewangelii. Ponieważ bowiem naturalny człowiek nie otrzymuje rzeczy Bożych, ani nie może być samoukiem (gr. αὐτοδίδακτος autodidaktos), potrzebował nauczania i instrukcji, które nie mogły być otrzymane z żadnego innego źródła jak z posługi Słowa.

1 Kor. 2:14 Lecz cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego. Są bowiem dla niego głupstwem i nie może ich poznać, ponieważ rozsądza się je duchowo.

Bo chociaż Bóg od początku powołał człowieka przez swoje dziełai, to jednak dlatego, że po grzechu stało się to dla niego niewystarczającym środkiem, ustanowił inny środek, przez słowo ewangelii, które wydaje się ciału głupstwem, chociaż w rzeczywistości jest mądrość Boża w tajemnicy.

1 Kor. 1:21 Skoro bowiem w mądrości Bożej świat nie poznał Boga przez mądrość, upodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia zbawić tych, którzy wierzą.

Stąd w innym miejscu wywodzi konieczność głoszenia z tej rady Bożej:

Rzym. 10:14-15, 17 14. Jakże więc będą wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez kaznodziei? 15. Jakże też będą głosić, jeśli nie zostaną posłani? Jak jest napisane: O jak piękne są nogi tych, którzy opowiadają pokój, tych, którzy opowiadają dobre rzeczy! … 17. Wiara więc jest ze słuchania, a słuchanie – przez słowo Boże.

Tutaj posługuje się najpiękniejszą gradacją;

→ ponieważ wzywanie Go zakłada wiarę jako warunek wstępny,
→ wiara wymaga słuchania Słowa,
→ słuchanie wymaga zwiastowania;
→ dlatego głoszenie wymaga boskiego posłania, bez którego nikt nie może głosić zgodnie z prawem.

Próżną jest obrona, jakoby Paweł mówi tylko o swoich czasach:

„kiedy nauka Ewangelii była jeszcze nowa i niesłychana; dlatego też sama rzecz domagałaby się, aby ci, którzy mieli ją głosić, byli w stanie udowodnić swoją misję. Ale ponieważ w naszych czasach nie pojawia się nic nowego (ale proponowana jest starożytna doktryna Ewangelii), nie ma już potrzeby żadnego szczególnego powołania. I stąd odniesienie do Apostołów, którego nie należy rozciągać na wszystkich, którzy uczą innych”.

Albowiem słowa Apostoła są ogólne, rozciągają się na każdego wyświęconego szafarza i na wszystkie czasy, nie mniej niż inne części gradacji, które szanują wezwanie, wiarę i słuchanie słowa. Naucza tego także natura rzeczy, ponieważ posługa nie może być wykonywana bez woli i posłania naszego Pana i Ojca.
.


Z natury posługi

VI. Po trzecie, wymaga tego charakter posługi, ponieważ pastorzy są ambasadorami

2 Kor. 5:20 Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem.

Teraz żaden ambasador nie sprawuje urzędu bez specjalnego wezwania i polecenia księcia. Są szafarzami i dysponują tajemnicami w domu Bożym

1 Kor 4:1 Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga.

A jednak nikt nie bierze tego urzędu dla siebie, oprócz tego, którego wyznaczył ojciec rodziny i pan domu (oikodespotēs). Są oni „żołnierzami Chrystusa”, którzy powinni wypełniać obowiązki generałów i przywódców w tej służbie, czego nie wolno im wykonywać bez wezwania niebiańskiego wodza.

2 Tym. 2:3 Dlatego znoś trudy jak dobry żołnierz Jezusa Chrystusa.

„robotnikami” na polu Pana, którzy powinni czekać, aż Mistrz pola i winnicy ich wyśle do pracy.
.


Ponieważ Bóg potępia samozwańcze, Jeremiasza 23:21

VII. Po czwarte, Bóg potępia samozwańczych (autokletousów) i poważnie skarży się na nich jako na fałszywych proroków i zwodzicieli:

Jer. 23:21, 32 23. Nie posłałem tych proroków, a oni jednak pobiegli. Nie mówiłem do nich, oni jednak prorokowali. 32. Oto powstaję, mówi PAN, przeciwko tym, którzy prorokują sny kłamliwe, opowiadają je i zwodzą mój lud swymi kłamstwami i plotkami, chociaż ja ich nie posłałem ani im niczego nie rozkazałem. Dlatego nic nie pomagają temu ludowi, mówi PAN.

Tutaj brak wezwania i prowizji jest przedstawiony jako argument ich zwiedzenia. Otóż, chociaż Jeremiasz w tym miejscu traktuje w szczególności fałszywych proroków Izraela, którzy nie będąc posłani ani powołani przez Boga, zwiedli serca ludu; nie mniej solidny argument i ogólna zasada, aby przeciwstawić się samozwańczym (autoklētois) jest stąd wyciągnięta – że nikt, o ile nie jest posłany przez Boga, nie powinien uzurpować sobie urzędu nauczania w Kościele, niezależnie od tego, czy zostanie zaproponowana nowa doktryna, czy stara, ponieważ zawsze jest oczywiste, że nikt nie powinien pełnić roli legata lub ministra, jeśli nie jest posłany przez Pana.

A o tych, którzy nauczają w kościele, nie będąc wezwanymi ani posłanymi, mówi się że „nauczają we własnym imieniu”, a nie w imieniu Chrystusa (tj. nie posłani przez Boga), sami i ich własny autorytet i wepchnięci przez siebie, którzy z tego powodu zasługują na miano złodziei i rabusiów, a nie prawdziwych pasterzy

Jan 5:43 Przyszedłem w imieniu mego Ojca, a nie przyjmujecie mnie. Jeśli ktoś inny przyjdzie we własnym imieniu, tego przyjmiecie.
.
Jan 10:8 Wszyscy, ilu ich przede mną przyszło, są złodziejami i bandytami, ale owce ich nie słuchały

O tym fragmencie mówi Hieronim:

W nich przychodzi „domniemanie zuchwalstwa, u tych zesłanych w posłuszeństwo niewoli” („Prologus”, Commentariorum… Matthaei [PL 26.17]).

I Teofilak

Ilu przybyło, to znaczy fałszywych proroków, ale nie ci, którzy zostali posłani, jako prorocy” (Enarratio in Evangelium Joannis [PG 124.70] J 10, 8).


Z Hebrajczyków 5:4

VIII. Po piąte Apostoł ustanawia porównanie między Aaronem, arcykapłanem Starego Testamentu, a Chrystusem, aby nauczać, że naprawdę został ustanowiony Arcykapłanem Nowego Testamentu.

Hebr. 5:4-5 4. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, tylko ten, który zostaje powołany przez Boga, tak jak Aaron. 5. Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył chwałą, aby stać się najwyższym kapłanem, ale ten, który powiedział do niego: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.

Ponieważ Aaron nie wkraczał własnym autorytetem do urzędu kapłańskiego, lecz czekał na wezwanie Boże; tak też Chrystus uwielbił Tego, który przemówił do niego mówiąc: „Ty jesteś moim Synem” (czyli Ojcia, który uznał Go za swojego Syna).

Były członek porównania udowadnia ogólnym aksjomatem, że „nikt sam sobie nie bierze tej godności (tj. nie powinien brać do siebie, ponieważ słowa oznaczające działanie często oznaczają obowiązek i obligację), ale „ten, który zostaje powołany przez Boga” A jeśli chodzi tu o urząd kapłański, nie wynika z tego, że nie może ani nie powinien być rozciągany na wszystkie inne urzędy publiczne, czy to kościelne, czy polityczne. Szczególny przykład Aarona nie zawęża i nie ogranicza, ale wyjaśnia i ilustruje tę ogólną zasadę, której podlega.

Nie może być też innego powodu do urzędu nauczania innych, w którym jest więcej pracy niż honoru; i chwalebne jest zawsze podejmować jakiś nawyk lub pracę. Albowiem praca i honor w urzędzie nauczania nie są przeciwieństwami, ale podwładnymi, którzy wzajemnie sobie towarzyszą, zarówno w urzędzie duszpasterskim, jak i kapłańskim. I chociaż zawsze godne pochwały jest przyjęcie pracy, z którą każdy jest prywatnie związany, nie można jednak tego powiedzieć o pracy publicznej, która wymaga uporzedniego powołania.
.


Z praktyki kościoła

IX. Po szóste, z praktyki kościoła i przykładów. Żaden człowiek nie podjął świętego urzędu bez wezwania. Pojawia się to u kapłanów, proroków, Chrystusa i Apostołów.

Dlatego prorocy często odwołują się do ich powołania

Izaj. 6:8 Potem usłyszałem głos Pana mówiącego: Kogo poślę i kto nam pójdzie? Wtedy odpowiedziałem: Oto jestem, poślij mnie.
.
Jer. 1:4-5 4. Doszło do mnie słowo PANA mówiące: 5. Zanim ukształtowałem cię w łonie, znałem cię, zanim wyszedłeś z łona, uświęciłem cię i ustanowiłem prorokiem dla narodów.
.
Oz. 1:1 Słowo PANA, które doszło do Ozeasza, syna Beeriego, za dni Uzjasza, Jotama, Achaza, Ezechiasza, królów Judy, i za dni Jeroboama, syna Joasza, króla Izraela.

Chrystus

Łuk. 4:18 Duch Pana nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił ewangelię ubogim, posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, abym uwięzionym zwiastował wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność;
.
Izaj. 61:1-2 1. Duch Pana BOGA jest nade mną, bo PAN mnie namaścił, abym głosił dobrą nowinę cichym, posłał mnie, abym opatrzył rany skruszonym w sercu, abym zwiastował uwięzionym wyzwolenie, a związanym otworzenie więzienia; 2. Abym ogłosił miłościwy rok PANA i dzień pomsty naszego Boga; abym pocieszył wszystkich płaczących;
.
Jan 20:21 Jezus znowu powiedział do nich: Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam.

Apostołowie

Rzym. 1:1 Paweł, sługa Jezusa Chrystusa, powołany apostoł, odłączony do głoszenia ewangelii Boga;
.
1 Kor. 1:1 Paweł, powołany apostoł Jezusa Chrystusa z woli Boga, i Sostenes, brat;
.
2 Kor. 1:1 Paweł, z woli Boga apostoł Jezusa Chrystusa, i Tymoteusz, brat, do kościoła Bożego, który jest w Koryncie, ze wszystkimi świętymi, którzy są w całej Achai.
.
Gal. 1:1 Paweł, apostoł nie od ludzi ani przez człowieka, ale przez Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który go wskrzesił z martwych;
.
1 Piotra 1:1 Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wychodźców rozproszonych w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii;

A ci, którzy zastąpili ich w urzędzie nauczania, weszli w to nie bez uroczystego wezwania:

Dzieje 14:23 A gdy w każdym kościele ustanowili starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.
.
1 Tym. 4:14 Nie zaniedbuj daru, który jest w tobie, który został ci dany przez proroctwo wraz z nałożeniem rąk starszych.

Tu należą również inne fragmenty tego samego rodzaju

2 Tym. 1:6 Z tego powodu przypominam ci, abyś rozniecił dar Boży, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk.
.
1 Tym. 5:22 Rąk na nikogo pospiesznie nie wkładaj ani nie bądź uczestnikiem cudzych grzechów. Siebie samego zachowaj czystym.
.
2 Tym. 2:2 A co słyszałeś ode mnie wobec wielu świadków, to powierz wiernym ludziom, którzy będą zdolni nauczać także innych.
.
Tyt. 1:5 Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co tam jeszcze zostało do zrobienia, i ustanowił w każdym mieście starszych, jak ci nakazałem;

Ponieważ zatem jest to nieustanna praktyka Kościoła, zasłużenie wywodzi się z boskiej instytucji, która dowodzi jej konieczności. Tak więc nasi przeciwnicy mówią tutaj fałszywie, że obyczajowi należy przeciwstawić konieczność.
/


Z przyczyn powołania

X. Po siódme, z najpoważniejszych spraw domagających się powołania, które dotyczą czci Bożej, bezpieczeństwa Kościoła i spokoju sumień. W odniesieniu do Boga, aby zaspokoić Jego instytucję, wolę i porządek

Rzym. 10:15 Jakże też będą głosić, jeśli nie zostaną posłani? Jak jest napisane: O jak piękne są nogi tych, którzy opowiadają pokój, tych, którzy opowiadają dobre rzeczy!
.
Hebr. 5:4 A nikt sam sobie nie bierze tej godności, tylko ten, który zostaje powołany przez Boga, tak jak Aaron.

W odniesieniu do słuchaczy, aby zostali upewnieni co do zgodnego z prawem powołania sług i prawdziwości doktryny, którą będą proponować, oraz aby byli przekonani, że Bóg chce być obecny z sługami zgodnie z prawem powołanymi przez moc Ducha Świętego i błogosławić ich pracę, co wzbudza szacunek i posłuszeństwo w ich umysłach.

W odniesieniu do samych pasterzy, aby byli pewni na podstawie swojego powołania, że Bóg zechciał wykorzystać ich pracę w posłudze i mogli mieć mocną ufność w błogosławieństwo Boże nad ich posługą oraz w Jego niezawodną ochronę przed nienawiścią świata i grożące im niebezpieczeństwo, którym często pocieszali się prorocy

Izaj. 49:1-2 1. Słuchajcie mnie, wyspy, a narody dalekie, uważajcie! PAN wezwał mnie od łona, od łona mojej matki wspominał moje imię. 2. I uczynił moje usta jak ostry miecz, w cieniu swej ręki ukrył mnie i uczynił mnie wyostrzoną strzałą; w swoim kołczanie schował mnie;
.
Izaj. 51:16 Ja włożyłem swoje słowa w twoje usta i w cieniu swojej ręki cię zakryłem, aby osadzić niebiosa i założyć ziemię, i powiedzieć Syjonowi: Ty jesteś moim ludem.
.
Izaj. 59:21 A to będzie moje przymierze z nimi, mówi PAN: Mój Duch, który jest w tobie, i moje słowa, które włożyłem w twoje usta, nie odstąpią od twoich ust ani od ust twego potomstwa, ani od ust potomków twego potomstwa, mówi PAN, odtąd aż na wieki.
.
Jer. 1:7-8 7. Ale PAN powiedział do mnie: Nie mów: Jestem dzieckiem. Pójdziesz bowiem, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek ci rozkażę.  8. Nie bój się ich twarzy, bo ja jestem z tobą, aby cię wybawić, mówi PAN.


Źródła wyjaśnień

XI. Jedną rzeczą jest nauczanie z miłości i ogólnego powołania chrześcijan (które należy do wszystkich bez specjalnego powołania); ale innym nauczać publicznie i z autorytetu (który należy wyłącznie do prawnie powołanych). Tak więc dzieło samo w sobie dobre, a nie dobrze wykonane, powoduje zło dla czyniącego (jak utrzymanie arki przez Uzzę). Ani też dobra praca nie powinna być wykonywana natychmiast przez nikogo bezkrytycznie. Pełnienie funkcji sędziego jest dobrą pracą, ponieważ jest on sługą Bożym

Rzym. 13:4 Jest bowiem sługą Boga dla twojego dobra. Ale jeśli czynisz zło, bój się, bo nie na próżno nosi miecz, gdyż jest sługą Boga, mszczącym się w gniewie nad tym, który czyni zło.

Jeszcze z tego powodu nie wolno komukolwiek wykonywać tego dzieła bez specjalnego wezwania. Bycie ambasadorem to dobra praca; jednak nikt nie powiedziałby, że wszyscy mogą i powinni to zrobić bez powołania. Miłość chrześcijańska powinna być praktykowana w taki sposób, aby nie naruszać porządku ustanowionego przez Boga, aby nie zakłócić odrębnych urzędów i rodzajów życia.

XII. Jedna jest metoda na kościół niespokojny lub mający zostać ustanowiony; inna w kościele ukonstytuowanym i dobrze uporządkowanym. W pierwszym miłość wykorzystuje każdą okazję do głoszenia Ewangelii; ale z drugiej strony należy uważać, aby wszystko było zrobione przyzwoicie i w porządku

1 Kor. 14:40 Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.

Wiele rzeczy, które są tolerowane w pierwszym, nie może być znoszone w drugim.

XIII. Kiedy Apostoł mówi:

1 Tym. 3:1 Jeśli ktoś pragnie (ὀρέγεται  oregetai – aspiruje do) biskupstwa, pragnie (ἐπιθυμεῖ epithymei) dobrej pracy.

Przez ὀρέγεται oregetai i ἐπιθυμεῖ epitymei nie ma na myśli sprawowania świętej posługi powziętej przez siebie samego, z woli bez wezwania lub przez gwałtowne wtargnięcie do tego urzędu lub powołanie niezgodne z prawem i zdobyte złymi sztukami; bo to wszystko jest odrażające dla porządku ustanowionego przez Boga. Ale ma na myśli to pilne i pobożne pragnienie, przez które człowiek dobrowolnie oddaje się Kościołowi, wydaje osąd o sobie innym i czeka na zgodne z prawem powołanie. W ten sposób oznacza się powołanie wewnętrzne, co nie wyklucza powołania zewnętrznego.

XIV. Chociaż wszyscy chrześcijanie z ogólnego nakazu mogą i powinni wysławiać Boga, składać Mu duchowe ofiary oraz wzajemnie się napominać i pocieszać.

Efez. 5:19 Rozmawiając z sobą przez psalmy, hymny i pieśni duchowe, śpiewając i grając Panu w swoim sercu;
.
Kol. 4:16 A gdy ten list zostanie u was przeczytany, dopilnujcie, aby przeczytano go także w kościele w Laodycei, a wy abyście przeczytali ten z Laodycei.
.
1 Tes. 4:18 Dlatego pocieszajcie się wzajemnie tymi słowami.

Nie wynika z tego, że do publicznej pracy szafarza słowa i sprawowania spraw świętych nie jest wymagane specjalne polecenie, którego nie wolno nie powołanym (akletois) brać w ręce.

XV. Rozproszeni za granicą (o których mowa w Dziejach 8:4), którzy po śmierci Szczepana głosili Ewangelię, nie byli całkowicie pozbawieni powołania, ponieważ mogli być wśród nich albo ewangeliści, albo prezbiterzy i diakoni, jak Filip

Dzieje 8:4 A ci, którzy się rozproszyli, szli wszędzie, głosząc słowo Boże.
.
Dzieje 21:
8 A wyszedłszy nazajutrz, Paweł i my, jego towarzysze, dotarliśmy do Cezarei. Weszliśmy do domu Filipa ewangelisty, który był jednym z siedmiu, i zatrzymaliśmy się u niego.

Zresztą był to kościół, który miał być ukonstytuowany, a nie już ukonstytuowany.

XVI. Jedną sprawą jest oddanie się służbie potrzebującym świętym, o czym mówi się o domu Stefanasa i Fortunata, pierwocinach Achai

1 Kor. 16:15 A proszę was, bracia (bo znacie dom Stefanasa, że jest pierwszym plonem Achai i że się poświęcili na służbę świętym);

Inną wyświęcenie się na prezbiterów aby mogli głosić słowo i udzielać sakramentów innym. Jeśli to zostało rozszerzonęna na posługę słowa, to znaczy, że z własnej woli ofiarowali swoją pracę z miłości (mimo że zostali zgodnie z prawem powołani) lub że oddzielili się pewnym ślubem i celem do tego świętego urzędu, nie wykluczając jednak zgodnego z prawem powołania

XVII. Prorocy, o których mówi Paweł w 1 Kor. 14:29, którzy byli przyzwyczajeni do przemawiania w kościele, nie są szerokorozumianymi wierzącymi, ale zwykłymi nauczycielami Kościoła (często określanymi tym imieniem) lub nauczycielami, którzy wyposażeni w szczególny dar prorokowania, przedłożyli swoje doktrynę do osądu innych.

1 Kor. 14:29 Prorocy zaś niech mówią po dwóch albo trzech, a inni niech rozsądzają.

XVIII. Od momentu wydania kluczy kościołowi słusznie uważa się, że prawo powołania pastorów dotyczy całego kościoła, któremu klucze zostały przekazane.

Mat. 16:19 I tobie dam klucze królestwa niebieskiego. Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie.

Nie można jednak z tego wywnioskować, że wszyscy, którzy są w kościele, mogą nauczać publicznie, nawet bez powołania, ponieważ klucze rzeczywiście dano całemu kościołowi (tj. na użytek i korzyść całego kościoła), tak aby wszystkie porządki kościoła miały pewne prawo w powołaniu. Ale zarządzanie tymi kluczami jest powierzone i powinno być powierzone przez kościół zgodnie z Boskim ustanowieniem pewnym osobom, które Bóg ustanowił szafarzami w swoim domu, którym daje władzę otwierania i zamykania, zatrzymywania i odpuszczania grzechów .

XIX. Jeśli mówi się, że wierzący są nauczani przez Boga (theodidaktoi) i jeśli Bóg zgodnie z przymierzem łaski powinien wpisać prawo w serca wierzących, aby nie było potrzeby potem, aby ktokolwiek ich nauczał (Jer. 31:34), namaszczenia uczącego ich wszystkich świętych rzeczy (1 Jana 2:20, 27) nie należy rozumieć w sposób prosty i absolutny, aby wykluczyć konieczność posługi ewangelicznej, tak jakby Bóg chciał natychmiast i sam uczyć wierzących.

Izaj. 54:13 A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.
.
Jan 6:45 Napisane jest u Proroków: I wszyscy będą wyuczeni przez Boga (διδακτοὶ Θεοῦ didaktoi theou). Każdy więc, kto słyszał od Ojca i nauczył się, przychodzi do mnie.
.
1 Tes. 4:9 A o miłości braterskiej nie ma potrzeby wam pisać, bo sami zostaliście pouczeni przez Boga (θεοδίδακτοί theodidaktoi), aby się wzajemnie miłować.
.
Jer. 31:34 I nikt nie będzie już uczył swego bliźniego ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj PANA, bo wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mówi PAN. Przebaczę bowiem ich nieprawość, a ich grzechów nigdy więcej nie wspomnę.
,.
1 Jana 2:20, 27 20. Ale wy macie namaszczenie od Świętego i wiecie wszystko.... 27. Ale to namaszczenie, które otrzymaliście od niego, pozostaje w was i nie potrzebujecie, aby was ktoś uczył. Lecz jak to namaszczenie uczy was o wszystkim, a jest ono prawdziwe i nie jest kłamstwem i jak was nauczyło, tak w nim pozostaniecie.

W przeciwnym razie nie byłoby potrzeby, aby Chrystus posyłał Apostołów, aby głosili Ewangelię i dawał pasterzy i nauczycieli dla zbudowania Jego ciała i wzrostu świętych. Apostołowie nie powinni byli też wyświęcać prezbiterów w każdym mieście, aby karmili i nauczać założone przez nich kościoły. I na próżno i niepotrzebnie Jan pisał do wierzących. Ale te słowa należy rozumieć porównawczo i względnie, jeśli chodzi o wiedzę z Nowego Testamentu, która miała być o wiele szersza niż wiedza ze Starego, w której wierzący, będąc jeszcze niegrzeczni i będący w mniejszości, nieustannie potrzebowali nauczycieli i przywódców aby brali ich jakby za rękę i stopniowo pouczać ich w prawie, wiersz po wierszu

Izaj. 28:13 I słowo PANA będzie im: przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem, przepis za przepisem, trochę tu, trochę tam, po to, aby szli, padli na wznak i rozbili się, aby zostali uwikłani i pojmani.

Teraz, w pełni światła i Ducha, wierzący (stając się dorosłymi) mogą sami o wiele jaśniej i chętniej dostrzec tajemnice Ewangelii, otwarte przed nimi w Słowie. Albo w ten sposób Duch Święty chciał nauczać, że zewnętrzna służba nie jest wystarczająca do zrodzenia wiary, chyba że zbliża się wewnętrzne działanie łaski, skutecznie skłaniające ludzi do przyjęcia Ewangelii (która jest błogosławieństwem przymierza Ewangelii ponad prawem). W tym sensie mówi się, że Duch „prowadzi nas we wszelką prawdę”; nie od razu z entuzjazmu, ale za pomocą środków przez Niego ustanowionych; to znaczy przez głoszenie słowa i pragnienie ludzi, przez które wiara jest nie tylko poczęta i ukształtowana, ale pielęgnowana i pomnażana, podczas gdy Słowo życia, które jest niezniszczalnym nasieniem naszego odrodzenia jest także pokarmem i mlekiem, rozsądnym (logikon) i czystym (hadolon), dzięki któremu jesteśmy karmieni i wzrastamy w łasce

1 Piotra 1:23 Będąc odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże, które jest żywe i trwa na wieki.
.
1 Piotra 2:2 Jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie rozsądnego (λογικὸν logikon), czystego (ἄδολον hadolon) mleka (słowa Bożego), abyście dzięki niemu rośli;

Na podstawie Francis Turretin, Instytuty Teologii Elentycznej


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email