Spis treści
Cywilizacyjny problem
Psalm 82:3-4
3. Bierzcie w obronę ubogiego i sierotę, oddajcie sprawiedliwość strapionemu i potrzebującemu.
4. Wyzwólcie biedaka i nędzarza, ocalcie go z ręki niegodziwych.
Pacyfizm „chrześcijański” jest herezją. Nie piszemy tego słowa lekko ale taka jest diagnoza teologiczna. To herezja tak samo jak Arminianizm, Amyraldianizm, MacArhturyzm czy Arianizm. Pacyfizm w swojej radykalnej formie, głoszącej, że chrześcijanin nigdy i pod żadnym pozorem nie ma prawa bronić, nigdy nie ma prawa użyć siły dla ochrony niewinnych, nigdy nie ma prawa służyć w wojsku ani wspierać uzasadnionej walki zbrojnej jest poglądem niemającym żadnego uzasadnienia w Piśmie Świętym, a w konsekwencji jest poglądem niszczącym i zabójczym i to dosłownie, bo prowadzi do śmierci niewinnych.
Tak zwany „chrześcijański” pacyfizm rodzi się w ciepłych salonach i dobrobycie zachodniej cywilizacji, zbudowanej, jak na ironię, na krwi tych, którzy walczyli z tyranią. Rodzi się w środowiskach, gdzie nikt nigdy nie stał przed brutalnym najeźdźcą,gdzie nikt nie słyszał krzyku córki wyrywanej z domu,gdzie nikt nie widział podpalanego kościoła. Pacyfizm śmierdzi anabaptyzem – herezją, którą Jan Kalwin i John Knox tępili z całą siłą Reformowanego rozumu i Reformowanej pobożności. Niniejszy artykuł stawia sobie trzy cele:
Po pierwsze, zdemaskować błędy teologiczne pacyfizmu przez właściwą egzegezę Pisma
Po drugie, wskazać pozytywną doktrynę Reformowaną o sprawiedliwej walce zbrojnej i uzasadnionej samoobronie
Po trzecie, odnieść tę doktrynę do konkretnych zagrożeń polskiej rzeczywistości naszego wieku.
Po czwarte sceptycznie ocenimy przy tym fenomen pojedynków honorowych, jako coś różnego od uzasadnionej samoobrony.
Ponieważ wszelki spór teologiczny musi być rozstrzygnięty przez Pismo Święte jako jedyne nieomylne i wystarczające źródło wiedzy odwołamy się do doktryny Pisma w celu udowodnienia naszego argumentu. i obnażenia „chrześcijańskiego pacyfizmu” jako irracjonalizmu i fałszywej pobożności oraz uzasadnienia konieczności sprawiedliwiej wojny i samooborny.
Temat jest szczególnie ważny w kontekście trwającej inwazji nachodźców z Ukrainy, do którego ze względu na przyjęty pakt migracyjny dołączą niebawem kolejne grupy obcych kulturowo przybyszów z Afryki oraz muzułmanów.
Pacyfizm zdemaskowany
Miłość bliźniego wymaga jego obrony
Czy miłość bliźniego wyklucza użycie siły w jego obronie? Tylko jeśli rozumiemy miłość w sposób sentymentalny, niebiblijny i ostatecznie niebezpieczny. Pierwszy List Jana naucza:
1 Jana 3:16 Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.
Oddawać życie za braci to ginąć za braci. To jasno wynika z tekstu. Z drugiej strony implikacją tekstu jest nasz stosunek do Braci. Mamy uczynić wszystko, wraz z poświęceniem naszego życia, aby ich życie mogło być zachowane. A to mija się z bezczynnym pacyfizmem. Jeśli mój brat stoi w niebezpieczeństwie utraty życia ze strony agresora, a ja, mając środki i możliwość, stoję z założonymi rękami w imię „chrześcijańskiego pokoju” — czy kocham mojego brata? Nie. Zdradzam go.
Jest to przeniesienie zasady ze Starego Testamentu. Psalm 82:4 daje jasny nakaz:
Psalm 82:3-4 3. Bierzcie w obronę ubogiego i sierotę, oddajcie sprawiedliwość strapionemu i potrzebującemu. 4. Wyzwólcie biedaka i nędzarza, ocalcie go z ręki niegodziwych.
Bierz w obronę, wyzwól, ocal – to są aktywne słowa zakładające energiczne, zdecydowane działanie na rzecz słabszego. Bóg nie nakazuje tu: módl się, by Bóg ich wybawił, i siedź bezczynnie. Nakazuje działać. Wyrywać z rąk bezbożnych. Nawet za pomocą miecza.
.
Granice miłości
Bóg nakazał nam miłować bliźniego. Ten argument zwolennicy pacyfizmu przywołują bez zrozumienia jego ograniczeń. Prawdziwa miłość przymierza jest miłością konkretną, celowaną, hierarchiczną, najpierw dla ludu Bożego, potem dla bliźniego w szerszym sensie. Ta miłość musi mieć granice, inaczej nie jest miłością, lecz sentymentalizmem, który w praktyce nikomu nie służy. Chrystus w Łukasza uzdrowił Malchosa choć mógł zapobiec uderzenia go mieczem w ucho przez Piotra.
Łuk. 22:51 Ale Jezus odezwał się: Zaniechajcie aż dotąd. I dotknąwszy jego ucha, uzdrowił go
To jest nauka dla nas: po użyciu siły koniecznej, troska o rannego, miłosierdzie dla pokonanego. Augustyn pisał w tym samym duchu: wojnę się toczy dla pokoju, z duchem człowieka pokoju. Nie dla nienawiści, zemsty, przyjemności przemocy ale dla sprawiedliwości i ochrony niewinnych. Psalm 82:3-4 daje nam właściwą hierarchię. Biedny. Sierota. Uciśniony. Potrzebujący. To są ci, w obronie których Bóg wzywa do energicznego działania i tu miłość ma swoje granice: ten kto krzywdzi musi zostać powstrzymany.
.
Ojcowie przednicejscy i Augustyn: właściwa ocena
Pacyfiści chętnie cytują ojców przednicejskich na poparcie swojego stanowiska. I rzeczywiście Tertulian, Klemens Aleksandryjski, Orygenes, Cyprian, pisali w duchu silnie antywojennym. Jest to fakt historyczny, który należy uczciwie przyznać. Ale zanim ten fakt stanie się argumentem, musimy go właściwie zinterpretować.
Po pierwsze: Ojcowie przednicejscy pisali w kontekście Kościoła prześladowanego, będącego mniejszością bez dostępu do politycznej władzy czy struktur wojskowych. Ich „pacyfizm” był po części teologią kontekstualną, po części świadectwem niewinności wobec oskarżeń cesarstwa. Nie można ich wypowiedzi stosować bezpośrednio do chrześcijańskiego ojca rodziny broniącego swojego domu w Polsce roku 2026.
Po drugie: Nawet wśród ojców przednicejskich nie ma konsensus absolutnego pacyfizmu. Mamy liczne świadectwa chrześcijańskich żołnierzy w pierwszych wiekach, których ojcowie kościoła nie wzywali do natychmiastowej dezercji. Tertulian pisał w Apologii o powszechnej obecności chrześcijan we wszystkich strukturach imperium, włącznie z wojskiem:
„Jesteśmy od wczoraj, a wypełniliśmy wszystko, co wasze: miasta, wyspy, twierdze, miasteczka, miejsca zgromadzeń, same obozy wojskowe, dekurie, pałac, senat, forum. Pozostawiliśmy wam tylko świątynie.” [1]
Obozy wojskowe. Tertulian wymienia je wprost — chrześcijanie służyli w legionach, a ojcowie Kościoła o tym wiedzieli i tego faktu nie potępiali jako apostazji.
Po trzecie i najważniejsze: Wiemy, że teologia ojców przednicejskich była niedojrzała i niespójna w wielu punktach. Reformacja nie była powrotem do ojców przednicejskich — była powrotem do Pisma. Sola Scriptura nie znaczy Sola Patres Ante-Nicaeni. Ojcowie są użytecznymi świadkami historii Kościoła — nie normą wiary i praktyki. Tylko Pismo jest normą.
Augustyn z Hippony (354-430) — w tej sprawie o wiele ważniejszy niż wszyscy ojcowie przednicejscy razem wzięci — rozwinął doktrynę sprawiedliwej wojny, która stała się fundamentem całej zachodniej chrześcijańskiej myśli o wojnie. W Contra Faustum Manichaeum pisał:
„Prawdziwym złem w wojnie jest miłość do przemocy, mściwe okrucieństwo, zaciekła i nieubłagana wrogość, dzika opór i żądza władzy. To właśnie po to, aby te rzeczy karać — gdy wymagana jest siła do wymierzenia kary — pobożni ludzie podejmują wojny w posłuszeństwie Bogu lub prawnym władzom, gdy znajdą się w sytuacji, w której właściwe postępowanie wymaga od nich działania w ten sposób.” [2]
Augustyn nie był pacyfistą. W Liście 189. pisał do dowódcy wojskowego Bonifacego — chrześcijanina pełniącego czynną służbę wojskową, którego Augustyn bynajmniej nie wzywał do porzucenia munduru:
„Pokój powinien być przedmiotem twojego pragnienia, a wojnę należy prowadzić jedynie z konieczności i tylko po to, aby Bóg wybawił ludzi od tej konieczności i zachował ich w pokoju. Nie szuka się bowiem pokoju po to, aby wzniecać wojnę, lecz wojnę prowadzi się po to, aby osiągnąć pokój. Bądź zatem człowiekiem pokoju nawet wtedy, gdy walczysz, abyś przez zwycięstwo doprowadził tych, których zwalczasz, do dobrodziejstwa pokoju.” [3]
Wojna jest złem koniecznym. Ale niekiedy jest konieczna. I jeśli jest podejmowana przez pobożnych ludzi w posłuszeństwie Bogu i w obronie pokoju, w obronie słabszych jest to wojna sprawiedliwa. Augustyn sformułował trzy warunki sprawiedliwej wojny: słuszna przyczyna, właściwa intencja, legalna władza. Są to warunki spełnione w przypadku obrony ojczyzny przed zewnętrzną agresją.
.
Doktryna Reformowana
Dowodząc głupoty herezji pacyfizmu i ustanawiając antytetyczną doktrynę Reformowaną, rozważymy odpowiednio prawo naturalne, prawo Boże wyrażone w wielu fragmentach Pisma i interpretację szóstego przykazania.
.
Prawo naturalne
Herman Bavinck w swojej Dogmatyce Reformowanej uczył, że prawo naturalne, prawo wpisane przez Boga w stworzenie i w serce człowieka, jest refleksem prawa Bożego i wskazuje w kierunku Bożej woli dla stworzenia, nawet jeśli grzech je przyciemnił.
„…nie dlatego, że wypływa ono w sposób naturalny z natury człowieka, lecz dlatego, że fundament, na którym przymierze to spoczywało, to jest prawo moralne, był znany człowiekowi z natury, oraz dlatego, że zostało ono zawarte z człowiekiem w jego pierwotnym stanie i mogło być przez człowieka zachowane mocami udzielonymi mu w stworzeniu, bez pomocy łaski nadprzyrodzonej.” [4]
Jedną z fundamentalnych zasad prawa naturalnego jest zasada samozachowania: każda istota żywa posiada Bogiem dane instynkty obronne, chroniące jej życie. Pismo Święte potwierdza tę zasadę wprost:
Efez. 5:29 Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół.
Apostoł Paweł stwierdza jako aksjomatyczną oczywistość, że nikt nie nienawidzi własnego ciała, lecz je żywi i pielęgnuje. Jest to prawo naturalne wpisane w każde ludzkie serce: skłonność do zachowania swojego życia. Ciało posiada odruchy obronne nie przez przypadek ewolucji (już sama myśl o tym jest bluźnierstwem), ale przez Boże zamierzenie stwórcze. Bóg stworzył człowieka z naturalnym instynktem samoobrony. Nie ma powodów sądzić, że grzech Adama zmienił tę fundamentalną strukturę stworzenia, by instynkt obronny stał się grzechem.
Gdyby Bóg nakazywał chrześcijanom całkowity pacyfizm wobec zagrożenia życia – nie tylko własnego, lecz rodziny i bliźniego – promowałby bezprawie. Bóg jest Bogiem porządku, a świat nie ma być miejscem, gdzie silniejsi mogą mordować słabszych bez żadnego oporu. Bóg jest Bogiem sprawiedliwości i nigdy nie mógłby nakazywać postawy, która czyni z niewinnych łatwą zdobyczą morderców i agresorów.
.
Szóste przykazanie
Szóste przykazanie brzmi: „Nie będziesz zabijał.” Pacyfiści absolutni czytają to jako absolutny zakaz wszelkiego użycia siły wobec kogokolwiek, w jakichkolwiek okolicznościach. Jest to błędna interpretacja. Większy Katechizm Westminsterski, jeden z najdokładniejszych i najbardziej systematycznych komentarzy do Dekalogu, jakie kiedykolwiek sporządzono, w pytaniu 135. naucza, że szóste przykazanie nakazuje:
…poprzez sprawiedliwą obronę życia przed przemocą… oraz ochronę i obronę niewinnych. [5]
Szóste przykazanie nie tylko zabrania zabijania ale ma też swoją pozytywną stronę. Nakazuje sprawiedliwą obronę życia przed przemocą. Katechizm idzie jeszcze dalej i w pytaniu 136. wymienia grzechy zakazane przez szóste przykazanie. Wśród nich jest nie tylko morderstwo, lecz:
…wszelkie odbieranie życia sobie i innym, z wyjątkiem wymiaru sprawiedliwości, wojny sprawiedliwej lub obrony koniecznej. [6]
Oto Reformowana ortodoksja w całej swojej klarowności: wymiar sprawiedliwości, wojna sprawiedliwa i obrona konieczna są wyjątkami od zakazu zabijania — to znaczy, że w tych przypadkach zabicie nie jest grzechem. To nie my wymyślamy tę doktrynę. Wymyślili ją ojcowie Westminsteru — mężowie, których znajomość Pisma, greki, hebrajskiego i teologicznej systematyki zdumiewa do dzisiaj.
Katechizm Heidelberski w pytaniu 105. naucza, że szóste przykazanie zakazuje bezpośrednio i pośrednio krzywdzenia, nienawidzenia i mordowania bliźniego. [7] A pytanie 107. stwierdza:
…Bóg pragnie, abyśmy… o ile to w naszej mocy, zapobiegali złu, które mogłoby ich spotkać. [8]
Zapobiegać złu, o ile to w naszej mocy. To jest nakaz Boży i obowiązek chrześcijański. List Jakuba 4:17 mówi wprost:
Jakuba 4:17 Kto więc umie dobrze czynić, a nie czyni, popełnia grzech.
Mowa tu o grzechu zaniechania. Ten, kto może obronić niewinnego, a nie czyni tego w imię fałszywej pobożności pacyfistycznej, popełnia grzech zaniechania. Miecz chrześcijanina gotowego bronić wdowy i sieroty jest bardziej chrześcijański niż pokojowe złożenie rąk pacyfisty patrzącego na ich morderstwo. Ponieważ Prawo Boże jest doskonałe, nie może sobie przeczyć. Widzimy zatem, że Pismo ustanawia regułę oraz wyjątek od niej. Księga Przysłów wyjaśnia to jeszcze dosadniej:
Przysłów 24:11-12 11. Jeśli odmówisz ratunku prowadzonym na śmierć i tym, którzy idą na stracenie; 12. Jeśli powiesz: Nie wiedzieliśmy o tym; czy ten, który waży serca, nie rozumie? A ten, który strzeże twojej duszy, nie pozna? I czy nie odda człowiekowi według jego uczynków?
Bóg, który waży serca, wie o każdym przypadku, w którym chrześcijanin mógł bronić niewinnego i nie bronił. I odpowie za to. To jest pozytywny aspekt i wyjaśnienie szóstego przykazania. Nie zabijaj: przez swoją bierną postawę wobec bliźniego, któremu mogłeś pomóc, gdy był krzywdzony.
.
Miecz magistratu
Każdy naród ma prawo i obowiązek kontrolować, kto wjeżdża na jego terytorium, tak samo jak ojciec rodziny ma prawo i obowiązek decydować, kto wchodzi do jego domu, a rząd, który ten obowiązek porzuca, wydając własnych obywateli na pastwę niekontrolowanych procesów migracyjnych narzuconych z zewnątrz, sprzeniewierza się mandatowi, który otrzymał od Boga zgodnie z Konfesją Belgijską artykułem 36., nakazującym władzy chronić tych, którzy czynią dobrze.
Rzym. 13:3-4 3. Przełożeni bowiem nie są postrachem dla uczynków dobrych, ale złych. A chcesz nie bać się władzy? Czyń dobrze, a będziesz miał od niej pochwałę. 4. Jest bowiem sługą Boga dla twojego dobra. Ale jeśli czynisz zło, bój się, bo nie na próżno nosi miecz, gdyż jest sługą Boga, mszczącym się w gniewie nad tym, który czyni zło.
Ustanowionym przez Boga mandatem dla władzy jest działanie na rzecz dobra narodu. Pismo Święte naucza jasno, że Bóg ustanowił instytucję magistratu, władzy cywilnej, jako swojego sługę na ziemi. Konfesja Westminsterska rozdziału 23 czyni z tego wyznanie obowiązujące:
I. Jako najwyższy Pan i Król świata Bóg ustanowił władze państwowe i powołał władze cywilne jako poddane sobie, aby rządziły społeczeństwami dla Jego chwały i dla ogólnego dobra. Aby mogło to być osiągnięte, udzielił im władzy nad życiem i śmiercią, zarówno dla bezpieczeństwa i dodania otuchy tym, którzy czynią dobro, jak też dla karania przestępców.
.
II. Chrześcijanie mogą zgodnie z Bożym Prawem podejmować i wykonywać obowiązki urzędu państwowego, jeśli zostaną do tego powołani, a wtedy jest ich obowiązkiem popierać sprawiedliwość i pokój zgodnie ze słusznymi prawami królestw i państw, którym służą. Nauka Nowego Testamentu upoważnia ich do prowadzenia wojny, jeśli jest to sprawiedliwe i konieczne. [9]
Konfesja Belgijska w artykule 36. potwierdza:
Wierzymy, że nasz łaskawy Bóg z powodu zepsucia ludzkości wyznaczył królów, książąt i władze, chcąc, aby świat był zarządzany zgodnie z pewnymi prawami i ustawami w celu powstrzymania upadku moralnego człowieka. Dlatego dał władzy miecz, aby karała tych, co czynią źle, i chroniła tych, co czynią dobrze. [10]
Reformowani i Prezbiterianie są tutaj zgodni. Bóg dał magistratowi rzeczywisty miecz, który może zabić. Magistrat jest Bożym sługą, który nosi miecz nie dla ozdoby. I noszenie tego miecza jest Bożą służbą. Chrześcijanie służący w wojsku, w policji, w strukturach obrony narodowej nie sprzeniewierzają się Ewangelii lecz wypełniają Boże powołanie do służby cywilnej. Jan Kalwin widział to z absolutną jasnością.
„Władza cywilna jest powołaniem nie tylko świętym i prawowitym przed Bogiem, lecz także najświętszym i zdecydowanie najzaszczytniejszym ze wszystkich powołań w całym życiu śmiertelnych ludzi.” [11]
Władza magistratu ma szerokie prerogatywy. Konfesja Szkocka, dokument zrodzony z krwi i walki, napisany przez człowieka, który przez lata miał miecz w jednej ręce i Biblię w drugiej, w rozdziale 14. wylicza dobre uczynki Drugiej Tablicy:
Ratować życie niewinnych; tłumić tyranię; bronić uciśnionych… — to są dobre uczynki Drugiej Tablicy, najbardziej miłe i przyjemne Bogu, jako uczynki nakazane przez Niego samego. [12]
Tłumić tyranię i bronić uciśnionych to dobre uczynki a nie grzechy. John Knox nie był pacyfistą. I nie był dlatego bardziej chrześcijaninem niż pacyfista siedzący w ciepłym pokoju i wmawiający sobie, że jego niedziałanie jest cnotą.
.
Gdy państwo zawodzi
Dochodzimy do kwestii, którą Reformowana teologia polityczna rozważała od czasów Knoxa i Kalwina, a mianowicie do pytania o granice posłuszeństwa władzy państwowej oraz o prawo narodu do oporu wobec tyranii. Kalwin w ostatnim rozdziale Instytutów nauczał, że choć jednostki winny są posłuszeństwo nawet złym władcom, to jednak urzędnicy niżsi, ustanowieni dla ochrony ludu, mają prawo i obowiązek przeciwstawić się tyranii władcy wyższego, gdy ten depcze prawo Boże i niszczy lud sobie powierzony. Omawiając tłumienie tyranii Kalwin nakazywał urzędnikom niższego szczebla branie w obronę ludu pokrzywdzonego przez wyższych rangą władców.
Bo jeśli są teraz jacyś urzędnicy ludu, wyznaczeni do powstrzymywania samowoli królów… Jestem daleki od zabraniania im, by zgodnie z ich obowiązkiem przeciwstawiali się dzikiej rozwiązłości królów, że jeśli przymykają oko na królów, którzy gwałtownie napadają i atakują skromnych, prostych ludzi, oświadczam, że ich udawana niewiedza obejmuje nikczemną perfidię , ponieważ nieuczciwie zdradzają wolność ludu, o której wiedzą, że zostali ustanowieni obrońcami z woli Boga [13]
John Knox poszedł dalej, nauczając, że cały lud, jako strona przymierza z Bogiem, ponosi odpowiedzialność za egzekwowanie Bożego porządku, gdy władza go porzuca. Doktryna ta, znana jako doktryna urzędnika niższego, stała się fundamentem oporu
- Niderlandów przeciwko Hiszpanii,
. - hugenotów przeciwko francuskiej koronie oraz
. - Szkocji przeciwko Marii Stuart.
Oto duch Reformacji.
Samoobrona jednostki
Prawo do samoobrony jednostki jest zakorzenione bezpośrednio w Bożym prawie spisanym w Torze. Druga Księga Mojżeszowa stwierdza: kto zabije włamywacza w obronie własnego domu, nie jest winny przelanej krwi. Jest to prawo a nie wyjątek. Bóg wbudował prawo do samoobrony w samo serce Bożego prawa moralnego.
2 Mojż. 22:2 Jeśli złodziej zostanie przyłapany przy włamaniu i tak pobity, że umrze, ten, kto zabił, nie będzie winien przelanej krwi.
Gdy Pan Jezus w Ewangelii Łukasza 22:36 nakazał uczniom kupić miecze i i gdy uczniowie powiedzieli, że mają dwa, a On odpowiedział: „Wystarczy” — dał wyraźny sygnał, że posiadanie środków samoobrony jest zgodne z Bożą wolą dla Jego ludu. Miecz nie był kupowany jako ozdoba. Był kupowany jako narzędzie obrony. Chrystus nie był pacyfistą wobec agresji fizycznej.
Łuk. 22:38 Oni zaś powiedzieli: Panie, oto tu dwa miecze. A on im odpowiedział: Wystarczy.
W scenie z Malchosem, sługą arcykapłana, któremu Piotr odciął ucho — Chrystus powiedział:
Łuk. 22:51 Ale Jezus odezwał się: Zaniechajcie aż dotąd. I dotknąwszy jego ucha, uzdrowił go
Nakaz „zaniechajcie aż dotąd” Chrystus wydał nie uczniom ale wrogom powstrzymując zgraję przed zlinczowaniem Piotra i Apostołów. I co ciekawe, Chrystus nie powiedział „Piotrze, jak śmiałeś? Pacyfizm jest jedyną drogą chrześcijańską.” Miecz był w ręku Piotra i Chrystus mu tego miecza wcześniej nie odebrał.
Kalwin precyzuje kwestię granic łagodności. Chrystus nakazując miłować nieprzyjaciół i nie oddawać złem za zło mówił o postawie serca, o osobistej zemście, o prywatnych urazach. Nie mówił, że chrześcijanin jest zobowiązany przyglądać się mordowi niewinnych w imię fałszywie pojętej pokory. Kalwin wyraźnie rozróżniał między prywatną zemstą (zakazaną) a sprawiedliwą obroną siebie i innych (dozwoloną i nakazaną).
…Pan związał ludzkość pewną jednością; stąd każdy człowiek powinien troszczyć się o bezpieczeństwo wszystkich. Podsumowując, wszelka przemoc, krzywda i jakiekolwiek szkodliwe działanie, które mogłoby zaszkodzić ciału naszego bliźniego, są nam zabronione. W związku z tym nakazuje się nam, aby jeśli znajdziemy coś pożytecznego dla ratowania życia naszych bliźnich, wiernie to wykorzystać; jeśli jest coś, co służy ich pokojowi, zadbać o to; jeśli coś szkodliwego, temu zapobiec;jeśli są w jakimkolwiek niebezpieczeństwie, podać pomocną dłoń. [14]
Realne zagrożenia
Zastosowanie tej doktryny do polskiej rzeczywistości jest bezpośrednie. Odniesiemy to do dramatycznych zmian politycznych czyli paktu migracyjnego i potencjalnego wysłania Polskich obywateli na wojnę na Ukrainie. Oba akty są bezprawne w świetle Pisma.
Doprecyzujmy jednak nasz punkt widzenia. Kobiety i dzieci, starcy i osoby kalekie, poszukując azylu nie są objęte naszym rozważaniem. Tak samo wszyscy poszukujący azylu religijnego w Kościołach Reformowanych. Tutaj widzimy potrzebę wielkiego wsparcia humanitarnego i chrześcijańskiego.
.
Pakt migracyjny
Dan. 2:43 A że widziałeś żelazo zmieszane z mulistą gliną, oznacza to, że się zmieszają ze sobą ludzie, ale nie będzie się trzymał jeden drugiego, tak jak żelaza nie można zmieszać z gliną.
Dnia 12 czerwca 2026 roku, a zatem w chwili, gdy słowa te są pisane, wchodzi w życie unijny Pakt o migracji i azylu, przyjęty 14 maja 2024 roku wbrew sprzeciwowi Polski, Węgier, Słowacji i Austrii, którym nie udało się utworzyć mniejszości blokującej. [15] Pakt ten, składający się z dziewięciu rozporządzeń i jednej dyrektywy, wprowadza mechanizm tak zwanej obowiązkowej solidarności, w ramach którego państwa członkowskie zobowiązane są albo przyjmować relokowanych migrantów, albo płacić za każdego nieprzyjętego migranta kwotę dwudziestu tysięcy euro, co stanowi formę finansowego przymusu wobec narodów, które nie życzą sobie niekontrolowanej imigracji na swoim terytorium.
Choć Polska uzyskała czasowe zwolnienie z mechanizmu solidarnościowego ze względu na przyjęcie około miliona nachodźców z Ukrainy, zwolnienie to obowiązuje jedynie do końca roku 2026, po czym Komisja Europejska ponownie oceni sytuację, a doświadczenie uczy, że Bruksela rzadko rezygnuje z raz uchwalonych narzędzi przymusu.
Ta polityka jest przemyślana. Celem jest zniszczenie państw narodowych i zastąpienie ich szarą masą posłusznych federalnemu aparatowi Unii Europejskiej ludzi pozbawionych korzeni etnicznych, religijnych i kulturowych. Ale Ten plan nie wypali. Oddając sprawiedliwość Bogu, jest to w rzeczywistości początek boleści eschatologicznych. Narody nie zmieszają się, dojdzie po prostu do konfliktów wewnątrzpaństwowych, do wojen domowych i konsekwentnie międzypaństwowych.
Marek 13:8 Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu, będą też miejscami trzęsienia ziemi, a także głód i zamęt. To jest początek boleści.
Zagrożenie jest realne. Zgodnie z przymusem imigracyjnym na teren Rzeczpospolitej wtargną dziesiątki, a nawet setki tysięcy obcych kulturowo, moralnie i światopoglądowo migrantów, wszystko zgodnie z życzeniem europejskich globalistycznych elit. Migranci w dużej mierze nie będą szanować polskiego prawa, ani kultury.
Ani polskich kobiet i dzieci.
Rosnąca przestępczość zorganizowana środowisk etnicznych, które prawa polskie i polskie instytucje traktują jako coś nieistotnego będzie polską rzeczywistością, chlebem codziennym. To już się dzieje. A siedzący w kieszeni brukselskich funduszy aparat państwowy, który w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat wielokrotnie wykazywał tendencję do zdrady własnych obywateli i który w żadnym stopniu nie gwarantuje obywatelom ochrony przed tymi zagrożeniami jest tym samym skompromitowany.
Europa Zachodnia na własnej skórze doświadcza „błogosławieństw” różnorodności wprowadzanej przez muzułmańskich i afrykańskich „doktorów” i „inżynierów” płacąc za wszystko
- dzielnicami, do których policja boi się wjeżdżać,
. - falami zamachów terrorystycznych,
. - eksplozją przestępczości w tym seksualnej
. - oraz powstaniem równoległych społeczeństw rządzących się prawem szariatu zamiast prawem państwowym.
Masowa, niekontrolowana migracja dzikich ludów z Afryki i Bliskiego Wschodu, których kultury ukształtowane zostały przez islam, czyli przez fałszywą religię zaprzeczającą Trójcy Świętej, boskości Chrystusa i wystarczalności Jego ofiary, niesie ze sobą nie tylko problem religijny, lecz także cywilizacyjny, ponieważ znaczna część przybyszów nie przyjeżdża, aby przyjąć prawa, kulturę i obyczaje kraju goszczącego, czy nawet podjąć się pracy zarobkowej, lecz aby narzucić mu własne zasady oraz aby żyć z zasiłków i zapomóg.
Statystyki przestępczości w Szwecji, Niemczech, Francji i Belgii są w tej materii jednoznaczne i powszechnie dostępne, a ich systematyczne przemilczanie przez media głównego nurtu stanowi jeden z najbardziej kompromitujących rozdziałów współczesnego dziennikarstwa europejskiego.
Reformowana odpowiedź na to zagrożenie nie jest nienawiścią do migranta jako człowieka. Jest trzeźwą oceną systemową, która odróżnia jednostkę od zjawiska. Miejsce migranta, zgodnie ze Słowem Bożym jest jego własny kraj, określona przez Boga granica jego zamieszkania:
Dzieje 17:26 I z jednej krwi uczynił wszystkie narodyludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi, określiwszy czasy wcześniej wyznaczone i zamierzone granice ich zamieszkania;
W obliczu tych realnych zagrożeń, które dotyczą nie tyle abstrakcyjnych ludzi co konkretnych Polaków, także Reformowanych chrześcijan, Braci i Sióstr w Chrystusie, pacyfistyczna teologia jest nie tylko błędem intelektualnym. Jest zbrodnią przez zaniechanie.
.
Wojna na Ukrainie
2 Kron. 35:20-21 20. Po tym wszystkim, gdy Jozjasz naprawił dom Boży, nadciągnął Necho, król Egiptu, aby walczyć przeciw Karkemisz nad rzeką Eufrat, a Jozjasz wyruszył mu naprzeciw. 21. Ale on posłał do niego swoich posłańców ze słowami: Co ja mam z tobą, królu Judy? Nie przeciw tobie ciągnę dzisiaj, lecz przeciwko domowi, który ze mną walczy. I Bóg nakazał mi, abym się pospieszył. Przestań walczyć z Bogiem, który jest ze mną, aby cię nie zniszczył.
Polskojęzyczny rząd uśmiechniętej koalicji sodomitów i globalistów ma plany włączenia polskich sił zbrojnych do konfliktu toczącego się na skorumpowanej Ukrainie. Przywołajmy tu znamienną wymianę zdań, wywiad z politykiem, który na pytanie o wysyłanie polskich żołnierzy przeciw Rosji odpowiedział:
– Tak, będziemy wysyłali ludzi. Będziemy. Oczywiście że będziemy. Tylko pytanie jakich?
– Nawet pod groźbą, że mogą zginąć?
– A przepraszam, żołnierz jest urzędnikiem?
– Ale przepraszam, żołnierz polski ma ginąć w obronie Polski!
– Panie redaktorze. Linie obrony Polski zaczynają się na Dnieprze!
– Nie mam słów…. [16]
Redaktor zaniemówił. Ale my nie. Granica Polski kończy się na Bugu i Sanie i tu także rozpoczyna się polska racja stanu a kończy ukraińska. Wzorzec myślenia zaprezentowany w tym krótkim dialogu reprezentują sprzedajni politycy, zdrajcy narodu. Przed takimi tyranami Reformowana teologia stanowczo ostrzega i nakazuje opór. Polska krew nie jest walutą, którą się płacić za cudze wojny.
Gdyby jednak do tego doszło, naród miałby nie tylko prawo, lecz obowiązek odmowy, ponieważ rozkaz wydania własnych synów na śmierć w obcym konflikcie, w którym Polska nie ma słusznej przyczyny ani obronnej intencji, jest aktem tyranii w ścisłym, teologicznym sensie tego słowa, a tyranii, jak nauczali Reformatorzy, należy się opierać. Bóg ustawnowił władzę dla ochrony ludu, a nie jego rzezi.
Co istotne, sama Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej dostarcza fundamentu prawnego dla tego rozumowania, ponieważ artykuł 4. ustęp 1. rozdziału pierwszego stanowi, że władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu, a ustęp 2. tego samego artykułu precyzuje, że
Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio. [17]
Zwróćmy uwagę na doniosłość tego sformułowania, które oznacza, że rząd, parlament i prezydent nie są suwerenem, lecz jedynie sługami suwerena, którym jest Naród. A gdy słudzy zwracają się przeciwko swojemu mocodawcy, wydając jego synów na cudzą wojnę lub zalewając jego terytorium niekontrolowaną migracją wbrew jego woli, Naród zachowuje konstytucyjne prawo sprawowania władzy bezpośrednio, co obejmuje organizowanie się dla ochrony własnego życia, rodzin i wspólnot.
Doktryna Augustyna wymaga dla wojny sprawiedliwej trzech warunków:
- słusznej przyczyny,
. - właściwej intencji i
. - legalnej władzy
Zatem wysyłanie polskich żołnierzy na Dniepr (jak pragną tego uśmiechnięci sodomici i globaliści) przynajmniej dwóch z trzech punktów.
Przyczyna jest cudza, nie polska.
Intencja jest geopolityczna, nie obronna.
A władza, która wydaje własnych obywateli na śmierć w obcym konflikcie, przekracza mandat, który Bóg dał magistratowi: ochronę własnego ludu. Reformowany chrześcijanin nie jest pacyfistą, ale nie jest też mięsem armatnim.
Jako spadkobiercy Reformacji rozumiemy konsekwencje wojny i cenimy Westfalski porządek świata, który wręcz zabrania brać nam udziału w obcych konfliktach. Traktat Westfalski z roku 1648, dokument przełomowy dla architektury nowożytnego porządku europejskiego, w paragrafie 8.1. potwierdził suwerenność każdego państwa w sprawach zarówno kościelnych, jak i politycznych, bez ingerencji zewnętrznej:
„Aby zaś zapobiec na przyszłość wszelkim sporom w stanie politycznym, wszyscy i każdy z osobna elektorzy, książęta i stany Cesarstwa Rzymskiego zostają na mocy niniejszego traktatu tak utwierdzeni w swoich dawnych prawach, prerogatywach, wolnościach, przywilejach oraz w swobodnym wykonywaniu zwierzchnictwa terytorialnego, zarówno w sprawach kościelnych, jak i politycznych, że nigdy i przez nikogo, pod jakimkolwiek pretekstem, nie mogą być w nich faktycznie niepokojeni.” [18]
Jest to dokument, który w praktyce zakończył supremację papieską nad europejskim porządkiem politycznym i potwierdził, że każdy naród ma prawo i obowiązek sam zarządzać swoim terytorium, w tym bronić go przed agresją zewnętrzną a nie ingerować w konflikty obcych, często wrogich nam narodów. Polska nie ma obowiązku przelewania krwi w cudzych konfliktach. Wojna za wschodnią granicą jest wojną cudzą. Dodajmy, że państwo ukraińskie, które po dziś dzień gloryfikuje OUN-UPA i odmawia nazwania rzezi wołyńskiej ludobójstwem, nie ma moralnego tytułu do żądania polskiej krwi. Nasza powinność wobec tej wojny wyczerpuje się w modlitwie o pokój i w pomocy humanitarnej niewinnym — nie w mieszaniu się w konflikt zbrojny.
.
Straż obywatelska
Łuk. 22:36 Wtedy im powiedział: Teraz jednak, kto ma sakiewkę, niech ją weźmie, podobnie i torbę. A kto nie ma miecza, niech sprzeda swoją szatę i kupi go.
To wszystko prowadzi nas do praktycznego wniosku. Z konstytucyjnego i teologicznego fundamentu wyrasta argument za powołaniem straży obywatelskiej, rozumianej jako legalna, jawna, zorganizowana forma samoobrony wspólnotowej, działająca w ramach porządku prawnego Rzeczypospolitej, a zarazem niezależna od bieżącej koniunktury politycznej rządu. Straż taka, organizowana na poziomie gmin, oparta na zasadzie dobrowolności, szkolenia i odpowiedzialności, byłaby niczym innym jak współczesną realizacją tego, co Katechizm Heidelberski w pytaniu 107. nazywa zapobieganiem złu, które mogłoby spotkać bliźniego, o ile to w naszej mocy, oraz tego, co Konfesja Szkocka w rozdziale 14 nazywa ratowaniem życia niewinnych, tłumieniem tyranii i obroną uciśnionych. [19]
Naród, który sprawuje władzę zwierzchnią bezpośrednio, ma pełne prawo zorganizować się dla własnej ochrony, gdy organy państwa tej ochrony nie zapewniają,
.
O pojedynkach
Rzym. 12:19 Najmilsi, nie mścijcie się sami, ale pozostawcie miejsce gniewowi. Jest bowiem napisane: Zemsta do mnie należy, ja odpłacę – mówi Pan.
Na zakończenie artykułu zajmiemy się interesującą anegdotą historyczną z Synodu w Dort. Teolog Gomarus w ferworze sporu z Martinusem o supralapsarianizm rzucił mu rękawicę, wzywając na pojedynek honorowy i prosząc o zgodę Synodu. Pojedynek nie doszedł do skutku. I dobrze. Musimy tutaj być precyzyjni. Istnieje fundamentalna różnica między:
- Samoobroną w obliczu zagrożenia życia — dozwolona i nakazana przez Pismo i Konfesje
. - Walką zbrojną w sprawiedliwej wojnie — dozwolona i nakazana przez Pismo i Konfesje
. - Pojedynkiem honorowym dla obrony zranionej dumy — wątpliwa, często grzeszna praktyka
Pojedynek honorowy, czyli prywatna walka między dwiema osobami dla zadośćuczynienia zniewadze honoru, bez zagrożenia życia ze strony agresora, bez proporcjonalnej obrony dobra wymagającego ochrony — nie spełnia warunków ani samoobrony, ani sprawiedliwej wojny. Cotton Mather, gorliwy promotor ewangelicznego kalwinizmu, przez całe życie walczył o zakaz pojedynkowania się:
Mather orędował za zakaz publicznego pijaństwa oraz za wprowadzenie zakazu pojedynkowania się. [20]
Skąd nasz sceptycyzm wobec pojedynków?
Po pierwsze: pojedynek jest formą prywatnej zemsty, wzięcia wymiaru sprawiedliwości we własne ręce, z pominięciem magistratu, któremu Bóg dał miecz właśnie w tym celu.
Po drugie: jest to narażanie własnego życia na zbędne ryzyko.
Po trzecie: Konfesja Westminsterska 23 jasno naucza, że to magistrat, a nie jednostka prywatna, jest upoważniony do rozstrzygania sporów z użyciem siły. Prywatne prowadzenie wojen honorowych obchodzi ten Boży porządek.
Zwróćmy uwagę na nauczenie Mniejszego Katechizmu Westminsterskiego. Ponownie rozważymy szóste przykazanie:
Czego zabrania Szóste Przykazanie?
.
Szóste Przykazanie zabrania odbierania sobie życia albo życia bliźniego w sposób niesprawiedliwy , a także wszystkiego, co zmierza w tym kierunku. [21]
W wyjaśnieniu pytania 69 Thomas Vincent stwierdza:
Nie wolno walczyć w prywatnym pojedynku, chyba że ktoś zostanie napadnięty przez kogoś innego i nie może tego uniknąć; wtedy wolno człowiekowi, w swojej obronie, walczyć i zabić wroga, który go napadł. [22]
Thomas Vincent dopuszczał walkę w prywatnej obronie, gdy ktoś zostaje zaatakowany i nie może tego uniknąć. Ale jest to ściśle ograniczone: tylko w sytuacji ataku, tylko jako ostateczność, tylko w proporcji do zagrożenia. Nie każda zniewaga słowna, nie każda uraza honoru, nie każde poczucie upokorzenia uzasadnia sięgnięcie po miecz.
Kultura rycerska i honorowa, choć zawierała ziarna szlachetności, odwagę, lojalność, ochronę słabych była też też nasączona grzechem pychy, który czynił z każdej zniewagi okazję do przelewu krwi. Reformacja nigdy nie sakralizowała kultury rycerskiej. Knox bronił Szkocji, nie swojego osobistego honoru.
.
Podsumowanie
Pacyfizm absolutny jest sprzeczny z Pismem Świętym, które nakazuje sprawiedliwą obronę życia, ochronę niewinnych i daje magistratowi miecz zakazując grzechu zaniechania. Reformowane Wyznania Wiary potwierdzają tę naukę ze szczegółowością i precyzją.
John Knox spędził życie z mieczem w jednej ręce i Biblią w drugiej — i nie wstydził się żadnej z nich. Wiedział, że prawdziwa wolność pochodzi ze służby Bogu i że służba Bogu wymaga czasem obrony Jego ludu z bronią w ręku. Polska rzeczywistość roku 2026 wymaga podobnych mężów, Reformowanych chrześcijan, którzy czytają Pismo bez sentymentalnej selekcji, którzy miłują pokój i pragną go ze wszystkich sił, ale którzy rozumieją też, że jedynym pokojem trwałym jest pokój zbudowany na sprawiedliwości a sprawiedliwość bywa wymierzana mieczem.
Niech Bóg da Polsce takich mężów. Niech da Kościołowi odwagę powiedzenia tego wprost. I niech da wszystkim nam mądrość, by odróżnić sprawiedliwą obronę od zemsty, uzasadnioną walkę od pychy i by zawsze szukać pokoju tam, gdzie pokój jest możliwy, a gdy jest niemożliwy: stać na murach z mieczem Bożej sprawiedliwości w ręku.
W tym wszystkim podkreślamy, że polskojęzyczny rząd działający wbrew Bożemu Prawu jest jasnym wypełnieniem Bożego przekleństwa:
Psalm 82:5 Lecz oni nic nie wiedzą i nie rozumieją, ciągle chodzą w ciemności; zachwiały się wszystkie fundamenty ziemi.
Soli Deo Gloria.
Przypisy
[1] Tertulian z Kartaginy, Apologeticus adversus gentes pro Christianis, rozdz. 37
[2] Augustyn z Hippony, Contra Faustum Manichaeum, XXII.74
[3] Augustyn z Hippony, List 189 do Bonifacego, 6
[4] Herman Bavinck, Reformed Dogmatics, red. John Bolt, tłum. John Vriend, t. 2, Baker Academic, Grand Rapids 2004, s. 567
[5] Większy Katechizm Westminsterski, Pyt. 135
[6] Tamże, 136
[7] Katechizm Heidelberski, Pyt. 105
[8] Tamże, 107
[9] Konfesja Westminsterska, 23.1-2
[10] Konfesja Belgijska, 36
[11] Jan Kalwin, Instytuty 4.20.4,
[12] Konfesja Szkocka, 14
[13] Jan Kalwin, Instytuty 4.20.31
[14] Tame 2.8.39
[15] Rada Unii Europejskiej, Pakt o migracji i azylu, 14 maja 2024
[16] źródło
[17] Konstytucja RP, art. 4 ust. 1-2
[18] Traktat Westfalski, Instrumentum Pacis Osnabrugense, art. 8.1, 1648
[19] Konfesja Szkocka, 14
[20] Joel R. Beeke, Purytanie, s. 336
[21] Mniejszy Katechizm Westminsterski Pyt. i Odp. 69
[22] Thomas Vincent, Wyjaśnienie Mniejszego Katechizmu Westminsterskiego
Zobacz w temacie
- Żołnierze szlachetni
- Granice posłuszeństwa władzy
. - Cena ukraińskiej iluzji
- Husyckie urojenia Grzegorza Brauna
- Potop szwedzki: między Braunem a prawdą
. - BWW Artykuł 36 – Władza cywilna
- Sine qua non trwałej wolności
- Miłość, papież i komunizm
