O ustanawianiu

Nowy Testament jasno wskazuje, że starsi byli w wyjątkowy sposób oddzielani lub wyznaczani na urząd. Terminem normalnie używanym w stosunku do wyznaczania starszych w Nowym Testamencie to καθίστημι kathistēmi, które oznacza „ustanowić”. Koncepcja ustanawiania oznacza oficjalne uznanie przywództwa przez kościół i publiczne ogłoszenie oddzielenia mężczyzn do specjalnej służby.

W 1 Liście do Tymoteusza Paweł mówi

1 Tym. 4:14 Nie zaniedbuj daru, który jest w tobie, który został ci dany przez proroctwo wraz z nałożeniem rąk starszych.


O nakładaniu rąk

Ciekawym jest to, że “nakładanie rąk” pochodzi z systemu ofiarnego Starego Testamentu. Gdy ofiara była dawana, ręce ofiarodawcy zostawały umieszczane na ofierze by pokazać identyfikację z nią. Zatem nałożenie rąk stawały się sposobem w jaki ktoś identyfikował się z kimś innym.

W ten sam sposób, Nowotestamentowy rytuał ustanowienia ukazuje solidarność między starszymi i osobą, na którą starsi nakładają ręce. To widoczny sposób powiedzenia „Powierzamy ci służbę. Stoimy razem z tobą, wspieramy cię i potwierdzamy twoje prawo do funkcjonowania w pozycji przywódcy w tym kościele.”

Paweł pisze Tymoteuszowi ostrzeżenie:

1 Tym. 5:22 Rąk na nikogo pospiesznie nie wkładaj ani nie bądź uczestnikiem cudzych grzechów. Siebie samego zachowaj czystym.

To kładzie nacisk na powagę ustanowienia solidarności. Innymi słowy Paweł mówi:

„Jeśli położysz ręce na mężczyznę, który grzeszy, i w ten sposób powołasz go na pastora, wejdziesz w jego grzech. Jeśli nie chcesz być uczestnikiem w grzechu, nie pomyl się szukając woli Bożej w tym procesie.”

Mężczyzna powinien być uznany i dopuszczony do ordynacji na starszego tylko gdy pokaże, że się nadaje do służby przywódctwa w okresie, w którym jest testowany. Następnie może być ograniczony czasowo, w któym to czasie jest obserwowany działając w ograniczonym zakresie przekazanego mu nadzorowania. Jeśli wykaże się umiejętnością przewodzenia i głoszeniem prawd zdrowej nauki w kazaniach może publicznie zostać uznany jako osoba, której można zaufać w służbie i przewodzeniu. Kościół myślący o swojej przyszłości powinien posiadać mężczyzn przechodzących ten okres próbny.
.


Demokracja to nie metoda

Według Biblii nakładanie rąk dokonywane było przez uznanych przywódców kościoła. W ten sposób przywódcy identyfikowali się z tymi, którzy mieli zostać kolejnymi przywódcami. Jednakże proces rozpoznawania przywódców może także angażować ludzi.

Dzieje 14:23 A gdy (oni) w każdym kościele ustanowili (χειροτονήσαντες  cheirotonēsantes) im (ατος autois)  starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.

Słowo „ustanowili” w tym wersie to χειροτονέω cheirotoneó, dosłownie oznaczające „wybrać przez podniesienie rąk.” To samo słowo było używane w opisie głosowania jakie miało miejsce w Ateńskie legislaturze. Przyjęło znaczenie „wyznaczyć”

Niektórzy uważają, że użycie słowa χειροτονέω cheirotoneó wskazuje na to, że miało tam miejsce zbiorowe głosowanie poprzez pokazanie rąk. Kontekst Dziejów 14:23 pokazuje nam, że tylko Barnaba i Paweł (czyli referenci zaimka „oni”) byli zaangażowani w wybór. Gdyby to zborownicy sami sobie wybrali starszych, tekst brzmiałby:

 „A gdy w każdym kościele ustanowili SOBIE starszych…” 

Logicznym podmiotem narracji od Dziejów 13:2 do 14:23 są Barnaba i Paweł i podmiot ten nie ulega po drodze zmianie. W 14 rozdziale wersach 20-23 ciągle mowa o Barnabie i Pawle:

Dzieje 14:20-23 20 Lecz gdy otoczyli go (Pawła) uczniowie, podniósł się i wrócił do miasta, a nazajutrz udał się z Barnabą do Derbe. 21 Kiedy (Barnaba i Pawełgłosili ewangelię temu miastu i  (Barnaba i Paweł) pozyskali wielu uczniów, (Barnaba i Pawełwrócili do Listry, Ikonium i do Antiochii; 22 (Barnaba i PawełUmacniając dusze uczniów i zachęcając do trwania w wierze, mówili, że przez wiele utrapień musimy wejść do królestwa Bożego. 23 A gdy w każdym kościele (Barnaba i Paweł) ustanowili im starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.
.


Delegaci kościoła

2 Koryntian używa słowa χειροτονέω cheirotoneó aby opisać wyznaczenie nieznanego brata „wybranego przez kościoły” do towarzyszenia Pawłowi w podróży.

2 Kor. 8:19 A nie tylko to, ale też został wybrany (χειροτονηθες cheirotonētheisprzez kościoły(κκλησιν ekklēsiōnna towarzysza naszej podróży w tym dziele łaski, którym służymy ku chwale samego Pana i ku okazaniu waszej gotowości;

Tutaj słowo „kościoły” użyte jest w liczbie mnogiej i wskazuje na to, że nie został wybrany przez głosowanie w jednym ze zborów, lecz raczej przez consensus zborów w Macedonii – prawdopodobnie reprezentowanych przez ich przywódców.

κκλησιν ekklēsiōn – kościoły
Część mowy: Rzeczownik
Przypadek: Dopełniacz
Rodzaj: Żeński
Liczba: Mnoga

Zatem użycie terminu χειροτονέω cheirotoneó (ustanowić przez wyciągnięcie rąk) w przesadzony, literalny sposób nie jest wystarczające na poparcie idei wyboru starszych metodą głosowania zbiorowego w zborze, choć uzyskanie zgody zboru może być tu założone.
.


Zbiorowy wybór kościoła

Dzieje 6 często są podawane jako dowód na zbiorowy wybór:

Dzieje 6:5 I spodobało się to całej gromadzie zebranych. Wybrali więc Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii.

Zwróćmy jednakże uwagę na to, że ci wybrani ludzie nie byli powołani na starszych. Byli sługami, których zadaniem miało być zluzowanie Apostołów i tym samym umożliwienie im duchowe przywódctwo. A ludzie przyprowadzili wybranych do Apostołów w celu zaakceptowania – a nie odwrotnie:

Dzieje 6:6 Przedstawili ich apostołom, którzy modląc się, położyli na nich ręce.

Zgromadzenie rozpoznało tych ludzi jako mężów Bożych i jako nadających się do pełnienia roli sług, jednakże to Apostołowie wyznaczyli ich do ich sprawowania zadania.
.


Od Apostołów do dzisiaj

Nowotestamentowy kościół jest okresie przejściowym. Wzorce kościelnego przywódctwa rozwijają się w czasie gdy kościół pierwszego wieku dojrzewa. Możemy prześledzić trzy kroki w procesie ustanawiania starszych.

Początkowo to Apostołowie wyznaczali i ustanawiali starszych

Dzieje 14:23 A gdy w każdym kościele ustanowili im starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.

Następnie starsi byli wyznaczani przez najbliższych współpracowników Apostołów, przez osoby będące najbliżej służby Apostołów. Na przykład Paweł konkretnie wyznaczył Tytusa do ustanowienia starszych

Tytus 1:5 Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co tam jeszcze zostało do zrobienia, i ustanowił w każdym mieście starszych, jak ci nakazałem;

W trzeciej fazie sami starsi ustanawiali innych starszych

1 Tym. 4:14 Nie zaniedbuj daru, który jest w tobie, który został ci dany przez proroctwo wraz z nałożeniem rąk starszych.

Zawsze ostateczna odpowiedzialność ustanawiania starszych spoczywała na przywódcach kościoła  i była jednym z ich zadań.

Dzisiaj nie ma Apostołów lub też ludzi, którzy byliby bliskimi współpracownikami Apostołów, jednakże Biblijny wzorzec pozostaje niezmieniony. Na przywódcach kościoła – niezależnie czy identyfikują się jako starsi, biskupi, pastorzy, misjonarze, lub jakkolwiek inaczej – powinni spoczywać odpowiadzialność identyfikowania i ustanawiania innych starszych.
.


Identyfikacja starszych

Ci, którzy pragną zostać starszymi muszą pragnąć służyć na tym stanowisku.

1 Tym. 3:1 Wiarygodne to słowa: Jeśli ktoś PRAGNIE biskupstwa, pragnie dobrej pracy.

Początkiem identyfikacji potencjalnego starszego jest pragnienie w sercu konkretnej osoby. Apostoł Piotr mówi w swoim pierwszym liście następująco:

1 Piotra 5:2 Paście stado Boga, które jest wśród was, doglądając go nie z przymusu, ale dobrowolnie, nie dla brudnego zysku, ale z ochotą (zgodnie z wolą Bożą);

Innymi słowy, nie mamy rekrutować mężczyzn aby ci zostali starszymi. Ten, który się kwalifikuje na starszego będzie chciał całkowicie poświęcić swoje życie nauczaniu Słowa Bożego i prowadzeniu Bożego stada, nie myśląc wogóle o zysku. Będzie pragnął tego urzędu, dążył do oddzielenia i poświęcenia się Słowu Bożemu. Nikt nie będzie musiał go do tego przekonywać; to jest pasją jego serca. Ponadto taki człowiek służy “dobrowolnie” i zgodnie z wolą Bożą. Jego służba jako starszego jest powołaniem Bożym. Pragnienie służenia jako starszy jest w jego sercu ponieważ Bóg je tam włożył.

Jeśli mężczyzna posiada to pragnienie, czuje, że jest powołany i spełnia wszystkie warunki, potrzebna jest jeszcze jedna rzecz zanim zostanie ustanowiony starszym. Starsi muszą razem szukać Bożej woli i potwierdzić, że Bóg jest w tej decyzji. Dzieje 14:23 opisują  proces jaki Apostołowie stosowali przy wyborze starszych

Dzieje 14:23 A gdy w każdym kościele ustanowili im starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.
.


Dzieło Ducha Świętego w ustanawianiu

Zanim ustanowili starszych oddali się modlitwie i postom. Urząd starszego jako najwyższe powołanie obdarzali wielką powagą. Dzieje 20:28 potwierdzają działanie Ducha Świętego w procesie wyboru starszych:

Dzieje 20:28 Uważajcie na samych siebie i na całą trzodę, w której was Duch Święty USTANOWIŁ PRZEŁOŻONYMI. Dbajcie o to, aby paść kościół Boga, który sobie nabył własną krwią.

Bóg daje do serca człowieka pasję dla służby, następnie potwierdza a następnie potwierdza to prowadzeniem Ducha Świętego w sercach przywództwa poprzez modlitwę i post.

Każdy starszy powinien z powagą postrzegać swe powołanie, gdyż takie ono jest. Mężczyzna nie powinien zostać starszym tylko z powodu mglistego przeczucia, że powinien używać swych darów i zdolności aby pomóc kościołowi. Powinien być zmotywowany ciężarem sprawiającym, że szczerze poszukuje Boga.

Dzieje 13:2 mówią, że nakaz Ducha Świętego oddzielenia Pawła i Barnaby nadszedł w “W czasie gdy prowadzili publiczne nabożeństwo i pościli”

W czasie gdy prowadzili publiczne nabożeństwo i pościli, Duch Święty powiedział:

Oddzielcie mi Barnabę i Saula do tego dzieła, do którego ich powołałem.

Powołania Bożego nie można lekceważyć, a wola Boga nie może być poszukiwana powierzchownie. Boża wola dotycząca ustanowienia starszych kościoła będzie wyrażona przez kolektywne odczucie Bożego dzieła wśród przywódców. Przywódcy muszą być na to wyczuleni.

Tak więc starsi to grupa specjalnie powołanych I ustanowionych mężczyzn z wielkim pragnieniem prowadzenia i karmienia Bożej trzody. Zostają zainicjowani przez Ducha Świętego, potwierdzeni przez modlitwę, kwalifikowanie przez spójne świadectwo i czyste życie dostrzegane przez wszystkich ludzi.

Na podstawie nauczania Johna MacArthura

 

Print Friendly, PDF & Email