Dobre i złe metody ubiegania się o urząd starszego lub diakona

utworzone przez | sie 19, 2026 | Eklezjologia: nauka o kościele

Grzeszne podudki

1 Tym. 3:1 Wiarygodne to słowa: Jeśli ktoś pragnie biskupstwa, pragnie dobrej pracy.

Urzędy starszego i diakona zostały ustanowione i są powszechnie używane przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, jedynego Króla i Głowę Kościoła. Dlatego dobrze jest, gdy człowiek pragnie służyć Mu na tych stanowiskach kościelnych.

Jednakże, tak jak można zbłądzić z powodu złych motywacji istnieją niedozwolone metody ubiegania się o urząd kościelny. Często ci, którzy pragną zostać diakonem lub starszym z niewłaściwych powodów, uciekają się do niedozwolonych środków, aby osiągnąć swój cel.

Cztery przykłady grzechu w Piśmie Świętym

Bunt Koracha

1) Księga Liczb 16 opisuje pierwszy przypadek w Słowie Bożym, gdy ludzie próbowali uzyskać urząd kościelny niegodziwymi drogami. Lewita Korach oraz Datan, Abiram i On, którzy byli przywódcami plemienia Rubena, najstarszego syna Jakuba, użyli dwóch głównych argumentów.

Po pierwsze, krytykowali tych, którzy już sprawowali urząd. Mojżesz i Aaron, jak twierdzili, wywyższali się nad zgromadzeniem Pańskim

4 Mojż. 16:3 Zebrali się oni przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i powiedzieli do nich: Bierzecie zbyt dużo na siebie! Przecież całe to zgromadzenie, wszyscy oni są święci i wśród nich jest PAN. Dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie PANA?

Po drugie, buntownicy wypaczyli urząd wierzącego. Można by rzec, że Korach, Datan, Abiram i On byli „wyrównywaczami”, dążącymi do upadku Mojżesza i Aarona, a podniesienia ludu Izraela. Jednak ich celem nie była tak naprawdę równość, lecz samowywyższenie!

Kiedy ta czwórka uznała, że ​​nadszedł właściwy czas, wystąpili publicznie i bezpośrednio skonfrontowali się z dwoma braćmi, których Bóg ustanowił głównymi przywódcami swojego ludu. Uczynili pokaz siły, zabierając ze sobą 250 prominentnych Izraelitów, aby zastraszyć Mojżesza i Aarona

4 Mojż. 16:1-3 1. Wtedy Korach, syn Ishara, syna Kehata, syna Lewiego, oraz Datan i Abiram, synowie Eliaba, i On, syn Peleta, synowie Rubena, wzięli ludzi; 2. I powstali przeciw Mojżeszowi, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężczyzn spośród synów Izraela, naczelników zgromadzenia powołanych do rady, ludzi poważanych. 3. Zebrali się oni przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i powiedzieli do nich: Bierzecie zbyt dużo na siebie! Przecież całe to zgromadzenie, wszyscy oni są święci i wśród nich jest PAN. Dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie PANA?

W Księdze Liczb 16 czytamy, że Wszechmogący pochłonął (w. 30-34) i spalił (w. 35) tych niegodziwców, a następnie uśmiercił 14 700 sympatyków plagą (w. 49).

4 Mojż. 16:30-35 30. Ale jeśli PAN uczyni coś nowego i ziemia otworzy swoją paszczę, i pochłonie ich oraz wszystko, co do nich należy, i żywcem zstąpią do piekła, wtedy poznacie, że ci mężczyźni rozdrażnili PANA. 31. Gdy tylko skończył wypowiadać wszystkie te słowa, ziemia rozstąpiła się pod nimi. 32. A ziemia otworzyła swoją paszczę, i pochłonęła ich oraz ich domy i wszystkich ludzi, którzy byli przy Korachu, i cały ich dobytek. 33. I zstąpili oni razem ze wszystkim, co mieli, żywcem do piekła, i ziemia ich okryła; tak zginęli spośród zgromadzenia. 34. Wszyscy zaś Izraelici, którzy stali wokół nich, uciekli na ich krzyk, bo mówili: By i nas ziemia nie pochłonęła. 35. Wyszedł też ogień od PANA i pochłonął tych dwustu pięćdziesięciu mężczyzn, którzy ofiarowali kadzidło.

4 Mojż. 16:49 Tych, co umarli od tej plagi, było czternaście tysięcy siedemset, oprócz tych, którzy umarli w związku ze sprawą Koracha.

Uzjasz

2) Jeśli ci buntownicy na pustyni dążyli do wyższego urzędu, król Uzjasz w 2 Kronik 26 dążył do dodatkowego urzędu – kapłaństwa – poprzez spalanie kadzidła na złotym ołtarzu przed zasłoną przed Miejscem Najświętszym

2 Kron. 26:16-20 16. Ale kiedy się umocnił, uniosło się jego serce ku jego własnej zgubie. Zgrzeszył przeciw PANU, swemu Bogu, gdyż wszedł do świątyni PANA, aby palić kadzidło na ołtarzu kadzenia. 17. Wszedł za nim kapłan Azariasz, a z nim osiemdziesięciu kapłanów PANA, odważnych mężczyzn. 18. I sprzeciwili się królowi Uzjaszowi, i powiedzieli mu: Nie do ciebie, Uzjaszu, należy palenie kadzidła PANU, lecz do kapłanów, synów Aarona, którzy są poświęceni, aby palić kadzidło. Wyjdź ze świątyni. Zgrzeszyłeś bowiem i nie przynosi ci to chwały od PANA Boga. 19. Wtedy Uzjasz rozgniewał się, mając w ręku kadzielnicę, by spalić kadzidło. A gdy pałał gniewem na kapłanów, pojawił się trąd na jego czole przed kapłanami w domu PANA, przy ołtarzu kadzenia. 20. Kiedy najwyższy kapłan Azariasz i wszyscy kapłani spojrzeli na niego, oto miał trąd na czole. Wypchnęli go więc stamtąd, a i on sam spieszył się z wyjściem, bo dotknął go PAN.

Co znamienne, jego próba uzurpacji przywileju Aarona nastąpiła „gdy był silny” (w. 16) poprzez zwycięstwa militarne, daniny od wasali, imponujące projekty budowlane, dobrobyt w rolnictwie i wyposażenie armii (2 Kronik 26:2, 5-15). Te sukcesy w jego długim panowaniu (w. 3) były przyczyną dumnego przekroczenia granic (w. 16) nawet przez wierzącego Uzzjasza (ww. 4-5)!

2 Kron. 26:3-5 3. Uzjasz miał szesnaście lat, kiedy zaczął królować, i królował pięćdziesiąt dwa lata w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Jekolia, była z Jerozolimy. 4. Czynił on to, co prawe w oczach PANA, według wszystkiego, co czynił jego ojciec Amazjasz. 5. I szukał Boga, dopóki żył Zachariasz, który miał rozeznanie w widzeniach Bożych. A przez te wszystkie dni, kiedy szukał PANA, Bóg darzył go powodzeniem.

Łze-prorocy

3) Oszuści stosowali wiele forteli, aby zyskać uznanie jako prorocy w Starym Testamencie. W Księdze Zachariasza 13 twierdzili, że mieli boskie wizje (w. 4) i twierdzili, że ich rany były wynikiem cierpienia za Słowo Boże (w. 6).

Zach. 13:4-6 4. I stanie się w tym dniu, że każdy z tych proroków zawstydzi się z powodu swojego widzenia, gdy prorokował, i nie oblecze się w kosmatą szatę, aby kłamać. 5. Ale każdy powie: Nie jestem prorokiem, ale rolnikiem, bo tego mnie uczono od dzieciństwa. 6. A jeśli ktoś go zapyta: Co to za rany na twoich rękach? Wtedy powie: Zostałem zraniony w domu moich przyjaciół.

Nosili nawet szorstkie szaty (w. 4), które kojarzono z Eliaszem (2 Krl 1,8) i innymi prawdziwymi prorokami.

2 Król. 1:8 Odpowiedzieli mu: Był to owłosiony mężczyzna, przepasany skórzanym pasem na biodrach. I powiedział: To Eliasz Tiszbita.

Inne Pisma mówią o fałszywych prorokach, którzy

a) używających rekwizytów

1 Król. 22:11 A Sedekiasz, syn Kenaany, sporządził sobie żelazne rogi i powiedział: Tak mówi PAN: Nimi będziesz bódł Syryjczyków, aż ich wytępisz.

Ezech. 13:18 I mów: Tak mówi Pan BÓG: Biada tym kobietom, które szyją poduszki pod wszystkie łokcie rąk mego ludu i robią nakrycia głowy dla ludzi każdego wzrostu, aby łowić dusze! Czy będziecie łowić dusze mego ludu, aby zachować dusze, które przybędą do was?

b) dokonujących cudów

5 Mojż. 13:1-2 1. Jeśli powstanie pośród was prorok albo ktoś, kto ma sny, i ukaże ci znak lub cud; 2. I stanie się ten znak albo cud, o którym ci oznajmił, i powie: Pójdźmy za innymi bogami, których ty nie znasz, i służmy im;

c) twierdzących, że mieli objawienia

Jer. 23:16 Tak mówi PAN zastępów: Nie słuchajcie słów tych proroków, którzy wam prorokują. Oni was zwodzą, zwiastują wam widzenie własnego serca, a nie z ust PANA.

Jer. 23:21 Nie posłałem tych proroków, a oni jednak pobiegli. Nie mówiłem do nich, oni jednak prorokowali.

Jer. 23:25-26 25. Słyszałem, co mówią prorocy, którzy prorokują kłamstwa w moje imię, mówiąc: Miałem sen, miałem sen. 26. Jak długo to będzie w sercu tych proroków, którzy prorokują kłamstwa? Są przecież prorokami złudy własnego serca;

Jer. 23:32 Oto powstaję, mówi PAN, przeciwko tym, którzy prorokują sny kłamliwe, opowiadają je i zwodzą mój lud swymi kłamstwami i plotkami, chociaż ja ich nie posłałem ani im niczego nie rozkazałem. Dlatego nic nie pomagają temu ludowi, mówi PAN.

d) i mówiących ludziom to, co chcieli usłyszeć

1 Król. 22:6 Król Izraela zebrał więc około czterystu proroków i zapytał ich: Czy mam wyruszyć na wojnę do Ramot-Gilead, czy mam tego zaniechać? Odpowiedzieli mu: Wyrusz, bo PAN wyda je w ręce króla.

1 Król. 22:11-13 11. A Sedekiasz, syn Kenaany, sporządził sobie żelazne rogi i powiedział: Tak mówi PAN: Nimi będziesz bódł Syryjczyków, aż ich wytępisz. 12. Tak samo prorokowali wszyscy prorocy, mówiąc: Wyrusz do Ramot-Gilead, a poszczęści ci się. PAN bowiem wyda je w ręce króla. 13. Wtedy posłaniec, który poszedł, aby przywołać Micheasza, powiedział do niego: Oto teraz słowa proroków jednomyślnie przekazują królowi to, co dobre. Niech twoje słowo, proszę, będzie jak słowo jednego z nich i mów to, co dobre.

Izaj. 30:10 Którzy mówią do widzących: Nie miejcie widzenia; a prorokom: Nie prorokujcie nam, co jest prawe; mówcie nam rzeczy przyjemne, prorokujcie oszustwa;

Mich. 2:11 Gdy ktoś podaje się za proroka i kłamie, mówiąc: Będę prorokował o winie i o mocnym napoju, to taki staje się prorokiem tego ludu.

Ich celem było wtargnięcie do urzędu prorockiego w celu zdobycia prestiżu i wsparcia finansowego.
,

Szymon Mag

4) Klasycznym przykładem w narracjach Nowego Testamentu jest Szymon Mag (Dzieje 8). Metoda Szymona, aby uzyskać zdolność udzielania Ducha Świętego innym – przywilej apostolski (ww. 17-18) – polegała na oferowaniu Piotrowi i Janowi pieniędzy (ww. 18-20).

Dzieje 8:17-20 17. Wtedy kładli na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego. 18. A gdy Szymon zobaczył, że Duch Święty był udzielany przez nakładanie rąk apostołów, przyniósł im pieniądze; 19. Mówiąc: Dajcie i mnie tę moc, aby ten, na kogo nałożę ręce, otrzymał Ducha Świętego. 20. I powiedział mu Piotr: Niech zginą z tobą twoje pieniądze, bo sądziłeś, że dar Boży można nabyć za pieniądze.

Hańbę Szymona podkreśliło ukucie terminu „symonia”, czyli wręczanie łapówek w celu uzyskania urzędu kościelnego. Grzech ten szerzy się w (fałszywych) kościołach od wielu stuleci i osiągnął wysoki stopień instytucjonalizacji w późnym średniowieczu, kiedy został ostro potępiony między innymi przez Jana Wyklifa i Jana Husa.
.

Próby uzurpacji królewskiego urzędu Dawida

Po wielu latach prób Saula, by zabić Dawida (1 Sam 18-2 Sam. 1), oraz wojnie domowej z Iszboszetem i plemionami północnymi (2 Sam. 2-4), Dawid ostatecznie został władcą całego Izraela (2 Sam. 5). Najmłodszy syn Jessego nie tylko napotkał najdłuższy i najzacieklejszy opór ze wszystkich biblijnych postaci przed objęciem urzędu publicznego, ale nawet po objęciu tronu, trzech mężczyzn nikczemnie usiłowało uzurpować sobie jego pozycję.
.

Absalom

Najwcześniej był przystojny, lecz morderczy trzeci syn Dawida, Absalom (2 Sm 15-18). Zwłaszcza pierwsze wersety 2 Sam. 15 ujawniają jego przebiegłe metody zdobycia królewskiego urzędu.

Najpierw książę przyjął królewską godność, jadąc rydwanem, przed którym biegło 50 ludzi (w. 1), niewątpliwie afiszując się ze swoimi pięknymi włosami (14:26).

2 Sam. 15:1 Potem Absalom sprawił sobie rydwany i konie, a także pięćdziesięciu mężczyzn, którzy przed nim biegali.

2 Sam. 14:26 A gdy strzygł swoją głowę – a strzygł ją co roku, bo włosy mu ciążyły i dlatego ją strzygł – włosy jego głowy ważyły dwieście syklów według wagi królewskiej.

Po drugie, udawał, że zależy mu na sprawiedliwości w Izraelu (15:2-4, 6), krytykując jednocześnie funkcjonowanie systemu prawnego króla Dawida (w. 3), choć Absalom troszczył się jedynie o swoją pozycję.

2 Sam. 15:2-4  2. Absalom wstawał wcześnie rano i stawał przy drodze do bramy. A każdego, kto miał sprawę i udawał się do króla na sąd, Absalom przyzywał do siebie i pytał: Z jakiego miasta jesteś? Ten odpowiadał: Twój sługa jest z jednego z pokoleń Izraela. 3. Wtedy Absalom mówił mu: Patrz, twoja sprawa jest dobra i sprawiedliwa, ale u króla nie ma nikogo, kto by cię wysłuchał. 4. Potem Absalom mówił: O gdyby mnie ustanowiono sędzią w tej ziemi, aby mógł przychodzić do mnie każdy, kto ma sprawę lub spór, to wymierzałbym mu sprawiedliwość.

Po trzecie, schlebiał i całował tych, którzy przychodzili go zobaczyć (w. 5). W ten sposób „zdobył serca mężów izraelskich” (w. 6). W efekcie zdobył głosy wielu członków Kościoła, podlizując się im.

2 Sam. 15:5-6 5. A gdy ktoś się zbliżał i pokłonił mu się, wyciągał rękę, obejmował go i całował. 6. Tak Absalom postępował z całym Izraelem, który przychodził do króla na sąd. I Absalom wykradał serca ludu Izraela.

Po czwarte, można dodać, że Absalom pozyskał nie tylko wielu ludzi, ale także niektórych przywódców Izraela, takich jak Achitofel (w. 31).

2 Sam. 15:31 Wtedy doniesiono Dawidowi: Achitofel jest wśród spiskowców z Absalomem. Dawid powiedział: O PANIE, proszę, obróć w głupstwo radę Achitofela.

Szeba

Drugim bezbożnym pretendentem do tronu Izraela za czasów Dawida był Szeba, syn Bikriego (2 Sam. 20). Chociaż bunt tego Beniaminity nie jest tak dobrze znany jak bunt Absaloma, w pewnym momencie wydawał się jeszcze groźniejszy niż bunt trzeciego syna Dawida:

2 Sam. 20:6 I Dawid powiedział do Abiszaja: Teraz Szeba, syn Bikriego, uczyni nam gorzej niż Absalom. Weź więc sługi twego pana i ścigaj go, by nie znalazł sobie obronnych miast i nie wymknął się nam.

Szeba wykorzystał podziały w Kościele między Judą a innymi plemionami aby ubiegać się o władzę królewską nad Izraelem.

2 Sam. 19:41-43 41. A oto wszyscy ludzie Izraela przyszli do króla i zapytali go: Czemu nasi bracia, ludzie z Judy, wykradli cię i przeprowadzili króla i jego dom przez Jordan wraz ze wszystkimi ludźmi Dawida? 42. I wszyscy ludzie Judy odpowiedzieli ludziom Izraela: Ponieważ król jest z nami spokrewniony. A dlaczego gniewacie się z tego powodu? Czy król za to dawał nam jeść albo czy obdarował nas jakimś darem? 43. Wtedy ludzie Izraela odpowiedzieli ludziom Judy: Mamy w królu dziesięć części, toteż mamy większe prawo do Dawida niż wy. Dlaczego nas lekceważyliście? Czy nie my pierwsi mówiliśmy o sprowadzeniu z powrotem swego króla? Ale słowa ludzi Judy były surowsze niż słowa ludzi Izraela.

2 Sam. 20:1-2 1. I znalazł się tam przypadkiem człowiek Beliala imieniem Szeba, syn Bikriego, Beniaminita. Ten zadął w trąbę i powiedział: Nie mamy działu w Dawidzie ani nie mamy dziedzictwa w synu Jessego. Każdy do swojego namiotu, o Izraelu! 2. Odstąpili więc od Dawida wszyscy ludzie Izraela i poszli za Szebą, synem Bikriego. Ale ludzie Judy, od Jordanu aż do Jerozolimy, trzymali się swego króla.

Adoniasz

Trzeci niedoszły uzurpator korony Dawida również dostrzegł swoją szansę w słabości drugiego króla Izraela (1 Król. 1). Syn Jessego był teraz stary i schorowany (w. 1) oraz w dużej mierze nieudolny (w. 6).

1 Król. 1:1 Gdy król Dawid zestarzał się i posunął w latach, to choć okrywano go szatami, nie mógł się rozgrzać.

1 Król. 1:6 Jego ojciec nigdy go nie upominał, mówiąc: Czemu to uczyniłeś? Był on też bardzo przystojny, jego matka urodziła go po Absalomie.

Książę Adoniasz skopiował elementy wzorca buntu swojego starszego przyrodniego brata: paradował z rydwanami, końmi i 50 piechurami (w. 5) i pozyskał poparcie czołowych postaci w królestwie (ww. 7, 9).

1 Król. 1:5 Lecz Adoniasz, syn Chaggity, wywyższał się, mówiąc: Ja zostanę królem. Zaopatrzył się w rydwany i jeźdźców oraz pięćdziesięciu mężczyzn, którzy biegali przed nim.

1 Król. 1:7 Porozumiał się z Joabem, synem Serui, i z kapłanem Abiatarem, a oni przystali z Adoniaszem i pomogli mu.

1 Król. 1:9 Potem Adoniasz zabił owce, woły i tuczne bydło przy kamieniu Zochelet, blisko źródła Rogel, i zaprosił wszystkich swych braci, synów króla, oraz wszystkich mężczyzn Judy, sługi króla.

W przeciwieństwie do Absaloma nie zebrał jednak armii do walki o tron; po prostu przystąpił do publicznej koronacji, wydając wielką ucztę

1 Król. 1:19 Zabił bowiem woły, tuczne bydło i bardzo dużo owiec i zaprosił wszystkich synów króla, kapłana Abiatara oraz dowódcę wojska, Joaba, ale twego sługi Salomona nie zaprosił.

1 Król. 1:25 Dziś bowiem zstąpił i zabił woły, tuczne bydło oraz bardzo dużo owiec, i zaprosił wszystkich synów króla, dowódców wojsk oraz kapłana Abiatara, a oto oni jedzą z nim i piją, i mówią: Niech żyje król Adoniasz!

Istotnym wyjaśnieniem licznych ataków na władzę królewską Dawida i prób jej uzurpacji, zarówno przed, jak i po jego koronacji, jest fakt, że ten człowiek według serca Bożego (1 Sam. 13:14; Dzieje 13:22) był znakomitym typem Króla Jezusa, naszego ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Zbawiciela, którego niektórzy, nawet w Kościele wyznającym wiarę, nie chcą, aby „panował nad nimi” (Łuk. 19:14,27; Dzieje 4:25-27). Zamiast tego, oni i wszyscy bezbożni wolą podążać za Antychrystem (Jan 5:43; Obj. 13:8; 17:17), który uważa się za prawowitego władcę świata.
.

Niewłaściwe metody stosowane w naszych czasach

Nawet krótka refleksja nad licznymi przykładami biblijnymi, o których mowa powyżej, pozwoli dostrzec grzeszne metody stosowane w naszych czasach w celu zdobycia urzędu kościelnego. Niektóre z metod opisanych w powyższych przykładach lub w innych fragmentach Pisma Świętego mogą być zbyt prymitywne, by ktokolwiek mógł sobie na to pozwolić w dość solidnym lub dobrze wykształconym kościele. Inne metody są charakterystyczne dla czasów i instytucji Starego Testamentu i/lub dla biblijnych okresów, w których Bóg udzielał bezpośredniego objawienia.

Jednym ze sposobów jest zabieganie o względy lub „podlizywanie się” obecnym urzędnikom, aby uzyskać nominację. Może to obejmować zapraszanie na obiady starszych i/lub duchownych i/lub diakonów. Hańba tym, którzy próbują tego i hańba tym, którzy pozwalają się schlebiać i manipulować!

Po drugie, kandydat na starszego lub diakona może twierdzić, że Bóg powiedział mu, że zostanie urzędnikiem, lub że dał mu sen o takiej treści. Jest to nie tylko głupi egoizm, ale także sprzeczne z wystarczalnością 66 ksiąg Biblii, ponieważ Jahwe nie komunikuje się już bezpośrednio z nikim na ziemi

Hebr. 1:1-2 1. Bóg, który wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś do ojców przez proroków; 2. W tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez swego Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego też stworzył światy;

Obj. 22:18 Oświadczam zaś każdemu, kto słucha słów proroctwa tej księgi: Jeśli ktoś dołoży coś do tego, dołoży mu też Bóg plag opisanych w tej księdze;

Po trzecie, niektórzy wykonują zadania, które często wykonują starsi lub diakoni, jedynie po to, by pokazać się mężczyznom i zdobyć urząd kościelny.

Czwartą taktyką jest krytykowanie obecnych urzędników lub innych mężczyzn w duecie lub trio ubiegających się o urząd starszego lub diakona.

Po piąte, mężczyzna może nawet posunąć się do agitacji wyborczej, aby skłonić wyznających mężczyzn do głosowania nie na jego „przeciwnika/przeciwników”, lecz na niego. Może nawet zaangażować żonę, dzieci, rodziców lub przyjaciół do agitacji na jego rzecz. Oznacza to traktowanie kościoła jak instytucji politycznej i jest dalekie od właściwego zachowania

1 Tym. 3:15 … w domu Bożym, który jest kościołem Boga żywego, filarem i podporą prawdy.

Czasami dostrzega się złe znaki u mężczyzny, który zaczyna odwiedzać lub uczęszczać do kościoła. Chce on „wyczuć” kościół:

„Jeśli zostanę członkiem, czy pozwolą mi głosić lub «zanieść słowo»? Jak szybko będę mógł zostać diakonem lub starszym?”.

Tacy ludzie często mówią o swoich darach i osiągnięciach, o tym, co mają do zaoferowania kościołowi. W rzeczywistości nie zależy im tak bardzo na członkostwie, jak na przywództwie w kościele. To pierwsze jest środkiem do osiągnięcia tego drugiego. Tacy ludzie, kierując się niewłaściwą motywacją, wskazują na to, że prawdopodobnie będą stosować niewłaściwe metody ubiegania się o urząd kościelny.
.

Właściwy sposób ubiegania się o urząd kościelny

Właściwy sposób ubiegania się o urząd diakona lub starszego idealnie wpisuje się we właściwą motywację i z niej wypływa: oddawanie czci Bogu Trójjedynemu w Jezusie Chrystusie poprzez służbę Jego ciału, Kościołowi. Ludzie o dobrym nastawieniu duchowym nie muszą manipulować ani brać spraw w swoje ręce, ponieważ są przekonani, że „awans nie przychodzi ani ze wschodu, ani z zachodu, ani z południa. Lecz Bóg jest sędzią: On jednego poniża, a drugiego wywyższa”

Psalm 75:6-7 6. Bo nie ze wschodu ani z zachodu, ani z południa przychodzi wywyższenie. 7. Lecz Bóg jest sędzią; tego poniża, a tamtego wywyższa.

Mężowie wierni kroczą w bojaźni Pańskiej. Zadowalają się zasadami biblijnymi i krokami kościelnymi opisanymi Słowie Bożym podsumowanym w Konfesji Belgijskiej: Oto wstęp do rozdziału 31:

Wierzymy, że sługi Bożego Słowa, starsi i diakoni powinni być wybierani do sprawowania odpowiednich urzędów na drodze sprawiedliwego wyboru Kościoła, który będzie wzywał imienia Pana, i w takim porządku, jak uczy Słowo Boże. Dlatego każdy musi baczyć, aby przypadkiem sam się nie narzucał, lecz jest zobowiązany czekać, aż Bóg sam go powoła, aby miał świadectwo swego powołania i był przekonany i zapewniony, że to wyszło od Boga.

Zwróćmy uwagę na bardzo praktyczny argument w drugim zdaniu przeciwko stosowaniu niedozwolonych metod w celu uzyskania urzędu kościelnego. Ten, kto jest cierpliwy i prawdziwie wierzy w suwerenność Boga, nie będzie uciekał się do „nieprzyzwoitych środków”, aby zostać starszym lub diakonem.

Zamiast tego, jeśli spodoba się „Bogu powołać go” do urzędu kościelnego poprzez „prawne wybranie przez Kościół”, taki człowiek będzie miał dobre sumienie, mając „świadectwo swego powołania i będąc pewnym i zapewnionym, że pochodzi ono od Pana” — czego nigdy nie mogą się cieszyć kościelni intryganci i intruzi.

Na podstawie, źródło

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email