Upadek i restytucja Kościoła

Przysłów 30:6 Nie dodawaj nic do jego słów, aby cię nie strofował i abyś nie okazał się kłamcą.

Historia pierwszych IV wieków Kościoła to okres złotej myśli teologicznej, gdzie wszelkie dogmaty wiary budowane były w oparciu o samo Pismo, także spory doktrynalne prowadzono bazując na świętym, natchnionym Tekście. Wystarczy wspomnieć Ireneusza z Lyonu, Klemensa Rzymskiego, Ignacego Antiocheńskiego, Justyna Męczennika, Atanazego Aleksandryjskiego, Bazylego z Cezarei, Jana Chryzostoma, Augustyna z Hippony, Teodoreta z Cyru i wielu, wielu innych. Twórczość ta nasycona jest spisanym Słowem do tego stopnia, że możnaby odtworzyć niemal cały Nowy Tesament wyłącznie na podstawie cytatów, których używali.

Jednakże dzieła te wywarły wielki wpływ na teologiczne poglądy ówczesnych do tego stopnia iż do VI wieku stały się paralelnym autorytetem, obok Pisma Świętego. Polemiki i apologie a nawet homilie zaopatrzono w cytaty patrystyczne, których status zrównano z natchnionym Tekstem Pisma (Prima Scriptura). Oczywiste wady tej metody to zniekształcone cytaty Biblijne, sfałszowane lub przynajmniej niepewne atrybucje, błędy interpretacyjne – wszystko to zostało włączone do kanonu nauczania powodując deklinację prawdy.

Rozpoczął się okres scholastyki pozbawionej oryginalności, który w swojej końcowej fazie wypaczył Ewangelię do stopnia nieużyteczności (zbawienie z wiary i uczynków – sakramentalizm) iż zagrożone zostało życie wieczne wszystkich jej słuchaczy. Jednakże dzięki Bożej opatrzności w 1517 roku Marcin Luter przybił na drzwiach kościołów  Wittenberdze swoje słynne 95 tez, w świecie duchowym zawrzało, nastąpiła restytucja prawdy soteriologicznej.

Główne zdobycze Reformacji to uznanie wystarczalności formalnej samego Pisma (obok materialnej) – zasady nazwanej sola Scriptura, w ten sposób wykazane zostało, że istnienie zewnętrznego autorytetu czyli nieomylnej tradycji  jako jedynie słusznej wykładni Słowa jest zbędne. Przywrócone zostaly także cztery pozostałe filary chrześcijaństwa:

  • sola fide (zbawienie tylko przez wiarę)
  • sola gratia (zbawienie tylko z łaski)
  • solus Christus (tylko On jest jedynym pośrednikiem)
  • soli Deo gloria (tylko Bogu chwała)

Poniżej fragmenty książi Sola Scriptura: Protestanckie stanowisko w sprawie Biblii, do powstania której przyczynili się Joel R. Beeke, Sinclair B. Ferguson, W. Robert Godfrey, Ray Lanning, John MacArthur, R. C. Sproul, Derek WH Thomas, James White.


Nic dodać, nic ująć

Strona VIIIJednak my, upadli grzesznicy, jesteśmy kreatywnymi ludźmi. Nie doceniamy, gdy ktoś mówi nam z góry, w co wierzyć i jak mamy postępować w tym życiu. Zwrot Franka Sinatry „Zrobiłem to po swojemu” nadal wyraża uczucia zbuntowanego ludzkiego serca. Izrael starał się wielbić Boga na swój własny sposób, w sposób dostosowany do odczuwanych potrzeb czcicieli. Dodano inne „słowa”, odciągając ludzi od jasnego i prostego nauczania Pisma Świętego i chociaż ta ścieżka zawsze prowadziła do Bożego sądu w postaci ziemskich wygnańców, ludzie nigdy nie wydawali się wyciągać wniosków z dodawania do Pisma Świętego (legalizm) lub odejmowanie od niego (antynomizm). Ale Słowo Boże jest tym, czym jest, niezależnie od tego, czy je uznajemy, czy nie. Jeśli tego nie przyjmiemy, Słowo Boże i tak nas osądzi. Jeśli to zrobimy, zapowiada zbawczą obietnicę życia wiecznego w Chrystusie.

Podobnie jak Izrael, chcąc doświadczyć Boga na swoich własnych warunkach, średniowieczny kościół wolał bałwochwalstwo od prawdziwego kultu i polegał na wizualnych formach stworzonych przez ludzką wyobraźnię, kiedy powinien był wspierać spisane i głoszone Słowo. W naszych czasach jesteśmy również zanurzeni w kulturze wizualnej, w której słowa w ogóle są nieważne i postrzegane z rosnącym cynizmem. Odzwierciedlając współczesną postawę zarówno w środowiskach akademickich, jak i w kulturze popularnej, pewna grupa popowa z lat 80. zapytała: „Po co są słowa?”

Ale chrześcijaństwo jest religią słów, religią Księgi. Podobnie jak Reformatorzy, nie możemy dostosowywać się do kultury zorientowanej wizualnie lub doświadczalnie w interesie sukcesu marketingowego, ale musimy włożyć całą naszą energię w tworzenie społeczności skupionej na słowach, niezależnie od tego, jak nie przystają do współczesnego społeczeństwa. Reformatorzy podkreślali, że Pismo Święte nie tylko ma ostatnie słowo, ale jest formalną zasadą wszystkiego, co wierzymy w doktrynę lub postępowanie. Oznacza to, że kształtuje i kształtuje naszą wiarę. Nie jest to po prostu podpisanie zasadniczo świeckich definicji rzeczywistości zapożyczonych z psychologii, biznesu, socjologii, polityki i tym podobnych. Raczej jest bardziej prawdopodobne, że obalimy nasze założenia.
.


Jedyna reguła wiary

Strony XI-XII – Historyczna doktryna protestancka sola Scriptura – tylko Pismo – potwierdza, że ​​Bóg ma odwieczny plan ujawnienia tajemnic Ewangelii. W ten sposób teologia protestancka (doktryny o Bogu) wypływa z aktu woli Bożej, przez którą daje On nam poznać prawdę, czego dokonują Jego słowa lub dzieła objawione w Chrystusie.

Jan 1:18 Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, on nam o nim opowiedział.

Obraz boskiego umysłu i woli, jaki mamy w sola Scriptura, zależy od objawienia od samego Boga. Jest to przykład miłosiernej dobroci Boga dla upadłej ludzkości, że On zechciał, aby cała wiedza, której potrzebujemy do nawiązania z Nim relacji i prawidłowego oddawania Mu czci, była przez Niego dostarczana. Gdyby tak nie było, potknęlibyśmy się idąc na oślep. Temu objawieniu Boskiego umysłu, wyrażonemu w sola Scriptura, muszą zawsze odpowiadać wszystke nasze myśli i doktryny, oddawanie Mu czci oraz posłuszeństwo wobec Niego.
.


Robert Godfrey

Strona 2 – Stanowisko protestantów i moje stanowisko jest takie, że Biblia naucza wszystkiego, co jest konieczne do zbawienia, wiary i życia, z dostateczną jasnością, aby zwykły wierzący mógł je tam znaleźć i zrozumieć. – Robert Godfrey

Strona 15 – Jeśli chcemy być wiernymi dziećmi Bożymi, jeśli będziemy szlachetni, musimy postępować tak, jak zrobili to Berejczycy. Musimy naśladować przykład Mojżesza, Pawła i naszego Pana Jezusa. Nie możemy polegać na mądrości ludzi, którzy twierdzą, że są nieomylni. Musimy raczej stanąć po stronie apostoła Pawła, który w 1 Koryntian 4: 6 napisał:Nie wychodźcie poza to, co jest napisane”. – Robert Godfrey
.


James White

Strona 28 – Jak współcześni rzymscy apologeci radzą sobie z oświadczeniami heretyków twierdzącymi, że mają poparcie biblijne? Czy nie odnoszą się szybko do potrzeby czegoś więcej niż Pismo? Czy nie często widzimy kulty i „izmy” używane jako przykłady tego, dlaczego sola Scriptura nie działa? – James White

Strona 32 – Podobnie jak w przypadku wszystkich elementów prawdy chrześcijańskiej, pełne badanie zawsze będzie potwierdzać, utrzymywać i weryfikować, że sola Scriptura od dawna jest zasadą wierzących chrześcijan, nawet zanim stało się konieczne użycie specyficznej terminologii przeciwko późniejszym innowatorom, którzy uzurpowali sobie prawo zwierzchnictwo Pisma Świętego w Kościele. Jest to nauka Pisma Świętego o sobie (2 Tym. 3: 16-17 ; Mat. 15:1-9 , itd.),

 

A szerokie i głębokie świadectwo znajdujemy u ojców wczesnego kościoła. Bądźmy wdzięczni Bogu za łaskawy dar Jego wystarczającego i życiodajnego Słowa, Pisma Świętego. – James White
.


R.C. Sproul

Strona 42 – Dla klasycznego Protestanta, chociaż indywidualny wierzący ma prawo do prywatnej interpretacji Pisma, jest on zdolny do błędnej interpretacji Biblii. Ale chociaż ma możliwość błędnej interpretacji Pisma Świętego, nie ma do tego prawa. Oznacza to, że prawo do prywatnej interpretacji wiąże się z odpowiedzialnością za dokonanie właściwej interpretacji. Nigdy nie mamy prawa zniekształcać nauczania Pisma Świętego. Obie strony zgadzają się, że jednostka jest omylna, gdy stara się zrozumieć Pismo Święte, ale historyczny protestantyzm ogranicza zakres nieomylności do samego Pisma. Tradycja kościelna i wyznanie wiary mogą się mylić. Poszczególni interpretatorzy Pisma Świętego mogą się mylić. Tylko Pismo Święte jest wolne od błędów. – R.C. Sproul

Strona 56 – Oral Roberts powiedział kiedyś ludziom, że Bóg objawił mu, że jego życie zostanie odebrane, jeśli nie zbierze dużej ilości pieniędzy w postaci darowizn. Robert Tilton obiecał swoim wyborcom, że wyśle ​​im specjalne przesłanie od Boga, jeśli przekażą mu darowizny. Są to oczywiście prymitywne formy współczesnych roszczeń do dodatkowego objawienia. To, w jaki sposób łatwowierni mogą przyjmować te roszczenia, jest dla mnie kwestią konsternacji.

Ale robi się to bardziej subtelne. Słyszymy szanowanych przywódców chrześcijańskich, którzy twierdzą, że Bóg „przemówił do nich” i dał konkretne wskazówki i instrukcje, których mają obowiązek przestrzegać. Uważają, co warto zauważyć, że ta boska mowa nie była słyszalna i istnieje zrzeczenie się, że nie jest to nowe „objawienie”. Jednak przesłanie, które jest „złożone na serce” jest tak jasne i potężne, że nieposłuszeństwo jest nieposłuszeństwem wobec głosu Boga. Nie mówię tutaj o działaniu Ducha Świętego, przez który On oświetla tekst Pisma Świętego w tak ostry sposób, aby przekonać nas o przekonaniu lub pokierować naszymi ścieżkami; w takich czasach Duch działa w Słowie i przez Słowo. Mówię o głosie Ducha, który, jak twierdzą ludzie, działa niezależnie od Słowa i oprócz Słowa. – R.C. Sproul

Strona 57 – Chociaż są to niebezpieczne czasy dla kościoła w odniesieniu do normatywnej funkcji Biblii w naszym życiu, z optymizmem patrzymy w przyszłość. Ten optymizm jest zakorzeniony w naszym przekonaniu o Bożej opatrzności. To dzięki Jego wyjątkowej opatrzności Biblia została dana pod Jego nadzorem i z Jego natchnienia. To również dzięki Jego opatrzności oryginalne księgi Biblii zostały zachowane i nadano im status kanonu. To dzięki opatrzności ufamy przyszłości kościoła. Westministerskie Wyznanie Wiary stwierdza: „Jak opatrzność Boża w ogólności dosięga wszystkich stworzeń; tak więc w sposób szczególny troszczy się o swój Kościół i wszystko kieruje ku jego dobru. „R.C. Sproul
.


Derek Thomas

Strona 60  – Nawet jeśli Biblia nie twierdziłaby o jej inspiracji i wynikającą z niej nieomylności, można by powiedzieć, że Pismo posiada pewien autorytet na mocy zarówno (unikalnego) świadectwa wydarzeń z historii odkupienia, jak i tradycji kilku tysięcy lat, przez które została uznana za autorytatywną w sprawach doktrynalnych i praktycznych we wspólnocie Kościoła. Nawet umiarkowani liberałowie, którzy nie potwierdzają poglądu co do pełnej (werbalnej) inspiracji Pisma Świętego, przyznają, że Biblia odgrywa wyjątkową rolę w życiu Kościoła..

Jednak twierdzenie, że Biblia jest Słowem Bożym, dodaje wymiar autorytetu, który wykracza poza zwykły sentyment czy tradycję. Poprzez to stwierdzenie Biblia rości sobie pretensje do autorytetu Boga. Ponadto, ponieważ Pismo jest „natchnione przez Boga”, a ściślej mówiąc, jest produktem „tchnienia” Boga (2 Tym. 3:16, theopneustos), autorytet Biblii jest wszechstronny i całkowity, aż do samych słów. Jest to pogląd, o którym mówi sama Biblia. Cytując Jana Kalwina w ostatnim wydaniu swoich Instytutów (1559):

„Pismo Święte w pełni wykazuje tak samo wyraźny dowód swojej własnej prawdy, jak białe i czarne rzeczy w swoim własnym kolorze, albo słodkie lub gorzkie rzeczy mają swój smak…. Ci, których Duch Święty wewnętrznie nauczał, naprawdę opierają się na Piśmie Świętym i że Pismo to rzeczywiście samo  się uwierzytelnia [autopiston] ”.

Z tego powodu Westminsterskie Wyznanie Wiarystwierdza:

„Autorytet Pisma Świętego, któremu należy wierzyć i być mu posłusznym, nie zależy od świadectwa żadnego człowieka ani Kościoła; ale całkowicie od Boga (który jest samą prawdą) i jego autorem, dlatego należy to przyjąć, ponieważ jest to Słowo Boże ”. 

Derek Thomas
.


John MacArthur

Strona 72 – Tradycja w rezultacie tego staje się soczewką, przez którą interpretowane jest słowo pisane. Dlatego Tradycja jest najwyższym ze wszystkich autorytetów, ponieważ stanowi jedyną autorytatywną interpretację świętych pism.

Tendencja do postrzegania tradycji jako najwyższego autorytetu nie dotyczy wyłącznie religii pogańskich. Na przykład tradycyjny judaizm kieruje się paradygmatem pismo plus tradycja. Same znane księgi Starego Testamentu są postrzegane jako Pismo Święte, ale prawdziwą ortodoksję definiuje zbiór starożytnych tradycji rabinicznych, znany jako Talmud. W efekcie tradycje Talmudu mają autorytet równy lub większy niż autorytet natchnionych Pism.

Nie jest to niedawny rozwój judaizmu. Również Żydzi w czasach Jezusa traktowali tradycję na równi z Pismem. Ale w rzeczywistości uczynili tradycję wyższą od Pisma Świętego, ponieważ Pismo zostało zinterpretowane przez tradycję i dlatego zostało jej poddane.

Ilekroć tradycja zostaje podniesiona do tak wysokiego poziomu autorytetu, nieuchronnie staje się ona szkodliwa dla autorytetu Pisma Świętego. Jezus właśnie to zauważył, konfrontując się z żydowskimi przywódcami. – John MacArthur

Strona 79 – Konieczne jest zrozumienie, co twierdzi sola Scriptura, a czego nie. Zasada Reformacji zawarta w sola Scriptura dotyczy wystarczalności Pisma Świętego jako naszego najwyższego autorytetu we wszystkich sprawach duchowych. Sola Scriptura oznacza po prostu, że cała prawda niezbędna do naszego zbawienia i życia duchowego jest nauczana bezpośrednio lub pośrednio w Piśmie Świętym. Nie jest to twierdzenie, że cała prawda wszelkiego rodzaju znajduje się w Piśmie Świętym. – John MacArthur
.


Sinclair Ferguson

Strony 91-92 – Słynne dziewięćdziesiąt pięć tez Marcina Lutra wywołało w Europie pożar religijny, którego Kościół rzymskokatolicki nie był w stanie ugasić. Konflikt teologiczny, który nastąpił, był często charakteryzowany jako skupienie się na czterech „solach” reformacji: sola gratia, solus Christus, sola fide, sola Scriptura – zbawienie jest wyłącznie z łaski, w samym Chrystusie, tylko przez wiarę i wszystko to jest konieczne, aby zbawienie było nauczane tylko w Piśmie Świętym. Każda z tych zasad, a na pewno wszystkie cztery razem, służyły jako kanon, według którego nauczanie Kościoła rzymskokatolickiego zostało ocenione i uznane za wybrakowane.

W tych wielkich sloganach rzeczowniki – łaska, Chrystus, wiara, Pismo – miały i mają wielkie znaczenie. Ale w każdym przypadku kwalifikująca sola (tylko) była i jest w pewnym sensie jeszcze bardziej znacząca. Rzym zawsze nauczał, że zbawienie jest z łaski przez wiarę w Chrystusa i zawsze uważał, że Biblia jest Słowem Bożym – ale nigdy że tylko. Mówienie o sola Scriptura było prawie zawsze postrzegane w Rzymie jako przyczyna duchowej anarchii, w której każdy mógłby stworzyć dla siebie spersonalizowane przesłanie Biblii. Jedynym zabezpieczeniem przed tym była żywa tradycja kościoła, która była postrzegana jako oddzielny kanał boskiego objawienia. – Sinclair Ferguson
.


Joel R. Beeke i Ray Lanning

Strony 111-112 – W ostatnich dziesięcioleciach niekończący się strumień książek i artykułów potwierdził nieomylność, bezbłędność i autorytet Pisma Świętego. Te doktryny są niezbędne dla wyznania przez kościół prawdy i autorytetu Słowa Bożego. Chrześcijanin musi wiedzieć i wierzyć, że całe Pismo jest „z Boga natchnione”, że każde słowo każdego zdania jest wydychane przez żywego Boga (2 Tym. 3:16). Wierzący nie miałby żadnego upoważnienia do ogłaszania „Tak mówi Pan” w wierze i praktyce, gdyby Bóg nie nadzorował całego procesu tworzenia Pisma Świętego aż do najmniejszej joty (Mat. 5:18). Aby można było w pełni zaufać, Pismo Święte musi być w pełni prawdziwe.

Chociaż takie stwierdzenia są potrzebne, dla wielu ewangelików sola Scriptura stała się w dużej mierze doktryną polemiczną używaną do przeciwdziałania zagrożeniom neoortodoksji i liberalizmu. W rezultacie ewangelicy byli zajęci obroną swojego poglądu na Pismo Święte, często bardziej angażując się w artykułowanie tego, czym jest Słowo, niż w tym, co mówi i czyni. – Joel R. Beeke i Ray Lanning

Strona 112 – Jako protestanci i ewangelicy musimy uzupełniać obronę doktryny biblijnej nieomylności pozytywną demonstracją przemieniającej mocy Słowa Bożego. Ta moc musi przejawiać się w naszym życiu, naszych domach, naszych kościołach i naszych wspólnotach. Musimy bez pretensji pokazać, że chociaż inne książki mogą nas informować, a nawet reformować, tylko jedna Księga może nas przemienić, upodabniając nas do obrazu Chrystusa. Tylko jako „żywe listy Chrystusa” (2 Kor. 3:3) możemy mieć nadzieję na zwycięstwo w „bitwie o Biblię” w naszych czasach. Gdyby połowa sił spędzonych na atakowaniu lub obronie Biblii była poświęcona poznaniu Pisma Świętego i życiu, o ileż więcej znalazłoby się pod wpływem ich przemieniającej mocy! Dlatego w tym rozdziale rozważymy wezwanie Boga skierowane do Jego ludu do przemiany, przemieniające działania Jego Słowa, te doskonałości Słowa Bożego, które wyjaśniają jego przemieniającą moc, jak Słowo musi być używane jako środek przemiany i owoce przemiany, które Słowo wydało na wierzących. – Joel R. Beeke i Ray Lanning

Źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email