Nienawiść do umiłowanych?

utworzone przez | lip 22, 2026 | Egzegezy, Teologia reformowana

Zmienny, dobrointencyjny bożek

Psalm 5:5-6 5. Głupcy nie ostoją się przed twymi oczyma. Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość. 6. Wytracisz tych, którzy mówią kłamstwa. PAN brzydzi się człowiekiem krwawym i podstępnym.

Wyznawcy powszechnej łaski, powołując się na Psalm 5 twierdzą, że zanim Bóg umiłował wybranych musiał ich nienawidzić, pinieważ czynili nieprawość i byli bezbożnikami. Dlatego też Bóg może naraz nienawidzić potępionych i ich dobra. Jako dowód twierdzą, że każdy przed odrodzeniem był głupcem i czyniącym nieprawość, zatem przed odrodzeniem Bóg czuł do wybranych nienawiść.

Dopiero odrodzenie grzesznika przyczynia się do zmiany Bożego nastawienia z nienawiści na miłość.

Czy mają rację?

Obalenie błędu

Zadajmy proste pytanie: czy zgadzasz się z Pismem Świętym, że usposobienie Boga wobec niewybranych — wobec potępionych — to nienawiść? Pytamy o to, co mówi natchnione Słowo bez obijania w bawełnę

„Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość„ (Psalm 5:5)
.
 „Ezawa znienawidziłem” (Rzym. 9:13)

Jeśli zatem wyznajesz biblijną teologię, to wiesz, że Bóg nienawidzi bezbożnych. Teraz postaw sobie następne pytanie, przed którym cała nauka o powszechnej łasce rozsypuje się w proch:

Czy wierzysz, że Bóg od wieczności miłuje wybranych wieczną miłością, tak jak naucza tego nieomylne Słowo?

Jer. 31:3 Powiedz: Dawno PAN mi się ukazał, mówiąc: Owszem, umiłowałem cię wieczną miłością, dlatego przyciągam cię swoim miłosierdziem.

Dlaczego zarazem twierdzisz, że Bóg żywi wobec tych samych, wybranych ludzi nienawiść?
.

Definicje

Zacznijmy od zdefiniowania miłości i nienawiści. Bez właściwych definicji herezja szybko wkrada się do teologii.

Czym jest miłość łaska i miłosierdzie dobroć i uprzejmość?  Każde z tych słów opisuje akt jednej osoby wobec drugiej, wyświadczony z życzliwości i dobrej woli — z pragnienia dobra dla tego drugiego. Łaska to nieprzymuszona przychylność. Miłosierdzie to litość ku ratunkowi. Dobroć to czynienie dobra z upodobania w kimś. Wszystkie one, co do jednego, są ruchem serca ku drugiemu w życzliwości.

A czym jest nienawiść? Jest dokładnym tego przeciwieństwem: usposobieniem odrzucenia, wrogości, gniewnego przeciwstawienia się komuś; wolą jego zguby, nie jego dobra. Nienawiść nie jest neutralnością ani chłodem; jest czynnym przeciwieństwem miłości i życzliwości.

Otóż „nienawiść” i „życzliwość” są przeciwieństwami wzajemnie sprzecznymi pojęciami. Nie są to paralelne prawdy, dwie równoległe linie, które gdzieś tam się rzekomo łączą w nieskończoności, ale są to bieguny, których nie sposób zająć równocześnie względem tej samej osoby.

Nie da się w tej samej chwili i pod tym samym względem

  • chcieć czyjejś zguby i
  • chcieć jego dobra.

A jednak właśnie tego niemożliwego żąda od nas herezja powszechnej łaski: każe wierzyć, że Bóg jednocześnie nienawidzi wybranego i miłoje wybranego. To  jest sprzeczność i gnoza, przed czym ostrzega Pismo

1 Tym. 6:20 Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono, unikaj pospolitej, czczej gadaniny i sprzecznych twierdzeń rzekomej wiedzy;.

Bóg nienawidzi jedynie potępionych

Całe Pismo mówi o Bożej, wiecznej nienawiści do potępionych spójnym głosem. Nie ma tu dwuznaczności, którą można by rozegrać na korzyść powszechnej łaski.

Psalmista nie mówi jedynie, że Bóg nienawidzi grzechu w oderwaniu od grzesznika. Mówi: „Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość„ — przedmiotem tej nienawiści są osoby, ludzie. I zaraz dodaje: „PAN brzydzi się człowiekiem krwawym i podstępnym„ . Brzydzić się kimś to nie darzyć go dobrą wolą. Ten sam Duch przemawia gdzie indziej:

Psalm 11:5 PAN doświadcza sprawiedliwego, ale jego dusza nienawidzi niegodziwego i tego, kto kocha bezprawie.

Heretycy twierdzą, że „Bóg nienawidzi grzechu, lecz kocha grzesznika” ale ta koncepcja tak wielbiona przez głosicieli powszechnej łaski, w Piśmie nie istnieje. Owszem, „dusza PANA nienawidzi niegodziwego”.

Psalm 7:11 Bóg jest sędzią sprawiedliwym, Bóg codziennie gniewa się na bezbożnego.

Księga Przysłów ogłasza wyrok nad samym domem, nie tylko nad czynem:

Przysłów 3:33 Przekleństwo PANA jest w domu niegodziwego, lecz PAN błogosławi mieszkanie sprawiedliwych.

Widzimy tu antytezę wpisaną w sam werset: przekleństwo dla jednych, błogosławieństwo dla drugich — nie jakaś ogólna życzliwość rozlana jednakowo na wszystkich. A gdy prorok Malachiasz sięga po najgłębszy fundament, odsłania odwieczne rozróżnienie: „Jakuba umiłowałem, a Ezawa znienawidziłem” (Mal. 1:2-3):

Mal. 1:2-3 2. Umiłowałem was, mówi PAN, a wy mówicie: W czym nas umiłowałeś? Czy Ezaw nie był bratem Jakuba? – mówi PAN, a jednak umiłowałem Jakuba; 3. A Ezawa znienawidziłem i wydałem jego góry na spustoszenie, a jego dziedzictwo – smokom na pustkowiu.

Paweł to rozróżnienie wyjaśnia przez doktrynę suwerennego wybrania i potępienia. Tam właśnie Apostoł uczy, że zanim bliźnięta „uczyniły coś dobrego lub złego„, Bóg jedno umiłował, a drugie znienawidził — „aby zamiar Boży według wybrania trwał„:

Rzym. 9:11-13 11. Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; 12. Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; 13. Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.

W Bogu nie ma miejsca na rozdwojone serce: jest jedynie miłość ku wybranym i jedynie nienawiść ku potępionym, obie odwieczne i suwerenne. A Nowy Testament pieczętuje tę prawdę:

Jan 3:36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży zostaje na nim.

Dwóbóg neo-ewangelików

Wróćmy więc do sedna. Czy Bóg jest rozdwojony w swoich uczuciach? Czy ma dwa przeciwne oblicza? Czy jest zdezorientowany, rozdwojony, o dwoistym w sercu? Zwolennik powszechnej łaski powiada:

„Wierzę, że Bóg nienawidzi wybranych gdy są bezbożni ale wierzę też, że jest dla nich dobrotliwy i życzliwy gdy ich odrodzi”

Naprawdę? Otóż neo-ewangelik zaprzecza sobie samemu w jednym zdaniu. Skoro dobroć jest, z definicji, aktem wyświadczonym komuś z życzliwości i dobrej woli, to powiedzieć „Bóg go nienawidzi, a zarazem jest dla niego dobrotliwy” znaczy dokładnie tyle, co powiedzieć: „Zgadzam się, że Bóg go nienawidzi — i wierzę, że go nie nienawidzi”. To jest jawne złamanie prawa niesprzeczności. To nie jest paradoks wiary ani tajemnica przekraczająca rozum; to zwyczajna, gołosłowna sprzeczność, jakiej nie tolerowalibyśmy w żadnej innej dziedzinie myślenia.

A Bóg nie jest Bogiem sprzeczności. On się nie zmienia:

Mal. 3:6 Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni.

Jak. 1:17 Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.

Jego usposobienie względem wybranego nie oscyluje między nienawiścią a życzliwością zależnie od pory dnia czy pogody. Pismo sobie nie przeczy, a Bóg nie jest dwulicowy. Jego miłość do wybranych jest Jego wiecznym, niezmiennym dekretem elekcji— suwerennym i nieodwołalnym postanowieniem, by ich umieścić w łasce i usprawiedliwić od grzechów w Chrystusie. Bóg wybranym okazuje łaskę jeszcze przed ich pojawieniem się na świecie:

2 Tym. 1:9 Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy.

Doktryna powszechnej łaski nie rozumie Bożego serca ale je rozszczepia. Dziel Boga na dwoje i stawia przed nami dwóbożka o dwóch obliczach — bóstwo, którego Pismo nie zna i którego czcić nie wolno.
.

Ale przecież Bóg nienawidzi wszystkich bezbożnych….

Tu zwykle pada zarzut, który uchodzi za miażdżący: „Ale przecież Psalm 5 mów, że Bóg nienawidzi wszystkich czyniących nieprawość!” To prawda ale werset 5 należy interpretować w świetle konsekwencji jakie spadają na wszystkich bezbożnych..

Psalm 5:6 Wytracisz tych, którzy mówią kłamstwa. PAN brzydzi się człowiekiem krwawym i podstępnym

Zatracenie jest nieuniknioną konsekwencją dla tych, których Bóg nienawidzi. Bóg nienawidzi tych spośród bezbożników, których ma zamiar wytracić. Nienawiść Boża dotyczy tylko szczególnej grupy bezbożników: każdego kto czyni nieprawość oraz jednocześnie jest przeznaczony na potępienie.

Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość. Wytracisz tych, którzy mówią kłamstwa. PAN brzydzi się człowiekiem krwawym i podstępnym.

Nienawiść dotyczy jedynie tych, którzy są zatraceni. Wybrani, choć są bezbożni przez jakiś czas, nie są podmiotami Bożej nienawiści, czego dowodzi ich cel – osiągnięcie zbawienia a nie Boży zamiar zatracenia.

A miłość Boża ogarnia ich nie z powodu ich zasług (bo nikt przecież nie może się zasłużyć) ale z powodu ich wiecznego usprawiedliwienia w Chrystusie. Bóg widzi w nich Chrystusa zanim się jeszcze urodzą, wszystko aby doktryna elekcji trwała zgodnie z postanowieniem Bożym. Bóg wyraził tę miłość względem Jakuba, którego umiłował zgodnie ze swoim postanowieniem Elekcji:

Rzym. 9:11-13 11. Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; 12. Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; 13. Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem.

Jakuba umiłowałem, mówi Bóg, aby zgodnie z wybraniem trwało moje postanowienie. To jest podstawa Bożej miłości: Boże wieczne postanowienie. Podobnie jest z nienawiścią. Jego podstawą jest Boże wieczne postanowienie.

Ta sama zasada jest zauważalna w Psalmie 11

Psalm 11:5-6 5. PAN doświadcza sprawiedliwego, ale jego dusza nienawidzi niegodziwego i tego, kto kocha bezprawie. 6. Spuści na niegodziwych deszcz sideł, ognia i siarki, a palący wicher będzie udziałem ich kielicha.

Bóg nienawidzi niegodziwych, którzy kochają bezprawie. Ale nie wszystkich. Tylko tych, na których spuszcza deszcz sideł ognia i siarki, tych których przeznaczył do jeziora ognistego.

W ten sposób musimy rozumieć każdy fragment mówiący o Bożej nienawiści do bezbożnych grzeszników. Zawsze z tej nienawiści wyłączamy wybranych, ponieważ tych ostatnich Bóg miłuje wieczną, niezmienną miłością w Chrystusie.

Tak zwana powszechna łaska jest herezją bez biblijnych podstaw.

Soli Deo Gloria!

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email