Racjonalność to cnota

Rzym. 12:1-2 1. Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba. 2. A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.

Prawdy nie znajdziemy ani w doświadczeniach, ani w mistycznych przeżyciach. Prawdy nie poszukujemy zmysłami i w mistycyzmie. Prawda znajduje się w Chrystusie i jest ona poznawalna umysłem. Nie ma wątpliwości, że Kościół potrzebuje wyzwania, aby myślał Biblijnie, zwłaszcza w tym antyintelektualnym wieku, w którym żyjemy. Apostoł Paweł mówi nam, żeby nie upodabniać się do tego świata, ale przemieniać się przez odnowienie umysłu.  Przypomnijmy wypowiedź Jonathana Edwardsa::

“Nie ma innego sposobu, przez który jakikolwiek środek łaski może przynieść wszelaką korzyść, jak tylko przez wiedzę… Żadna mowa nie może być środkiem łaski, jak tylko przekazywanie wiedzy. Biblia nie może nam przynieść żadnego pożytku inaczej, jak tylko przekazując umysłowi pewną wiedzęJonathan Edwards, Christian Knowledge, or The Importance and Advantage of a Thorough Knowledge of Divine Truth, Sekcja 3, The Works of Jonathan Edwards Tom 2, The Banner of Truth, [1834] 1976, s. 158

Edwards jest tutaj całkowicie zgodny z tym, co Paweł napisał w Liście do Rzymian: „nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu“. Odnowa umysłu to pierwszy krok w naszej transformacji. To także drugi krok w transformacji. To też trzeci krok. Odnowa umysłu jest niezbędnym środkiem transformacji. Następnie spójrzmy, co List do Koryntian mówi o dojrzałości w zrozumieniu. Paweł mówi:

1 Kor. 13:11 Dopóki byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, rozumiałem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Lecz gdy stałem się mężczyzną, zaniechałem tego, co dziecięce.

Porównajmy to z wypowiedzią w następnym rozdziale

1 Kor. 14:20 Bracia, nie bądźcie dziećmi w rozumieniu, ale bądźcie dziećmi w złośliwości, a w rozumieniu bądźcie dojrzali.

Niektórzy ludzie są z tym zdezorientowani. Kiedy słyszą o dziecięcej wierze, myślą, że oznacza to wiarę, która niewiele wie. Myślą o Chrystusie upominający uczniów za przepędzanie dzieci.

Mat. 19:14 Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie.

W rzeczywistości dzieci są chwalone za wiarę, nie za ignorancję, ale za absolutne zaufanie. To jest punkt porównania. Paweł mówi nam bardzo wyraźnie: Nie bądźcie dziećmi w zrozumieniu, bądźcie dojrzali. Bądź dziećmi w złośliwości. Bądźcie tam nierozwinięci. Ale bądźcie dobrze rozwinięci w zrozumieniu. Dane jest nam takie właśnie polecenie.


Kontrast

Posłuchajmy teraz kontrastu Pawła między racjonalnością chrześcijanina i nie-chrześcijanina

Efez. 4:17-24 17. To więc mówię i zaświadczam w Panu, abyście już więcej nie postępowali tak, jak postępują inni poganie w próżności ich umysłu;18. Mając przyćmionyrozum, obcy dla życia Bożego z powodu niewiedzy, która w nich jest, z powodu zatwardziałości ich serca. 19. Oni, stawszy się nieczuli, oddali się rozpuście, dopuszczając się wszelkiej nieczystości z zachłannością.20. Lecz wy nie tak nauczyliście się Chrystusa; 21. Jeśli tylko słyszeliście go i byliście pouczeni przez niego, zgodniez prawdą, jaka jest w Jezusie;22. Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze; 23. I odnowić się w duchu waszego umysłu; 24. I przyoblec się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.

Zwróćmy uwagę, jak Paweł się wyraża. Mówi, że poganie chodzą w próżności (gr. ματαιότητι mataioteti – bezsensowności) swoich umysłów. Mówi, że ich zrozumienie jest zaciemnione, wyobcowane z życia Bożego. Mówi, że są ignorantami z powodu ślepoty ich serc. Ale mówi, że chrześcijanie nauczyli się Chrystusa. To ciekawe zdanie. Mówi, że go słyszeli i zostali przez niego nauczeni. Mówi, że prawda jest w Jezusie. Mówi im, aby odnowili się w duchu ich umysłów.

Posłuchajmy dalej tego, co Paweł mówi w Liście do Rzymian

Rzym. 7:22-25 22. Mam bowiem upodobanie w prawie Bożym według wewnętrznego człowieka. 23. Lecz widzę inne prawo w moich członkach, walczące z prawem mego umysłu, które bierze mnie w niewolę prawa grzechu, które jest w moich członkach. 24. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci? 25. Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam umysłem służę prawu Bożemu, lecz ciałem prawu grzechu.
/
Rzym. 8:1-7 1. Dlatego teraz żadnego potępienia nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie, którzy nie postępują według ciała, ale według Ducha. 2. Gdyż prawo Ducha życia, które jest w Jezusie Chrystusie, uwolniło mnie od prawa grzechu i śmierci. 3. Co bowiem było niemożliwe dla prawa, w czym było ono słabe z powodu ciała, Bóg, posławszy swego Syna w podobieństwie grzesznego ciała i z powodu grzechu, potępił grzech w ciele; 4. Aby sprawiedliwość prawa wypełniła się w nas, którzy postępujemy nie według ciała, ale według Ducha. 5. Ci bowiem, którzy żyją według ciała, myślą o tym, co cielesne, ale ci, którzy żyją według Ducha, myślą o tym, co duchowe. 6. Gdyż zamysł ciała to śmierć, ale zamysł Ducha to życie i pokój; 7. Dlatego, że zamysł ciała jest nieprzyjacielem Boga, bo nie poddaje się prawu Bożemu, gdyż i nie może.

Być może położenie nacisku na umysł i intelekt sprawia złe wrażenie, ale należy tutaj coś natychmiast wyjaśnić. Mamy tendencję do rozróżniania w społeczeństwie między intelektualistami a resztą z nas. Biblia nie czyni takiego rozróżnienia. Po prostu dlatego, że jesteś człowiekiem, jesteś intelektem, jesteś umysłem. Pamiętajmy, że te listy zostały napisane do zwykłych ludzi. Wielu z nich było niepiśmiennych i nie potrafiło ich czytać samodzielnie. Listy odczytywanono publicznie na głos.

Oczywiście kościół chrześcijański zachęca do nauki czytania, aby można było samemu czytać Pismo Święte. Niemniej jednak w doktrynie chrześcijańskiej nie ma wielkiego rozróżnienia między grupą, którą nazywamy intelektualistami, a grupą, która nią nie jest. Niepiśmienni niewolnicy byli adresatami Listów tak samo jak cesarze. Nie ma rozróżnienia klasowego. Nie mam na myśli przekazywania poglądu społeczeństwa czy Kościoła, że ​​są tacy, którzy są intelektualistami, a tacy, którzy nie są. Po prostu dlatego, że jesteś człowiekiem, jesteś umysłem i masz zrozumienie. Te nakazy, które należy zmienić przez odnowienie umysłu, odnoszą się zarówno do niewolników niepiśmiennych, jak i do ludzi wykształconych, takich jak sam Paweł.

Oznacza to jednak, że nie mamy usprawiedliwienia dla lenistwa. Nie możemy powiedzieć, że studiowanie Pisma Świętego i teologii jest tylko dla tych intelektualistów. Te polecenia są dla każdego chrześcijanina. Nie są uzależnione od IQ. Pismo nie mówi nic o IQ. Ponieważ jesteś człowiekiem wierzącym w Chrystusa i nauczyłeś się Chrystusa, jesteś zobowiązany nie postępować w próżności swego umysłu, tak jak chodzą poganie. Nakazy te skierowane są do każdego chrześcijanina i każdy chrześcijanin powinien ich przestrzegać i być im posłuszny.

Spójrzmy teraz na kilka cech racjonalności.
.


Prawda jest cechą racjonalności

Przede wszystkim racjonalność dotyczy prawdy. Wiele już powiedzieliśmy o prawdzie. ​​Bóg jest prawdą; każda z trzech Osób Bóstwa jest prawdą; samo Pismo jest prawdą. Oto kilka wersetów o prawdzie, na które jeszcze nie spojrzeliśmy.

A) Zaczynamy od Psalmu 19

Psalm 19:9-10 9. Bojaźń PANA jest czysta, trwająca na wieki; sądy PANA prawdziwe, wszystkie są słuszne. 10. Bardziej pożądane niż złoto, niż mnóstwo szczerego złota, i słodsze niż miód, nawet niż plaster miodu.

Kiedy Psalmista mówi o sądach Pana, słowo sąd nie oznacza tutaj tego, co mogłoby nam się wydawać. Mamy tendencję do myślenia o sądzie i sędziach lub ławach przysięgłych wydających werdykt o winie lub niewinności lub coś w tym rodzaju.

Jednak w Piśmie sąd często ma szersze znaczenie, jak w tym przypadku. Wyrok to po prostu stwierdzenie. Jeśli wydam oświadczenie: „Kot jest czarny”, to jest to sąd. W ten sposób psalmista używa tutaj sądu. Cokolwiek Pan mówi, Jego sądy są całkowicie prawdziwe i sprawiedliwe.

B) Psalm 119 mówi także o prawdzie

Psalm 119:160 Podstawą twego słowa jest prawda, a wszelki wyrok twojej sprawiedliwości trwa na wieki.

Tutaj wyrok jest używany w tym samym, szerokim znaczeniu – prostym stwierdzeniu lub propozycji. Zwróćmy także uwagę na uniwersalia używane do opisania stopnia, zakresu i czasu trwania prawdy i sprawiedliwości Słowa Bożego: całość, każdy i na zawsze.

C) Psalmista modli się o prawdę w Psalmie 25. Mówi: „Prowadź mnie w swojej prawdzie i naucz mnie”.

Psalm 25:4-5 4. PANIE, daj mi poznać twe drogi, naucz mnie twoich ścieżek. 5. Prowadź mnie w twojej prawdzie i pouczaj mnie, bo ty jesteś Bogiem mego zbawienia; ciebie co dzień oczekuję.

I znowu w Psalmie 43 mówi: „Wyślij swoje światło i swoją prawdę!”

Psalm 43:3 Ześlij twoje światło i prawdę, niech mnie wiodą i wprowadzą na twoją świętą górę i do twoich przybytków.

D) I na koniec werset o prawdzie z Nowego Testamentu.

1 Jana 2:21 Napisałem do was nie dlatego, że nie znaliście prawdy, ale dlatego, że ją znacie i że żadne kłamstwo nie wywodzi się z prawdy.

Wyrażone tu mamy bardzo prostym i zwyczajnym językiem to, co w logice nazywa się prawem sprzeczności. „Żadne kłamstwo nie jest prawdą”. Istnieje rozróżnienie między prawdą a fałszem. Ponownie, zauważmy, jak bardzo jest to intelektualne, związane z umysłem, z wiedzą, z prawdą.
.


Porządek jest cechą racjonalności

Kolejną cechą racjonalności jest porządek.

A) Spójrzmy na początkowe wersety Ewangelii Łukasza.

Łuk. 1:1-4 1. Ponieważ wielu podjęło się sporządzić opis tych wydarzeń, co do których mamy zupełną pewność; 2. Tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa; 3. Postanowiłem i ja, który to wszystko od początku dokładnie wybadałem, opisać ci to po kolei, zacny Teofilu;4. Abyś nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono.

Najwyraźniej Teofil został ustnie pouczony o ważnych punktach Ewangelii i życiu Chrystusa, ale aby Teofil mógł poznać pewność tych rzeczy, o których został pouczony, Łukasz mówi, że zamierza napisać uporządkowaną relację.

  • Porządek jest cechą racjonalności.
  • Sam Bóg jest racjonalny.
  • Robi rzeczy w uporządkowany sposób.
  • Nie jest autorem zamieszania.
  • Nie jest autorem nieporządku.
  • Ma wieczny plan i wszystko do niego pasuje.

Tutaj Łukasz naśladuje Boga. Mówi, że zamierza napisać swoje sprawozdanie w uporządkowany sposób.

B) Nie będziemy tego tutaj cytować, ale warto, abyście sami przeczytali przynajmniej rozdział 1 Księgi Kapłańskiej, i zobaczyli wyraźne wskazówki i szczegółową kolejność składania ofiary w szczegółach. Jedną z rzeczy, których powinniście się nauczyć czytając Księgę Kapłańską, jest troska Boga o porządek.

C) Paweł mówi o porządku w 1 Koryntian 11. Najwyraźniej Koryntianie czekali na siebie tak, jak robią to świnie w chlewie w czasie karmienia, więc Paweł każe im czekać na siebie nawzajem. Mówi, że jeśli ktoś jest głodny i nie może czekać, powinien zjeść w domu przed przyjściem na zebranie, aby nie spotkali się na osąd.

1 Kor. 11:33-34 33. Tak więc, moi bracia, gdy się zbieracie, aby jeść, czekajcie jedni na drugich. 34. A jeśli ktoś jest głodny, niech zje w domu, żebyście się nie zbierali ku sądowi. Co do pozostałych spraw, zarządzę, gdy przyjdę.

Z tego listu dowiadujemy się, że kościół w Koryncie był bardzo nieuporządkowany. Paweł daje im wyraźne instrukcje w tym liście i mówi, że uporządkuje resztę, kiedy przyjdzie. Następnie użyje swojego apostolskiego autorytetu, aby zaprowadzić porządek w chaosie.

D) Ponownie mówi o porządku w rozdziale 14 tegoż LIstu

1 Kor. 14:39-40 39. Tak więc, bracia, starajcie się usilnie, abyście prorokowali, i nie zabraniajcie mówić obcymi językami. 40. Wszystko niech się odbywa godnie i w należytym porządku.

Niektórzy z naszych charyzmatycznych przyjaciół lubią mówić „językami” *(a raczej niezrozumiałym bełkotem) i „prorokować” (a raczej przemawiać z hardości serca), ale wydaje się, że zapominają o wersecie 40. Wcześniej Paweł dał bardzo wyraźne instrukcje prorokom (gdy jeszcze istniał taki urząd), jak mają mówić, jak mają interpretować, ilu ich ma być. Oto, co Paweł powiedział wcześniej w rozdziale:

1 Kor. 14:29-33 29. Prorocy zaś niech mówią po dwóch albo trzech, a inni niech rozsądzają. 30. A gdyby innemu z siedzących zostało coś objawione, pierwszy niech milczy. 31. Możecie bowiem wszyscy, jeden po drugim prorokować, aby się wszyscy uczyli i wszyscy zostali pocieszeni. 32. A duchy proroków są poddane prorokom. 33. Bóg bowiem nie jest Bogiem nieładu, lecz pokoju, jak we wszystkich kościołach świętych.

Niektórzy mogli twierdzić, że muszą od razu mówić, ponieważ zostali poruszeni. Tutaj Paweł mówi im, że „duchy proroków są poddane prorokom”, więc nie ma usprawiedliwienia dla nieładu i wyjaśnia dlaczego. Mówi: „Bo Bóg nie jest autorem zamieszania, ale pokoju”.

E) Apostoł zajmuje się porządkiem także w 2 Liście do Tesaloniczan

2 Tes. 3:6-12 6. A nakazujemy wam, bracia, w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który postępuje nieporządnie, a nie według przekazanych nauk, które otrzymał od nas. 7. Sami bowiem wiecie, jak należy nas naśladować, ponieważ nie żyliśmy wśród was nieporządnie; 8. Ani u nikogo nie jedliśmy chleba za darmo, ale pracowaliśmy w trudzie i zmęczeniu we dnie i w nocy, aby dla nikogo z was nie być ciężarem. 9. Nie jakobyśmy nie mieli do tego prawa, lecz żeby dać wam samych siebie za przykład do naśladowania. 10. Gdy bowiem byliśmy u was, to nakazaliśmy wam: Kto nie chce pracować, niech też nie je. 11. Bo słyszymy, że niektórzy wśród was postępują nieporządnie, wcale nie pracują, lecz zajmują się niepotrzebnymi rzeczami. 12. Dlatego nakazujemy im i napominamy przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, aby spokojnie pracując, własny chleb jedli.

Ponownie naprawia nieporządek w kościele. Gani tych, którzy nie pracują, są wścibscy. On nazywa to bałaganem. Nie mają celu, co jest kolejną cechą racjonalności. Zamiast tego ci ludzie wtrącali się w sprawy wszystkich innych, a Paweł każe im pilnować własnych spraw. To część racjonalności.
.


Przejrzystość jest cechą racjonalności

Przejrzystość to kolejna cecha racjonalności i jest kilka wersetów, które o tym mówią.

A) Zaczniemy od Habakuka

Habakuk 2:2 Wtedy PAN mi odpowiedział: Zapisz to widzenie, zapisz je wyraźnie na tablicach, aby czytający mógł je szybko przeczytać.

Prorokowi polecono, aby wyłożył to wyraźnie na tablicach, aby ten, kto biegnie, mógł je przeczytać; chce to wyjaśnić. Ma napisać to tak wyraźnie, aby człowiek, który widzi go tylko przez kilka sekund, mógł to przeczytać bez konieczności zatrzymywania się i poświęcania dużo czasu na rozgryzienie.

B) Teraz spójrzmy na jasność we fragmencie Nowego Testamentu.

2 Kor. 3:11-18 11. Jeśli zaś to, co przemija, było pełne chwały, tym bardziej pełne chwały jest to, co trwa. 12. Mając więc taką nadzieję, z całą otwartością mówimy; 13. A nie jak Mojżesz, który kładł sobie na twarz zasłonę, aby synowie Izraela nie wpatrywali się w koniec tego, co miało przeminąć. 14. Lecz ich umysły zostały zaślepione; aż do dnia dzisiejszego bowiem przy czytaniu Starego Testamentu ta sama zasłona pozostaje nieodsłonięta, gdyż jest usuwana w Chrystusie. 15. I aż po dzień dzisiejszy, gdy Mojżesz jest czytany, zasłona leży na ich sercu. 16. Gdy jednak nawrócą się do Pana, zasłona zostanie zdjęta. 17. Pan zaś jest tym Duchem, a gdzie jest Duch Pana, tam i wolność. 18. Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana.

Paweł mówi tutaj o używaniu wielkiej śmiałości lub prostoty mowy – mówiąc z wielką jasnością.

C) Teraz posłuchajmy, co Jezus mówi w Ewangelii Mateusza

Mat. 7:3-5 3. A czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi? 4. Albo jak możesz mówić swemu bratu: Pozwól, że wyjmę źdźbło z twego oka, gdy belka jest w twoim oku? 5. Obłudniku, wyjmij najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, aby wyjąć źdźbło z oka twego brata.

Jezus mówi tutaj o jasnym widzeniu, aby właściwie osądzać.
.


Cel jest cechą racjonalności

Cel jest również cechą racjonalności, a Pismo Święte obfituje w przykłady zamierzeń Bożych i ludzkich.
.

Cele Boga w Piśmie

Następujące fragmenty Pisma wspominają o celu Boga, Job 33:17; Izaj. 14:24-27; 19:12; 23:9; 46:11; Jer. 4:28; 26:3; 36:3; 49:20; 50:45; 51:29; Dzieje 26:16; Rzym. 8:28; 9:11, 17; Efez. 1:9, 11; 3:11; 2 Tym. 1:9; 1 Jana 3:8 Należy przeczytać i przestudiować te fragmenty.

Przyjrzyjmy się kilku z nich.

A) Zauważmy w czterech poniższych wersetach, że Jahwe zamierza zrobić pewne rzeczy, które zrobi, i nikt lub nic nie może tego unieważnić, a on nie jest człowiekiem, który potrzebuje upamiętania, ponieważ jest wszechwiedzący, znający koniec od początku.

Izaj. 14:24 Przysiągł PAN zastępów, mówiąc: Zaprawdę, jak obmyśliłem, tak będzie, a jak postanowiłem, tak się stanie;
.
Izaj. 14:27 Skoro PAN zastępów postanowił, któż to udaremni? Jego ręka jest wyciągnięta, któż ją odwróci?
.
Izaj. 46:11 Przywołuję ze wschodu ptaka drapieżnego, z dalekiej ziemi mężczyznę, który wykonuje moją radę. Powiedziałem i wykonam to, postanowiłem i uczynię to.
.
Jer. 4:28 Nad tym ziemia będzie lamentować, a niebiosa w górze zaćmią się, gdyż powiedziałem i postanowiłem, a nie będę żałował ani nie odwrócę się od tego.

B) Następnie zwróćmy uwagę na cel Boga w tych wersetach z Listu do Rzymian:

Rzym. 8:28 A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według postanowienia Boga.
.
Rzym. 9:11 Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje;

Tutaj widzimy cel Boży w wybraniu i zbawieniu i zauważamy w Rzymian 9:11 i 17, że cel Boży i cel Pisma Świętego są takie same, nawet jeśli zamienić słowa Bóg i Pismo; ponieważ jeśli porównać Rzymian 9:17 z 2 Mojż. 9:16, do którego odnosi się Paweł, zauważymy, że słowa Bóg i Pismo Święte są zamienione.

Rzym. 9:11, 17 11. Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje;17. Pismo bowiem mówi do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać na tobie swoją moc i żeby moje imię było głoszone po całej ziemi.
.
2 Mojż. 9:16[Tak mówi PAN, Bóg Hebrajczyków, wers 13] Lecz dlatego cię postawiłem, aby okazać na tobie moją moc i żeby rozgłaszano moje imię na całej ziemi.

W fragmencie 2 Mojżeszowej to Bóg mówi do faraona, a w cytacie w Liście do Rzymian Paweł mówi, że Pismo Święte mówi do faraona.

C) Ponownie, cel Boga dla własnej chwały i zbawienia Jego ludu jest widoczny w trzech miejscach

Efez 1:9, 11 9. Oznajmiając nam tajemnicę swojej woli, według swego upodobania, które sam w sobie postanowił; 11. W nim, mówię, w którym też dostąpiliśmy udziału, przeznaczeni według postanowienia tego, który dokonuje wszystkiego według rady swojej woli;
.
2 Tym. 1:9 Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy.
.
1 Jana 3:8 Kto popełnia grzech, jest z diabła, gdyż diabeł od początku grzeszy. Po to objawił się Syn Boży, aby zniszczyć dzieła diabła.

D)  cel ten jest zamierzony w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. Wszystkie obietnice [cele] Boga są tak i amen w Chrystusie Jezusie:

Efez. 3:11 Zgodnie z wiecznym postanowieniem, które powziął w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.
.
2 Kor. 1:20 Ile jest bowiem obietnic Boga, w nim są „tak” i w nim są „Amen”, ku chwale Boga przez nas.

Cel człowieka w Piśmie

Poniższe fragmenty Pisma Świętego wspominają o celach ludzi i zachęca się czytelnika do przeczytania i przestudiowania tych fragmentów: 1 Król. 5:5; 2 Kronik 28:10; 32:2; Ezdr. 4:5; Hiob 17:11; Psalm 17:3; 140:4; Przysłów 15:22; 20:18; Kazn. 3:1, 17; Jer. 49:30; Dan. 1:8; 6:17; Dzieje 11:23; 19:21; 20:3; 27:13, 43; Rzym. 1:13; 2 Kor. 1:17; 9:7; Efez. 6:22; Kol. 4:8; 2 Tym. 3:10. Ponownie przyjrzymy się kilku z nich.

A) Ludzie mają zarówno dobre cele – Salomon zamierzający zbudować świątynię Pana, jak i Psalmista, który chce, aby nie przestępował swoimi ustami, oraz złe cele – Sennacheryb mający na celu walkę z Judą oraz wynajęli doradców, którzy próbowali udaremnić cele Żydów powracających z niewoli w odbudowie świątyni i muru wokół Jerozolimy. Warto również zauważyć, że ci, którzy mieli złe zamiary, nie osiągnęli sukcesu ponieważ zgodnie z planem i zamiarem Boga Wszechmogącego nie mieli tego osiągnąć.

1 Król. 5:5 Oto postanowiłem zbudować dom dla imienia PANA, swego Boga, zgodnie z tym, co PAN powiedział memu ojcu Dawidowi: Twój syn, którego posadzę po tobie na twoim tronie, on zbuduje dom dla mojego imienia.
.
2 Kronik 32:2 Gdy Ezechiasz zobaczył, że nadciągnął Sennacheryb i że ma zamiar walczyć przeciw Jerozolimie;
.
Ezdr. 4:5 Ponadto przekupywał przeciwko nim radców, aby udaremnić ich zamiar po wszystkie dni Cyrusa, króla Persji, aż do panowania Dariusza, króla Persji.
.
Psalm 17:3 Doświadczyłeś moje serce, nawiedziłeś mnie nocą, wypróbowałeś mnie ogniem, ale nic nie znalazłeś. Postanowiłem, że moje usta nie zgrzeszą.

B) Następnie spójrzmy na następujące wersety.

Dan. 1:8 Ale Daniel postanowił w swoim sercu, że nie splami się potrawami króla ani winem, które król pił. Poprosił więc przełożonego eunuchów, aby nie musiał się splamić.
,
Dzieje 11:23 Gdy tam przybył i ujrzał łaskę Boga, uradował się i zachęcał wszystkich, aby zgodnie z postanowieniem serca trwali przy Panu.
.
Dzieje 19:21 Po tych wydarzeniach Paweł postanowił w duchu, że po przejściu Macedonii i Achai pójdzie do Jerozolimy, mówiąc: Potem, gdy się tam dostanę, muszę zobaczyć także Rzym.

Czy zauważyliście że cel Daniela i Pawła był „w swoim sercu”, „w sercu” lub „w duchu”? To pokazuje, że cel jest intelektualny, a serce jest wewnętrznym człowiekiem.


Posłowie

Niestety dla zbyt wielu “chrześcijan”, w tym przywódców w kościołach, ich myślenie nie jest oparte na Piśmie Świętym, ale na innych chwiejnych podstawach. Takimi fałszywymi fundamentami są empiryzm, pogląd, że wiedzę można zdobywać zmysłami i mistycyzm, pogląd, że wiedzę można zdobywać poprzez doświadczenie, często ekstatyczne doświadczenia. Kościół (nie wspominając o kulturze świeckiej) kontynuuje swoją drogę irracjonalności.

Mamy nadzieję, że ten artykuł wyposaży wierzącego w biblijną broń, dzięki której pokona potężnych wrogów Myślenia Biblijnego – świat, ciało i diabła

Na podstawie John Robbins, The virtue of rationality  źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email

escort bayan muğla aydın escort bayan escort bayan çanakkale balıkesir escort bayan escort tekirdağ bayan escort bayan gebze escort bayan mersin buca escort bayan edirne escort bayan