Maryja i kult obrazów
Stanowisko pierwszego Kościoła
Trzecie przykazanie dekalogu
2 Mojż. 20:4-5
4. Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią.
5. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem PAN, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;
Co do kultu obrazów to starożytny Kościół zgodnie z nauką Biblii Starego i Nowego Testamentu sprzeciwiał się jakimkolwiek obrazom, jak np. synod w Elwira (tereny dzisiejszej Hiszpanii) z 306 roku w kanonie 36 stwierdza wyraźnie:
„Uznano, że w kościołach nie powinno być obrazów, ażeby na ścianach nie malowano tego, co się czci oraz adoruje.”
Kościół apostolski I wieku i Ojców Apostolskich II wieku i ich następców z III wieku nie znał i nie promował kultu Maryi i kultu obrazów. Cierpienia i prześladowania chroniły skutecznie Kościół przed wpływami pogańskimi, które zaczęły go powoli zalewać w IV wieku, kiedy chrześcijanie przestali być prześladowani i zaczęli przesadnie filozofować zamiast naśladować Jezusa.
Ireneusz z Lyonu – Ojciec Kościoła, apologeta i biskup z II wieku pisze:
„Tytułują siebie jako gnostyków. Posiadają również obrazy, niektóre z nich malowane, inne utworzone z różnego rodzaju materiałów. Jednocześnie utrzymują, że podobizna Chrystusa została wykonana przez Piłata w czasie, gdy Jezus żył pośród nich. Koronują te obrazy i ustawiają je obok obrazów filozofów świata, to znaczy Pitagorasa, Platona, Arystotelesa i innych. Mają też różne sposoby oddawania czci tym obrazom i robią to w ten sam sposób, co poganie” – „Adversus haereses” 1.25.6
