Spis treści
Katechizm Heidelberski
Pytanie 75
Dlaczego Wieczerza Pańska ma ci przypominać, pieczętować i jednocześnie upewniać cię, że masz swój udział w jedynej ofierze krzyżowej Jezusa Chrystusa i we wszystkich Jego darach?
Dlatego, że sam Jezus Chrystus nakazał mi – podobnie jak wszystkim wierzącym – jeść łamany chleb i pić z kielicha na Jego pamiątkę. [Mat. 26:26-28; Marek 14:22-24; Łuk. 22:19-20; Jan 6:54-55; 1 Kor. 10:16; 1 Kor. 11:23-25]
Zapewnił przy tym, że:
– Jego ciało było ofiarowane i łamane na krzyżu, a krew przelana za mnie w sposób tak rzeczywisty, jak rzeczywiście na moich oczach łamany jest dla mnie chleb i podawany Jego kielich.
– On w sposób tak rzeczywisty karmi i poi moją duszę swoim ukrzyżowanym ciałem i przelaną krwią, abym żył wiecznie, jak rzeczywiście z rąk sługi Bożego otrzymuję i materialnie spożywam chleb i kielich Pański – dane mi jako niezawodne znaki ciała i krwi Chrystusa.
Pytanie 76
Co to znaczy, że spożywamy ukrzyżowane ciało Chrystusa i pijemy Jego przelaną krew?
Znaczy to, że wierzącym sercem przyjmujemy całą mękę i śmierć Chrystusa, dzięki czemu otrzymujemy odpuszczenie grzechów i życie wieczne [Jan 6:35, 40, 50-54].
Co więcej – za pośrednictwem Ducha Świętego, który jest w Jezusie Chrystusie i w nas, jednoczymy się w coraz większym stopniu z Jego świętym ciałem [Jan 6:55-56; 1 Kor. 12:13].
Chociaż więc On jest w niebie, a my na ziemi [Dzieje. 1:9-11; 3:21; 1 Kor. 11:26; Kol. 3:1], to jesteśmy ciałem Jego ciała i kością Jego kości [1 Kor. 6:15, 17; Efez. 5:29-30; 1 Jana 4:13], a żyjemy kierowani zawsze jednym Duchem, jak członki, które dzięki jednej duszy tworzą jedno ciało. [Jan 6:56-58; 15:1-6; Efez. 4:15-16; 1 Jana 3:24]
.
Pytanie 77
Gdzie zawarta jest obietnica Chrystusa, że wiernych będzie karmił swoim ciałem i poił swoją krwią w sposób równie prawdziwy, jak realnie spożywają łamany chleb i piją z kielicha?
Zawarto ją w następujących słowach ustanowienia sakramentu Wieczerzy Pańskiej (Komunii Świętej):
1 Kor. 11:23-26 23. Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb; 24. A gdy złożył dziękczynienie, połamał i powiedział: Bierzcie i jedzcie, to jest moje ciało, które za was jest łamane. Czyńcie to na moją pamiątkę. 25. Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowe przymierze w mojej krwi. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę. 26. Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili ten kielich, śmierć Pana zwiastujecie, aż przyjdzie.
Obietnicę tę św. Paweł powtórzył jeszcze w słowach
1 Kor. 10:16-17 16. Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest wspólnotą krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czy nie jest wspólnotą ciała Chrystusa? 17. My bowiem, choć liczni, jesteśmy jednym chlebem i jednym ciałem, bo wszyscy jesteśmy uczestnikami jednego chleba.
(por. Marka 14:22-24; Łuk. 22:19)
.
Konfesja Belgijska
Artykuł XXXV
Święta Wieczerza naszego Pana Jezusa Chrystusa
Wierzymy i wyznajemy, że nasz Zbawiciel Jezus Chrystus nakazał i ustanowił sakrament wieczerzy świętej [1], aby karmić i wspierać tych, których już odrodził i włączył do swojej rodziny, to jest Kościoła.
Ci, którzy są odrodzeni, mają w sobie dwojakie życie [2] – jedno cielesne i ziemskie, w którym uczestniczą od swoich pierwszych narodzin i które jest udziałem wszystkich ludzi; drugie natomiast duchowe i niebiańskie, które otrzymują wraz z powtórnym narodzeniem [3], a które bierze się ze Słowa Ewangelii [4] i ze społeczności z ciałem Chrystusa – życie to nie jest powszechne, lecz należy jedynie do wybranych Bożych [5]. Dlatego Bóg dał nam ku pokrzepieniu naszego cielesnego i ziemskiego życia ziemski i powszechny chleb, który jest dlań pożyteczny i dostępny wszystkim ludziom, tak samo jak życie. Lecz dla wsparcia duchowego i niebiańskiego życia wierzących Bóg zesłał chleb żywota, który zstąpił z nieba, a mianowicie Jezusa Chrystusa [6], który posila i wzmacnia duchowe życie wierzących, kiedy Go spożywają, to znaczy, kiedy Go akceptują i przyjmują przez wiarę w duchu [7].
W celu zobrazowania nam tego duchowego i niebiańskiego chleba Chrystus ustanowił ziemski i widzialny chleb jako sakrament swego ciała oraz wino jako sakrament swojej krwi [8], aby przez nie poświadczyć nam, że tak jak przyjmujemy i trzymamy ten sakrament w naszych dłoniach oraz go jemy i pijemy naszymi ustami, przez co nasze życie jest następnie posilone, tak pewne jest, że przez wiarę (która jest ręką i ustami naszej duszy) otrzymujemy prawdziwe ciało i krew Chrystusa, naszego jedynego Zbawiciela, dla naszych dusz – dla podtrzymania naszego duchowego życia [9].
Tak jak pewne jest ponad wszelką wątpliwość, że Jezus Chrystus nie na darmo nakazał nam sprawowanie swych sakramentów, tak też sprawia w nas wszystko to, co zostało zobrazowane w tych świętych znakach, choć sposób w jaki się to odbywa przekracza nasze zrozumienie i możliwości pojmowania, gdyż działania Ducha Świętego są zakryte i niepojęte. Jednakże nie mylimy się twierdząc, że to, co jemy i pijemy, jest prawdziwym i rzeczywistym ciałem oraz prawdziwą krwią Chrystusa [10]. Lecz sposób, w jaki w nich uczestniczymy, nie dotyczy ust, lecz ducha przez wiarę. A zatem, chociaż Chrystus zawsze siedzi po prawicy swego Ojca w niebiosach [11], to jednak nie wzdryga się przed uczynieniem nas swymi uczestnikami przez wiarę. Ta uczta jest duchową biesiadą, w której Chrystus zaszczepia siebie w nas wraz z wszelkimi płynącymi z tego korzyściami, a także daje nam w niej rozkoszować się Nim oraz zasługami zdobytymi przez Jego cierpienia i śmierć [12] – karmi, wzmacnia i pociesza nasze ubogie i smutne dusze, kiedy jemy Jego ciało, a także ożywia i pokrzepia je, kiedy pijemy Jego krew [13].
W dodatku, chociaż sakramenty ściśle łączą się z rzeczywistością w nich zobrazowaną, to jednak nie wszyscy mają udział w obu. Niewierni przyjmują ten sakrament ku własnemu potępieniu [14] – nie otrzymują oni jego rzeczywistości, tak samo jak Judasz i Szymon czarnoksiężnik przyjęli sakrament, lecz nie Chrystusa, który jest w nim zobrazowany, i w którym jedynie wierzący mają uczestnictwo.
Na koniec, przyjmujemy ten święty sakrament w zgromadzeniu Bożego ludu, z pokorą i czcią [15], wspominając należycie śmierć Chrystusa, naszego Zbawiciela, z dziękczynieniem, wyznając tym naszą wiarę, a także chrześcijańską wiarę. Dlatego nikt nie powinien przystępować do tej uczty bez uprzedniego badania siebie, aby przypadkiem jedząc ten chleb i pijąc z tego kielicha, nie jadł i nie pił własnego sądu [16]. Pokrótce, ten święty sakrament skłania nas do gorliwej miłości dla Boga i naszego bliźniego.
Odrzucamy wszelkie domieszki i potępienia godne wymysły, które ludzie dodali lub zmieszali z sakramentami, profanując je, i zarazem stwierdzamy, że winniśmy być w pełni usatysfakcjonowani ustanowieniami przekazanymi nam przez Chrystusa i Jego Apostołów i tak się do nich odnosić, jak to i tamci czynili.
[1] Mat. 26:26; Marek 14:22; Łuk. 22:19; 1 Kor. 11:23-25
[2] Jan 3:6
[3] Jan 3:5
[4] Jan 5:23-25
[5] 1 Jana 5:12; Jan 10:28
[6] Jan 6:32-33, 51
[7] Jan 6:63
[8] Łuk. 22:19-20
[9] 1 Kor. 10:16-17; Efez. 3:17; Jan 6:35
[10] Jan 6:55-56; 1 Kor. 10:16
[11] Dzieje. 3:21; Marek 16:19; Mat. 26:11
[12] Mat. 26:26; Łuk. 22:19-20; 1 Kor. 10:2-4
[13] Izaj. 55:2; Rzym. 8:22-23
[14] 1 Kor. 11:29; 2 Kor. 6:14-15; 1 Kor. 2:14
[15] Dzieje. 2:42; 20:7
[16] 1 Kor. 11:27-28
Kanony z Dort
Rozdział 3.17
Tak jak wszechmocne działanie Boga, które On sprawuje i wspiera w nas nasze naturalne życie nie wyklucza, lecz wymaga korzystania ze środków, jakie w swym nieskończonym miłosierdziu i dobroci wybrał Bóg, by przez nie wpływać na nas, tak i wspomniane wcześniej nadnaturalne działanie Boga, poprzez które jesteśmy odrodzeni w żaden sposób nie wyklucza ani nie usuwa wykorzystania Ewangelii, którą najmądrzejszy Bóg polecił, by była nasieniem odrodzenia i pokarmem duszy.
Dlatego też, jak Apostołowie i nauczyciele, którzy po nich nastali, pobożnie nauczali lud o tej łasce Bożej, ku Jego chwale i ku poniżeniu wszelkiej pychy, a jednocześnie nie porzucając pod wpływem Słowa sakramentów i dyscypliny, lecz zachowując je poprzez święte napomnienia Ewangelii, tak i teraz ci, którzy udzielają bądź otrzymują pouczenie w Kościele powinni być dalecy od myślenia i kuszenia Boga poprzez rozgraniczanie tego, co On w swym upodobaniu połączył razem w najgłębszy sposób. Gdyż łaska jest okazywana poprzez napomnienia, a z im większą gotowością wykonujemy nasze obowiązki, tym wyraźniej zazwyczaj objawia się łaska Boża działająca w nas, i tym bardziej bezpośrednio rozwija się dzieło Tego, któremu jedynie należy się na zawsze wszelka chwała, zarówno za środki jak i za ich zbawczy owoc i wystarczalność. Amen.
.
Rozdział 5.14
Jak upodobało się Bogu, aby przez zwiastowanie Ewangelii rozpocząć to dzieło łaski w nas, tak i podtrzymuje, kontynuuje i doskonali je w nas poprzez słuchanie i czytanie Słowa, przez rozważanie Słowa i przez napomnienia, groźby, oraz obietnice a także przez korzystanie z sakramentów.
.
Standardy Westminsterskie
Konfesja Westminsterska
Rozdział 29 O Wieczerzy Pańskiej
I. Wieczerza Pańska została ustanowiona przez Pana tej samej nocy, podczas której został wydany. Ma być przestrzegana przez Jego Kościół, aż do końca świata, jako ustawiczna Jego pamiątka i dla ukazywania znaczenia Jego ofiary i śmierci. Została ustanowiona również i po to, aby utwierdzić świętych w wierze, że wszystkie dobrodziejstwa pochodzące z ofiary Chrystusa są ich udziałem. Ponadto ma przyczynić się do ich duchowego karmienia i wzrastania w Chrystusie oraz do umocnienia poczucia obowiązku wobec Niego. Wieczerza Pańska jest również więzią i zadatkiem społeczności, którą wierzący mają ze sobą nawzajem.
II. W tym sakramencie Chrystus nie jest składany na ofiarę swemu Ojcu ani nie jest składana żadna rzeczywista ofiara, w sensie odpuszczenia grzechu żywych lub umarłych. Wieczerza jest wyłącznie pamiątką jedynej ofiary Chrystusa, który oddał Siebie na krzyżu raz na zawsze. Jest także duchowym ofiarowaniem Bogu wszelkiej możliwej chwały za dzieło Golgoty dokonane raz na zawsze. Tak więc papieska ofiara mszy, jak to jest nazwane, jest czymś obrzydliwym i uwłacza prawdziwej ofierze Chrystusa, która jest jedynym przebłaganiem za wszystkie grzechy wybranych.
III. W tym obrzędzie Pan Jezus polecił swoim sługom modlić się i błogosławić chleb i wino, by w ten sposób poświęcić je z pospolitego do świętego użytku. Mają brać i łamać chleb, następnie brać kielich i dawać zarówno uczestnikom, jak również sami uczestniczyć w komunii.
IV. Msze prywatne lub przyjmowanie tego sakramentu przez samego duchownego oraz pozbawianie wiernych picia z kielicha, czczenie chleba i wina, wznoszenie w górę chleba i wina, obnoszenie ich w celu adoracji i używanie ich dla jakiegoś fałszywego celu religijnego – to wszystko jest sprzeczne z naturą obrządku i celem, dla którego Chrystus go ustanowił.
V. Zewnętrzne elementy Wieczerzy Pańskiej – chleb i wino – odpowiednio wyodrębnione do użycia zgodnego z nakazem Chrystusa, znajdują się w takiej relacji do ukrzyżowanego Pana, że chociaż w rzeczywistości używane są wobec nich wyrażenia obrazowe, są czasami określane nazwami rzeczy, które reprezentują, a mianowicie ciałem i krwią Chrystusa, chociaż w istocie i naturze nadal pozostają jedynie rzeczywistym chlebem i winem, tak jak były nimi przed wybraniem do szczególnego użytku.
VI. Doktryna nazywana powszechnie przeistoczeniem (transsubstancjacją), która głosi, że podczas Wieczerzy Pańskiej konkretny chleb i wino zmienia się w konkretne ciało i krew Chrystusa przez poświęcenie dokonywane przez kapłana lub w inny sposób, jest niezgodna ze zdrowym rozsądkiem i rozumem. Ponadto wypacza istotę samego obrzędu oraz była i jest przyczyną wszelkiego rodzaju zabobonów i pospolitego bałwochwalstwa.
VII. Ci, którzy są godni i w wewnętrzny sposób jedzą i piją widzialny chleb i wino w tym obrządku, równocześnie przyjmują i karmią się Chrystusem ukrzyżowanym oraz otrzymują wszystkie dobrodziejstwa Jego śmierci. Czynią to prawdziwie i w rzeczywistości, nie jakby karmili się rzeczywistym ciałem i krwią jakiejś osoby, lecz czynią to wewnętrznie i przez wiarę. Ciało i krew Chrystusa są przekazywane wierze chrześcijan, nie dzieje się to w żaden fizyczny sposób, lecz tylko w sensie duchowym, tak jak sam chleb i wino są przekazywane ich zewnętrznym, fizycznym zmysłom.
VIII. Wszyscy, którzy uczestniczą w Wieczerzy Pańskiej niegodnie, grzeszą przeciwko ciału i krwi Pańskiej, a ich jedzenie i picie ściąga na nich Boży sąd. Tak więc wszyscy nieświadomi lub niepobożni ludzie, którzy niezdolni są do społeczności z Chrystusem, są podobnie niegodni, aby zasiadać przy Stole Pańskim; dopóki pozostaną w takim stanie, nie mogą być we właściwy sposób uczestnikami świętego obrządku Chrystusowego, gdyż w ten sposób popełniliby wielki grzech przeciwko Chrystusowi.
Większy Katechizm Westminsterski
Pytanie 168. Czym jest Wieczerza Pańska?
Wieczerza Pańska jest sakramentem Nowego Testamentu, w którym, poprzez rozdzielanie i przyjmowanie chleba i wina zgodnie z ustanowieniem Jezusa Chrystusa, przedstawiona jest jego śmierć; a ci, którzy godnie przystępują, karmią się ciałem i krwią Chrystusa ku swojemu duchowemu pożywieniu i wzrostowi w łasce; zostaje im potwierdzona ich unia i społeczność z nim; świadczą o swojej wdzięczności oraz ją odnawiają, jak też swoje oddanie Bogu i wzajemną miłość oraz społeczność ze sobą nawzajem jako członkowie tego samego mistycznego ciała.
Pytanie 175. Co jest obowiązkiem chrześcijan po tym, jak przyjęli sakrament Wieczerzy Pańskiej?
Obowiązkiem chrześcijan po tym, jak przyjęli sakrament Wieczerzy Pańskiej, jest poważne rozważenie tego, w jaki sposób zachowywali się podczas niego i z jakim skutkiem. Jeżeli doświadczyli ożywienia i pociechy, powinni błogosławić Boga za to, prosić o trwanie tego stanu, wystrzegać się ponownych upadków, wypełniać swoje śluby i zachęcać samych siebie do częstego udziału w tym ustanowieniu. Ale jeżeli nie doświadczyli żadnych korzyści, powinni staranniej rozważyć swoje przygotowanie do sakramentu i postępowanie podczas niego. Gdy w obu tych rzeczach mogą uznać przed Bogiem i własnym sumieniem, iż postępowali właściwie, powinni oczekiwać owocu we właściwym czasie. Wszakże, jeżeli dostrzegą, że zawiedli w którejś z tych rzeczy, powinni okazać skruchę i zadbać o nią w przyszłości z większą pilnością.
Mniejszy Katechizm Westminsterski
Pytanie 96: Czym jest Wieczerza Pańska?
Wieczerza Pańska jest sakramentem, w którym przez podanie i przyjęcie chleba i wina, zgodnie z nakazem Chrystusa, Jego śmierć jest zwiastowana, a ci, którzy godnie je przyjmują, stają się – nie w sposób cielesny czy fizyczny, lecz przez wiarę – uczestnikami Jego ciała i krwi, z wszystkimi tego dobrodziejstwami, ku ich duchowemu pokrzepieniu i wzrostowi w łasce. Łuk. 22:19-20; 1 Kor. 10:16
Zobacz w temacie
- Dwudziesty Siódmy Dzień Pański: Chrzest przymierza
- Wieczerza Pańska: historia upadku i odnowienia doktryny
- Cztery poglądy na Wieczerzę Pańską
. - Ciało i Krew Nowego Przymierza
- Krew i ciało nie odziedziczą królestwa
