Katechizm Heidelberski

Pytanie 72

Czy zatem zewnętrzny Chrzest wodą oczyszcza nas z grzechów?

Nie. Z grzechu oczyszcza nas wyłącznie krew Jezusa Chrystusa i Duch Święty. [Mat. 3:11; 1 Piotra 3:21; Efez. 5:25-26; 1 Jana 1:7; 1 Kor. 6:11]


Pytanie 73

Dlaczego więc Duch Święty nazywa Chrzest „kąpielą odrodzenia” i „obmyciem z grzechów”?

Bóg mówi to nie bez ważnej przyczyny. Chce w ten sposób nauczyć nas, że jak woda usuwa brud z ciała, tak krew i Duch Jezusa Chrystusa usuwają nasze grzechy [Hebr. 9:22; 1 Kor. 6:11; Obj. 1:5-6; 7:14], co więcej – dając nam tę swoją rękojmię i znak, zapewnia jednocześnie, że zostaliśmy naprawdę obmyci duchowo z grzechów tak samo, jak ciała nasze obmyła woda. [Marek 16:16; Dzieje 2:38; 22:16; Rzym. 6:3-4; Gal. 3:27]
.


Pytanie 74

Czy należy chrzcić niemowlęta?

Tak, skoro objęte są Przymierzem, należą do Kościoła Bożego jak dorośli [1 Mojż. 17:7; Gal. 3:16, 29; Mat. 19:14] i w nie mniejszym stopniu niż dorosłym obiecane jest im odpuszczenie grzechów przez krew Chrystusa, a także dar Ducha Świętego, twórcy wiary. [Psalm 22:9-10; Izaj. 44:1-3; Dzieje 2:38-39; 16:31; 5 Mojż. 30:6; 1 Kor. 7:14].

Powinny one zatem być włączone do Kościoła chrześcijańskiego przez Chrzest, jako znak Przymierza, aby odróżniały się od dzieci ludzi niewierzących [Dzieje 10:24; 11:14; 16;15; 16:30-33; 10:47; 1 Kor. 1:16; 7:14]. Jak w Starym Przymierzu stosowano w tym celu obrzezanie [1 Mojż. 17:9-14], tak w Nowym Przymierzu ustanowiony został zamiast niego chrzest. [Kol. 2:11-13]
..


Konfesja Belgijska

Artykuł XV

Grzech pierworodny

Wierzymy, że przez nieposłuszeństwo Adama grzech stał się udziałem całej ludzkości [1]. Deprawuje on całą naturę i jest dziedziczny, i nawet dzieci w łonach swych matek są nim skażone [2]. Powoduje w człowieku wszelkie rodzaje grzechów, będąc ich korzeniem [3] i dlatego wzbudza w Bogu wystarczające obrzydzenie i wstręt, aby potępić całą ludzkość [4]. Nie jest on nawet unieważniony lub całkowicie wykorzeniony przez chrzest, ponieważ grzech zawsze wypływa z tego pełnego nieszczęść źródła, podobnie jak rzeka ze swojego źródła. A jednak nie jest przypisany Bożym dzieciom ku ich potępieniu, lecz dzięki Bożej łaskawości i miłosierdziu jest im przebaczony. Nie oznacza to, że mogą one spokojnie pozostawać w grzechu, lecz poczucie własnej nieprawości powinno zasmucać wierzących i wzbudzać pragnienie odkupienia z tego grzesznego ciała [5].

Dlatego odrzucamy błąd pelagian, którzy twierdzą, że grzech rodzi się jedynie przez naśladowanie.

[1] Rzym. 5:12-13; Psalm 51:5; Rzym. 3:10; 1 Mojż. 6:3; Jan. 3:6; Hiob 14:4
[2] Izaj. 48:8; Rzym. 5:14
[3] Gal. 5:19; Rzym. 7:8, 10, 13, 17-18, 20, 23
[4] Efez. 2:3-5
[5] Rzym. 7:18, 24


Artykuł XXXIV

Chrzest święty

Wierzymy i wyznajemy, że Jezus Chrystus, który jest końcem Prawa [1], zniósł przez swoją przelaną krew wszelkie inne przelewanie krwi przez ludzi w celu przebłagania lub zadośćuczynienia za grzech oraz że zniósłszy obrzezanie, które również upuszczało krew, a ustanowił w jego miejsce sakrament chrztu [2], przez który jesteśmy włączeni do Kościoła Bożego i oddzieleni od wszystkich innych ludzi i obcych religii, byśmy mogli w pełni należeć do Tego, kogo znak nosimy, a który to znak służy za świadectwo wiecznej łaskawości ku nam naszego Boga i Ojca.

Dlatego nakazał On tym wszystkim, którzy są Jego, aby byli ochrzczeni czystą wodą w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego [3], co też oznacza, że tak jak woda zmywa brud ciała, kiedy jest nań wylana i widać ją na ciele chrzczonego, gdy zostanie pokropiony, tak samo krew Chrystusa mocą Ducha Świętego wewnętrznie skrapia duszę, oczyszcza ją z jej grzechów i przeradza nas z dzieci gniewu w dzieci Boże [4]. Nie dzieje się to jednak za sprawą fizycznej wody, lecz przez pokropienie drogocenną krwią Syna Bożego [5], który jest naszym Morzem Czerwonym, przez które musimy przejść, aby wyrwać się spod tyrani faraona, czyli diabła, i wejść do duchowego Kanaanu.

Pastorzy więc udzielają sakramentu, który jest widzialny [6], jednakże to nasz Pan daje to, co sakrament symbolizuje, a mianowicie następujące dary i niewidzialną łaskę: obmycie i całkowite oczyszczenie duszy z wszelkiego brudu i nieprawości [7]; odnowienie serca i napełnienie go wszelką pociechą; złożenie prawdziwej ufności w Jego ojcowską dobroć; przyobleczenie w nowego człowieka i zdarcie starego z jego uczynkami [8].

Dlatego wierzymy, że każdy człowiek, który usilnie zabiega o życie wieczne, powinien być ochrzczony tylko raz tym jednym chrztem bez ponownego powtarzania go [9], gdyż nie możemy się narodzić dwa razy. Podobnie, chrzest ten nie przynosi korzyści jedynie w chwili, gdy woda jest na nas wylana, a my go otrzymujemy, lecz przez całe nasze życie [10].

Dlatego potępiamy błąd anabaptystów, którzy nie zadowalają się jednym chrztem, który otrzymali, a ponadto potępiają chrzest niemowląt ludzi wierzących, które według nas powinny być chrzczone i zapieczętowane znakiem przymierza [11], podobnie jak dzieci w Izraelu były uprzednio obrzezane [12] na podstawie tych samych obietnic, jakie zostały dane naszym dzieciom. I faktycznie Chrystus nie przelał swojej krwi w mniejszym stopniu ku obmyciu dzieci ludzi wierzących niż dorosłych [13] i dlatego powinny one otrzymać znak i sakrament tego, co Chrystus dla nich uczynił – tak jak Pan nakazał w swoim Prawie, że powinny uczestniczyć w sakramencie cierpienia i śmierci Chrystusa wkrótce po narodzeniu, gdyż ofiarowano za nie baranka, co było sakramentem Jezusa Chrystusa [14]. Dla tej przyczyny św. Paweł nazywa chrzest obrzezaniem Chrystusowym [15].

[1] Rzym. 10:4
[2] Kol. 2:11-12; 1 Piotra 3:21; 1 Kor. 10:2
[3] Mat. 28:19
[4] 1 Kor. 6:11; Tyt. 3:5; Hebr. 9:14; 1 Jana 1:7; Obj. 1:6
[5] Jan 19:34
[6] Mat. 3:11; 1 Kor. 3:5, 7; Rzym. 6:3
[7] Efez. 5:25-26; Dzieje. 22:16; 1 Piotra 3:21
[8] Gal. 3:27; 1 Kor. 12:13; Efez. 4:22-24
[9] Marek 16:16; Mat. 28:19; Efez. 4:5; Hebr. 6:2
[10] Dzieje. 2:38; 8:16
[11] Mat. 19:14; 1 Kor. 7:14
[12] 1 Mojż. 17:11-12
[13] Kol. 2:11-12
[14] Jan 1:29; 3 Mojż. 12:6
[15] Kol. 2:11


Kanony z Dort

Rozdział 1§7

Wyjaśniwszy prawdziwą naukę o wybraniu i potępieniu, Synod odrzuca błędy tych:: Którzy nauczają: Że w tym życiu nie ma owoców ani świadomości niezmiennego wybrania do chwały, którymi można by się chlubić, ani żadnej pewności poza tą, która zależna jest od zmiennego i niepewnego stanu.

Rzeczą absurdalną jest nie tylko mówienie o niepewnej pewności, lecz także jest to sprzeczne z doświadczeniami świętych, którzy mocą świadomości swego wybrania radują się wraz z Apostołem i wielbią tę łaskę Boga; którzy zgodnie z napomnieniem Chrystusa radują się wraz z jego uczniami, że ich imiona są zapisane w niebie

Łuk. 10:20 Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, ale cieszcie się raczej, że wasze imiona są zapisane w niebie.

Którzy również stawiają świadomość swego wybrania przeciwko ognistym strzałom diabła, pytając: „Któż będzie oskarżał wybrańców Bożych?”

Rzym. 8:33 Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia.


Standardy Westminsterskie

Konfesja Westminsterska

I. Chrzest jest obrzędem Nowego Testamentu nakazanym przez Jezusa Chrystusa. Dla osoby przyjmującej chrzest ma on być znakiem tej społeczności z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, znakiem wszczepienia w Chrystusa i przebaczenia grzechów. Wyraża to również fakt, że osoba przyjmująca chrzest oddała siebie Bogu przez Jezusa Chrystusa, aby móc żyć i postępować w ?nowości życia”. Sakrament ten z woli Chrystusa ma być udzielany w Kościele do końca świata.

II. Zewnętrznym elementem, używanym w tym obrzędzie, jest woda, w której wierzący ma być ochrzczony w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

III. Zanurzenie wierzącego w wodzie nie jest niezbędne. Prawidłowe jest również skropienie go wodą.

IV. Chrzczeni być winni nie tylko dorośli wierzący, lecz również nowonarodzone dzieci jednego bądź obojga wierzących rodziców.

V. Odrodzenie nie zależy bezpośrednio od przyjęcia czy nieprzyjęcia chrztu, jakkolwiek wielkim grzechem jest jego nieprzyjęcie.

VI. Skuteczność Chrztu nie jest nierozłącznie związana z momentem jego udzielania. Jednak poprzez prawidłowe jego udzielenie łaska rzeczywiście spływa na tych, którym Bóg ją przeznaczył w swoim czasie.

VII. Sakrament Chrztu jako jedyny musi być udzielany wszystkim.

Większy Katechizm Westminsterski

Pytanie 62. Czym jest Kościół widzialny?

Kościół widzialny jest społecznością złożoną z tych, którzy we wszystkich wiekach i w każdym miejscu na świecie wyznają prawdziwą religię, oraz z ich dzieci.

Pytanie 166. Komu należy udzielać chrztu?

Chrzest nie powinien być udzielany nikomu, kto nie należy do widzialnego Kościoła, a tym samym jest oddzielony od przymierza obietnicy, zanim nie wyzna on wiary w Chrystusa i posłuszeństwa jemu. Jednak niemowlęta, których oboje lub jedno z rodziców wyznają wiarę w Chrystusa i posłuszeństwo jemu, są w tym sensie w przymierzu i powinny zostać ochrzczone.

Mniejszy Katechizm Westminsterski

Pytanie 94: Czym jest Chrzest?

Chrzest jest sakramentem, w którym obmycie wodą – w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego – symbolizuje i pieczętuje nasze wszczepienie w Chrystusa oraz uczestnictwo w korzyściach Przymierza Łaski, a także nasze zaangażowanie w służbie Bogu. Mat. 28:19, Rzym. 6:3-4

Pytanie 95: Komu należy udzielać Chrztu?

Chrztu nie należy udzielać nikomu spoza sfery widzialnego Kościoła, dopóki nie wyznają swej wiary w Chrystusa i posłuszeństwa Jemu; jednak niemowlęta członków widzialnego Kościoła powinny być chrzczone. Dzieje 2:41; 1 Mojż. 17:7-10; Dzieje 2:38-39

Konkluzje Synodu w Utrechcie

Synod oświadcza:

1) Że zgodnie z wyznaniem naszych kościołów potomstwo przymierza, na mocy obietnicy Bożej, musi być uważane za odrodzone i uświęcone w Chrystusie, dopóki nie dorośnie i nie zamanifestuje czegoś przeciwnego w swoim sposobie życia lub doktrynie;

2) Że jednak mniej poprawne jest twierdzenie, że chrzest jest udzielany dzieciom wierzących na podstawie ich domniemanego odrodzenia, ponieważ podstawa chrztu znajduje się w przykazaniu i obietnicy Bożej.

3) Że ponadto osąd miłości, z jakim Kościół uważa potomstwo przymierza za odrodzone, wcale nie oznacza, że każde dziecko rzeczywiście narodzi się na nowo, ponieważ Słowo Boże uczy, że nie wszyscy są Izraelem, którzy są z Izraela, i że o Izaaku jest powiedziane: „W nim będzie nazwane twoje potomstwo” (Rzym. 9:6-7), tak więc w kazaniu konieczne jest nieustanne nakłanianie do gorliwego samobadania, ponieważ tylko ten, kto wierzy i zostaje ochrzczony, będzie zbawiony.

4) Ponadto Synod w zgodzie z naszym Wyznaniem (Konfesja Belgijska Artykuł XXX) utrzymuje, że

„sakramenty nie są pustymi lub bezsensownymi znakami, aby nas zwieść, ale widzialnymi znakami i pieczęciami czegoś wewnętrznego i niewidzialnego, za pomocą których Bóg działa w nas mocą Ducha Świętego”

i że w szczególności chrzest jest nazwany „obmyciem odrodzenia” i „obmyciem z grzechów”, ponieważ Bóg

zapewnia nas tym Bożym przyrzeczeniem i znakiem, że jesteśmy duchowo oczyszczeni z naszych grzechów tak naprawdę, jak jesteśmy zewnętrznie obmywani wodą”;

Dlatego nasz Kościół w modlitwie po chrzcie

„dziękuje i wysławia Boga, że nam i naszym dzieciom odpuścił wszystkie grzechy przez krew swego umiłowanego Syna Jezusa Chrystusa i przyjął nas przez swego Ducha Świętego jako członków swego jednorodzonego Syna, i w ten sposób przybrał nas za swoje dzieci, zapieczętował i potwierdził to nam przez chrzest święty;

Czyni to po to, aby nasze Wyznaniowe Standardy wyraźnie nauczały, że sakrament chrztu oznacza i pieczętuje zmycie naszych grzechów przez krew i Ducha Jezusa Chrystusa, to znaczy usprawiedliwienie i odnowienie przez Ducha Świętego jako dobrodziejstwa, którymi Bóg obdarzył nasze potomwsto.

5) Synod jest zdania, że twierdzenie, że każde wybrane dziecko jest z tego powodu odrodzone już przed chrztem, nie może być udowodnione ani na podstawie Pisma Świętego, ani na gruncie wyznaniowym, skoro Bóg wypełnia swoją obietnicę suwerennie w swoim czasie, czy to przedtem, czy podczas lub po chrzcie. Dlatego konieczne jest, aby być ostrożnym w swoich wypowiedziach na ten temat, aby nie pragnąć być mądrym ponad to, co Bóg objawił.


Zobacz w temacie