Pozycja papistów

Wiara odstępczego kościoła katolickiego oparta jest częściowo na Tradycji częściowo zaś na Piśmie Świętym (kolejność ustalona przez Rzym). I dopiero oba te składniki stanowią pełny depozyt wiary watykańskiej (por. kkk 84) zachowane w jednej części jako Biblia, w drugiej zaś jako ustna Tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie (por. kkk 81). Katolicki apologeta Patrick Madrid oddziela materialną wystarczalność Pisma od formalnej, z jego wypowiedzi wynika, że:

Formalna wystarczalność oznacza, że Pismo Święte zawiera całą niezbędną prawdę chrześcijańską (materialna wystarczalność), ale znaczenie Pisma nie jest jasne, że Kościół i Tradycja są konieczne, aby dojść do dokładnej interpretacji znaczenia Pisma Świętego.źródło

Zapamiętajmy: Rolą ustnie przekazywanej Tradycji zachowanej w kościele rzymskim jest umożliwienie właściwej interpretacji Pisma. I tylko ona to umożliwia.


Konkluzje papistów

Wynika z tego, że Kościół, któremu zostało powierzone przekazywanie i interpretowanie Objawienia, „osiąga pewność swoją co do wszystkich spraw objawionych nie przez samo Pismo święte. Toteż obydwoje [Tradycję i Pismo] należy z równym uczuciem czci i poważania przyjmować i mieć w poszanowaniu (por. kkk 82)

Jednym z ciekawszych fragmentów Pisma na który agenci Watykanu powołują się uwiarygadniając tym samym, że Tradycja została określona jako główny element składowy depozytu wiary jest tekst z 1 Listu do Koryntian, gdzie czytamy:

1 Kor. 11:2 A chwalę was, bracia, za to, że we wszystkim o mnie pamiętacie i zachowujecie nauki (παραδόσεις padaroseis) tak, jak je wam przekazałem.

Według katolickiej doktryny:

  • Apostoł Paweł pisząc swój pierwszy list do społeczności w Koryncie pochwalił ich za to, że pamiętają dobrze nauki ustnie im przekazane.
    .
  • A to oznacza, że istnieje depozyt wiary zwany ustną Tradycją, gr. παράδοσις paradosis
    .
  • Tradycja ta stanowi wykładnię Pisma, bez której nie jest możliwe zrozumienie nauki zawartej w Biblii
    .
  • Choć nazwana równie ważną jak Pismo, w rzeczywistości ma w stosunku do niego rolę nadrzędną: raz ustanowionej interpretacji nie wolno podważyć

Poniżej refutacja herezji papistów.
.


Refutacja

Czy rzeczywiście napisany w 55 roku 1 List do Koryntian zawiera odniesienie do tradycji, która nie wypływa z Pisma lecz jako jego wykładnia stanowi „wyższą szkołę jazdy”? Czy faktycznie Apostoł Paweł w 2 wersie stwierdza, że taka tradycja istnieje? Czy list ten w którymkolwiek momencie wskazuje na nadrzędność, a przynajmniej równorzędność rzekomej ustnej Tradycji względem Pisma Świętego? Wszystkie biblijne dowody wskazują na to, że powyższe założenia to czysta spekulacja.
.


Gramatyka

W tekście mamy greckie słowo παράδοσις paradosis, które może oznaczać tardycję, jednakże zostało tutaj użyte jako nakaz / instrukcja zawierająca substancję nauki przekazanej osobiście przez Pawła. Jest to pochodna słowa παραδίδωμι paradidomiprzekazać coś osobiście, które nota bene zostało użyte chwilę wcześniej. Zobaczmy jak wygląda cała fraza:

καὶ  καθὼς  παρέδωκα  ὑμῖν   τὰς  παραδόσεις  κατέχετε   
kai kathos paredoka hymin tas paradoseis katachete
i jak dostarczyłem osobiście

forma podst.

παραδίδωμι paradidomi

 

wam te konkretne nauki osobiście dostarczone

poch. słowa παραδίδωμι paradidomi – dostarczyć osobiście

(tak je) zachowujecie

Paweł pisze:

i jak dostarczyłem wam osobiście te konkrente osobiście dostarczone nauki, tak je zachowujecie.

Mamy wyraźnie do czynienia z redundancją (nadmiarem) informacji, której celem jest wskazanie na jedyny wiarygodny kanał Bożej nauki jakim byli Apostołowie (por. 2 Piotra 3:2; Judy 1:17; 2 Tes 2:15). Nacisk absolutnie nie jest położony na formę nauki lecz na kanał. Jednocześnie z samej frazy nie wynika nic na temat substancji wcześniej przekazanej nauki (będzie o tym świadczył kontekst Listu).

O czym nas to wszystko informuje? Że w umyśle Pawła z całą pewnością nie zaświtała myśl o niejawnym depozycie wiary ukrytym w ustnej formie. On po prostu odniósł się do jego osobistego i wcześniejszego nauczania Koryntian prawd Bożych.
.


Struktura logiczna

Nawet średnio zorientowany student Pisma jest w stanie zauważyć, że czytając całość Listu nigdzi nie można się doszukać zaleceń dotyczących transmisji tajemnej ustnej Tradycji, nie ma nawet wzmianki o jej rzekomej substancji a całe dzieło jest czystą spisaną nauką Słowa Bożego.
.

Nic o transmisji

Po pierwsze we fragmencie istnieje konstrukcja logiczna, która wskazuje na dokładne zachowywanie ustnych nauk zgodną z autorską intencją, wcześniej osobiście przekazaną przez Apostoła. Argumentem Pawła nie jest zachęta do dalszego przekazywania zasłyszanej nauki (jak to ma miejsce np. w 2 Tym. 2:2) lecz pochwała za jej właściwe praktykowanie. Nie może zatem tu być mowa o Tradycji, która w swojej naturzy powinna być dalej przekazywana.
.

Nauka a nie tradycja

Po drugie wymuszony przez rzymskich teologów kontekst słowa παράδοσις paradosis rozumianego jako przekazaną Tradycję jest nielogiczny. Jest tak ponieważ tradycja (ustna lub spisana) posiada pewne konkretne cechy:

a. to treści kulturowe (obyczaje, poglądy, wierzenia, sposoby myślenia i zachowania, normy społeczne itp.) przekazywane z pokolenia na pokolenie
.

b. uznane przez daną zbiorowość za doniosłe dla jej współczesności i przyszłości

O ile wiedza posiadana wcześniej przez Koryntian była przez członków zboru praktykowana i uznana za istotną (spełnienie kryteriów zawartych w pkt. b.) o tyle nie jest możłiwym, aby Paweł przekazał tradycję ponieważ on sam nie zaczerpnął swojej teologii od osób trzecich lecz od samego Boga (kryterium pkt. a. niespełnione).

Gal. 1:11-12 11.A oznajmiam wam, bracia, że głoszona przeze mnie ewangelia nie jest według człowieka. 12. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się jej od człowieka, ale przez objawienie Jezusa Chrystusa.

.

Substancja nauki

Po trzecie nic logicznie nie wskazuje na Tradycję rozumianą jako naukę wykraczającą poza depozyt wiary zawarty w Piśmie, jak ma to miejsce np. we fragmentach:

W każdym przypadku odniesienia się do tradycji przekazywanej przez ludzi mamy do czynienia z kwalifikatorem (ludzka, wasza, starszych) występującym obok słowa tradycja (παράδοσις). Pismo nigdzie nie wspomina o tradycji Mojżesza, proroków, lewitów czy też kapłanów, a to ponieważ wszyscy oni mieli za zadanie przekazywać wyłącznie objawione a potem spisane Słowo Boże:

a. Mojżesz – przekazał Słowo, które zostało spisane (Pięcioksiąg czyli Prawo), 2 Mojż. 7:1-2; 24:4, – żadna dodatkowa ustna tradycja nie została przekazana
.
b. Prorocy – przekazują Słowo będące uzupełnieniem Prawa, które następnie jest spisane (Mniejsi i więksi prorocy Starego Testamentu), Jozue 24:26; Jer. 30:2; Izaj. 30:8; Hab. 2:2; Hiob 19:23; Dan. 12:4 – żadna dodatkowa ustna tradycja nie została przekazana
.
c. Kapłani – mieli nakazane przekazywać wyłącznie spisane Słowo (Tora czyli Prawo i Proroków), Mal. 2:7 a nie żadną ustną tradycję
.
d. Lewici – przekazują wyłącznie spisane Słowo, 5 Mojż. 33:1-10 a nie żadną ustną tradycję.

e. Jezus PanLogos – stwórca wszechrzeczy, będący wcielonym Bogiem posiadał w czasie ziemskiej pielgrzymki całą możliwą wiedzę, W którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania (Kol. 2:3). Bóg przemówił do ludu przez Syna W tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez swego Syna (Hebr. 1:2).  Chrystus oznajmił swoim uczniom absolutnie wszystko co niezbędne do wiary i praktyki, Gdy on przyjdzie, oznajmi nam wszystko.(Jan 4:25).

f. Apostołowie, którzy słyszeli wszystkie słowa Jezusa przekazali całą wiedzę jaką od Niego otrzymali a którą przypominał im Duch Święty: Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, on nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.(Jan 14:26) Jakże my ujdziemy, jeśli zaniedbamy tak wielkie zbawienie, które było głoszone na początku przez Pana, a potwierdzone nam przez tych, którzy go słyszeli? (Hebr. 2:3)

Nie ma ani jednej wzmianki w spisanym Słowie Bożym, która mogłaby sugerować, że Jezus głosił tajemną i sekretną wiedzę, która nie została spisana a która umożliwiałaby właściwą interpretację Pisma. I choć katoliccy apologeci mogą powołać się na fragment Jana, gdzie mowa o wielu innych rzeczach, które nie zostały spisane a których dokonał Jezus to

a. mowa o czynach, nie nauce, lecz gdyby ten argument był niewystarczający to
.
b. słowo inne to greckie ἄλλος allos inny tego samego rodzaju chodzi czyny tego samego rodzaju, jakie zostały przedstawione na kartach spisanego Słowa. Było ich po prostu więcej, lecz nie różniły się jakościowo

Jan 21:25 Jest też jeszcze wiele innych (ἄλλα alla) rzeczy, których dokonał Jezus, które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, sądzę, że i cały świat nie mógłby pomieścić ksiąg, które byłyby napisane. Amen.

.

Konkluzje

Z całą pewnością przykuwa uwagę fakt, że ani gramatyka ani konstrukcja logiczna nie ustanawiają tu zasady dalszego przekazywania ustnej tradycji. Paweł po prostu odnosi się do wcześniej przekazanych nauk, które nie są ządną tradycją. Koryntianie usłyszeli od Pawła nauki zgodne z Pismem Świętym lecz niebędące jego uzupełnieniem. Jakie to były nauki? Dowiemy się tego z analizy kontekstu listu.
.


Substancja nauki Pawła w ujęciu kontekstualnym

Apostoł wspomniał, że odnosi się do pewnych i konkretnych nauk (τὰς παραδόσεις tas paradoseiste konkretne nauki). Aby zrozumieć o jakich naukach wcześniej ustnie przekazanych wspomina Paweł wystarczy przeczytać uważnie pierwsze 10 rozdziałów Listu. I co ciekawe nauki te zostają przez niego zaraz rozwinięte i uzupełnione (zatem pada mit jakoby ustna Tradycja służyła do wyjaśnienia znaczenia Pisma). Zobaczmy co mówi Pismo o naukach Pawła wcześniej zasłyszanych przez Koryntian w roku anno domini 53:
,.

Chrystus ukrzyżowany

1 Kor. 2:1-2 1. I ja, bracia, gdy do was przyszedłem, nie przybyłem z wzniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boga. 2. Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego.

Czy Paweł głosił Tradycję umożiwiającą właściwą interpretację Pisma zaopatrując Koryntian w rzekomą formalną wystarczalność czy też może raczej głosił Ewangelię zaopatrując w materialną wystarczalność? Chrystus i to ukrzyżowany jest samym sercem Ewangelii.
.

Duchowe mleko

1 Kor. 3:1-3 1. I ja, bracia, nie mogłem do was mówić jak do ludzi duchowych, ale jak do cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie. 2. Karmiłem was mlekiem, a nie stałym pokarmem, bo jeszcze nie mogliście go przyjąć, a nawet teraz jeszcze nie możecie; 3. Gdyż jeszcze jesteście cieleśni.

Czy Apostoł wtłaczał tajemną Tradycję ustną umożliwiającą interpretację Pisma czy też raczej głosił podstawy wiary chrześcijańskiej? Chwilę później czytamy:  Według łaski Boga, która została mi dana, jak mądry budowniczy położyłem fundament, (wers 10) O czym tu mowa? Oczywiście o Ewangelii Chrystusa. Fundament zostaje zdefiniowany wers później: Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony, którym jest Jezus Chrystus. (wers 11). Jest zatem absurdem twierdzenie, że cieleśni Koryntianie zostali ewangelizowani przez naukę o rzekomej Tradycji umożliwiającej właściwą interpretację Pisma.
.

Tajemnice Boga

1 Kor. 4:1 Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga.

Wreszcie jakiś postęp, powiedzą być może papiści. Fragment ten może pozornie wskazywać na istnienie rzeczy tajemnych, którymi Paweł dysponował nie ujawniając ich pisemnie. Nic bardziej mylnego. Według Pisma Paweł nauczał pogan mieszkających w Koryncie następujących tajemnic:

a. Pierwsza tajemnica: Izrael zostaje zatwardzony po to, aby poganie mogli być zbawieni

Rzym 11:25 Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy (μυστηρίου musterion) – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zatwardziałość po części przyszła na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan.

b. Druga tajemnica: Już nie tylko Żydzi ale i poganie mają dostęp do wiary

Rzym. 16:25 25 A temu, który was może utwierdzić według mojej ewangelii i głoszenia Jezusa Chrystusa, według objawienia tajemnicy (μυστηρίου musterion) od wieków okrytej milczeniem; 26 Lecz teraz objawionej i przez Pisma proroków według postanowienia wiecznego Boga oznajmionej wszystkim narodom, by przywieść je do posłuszeństwa wierze;

c. Trzecia tajemnica: Chrystus został ukrzyżowany za grzechy zbawionych

1 Kor. 2:1-2 2 I ja, bracia, gdy do was przyszedłem, nie przybyłem z wzniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo (μυστηρίου musterion) Boga. 2 Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego.

d. Czwarta tajemnica: Żydzi i poganie tworzą teraz jedną społeczność w Chrystusie

Efez. 1:9-10 9 Oznajmiając nam tajemnicę (μυστηρίου musterion) swojej woli, według swego upodobania, które sam w sobie postanowił; 10 Aby w zarządzeniu pełni czasów wszystko zebrał w jedno w Chrystusie, i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

Efez. 3:3-6 Że przez objawienie została mi oznajmiona tajemnica (μυστηρίου musterion) jak to wam przedtem krótko napisałem. 4 Dlatego czytając to, możecie zrozumieć moje poznanie tajemnicy (μυστηρίῳ musterio), Chrystusa; 5 Która w innych wiekach nie była znana synom ludzkim, jak teraz została objawiona jego świętym apostołom i prorokom przez Ducha; 6 Mianowicie, że poganie są współdziedzicami i członkami tego samego ciała, i współuczestnikami jego obietnicy w Chrystusie przez ewangelię.

e. Piąta tajemnica: Chrystus jest wcielonym Bogiem, który wypełnił misję zbawienia wybranych tak Żydów jak i pogan

1 Tym. 3:16 A bez wątpienia wielka jest tajemnica (μυστηρίου musterion) pobożności: Bóg objawiony został w ciele, usprawiedliwiony w Duchu, widziany był przez anioły, głoszony był poganom, uwierzono mu na świecie, wzięty został w górę do chwały.

Odrzucenie części Izraela, włączenie pogan, ofiara krzyżowa Chrystusa, zbawienie przez wiarę, Boże wcielenie, wszystkie powyższe tajemnice odnoszą się do nauki jaką znajdziemy w Spisanym Słowie Bożym, i w rzeczywistośći żadna z nich nie dotyczy ustnie przekazanej Tradycji umożliwiającej właściwą interpretację Pisma.
.

Grzech, sprawiedliwość i sąd

Trzy powyższe są kolejnymi elementami przekazanej Koryntianom nauki, która jednocześnie znajduje się na kartach Pisma Świętego. Jest to tym bardziej istotne gdy zobaczymy, że to co wcześniej Apostoł powiedział teraz przypomina w formie pisemnej. Swoje wypowiedzi przedstawia w formie pytań retorycznych czy nie wiecie, co wskazuje, że czytelnik doskonale znał odpowiedź (zatem tego właśnie dotyczyła wcześniejsza ustna nauka)

  • Grzech:
    Czyż nie wiecie, że ten, kto się łączy z nierządnicą, jest z nią jednym ciałem? 1 Kor. 6:16
    .
  • Sprawiedliwość:
    Czyż nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? 1 Kor: 6:15
    Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i nie należycie do samych siebie 1 Kor. 6:19
    .
  • Sąd:
    Czy nie wiecie, że święci będą sądzić świat? Czy nie wiecie, że będziemy sądzić aniołów? 1 Kor. 6:2-3

Paweł prowadzony przez Ducha Świętego wykonał dokładnie Jego dzieło, ponieważ Duch Święty przekonuje o grzechu, sprawiedliwości i sądzie (Jan 16:8) zatem Apostoł nie przekazał ustnej Tradycji umożliwiającej właściwą interpretację Pisma lecz samą naukę Pisma.
.


Argumenty dodatkowe

Kiedy już argumenty bezpośrednie zostały rozpatrzone warto zwrócić na domyśłne dowody, które również podważają niewiarygodną teorię papistów dotyczącą istnienia depozytu wiary istniejącego w rzekomej ustnie przekazanej apostolskiej Tradycji.
.

Skleroza Koryntian

Jak to bywa z ustnymi naukami bywają one często zapominane, podlegają również zanieczyszczeniu. Zaleceniem Pawła jest trzymanie się nie ustnej Tradycji lecz Spisanego Słowa Bożego. I Apostoł potwierdził, że wszystkie ustnie przekazane przez niego nauki wynikały bezpośrednio lub pośrednio ze Spisanego Słowa Bożego.

1 Kor. 4:4 To wszystko zaś, bracia, odniosłem do samego siebie i do Apollosa ze względu na was, abyście się nauczyli na naszym przykładzie nie wykraczać ponad to, co jest napisane, żeby jeden nie pysznił się drugim przeciw innemu.

Jeśli jednak ktoś podniósłby argument, że prawda o połączeniu w jednym Kościele Żydów i pogan nie była wcześniej objawiona jest na to prosta odpowiedź: Jezus ją objawił w przypowieści o ziarnku gorczycy, gdzie ptaki odpowiadają właśnie za pogan, drzewo zaś za korzeń, jakim był naród żydowski (por. Mat. 13:31-32; Ezech. 17:23; 31:6; Dan. 4:21). Tak więc nie jest to jakaś ustna tajemnica przekazywana z pokolenia na pokolenie lecz wyjaśnienie znaczenia słów Starego Testamentu przez Jezusa, które to wyjaśnienie zostało zapisane na kartach Nowego Testamentu. Mowa o Spisanym Słowie Bożym będącym swoim własnym wyjaśnieniem (Sola Scriptura), nie o ustnej Tradycji.

Aby jednak ustna nauka oparta o Spisane Słowo Boże nie została zapomniana Apostoł wysyła Tymoteusza w celu przypomnienia doktryny (a nie rzekomej ustnej Tradycji umożliwiającej interpretację Pisma).

1 Kor. 4:17 Dlatego to posłałem do was Tymoteusza, który jest moim umiłowanym synem i wiernym w Panu. On wam przypomni moje drogi w Chrystusie, jak nauczam wszędzie, w każdym kościele.

.

Formalna wystarczalność Pisma

Apostoł wskazał tym samym na Spisane Słowo Boże jako jedyne źródło formalnej wystarczalności. Warunkiem zrozumienia Pisma czyli jego właściwej interpretacji

  • nie jest znajomość Pisma oraz ustnie przekazanej Tradycji
    .
  • lecz znajomość Pisma oraz bycie odrodzonym przez Ducha człowiekiem

2 Tym. 3:16 16. Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; (materialna wystarczalność) 17. Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany (formalna wystarczalność)

Oczywistym jest, że znajomość Pisma uzależniona jest od właściwego jego rozkładania (2 Tym. 2:15) jednak już sam fakt potrzeby dynamicznego rozkłania Słowa eliminuje statyczną (bo przecież raz na zawsze ustalającą znaczenie danego fragmentu) Tradycję.

Słowo Boga jest żywe co widać na przykładzie całego 1 Listu do Koryntian. Nie ma w nim mowy o rzekomej Tradycji, która miałaby interpretować naukę płynącą z Pisma, jest dokładnie odwrotnie, Paweł w liście uzupełnia poprzednie nauczanie o

– nowe nauczanie
– oraz właściwą interpretację wcześniejszych, ustnie przekazanych nauk

Pada zatem tutaj argument papistów twierdzący, że Tradycja jaką Paweł rzekomo przekazał Koryntianom stanowiła wykładnię nauki Pisma bądź jej uzupełnienie. Jest dokładnie odwrotnie. To co Paweł napisał uzupełnia to, co wcześniej powiedział. Przykładowo powtarzalne użycie frazy „nie chcę abyście nie wiedzieli”  (por. 1 Kor. 10:1, 12:1 ) rozpoczyna uzupełnienie nauki wcześniej przekazanej ustnie przez Pawła, a która ewidentnie ma swoje podstawy w Księgach Starego Testamentu.
.

Test eisegezy

Zgodnie ze słowami Patricka Madrida rolą ustnie przekazywanej Tradycji zachowanej w kościele rzymskim jest umożliwienie właściwej interpretacji Pisma. Wczytanie tej ludzkiej doktryny do omawianego fragmentu rodzi szereg sprzecznych implikacji

2. A chwalę (Ἐπαινῶ δὲ eapimo de) was, bracia, za to, że we wszystkim o mnie pamiętacie i zachowujecie ustną Tradycję umożliwiającą właściwą interpretację Pisma tak, jak ją wam przekazałem.

3. Lecz chcę (Θέλω δὲ thelo de), żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg.

  • Spójnik δέ de posiada dwa użycia: 1. łączny (tak został użyty w wersie 2.) i słabo przeciwstawny – z drugiej strony – (użycie w wersie 3.)
    .
  • Wersy 2 i 3 rozpoczynają się frazami, gdzie użyty zostaje spójnik δέ de, tworząc tym samym dwie przeciwstawne klauzule (z jednej strony…. jednak z drugiej strony…)
    .
  • Z jednej strony Apostoł chwali Koryntian za zachowywanie nauki wcześniej ustnie przekazanej, z drugiej strony jednkaże naukę tę uzupełnia i precyzuje pisemnie

Logika jego wypowiedzi jest następująca

Z jednej strony chwalę was za to, że zachowujecie ustną Tradycję umożliwiającą właściwą interpretację Pisma, jednak z drugiej strony nic wam to nie dało i muszę waszą wiedzę uzupełnić pisemnie abyście właściwie Pismo rozumieli.

Konkluzja: Apostoł zaprzecza sam sobie ponieważ jeśli rzekoma ustna Tradycja umożliwia właściwą interpretację Pisma, to Koryntianie stosując te tajemne sztuki interpretacji, powinni doskonale z wcześniejszych Pism wiedzieć że

a. Głową kobiety jest mężczyzna, por. 1 Mojż. 3:16 – Bóg wskazuje na panowanie mężczyzny nad kobietą
.
b. Głową mężczyzny jest Chrystus, por. Psalm 110:1 – Psalmista nazywa Syna Bożego swoim Panem
.
c. Głową Chrystusa jest Bóg Ojciec, por. Izaj. 52:3 – Syn Boży nazwany Sługą Ojca

I tu niestety wychodzi na jaw, że Koryntianie nie posiadali żadnej ustnej Tradycji umożliwiającej właściwą interpretację Pisma, gdyby tak było do nauki zawartej w wersie 3 doszliby na podstawie Ksiąg Starego Testamentu poprzez odpowiednią ich interpretację.
.

Tradycja a kłótnie i podziały

Wiemy doskonale, że Rzym szczyci się jednością, która, według nich, spowodowana jest jedyną właściwą i niepodważalną interpretacją Pisma, która wynika właśnie z tajemnej ustnej Tradycji. Zatem to niepodważalna Tradycja sprawia jedność wśród rzymskich katolików. W związku z tym logicznym jest założenie, że jeśli 1 Kor. 11:2 odnosi się do Tradycji ustnie przekazanej umożliwiającej właściwą interpretację Pisma to efektem tego powinno być co? Stabilizacja i jedność w zborze. Rzeczywistość społeczności w Koryncie była jednak, delikatnie mówiąc, daleka od tego stanu.

1 Kor. 1:10-12 10. Proszę więc was, bracia, przez imię naszego Pana Jezusa Chrystusa, żebyście wszyscy to samo mówili i żeby nie było wśród was rozłamów (σχίσματα  schismata – schizmy, rozdarcia, niezgody), ale abyście byli zespoleni jednakowym umysłem i jednakowym zdaniem. 11. Doniesiono mi bowiem o was, moi bracia, przez domowników Chloe, że są wśród was spory (ἔριδες erides – kłótnie, debaty). 12. Mówię to dlatego, że każdy z was twierdzi: Ja jestem Pawła, ja Apollosa, ja Kefasa, a ja Chrystusa.

Co cechowało zbór w Koryncie?

  • powodująca niezgody i podziały schizma ze względów doktrynalnych (brak wspólnego zdania i umysłu – synonim doktryny, por. 1 Kor. 2:16 Ale my mamy umysł Chrystusa.), którego najwyraźniej Koryntianom brakowało (por. 1 Kor. 2:14)
    .
  • spory, debaty i kłótnie natury eklezjalnej prowadzące do frakcji (por. 1 Kor.. 11:12; 19)

I co najciekawsze Koryntianom brakowało tej jedności przez grubo 40 lat, o czym czytamy w historii Kościoła. Klemens Rzymski pragnął położyć kres wiecznym zatargom w Koryncie, pisze on w 90 roku A.D. o kłótniach, obmowach i niezgodzie jakie ciągle miały tam miejsce

List Klemensa z Rzymu do Koryntian
Rozdział 30
.
(3) Zbliżmy się zatem do tych, którym łaska jest dana przez Boga. Przyodziejmy się w zgodę, będąc pokornego umysłu i temperamentu, trzymając się z dala od wszelkiej obmowy i złego mówienia, będąc usprawiedliwieni (zrehabilitowani) przez czyny a nie przez słowa.

Gdyby Koryntianie byli kościołem należącym do struktur KRK, który chlubi się jednością i jednolitą doktryną (choć  eklektyczną czyli sprzeczną w wielu miejscach), skąd kłótnie i podziały? To oczywiste, był to żywy kościół Chrystusa, atakowany przez diabła od środka, ludzie ci opierali się wyłącznie o spisane Słowo Boże, które było różnie rozumiane i nie posiadali rzekomej ustnej Tradycji pozostawionej tam przez Apostołów, a która miałaby rzekomo umożliwiać im właściwą i bezbłędną interpretację Pisma.

Nauka Rzymu to czysta herezja o podłożu gnostyckim.
.


Prostota i złożoność Pisma

Owszem, istnieją w Słowie Bożym fragmenty odnoszące się do trudności interpretacji Pisma. Jednym z najbardziej popularnych jest oczywiście tekst Piotra, gdzie czytamy:

2 Piotra 3:16-17 16. Są w nich [Pismach] pewne rzeczy trudne do zrozumienia, które, podobnie jak inne Pisma, ludzie niedouczeni i nieutwierdzeni przekręcają ku swemu własnemu zatraceniu 17. Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, miejcie się na baczności, abyście nie byli zwiedzeni przez błąd bezbożników i nie wypadli z waszej stałości.

Trudne rzeczy do zrozumienia są dla bezbożników a nie ludzi pobożnych. Chodzi zatem o niewierzących i samozwiedzionych, nominalnych chrześcijan, dzieci diabła, które niefortunnie zostały połączone z dziećmi Bożymi wspólnotą nazwy „chrześcijanie”. Oni to próbują rozkładać Słowo Boże lecz mają oni dwie podstawowe cechy:

1. Są niedouczeni – czynią to w oderwaniu od zasad hermeneutyki: – dosłowności – historycznej – gramatycznej – syntezy – praktycznej
.
2. Są nieutwierdzeni – nie posiadają prowadzenia Bożego, por. Rzym. 16:25-27; Efez. 1:17-18

Z drugiej strony jeśli dwa powyższe punkty są rzeczywiste w życiu człowieka rozkładającego Pismo, staje się ono proste tak w interpretacji jak i zrozumieniu

Psalm 19:7 Prawo PANA jest doskonałe, nawracające duszę; świadectwo PANA pewne, dające mądrość prostemu.
.
Psalm 119:130 Początek twoich słów oświeca i daje rozum prostym
.
Mat. 11:25 W tym czasie Jezus powiedział: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te sprawy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom.

Skąd zatem podziały doktrynalne wśród ewangelikalnych chrześcijan? Jeden z największych apologetów protestantyzmu zwrócił uwagę, że wynikają one z odejścia od zasady Sola Scriptura, a nie z odrzucenia Tradycji Rzymu.

Większość podziałów istniejących wśród ewangelików nie wynikają z zasady Sola Scritpura. Wynikają one z braku praktykowania Sola Scriptura, z powodu dopuszczenia autorytetów, które stoją ponad Pismem. Podążanie za tradycjami i tak dalej. Zatem to nie z powodu zasady Sola Scriptura mamy podziały. Raczej pomimo niej, z powodu jej ignorowania i niestosowania jej. To typowy argument, który jest bezsensowny. – James White, źródło

.


Patrystyka

Zwróćmy się teraz do wypowiedzi Ojców Kościoła. Pierwszą z nich będzie błędna doktryna Ireneusza, co podważa bezbłędność dzieł patrystycznych (a to one stanowią rzekomą ustnie przekazaną Tradycję apostolską). Drugą zaś negatywny stosunek Tertuliana do ustnej tradycji jako takiej, co potwierdza zasadę Sola Scriptura.
.

Błąd Ireneusza a ustna tradycja apostolska

Ireneusz (130 – † 202 a.d.) biskup Lyonu był uczniem Polikarpa męczennika, ten zaś był osobistym uczniem Jana Apostoła. Twierdził on stanowczo, że otrzymał ustną Tradycję pochodzącą od Jana, według której Jezus zmarł w wieku lat 50 (więcej w temacie tutaj), co stanowi jawne zaprzeczenie nauki Pisma (Chrystus rozpoczął służbę w wieku lat około 30 (por. Łuk. 3:23), został ukrzyżowany po trzech i pół roku (źródło). Powołał się na rzekomą apostolską tradycję aby dowieść swojej tezy w sporze z gnostycką grupą Walentynian. Ireneusz przeciwstawiał walentyńskiej teorii bezcielesności Chrystusa teorię rekapitulacji, według której Chrystus streszcza/podsumowuje/rekapituluje w Sobie wszystkie etapy ludzkiego życia oraz doświadczenia towarzyszące tym etapom (zatem musiał przejść przez etap niemowlęcy, dziecięcy, dojrzewania, młodości, siły wieku i starości).

Przeciw herezjom, 2:22:5

Teraz, to że pierwszy etap wczesnego życia obejmuje trzydzieści lat, i że rozciąga się on do czterdziestu lat, każdy przyzna; ale od czterdziestego i pięćdziesiątego roku życia człowiek zaczyna słabnąć, stając się osobą w podeszłym wieku, co także dotyczyło naszego Pana, który nadal wtedy wypełniał urząd Nauczyciela, jak poświadczają Ewangelie i wszyscy starsi; Ci którzy byli obecni w Azji z Janem, uczniem Pana, [potwierdzając], że Jan przekazał im te informacje.

Ireneusz, prawowierny i ortodoksyjny Ojciec Kościoła,

  • błędnie zinterpretował Pismo
    .
  • powołał się na ustną Tradycję Apostolską, również błędną

Konkluzja: NIe istnieje nic takieko jak ustna Tradycja Apostolska umożliwiająca bezbłędną interpretację Pisma
.

Tertuliana krytyka rzymskiego katolicyzmu

Tertulian z Kartaginy (160 – † 240 a.d.) obalając nauki tych samych Walentynian, fałszywych nauczycieli swoich czasów, którzy twierdzili, że Apostołowie mają dwie różne nauki (brzmi znajomo?), jedną powszechną i znaną wszystkim oraz drugą, tajną doktrynę, znaną tylko przez niewielu, napisał:

„Ale tutaj, jak powiedzieliśmy wcześniej, to samo szaleństwo w ich dopuszczaniu do myśli, że o ile Apostołowie wiedzieli wszystko i nie głosili żadnych doktryn, które zaprzeczałyby sobie nawzajem, to jednocześnie twierdzili z naciskiem, że Apostołowie nie ujawnili wszystkiego wszyskim ludziom, ponieważ niektóre rzeczy głosili otwarcie na cały świat, podczas gdy inne ujawnili tylko w tajemnicy niewielu osobom, [twierdzili tak] ponieważ Paweł skierował to wyrażenie do Tymoteusza, Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono (1 Tym. 6:20)

O jaki tajny depozyt wiary chodziło Tertulianowi? Posłuchajmy go ponownie:

„Czy to aż takie tajne, aby rzekomo scharakteryzować nową doktrynę? Czy jest to część tego nakazu, o którym mówi: Ten nakaz daję tobie, synu Tymoteuszu (1 Tym. 1:18), a także to przykazanie, o którym mówi:  Nakazuję ci przed Bogiem, który ożywia wszystko, i przed Chrystusem Jezusem, który złożył dobre wyznanie przed Poncjuszem Piłatem;  Abyś zachował to przykazanie (1 Tym. 6:13-14)? Co to za przykazanie i jaki jest ten nakaz? Z poprzdzającego i następującego kontekstu będzie jasne, że nie ma tajemniczej podpowiedzi, [rzekomo] zasugerowanej mrocznie w tym wyrażeniu o jakiejś daleko idącej doktrynie, ale że udzielane jest ostrzeżenie przeciwko otrzymywaniu jakiejkolwiek innej doktryny niż ta, o której Tymoteusz słyszał osobiście. Tak więc Tertulian mówi: nie, to nie jest tajna doktryna, to nie jest jakaś ustna tradycja, która zawiera jakieś inne objawienie niż to, co mamy w Piśmie Świętym.”

Tertulian odrzucał istnienie jakiejkolwiek ustnej Tradycji umożliwiającej właściwą interpretację Pisma. Do czasu wstąpienia do sekty montanistów (proto-zielonoświątkowcy, więcej w artykule Irenaeus i Tertulian a montanizm) był on prawowiernym chrześcijaninem oddanym zasadzie Sola Scriptura.
.


Wnioski

Pierwszy List do Koryntian nie zawiera odniesienia do Tradycji, która nie wypływa z Pisma, za to jest rzekomą pozabiblijną nauką umożliwiającą właściwą wykładnie spisanego Słowa. Wers 2 rozdziału 11 o niczym takim nie mówi, co zostało wykazane na podstawie gramatyki, struktury logicznej oraz kontekstu Listu. Nigdzue też nie możemy znaleźć choćby cienia informacji jakoby ustnie przekazana Tradycja miała nadrzędne czy też równorzędne znaczenie względem Pisma.

Wszystko to są wyssane z palca konfabulacje Rzymu, które nadają mu autorytet nieomylnego kościoła rzekomo prowadzonego w szczególny sposób przez Boga dzięki tajemniczej ustnie przekazanej Tradycji, której nie posiada nikt inny. Żaden fragment Pisma Świętego nie wspomina o podobnym procederze. W rzeczywistości cała nadzieja chrześcijan oparta jest wyłącznie na Piśmie i tylko Piśmie

Rzym. 15:4 Wszystko bowiem, co przedtem napisano, ku naszej nauce napisano, abyśmy przez cierpliwość i pociechę z Pism mieli nadzieję.

Rzym powtórzył błąd Izraela. Uprowadzenie Żydów do babilonu daje początek rabinistycznym tradycjom i ustnej tradycji, która prowadzi judaizm w bezmiar odstępstwa i wypaczenia. Żydzi pozbawieni państwa i Świątyni musieli na nowo zinterpretować Pięcioksiąg Mojżesza, utworzyli nienaruszalne Tradycje wyjaśniające znaczenie Tory, utworzyli

Midrasz– interpretacje i komentarze do Tory oraz
Talmud – składający się z dwóch części:

a. Miszny – spisanej ustnej tradycji
.
b. Gemary – komponentu Talmudu zawierającego rabiniczne analizy i komentarze do Miszny

Izrael odpadł od Boga gdy ustanowił sobie ustną ludzką tradycję oraz nienaruszalne interpretacje Słowa Bożego.

Rzym poszedł tą samą drogą. Po odejściu Apostołów powstało wiele pism patrystycznych, bardziej lub mniej trafnie interpretujących Słowo. Są to z natury dzieła pomocne lecz nie natchnione i z tej racji nie tylko mogą ale i zawierają błędy. Patrystyka jest dziełem ludzkim, któremu towarzyszyło nie objawienie lecz oświecenie Ducha Świętego, zaś uznanie jej za fundament wiary równy lub też nawet nadrzędny w stosunku do Pisma sprawia, że budynek jaki na niej powstaje będzie krzywy. A ponieważ z założenia raz ogłoszonej przez pontiffa-antychrysta interpretacji Pisma nie wolno zmieniać, budynek ten będzie coraz bardziej oddstawał od pionu. Zaprawdę obecnie KRK ze względu na heretyckie doktryny nie jest kościołem Chrystusa. Rzym stwierdził, że ma autorytet

– definiowania co jest Pismem,
ustanawiania kanon Pisma,
interpretowania Pisma bezbłędnie,
definiowania co jest Tradycją,
definiowania zasięgu Tradycji,
bezbłędnego interpretowania Tradycji

Ostatecznym autorytetem kościoła rzymskokatolickiego jest sam kościół rzymskokatolicki. Rzym prowadzi monolog z samym sobą.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email