Herezja dyspensacjonalizmu

Hebr. 8:7-13 .

7.  Gdyby bowiem to pierwsze było nienaganne, to nie szukano by miejsca na drugie.

8. Tymczasem, ganiąc ich, mówi: Oto nadchodzą dni, mówi Pan, gdy zawrę z domem Izraela i z domem Judy nowe przymierze.

9. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ująłem ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej. Ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, ja też przestałem o nich dbać, mówi Pan.

10. Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Dam moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach. I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.

11. I nikt nie będzie uczył swego bliźniego ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj Pana, bo wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich.

12. Będę bowiem łaskawy dla ich występków, a ich grzechów i nieprawości więcej nie wspomnę.

13. A gdy mówi „nowe”, uznaje pierwsze za przedawnione; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zaniku.

Jak odpowiedzieć dyspensacjonalistom, którzy wskazują na fakt, że Boże przymierze jest nazywane “nowym przymierzem” w odróżnieniu od przymierza starej dyspensacji, które nazywa się “starym”?

Należy rozumieć, że dyspensacjonaliści muszą dokonać rozdziału między przymierzem Boga z Izraelem w starej dyspensacji a Jego przymierzem z Jego ludem w nowej dyspensacji, kościołem zgromadzonym nie tylko z Żydów, ale także ze wszystkich narodów pogan. Szukają wsparcia w odmowie chrztu niemowląt.

Dyspensacjonaliści przyznają, że chrzest jest znakiem przymierza, ale zaprzeczają, że przymierze Boga z Abrahamem jest zasadniczo tym samym, co przymierze Boga ustanowione w nowej dyspensacji.

Oba przymierza mają różne znaki:

  • w starej dyspensacji przymierze miało za swój znak obrzezanie,
    .
  • a nowe przymierze ma za znak chrzest.

To pierwsze to „stare” przymierze; to drugie to „nowe” przymierze. Stąd według dyspensacjonalistów, chociaż nasieniem Abrahama, z którym zostało ustanowione stare przymierze, był naród izraelski, to nowe przymierze zawiera się tylko z wierzącymi. A niemowlęta nie mogą być wierzącymi. Nawet starotestamentowe obietnice przymierza dotyczyły tylko narodu izraelskiego; nowe przymierze ma różne obietnice — tak samo dzieje się z argumentem dyspensacjonalizmu.

Pytanie to, jest kluczowe w odniesieniu do całej herezji dyspensacjonalizmu. Czy słowa „stare” i „nowe” odnoszą się do zupełnie różnych przymierzy, niezwiązanych ze sobą i całkowicie różniących się od siebie? A może odnoszą się do tego samego przymierza?

Dyspensacjonaliści zawieszają swoje stanowisko na złamanym haku. Cały system dyspensacjonalizmu zależy od tego, czy Biblia mówi o dwóch fundamentalnie różniących się od siebie przymierzach.


Stary i nowy człowiek

Pismo jest przekręcone przez ich argumentację. To stwierdzenie wynika jasno z faktu, że Biblia używa słowa „nowe” nie tylko do opisania czegoś, co jest zupełnie inne od wszystkiego, ale także używa słowa „nowe” w znaczeniu „zmienione”. Od razu przychodzą na myśl dwa przykłady ze Słowa Bożego.

Pierwszym z nich jest użycie w Piśmie wyrażeń „stary człowiek” i „nowy człowiek”. Są to terminy użyte w Liście do Efezjan

Efez. 4:22-24 22. Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze; 23. I odnowić się w duchu waszego umysłu; 24. I przyoblec się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.

Biblia ma podobny fragment w Kolosan

Kol. 3:9-10 9. Nie okłamujcie się wzajemnie, skoro zrzuciliście z siebie starego człowieka z jego uczynkami; 10. A przyodzialiście się w nowego, który się odnawia w poznaniu na obraz tego, który go stworzył.

W tych fragmentach, które mówią o walce między ciałem a duchem w naszym codziennym życiu, znajdują się inne odniesienia do prawdy o starym i nowym człowieku. Mam na myśli takie Pisma jak Rzymian i Galacjan.

Rzym. 7:14-25 14. Gdyż wiemy, że prawo jest duchowe, ale ja jestem cielesny, zaprzedany grzechowi. 15. Tego bowiem, co robię, nie pochwalam, bo nie robię tego, co chcę, ale czego nienawidzę, to robię. 16. A jeśli robię to, czego nie chcę, zgadzam się z tym, że prawo jest dobre. 17. Teraz więc już nie ja to robię, ale grzech, który we mnie mieszka. 18. Gdyż wiem, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro, bo chęć jest we mnie, ale wykonać tego, co jest dobre, nie potrafię. 19. Nie czynię bowiem dobra, które chcę, ale zło, którego nie chcę, to czynię. 20. A jeśli robię to, czego nie chcę, już nie ja to robię, ale grzech, który we mnie mieszka. 21. Odkrywam więc w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, trzyma się mnie zło. 22. Mam bowiem upodobanie w prawie Bożym według wewnętrznego człowieka. 23. Lecz widzę inne prawo w moich członkach, walczące z prawem mego umysłu, które bierze mnie w niewolę prawa grzechu, które jest w moich członkach. 24. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci? 25. Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam umysłem służę prawu Bożemu, lecz ciałem prawu grzechu.

.

Gal. 5:17 Ciało bowiem pożąda na przekór Duchowi, a Duch na przekór ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.

Każdy wierzący ma w sobie życie Chrystusowe dzięki cudownemu Bożemu dziełu odrodzenia. To nowe życie nazywa się „nowym człowiekiem”. Ale jesteśmy nowym człowiekiem tylko w zasadzie. My również, będąc na tym świecie, posiadamy i jesteśmy „starym człowiekiem”. Stary człowiek jest tą deprawacją naszego ciała i duszy, która pozostaje w nas aż do śmierci lub chwalebnego powrotu Pana. Jestem zarówno starym, jak i nowym człowiekiem. Stary człowiek to ja, ale także (a zwłaszcza) nowy człowiek. Chociaż Pismo mówi o starym i nowym człowieku, ja pozostaję jedną osobą.

Postać motyla może nam w tym pomóc. Przed utkaniem poczwarki motyl jest brzydkim robakiem. A jednak wyłania się z kokonu jako piękny motyl. Robak i motyl to ten sam owad. W czasie przebywania w kokonie robak stopniowo przeobraża się w motyla.

Tak jest z nami. Jesteśmy brzydkimi, całkowicie zdeprawowanymi grzesznikami. Stopniowo, w ciągu naszego chrześcijańskiego życia, coraz bardziej przemieniamy się w chwalebnych świętych. Przez pewien czas jesteśmy niejako robakiem i motylem. Stajemy się pięknie udoskonalonymi świętymi dopiero wtedy, gdy w momencie uwielbienia wyjdziemy wreszcie z „kokonu” tego życia.

2 Kor. 3:18 Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana.

„Stary” i „nowy” można powiedzieć o tym samym robaku/motylu. „Stary człowiek” i „nowy człowiek”, w odniesieniu do odrodzonych wybranych, nie może odnosić się do dwóch różnych osób, podobnie jak stare i nowe przymierze nie odnoszą się do dwóch oddzielnych przymierzy.
.


Nowe Niebo i Nowa Ziemia

Drugim przykładem są odniesienia Pisma Świętego do nowych niebios i nowej ziemi. Przy przyjściu Chrystusa to obecne stworzenie, niebo jakie jest teraz i ta obecna ziemia, nie zostaną unicestwione. Zostaną przemienione, tak że nawet stworzenie będzie nowe — odnowione stworzenie zarówno nieba, jak i ziemi. Nowe stworzenie nie jest całkowicie nowym stworzeniem, całkowicie różnym od obecnego nieba i ziemi — chociaż jest nazwane „nowymi niebiosami” i „nową ziemią”.

Izaj. 65:17 Oto bowiem stworzę nowe niebiosa i nową ziemię i nie będą wspominane pierwsze rzeczy ani nie przyjdą na myśl.

.

Izaj. 66:22 Jak bowiem to nowe niebo i ta nowa ziemia, które ja uczynię, będą trwać przede mną, mówi PAN, tak będzie trwać wasze potomstwo i wasze imię.

.

2 Piotr 3:13  Lecz my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.

.

Obj. 21:1 Potem zobaczyłem nowe niebo i nową ziemię. Pierwsze niebo bowiem i pierwsza ziemia przeminęły i nie było już morza.

To obecne stworzenie jest tym samym stworzeniem, które zostanie przemienione i odnowione, kiedy Chrystus powróci na obłokach nieba.
.

Upadek Adama

Na początku Bóg stworzył zarówno niebo, jak i ziemię. Adam został uformowany jako głowa stworzenia. Adam zgrzeszył i diabeł przejął kontrolę nad ziemskim stworzeniem. Jego próba przejęcia nieba nie powiodła się i został wyrzucony z tego królestwa. Teraz koncentruje swoją uwagę na zostaniu jedynym władcą tego ziemskiego stworzenia. Czasami wydaje się, że jego próba się powiodła, ponieważ grzech staje się coraz większy, ponieważ przykazania Boże są coraz bardziej odrzucane i pogardzane w naszych czasach.
.

Wieczne postanowienie w Chrystusie

Chrystus umarł, aby odkupić to ziemskie i niebiańskie stworzenie, a także Jego Kościół. On stanie się Głową nad wszystkim — w nowym stworzeniu, w którym niebo i ziemia staną się jednym. To, że ziemia została stworzona na wzór niebios (umożliwiając naszemu Panu mówienie o królestwie nieba w przypowieściach zaczerpniętych z tego ziemskiego stworzenia) jest tymczasowym zarządzeniem, ponieważ zarówno niebo, jak i ziemia są dziełem Bożym.Jahwe widział, że wszystko, co uczynił, było „bardzo dobre”.

1 Mojż. 1:31 I Bóg widział wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre. I nastał wieczór i poranek, dzień szósty.

Oznacza to, że wszystko, co stworzył, doskonale odpowiadało Jego wiecznemu zamierzeniu w Chrystusie Jezusie.

Bóg nie pozwoli szatanowi ukraść Jego stworzenia. To sprawiłoby, że szatan wyglądałby na silniejszego od Boga i takiego, który mógłby przeszkodzić Mu w osiągnięciu Jego celu w Jego własnym stworzeniu. Kiedy bezbożni dojrzeją do sądu, a ostatni wybrani narodzą się i zostaną doprowadzeni do zbawczej wiary w Chrystusa, Bóg urzeczywistni swój cel, aby publicznie uczynić Chrystusa Głową całej ziemi i nieba, ponieważ są odkupione na Jego krzyżu.

Kol. 1:20  I żeby przez niego pojednał wszystko ze sobą, czyniąc pokój przez krew jego krzyża; przez niego, mówię, to, co jest na ziemi, jak i to, co jest w niebie.

.

Efez. 1:10  Aby w zarządzeniu pełni czasów wszystko zebrał w jedno w Chrystusie, i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

Obiecano nam nowe niebo i nową ziemię, w których zamieszka sprawiedliwość.

2 Piotra 3:13  Lecz my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.

Ale jedno i drugie nie będzie „nowe” w tym sensie, że stare niebo i stara ziemia zostaną unicestwione, bo wtedy dzieło Boga w „starym” niebie i na „starej” ziemi zakończyłoby się niepowodzeniem. Ale będzie „nowe”, ponieważ dzięki cudowi Bożej łaski, mądrości i wszechmocy niebo i ziemia zostaną uformowane ze starego stworzenia i uczynione bardziej chwalebnymi niż kiedykolwiek – jako wieczne mieszkanie Chrystusa i Jego Kościoła.

W pierwszym stworzeniu Adam był głową na ziemi, a szatan był potężnym aniołem w niebie. Oboje zgrzeszyli i upadli. Było to częścią wiecznego zamierzenia Jahwe i służy wcieleniu i krzyżowi jednorodzonego Syna, zapewniając zbawienie wybranego Kościoła ku chwale Bożej. Przy końcu tego wieku Chrystus objawi się jako Głowa nieba i ziemi, ale jest to „nowa” jedność, ponieważ powstała ze „starego”.
.

Potop

Ten sam cud miał miejsce w czasie powodzi. Świat przed potopem był pod przekleństwem i dojrzał do sądu. Świat po potopie znacząco różnił się od starego i wraz z nim Bóg ustanowił Swoje przymierze, którego znakiem była tęcza.

2 Piotr 3:4-7 4. I będą mówili: Co z obietnicą jego przyjścia? Bo odkąd zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak od początku stworzenia. 5. Tego bowiem umyślnie nie chcą wiedzieć, że niebiosa były od dawna i ziemia z wody, i w wodzie stanęła przez słowo Boże; 6. Przez które ówczesny świat, zalany wodą, zginął. 7. A obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi.

Jednak to był zasadniczo ten sam świat. Przymierze ze stworzeniem było przymierzem wiecznym i zostanie w pełni zrealizowane w nowych niebiosach i nowej ziemi.
.


Nowe stworzenie w Chrystusie

Będąc na ziemi, Jezus mógł powiedzieć Filipowi: „Kto mnie ujrzał, ujrzał Ojca” .

Jan. 14:9 Jezus mu odpowiedział: Tak długo jestem z wami, a nie poznałeś mnie, Filipie? Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca. Jak możesz mówić: Pokaż nam Ojca?

Później Chrystus umarł i został pochowany w ciele podobnym do naszego we wszystkim z wyjątkiem grzechu. Ale w niebie, w swojej wzniosłej ludzkiej naturze, jest jeszcze większym i wspanialszym objawieniem niewidzialnego Boga w Trójcy Jedynego. Kiedy nastąpi zmartwychwstanie naszych ciał, nie otrzymamy zupełnie innych ciał. Zostaniemy wzbudzeni w tych samych ciałach, które będą od teraz uwielbione. Nasze ciała staną się podobne do ciała Chrystusa.

Filip. 3:21 On przemieni nasze podłe ciało, aby było podobne do jego chwalebnego ciała, zgodnie ze skuteczną mocą, którą też może poddać sobie wszystko.

Dlaczego tak się dzieje, że całe stworzenie wzdycha i boleje w oczekiwaniu na swoje odkupienie?

Rzym. 8:19-22 19. Stworzenie bowiem z gorliwym wypatrywaniem oczekuje objawienia synów Bożych. 20. Gdyż stworzenie jest poddane marności, nie dobrowolnie, ale z powodu tego, który je poddał, w nadziei; 21. Że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli zniszczenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. 22. Wiemy bowiem, że całe stworzenie razem jęczy i razem cierpi w bólach rodzenia aż dotąd.

Czy to dlatego, że ma zostać unicestwione? Oczywiście nie. „Nowe” stworzenie w Chrystusie będzie odkupieniem „starego” stworzenia. To jest także nasza nadzieja i przedmiot naszej tęsknoty – my, którzy jesteśmy jeszcze w starym ciele tej śmierci z zaledwie małym początkiem nowego posłuszeństwa.

Rzym. 8:23-25 23. A nie tylko ono, ale i my, którzy mamy pierwsze plony Ducha, i my sami w sobie wzdychamy, oczekując usynowienia, odkupienia naszego ciała. 24. Nadzieją bowiem jesteśmy zbawieni. A nadzieja, którą się widzi, nie jest nadzieją, bo jakże ktoś może spodziewać się tego, co widzi? 25. Ale jeśli spodziewamy się tego, czego nie widzimy, to oczekujemy tego z cierpliwością.

Dzięki łasce Bożej trwamy w ufności, że zostaniemy przemienieni na podobieństwo naszego wspaniałego Zbawiciela.

1 Jan. 3:2-3 2. Umiłowani, teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Wiemy jednak, że gdy on się objawi, będziemy podobni do niego, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest. 3. A każdy, kto pokłada w nim tę nadzieję, oczyszcza się, jak i on jest czysty.

Będę doskonale przemieniony ze starego w nowego, ale zawsze pozostanę sobą.

Na podstawie: źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email

escort bayan muğla aydın escort bayan escort bayan çanakkale balıkesir escort bayan escort tekirdağ bayan escort bayan gebze escort bayan mersin buca escort bayan edirne escort bayan