Totalna Deprawacja

Rzym. 3:10-18 10. Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, ani jednego; 11. Nie ma rozumnego i nie ma nikogo, kto by szukał Boga. 12. Wszyscy zboczyli z drogi, razem stali się nieużyteczni, nie ma nikogo, kto by czynił dobro, nie ma ani jednego. 13. Grobem otwartym jest ich gardło, zdradzają swymi językami, jad żmij pod ich wargami. 14. Ich usta pełne są przeklinania i goryczy; 15. Ich nogi są szybkie do rozlewu krwi; 16. Zniszczenie i nędza na ich drogach; 17. A drogi pokoju nie poznali. 18. Nie ma bojaźni Bożej przed ich oczami.

W pierwszej części artykułu przedstawione zostały zgubne skutki grzechu. Choć ludzkość została stworzona bezgrzeszną (Kazn. 7:29) upadek Adama i Ewy spowodował wtargnięcie nieprawości w każdy aspekt naszego istnienia. Zepsucie jest całkowite nie co do stopnia (Bóg powstrzymuje przed całkowitym stoczeniem się w zło, por. Psalm 76:10) lecz co do rozciągłości (na wskroś przeszywa jestestwo każdego człowieka w każdym jego aspekcie, myśli, woli, zamiarów, czynów) co w konsekwencji całkowicie odcina od Bożej społeczności oraz możliwości odpowiedzenia Bogu na Jego wezwanie do upamiętania. (Jan 6:44; Rzym. 8:8-9).


Boża interwencja

Aby ta sytuacja uległa zmianie potrzebna jest Boża interwencja czyli narodzenie na nowo grzesznika i nie jest to zależne od samego człowieka lecz jedynie od Boga (w rzeczywistości dzieje się to wbrew ludzkiej woli, por. Jan 1:13; 3:5-6 Efez. 2:1-3; Tyt. 3:3-6; 1 Piotra 1:23). Stało się to możliwe dzieki zastępczej śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa (Rzym. 5:9; 6:4-5 1 Kor. 1:30; 1 Piotra 3:18), gdzie odkupienie przez przelanie niewinnej krwi Mesjasza umożliwiło uświęcenie wszystkich wybranych do zbawienia.

  • Pozycjonalne: przed Bogiem zbawieni są uświęceni całkowicie, z punktu widzenia Prawa jesteśmy nienaganni
    .
  • Progresywne: w czasie ziemskiej pielgrzymki w ogólnym rozrachunku widoczne są w zbawionych zmiany wewnętrznej natury

Najłatwiej wyobrazić to sobie jako rów wypełniony gnojówką, który niemiłosiernie cuchnie. To nasz stan naturalny. Lecz gdy na gnojowisko spadnie śnieg przykrywa go całkowicie na zewnątrz. To przypisana sprawiedliwość Chrystusa, uświęcenie pozycjonalne. Zaś w środku gnojówki rozpoczyna się proces oczyszczenia. Jest to uświęcenie progresywne będące dziełem Ducha Świętego.

Rozważmy oba aspekty
.


Uświęcenie pozycjonalne

Hebr. 10:12-14 12. Lecz ten, gdy złożył jedną ofiarę za grzechy na zawsze, zasiadł po prawicy Boga; 13. Oczekując odtąd, aż jego nieprzyjaciele będą położeni jako podnóżek pod jego stopy. 14. Jedną bowiem (γὰρ gar) ofiarą uczynił doskonałymi (τετελείωκεν teteleioken) na zawsze (διηνεκὲς dinekes) tych, którzy są uświęceni.

Autor Listu do Hebrajczyków wskazuje na kilka ważnych duchowych prawd dotyczących uświęcenia pozycjonalnego:

  • agentem sprawczym wszystkiego o czym mowa jest Bóg w Osobie Chrystusa
  • jest jedna i tylko jedna, niepowtarzalna ofiara Chrystusa
  • ofiara ta uświęca tych, co do których ma zastosowanie, zatem nie wszystkich
  • uświęcenie czyni podmiot doskonałymi jeszcze za życia
  • doskonałość ta jest ciągła, zatem nieutracalna (gr. διηνεκής dinekes odnosi się do kontynujacji, czegoś co trwa stale i jest jednocześnie stanem, który nie może ulec zmianie)

Co ciekawe wers 13 (będący cytatem Psalmu 110:1) do którego kieruje nas spójnik wynikowy γαρ gar intensyfikujący myśl wersu 14, informuje o tym, że Chrystus włada nad wszelkim stworzeniem a nieprzyjaciele Chrystusa zostaną położeni pod Jego stopy (to jest metaforyczne określenie panowania) każdy w swoim czasie.

Piotr używa cytatu z Psalmu 110:1 jako argumentu ewangelizacyjnego wobec tych ludzi, którzy byli bezpośrednimi mordercami Mesjasza (zatem wrogami). Ci zaraz się przerazili i nawrócili. (Dzieje 2:34-38).

Jeszcze bardziej interesującym jest fakt, że fraza Usiądź po mojej prawicy, aż położę twoich wrogów jako podnóżek pod twoje stopy zawsze występuje w natychmiastowo pojawiającym po niej kontekście udzielenia łaski i pokuty.

Psalm 110:2-3 2. Laskę twojej mocy pośle PAN z Syjonu, mówiąc: Panuj pośród twoich wrogów. 3. Twój lud będzie ochoczy w dniu twej potęgi, w ozdobie świętości i z łona jutrzenki; twoja jest rosa młodości
.
Dzieje 2:37-38 37. A słysząc to, przerazili się do głębi serca i zapytali Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy robić, mężowie bracia? 38.Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego.
,
Hebr. 10:14 Jedną bowiem (γὰρ gar) ofiarą uczynił doskonałymi (τετελείωκεν teteleioken) na zawsze (διηνεκὲς dinekes) tych, którzy są uświęceni.

To może oznaczać, iż Chrystus panuje nad swoimi wrogami dwojako.

a. tych, za których nie umarł na krzyżu położy pod swoimi stopami na sądzie ostatecznym, zaś w królestwie milenijnym będzie fizycznie panował pomiędzy wrogami

b. innych zaś, zbawionych, kładzie pod swoimi stopami w taki sposób, że przemienia ich status z wrogiego na duchowo doskonały (gr. τελειόω teleiouczynić doskonałym, osiągnąć oczekiwany stan końcowy). Tym sumptem wróg Boga pada do stóp Chrystusa błagając o łaskę i staje się Jego przyjacielem wbrew swojej pierwotnej woli, (wola człowieka zostaje przez Boga zmieniona). A już jako przyjaciel chętnie wykonuje Bożą wolę, którą jest oddawanie czci Chrystusowi! (por. Izaj. 45:23; 49:18; Rzym. 14:11; Filip. 2:8-11; Kol. 1:21; Jan 15:14-15)

Uświęcenie pozycjonalne jest zatem niezmienne ponieważ jest zależne wyłącznie od Boga a nie od wysiłków człowieka. Żaden chrześcijanin nie może utracić tej pozycji, której sam nie zdobył a którą gwarantuje sam Stworzyciel. Stuart Olyott, jeden z najbardziej doświadczonych reformowanych pastorów ujął tę chwalebną prawdę w sposób następujący:

„Nie ma takiej chwili, w której byłbym mniej lub bardziej pogodzony z Bogiem, lub też mniej lub bardziej zachęcany do zbliżania się do Niego. Rzeczy te spoczywają na skończonym dziele Chrystusa, zatem moja relacja z Bogiem zawsze pozostaje taka sama… Są czasy gdy moje posłuszeństwo i duchowość są większe lub mniejsze. Jednakże moja relacja z Bogiem pozostaje niezmieniona. Akceptacja mojej osoby jest całkowita.

O tym, że zbawienie jest możliwe dzięki uświęceniu, które jest środkiem wyznaczonym przez Boga w celu jego osiągnięcia, środkiem całkowicie niezależnym od człowieka lecz suwerennym dziełem Ducha Świętego wynikającym z Bożego postanowienia podjętego przed stworzeniem świata i upadkiem ludzkości w grzech przeczytamy chociażby w Londyńskim Wyznaniu Wiary z 1688 roku

LWW 3:6
.
„Bóg nie tylko wyznaczył do chwały zgodnie z odwiecznym i niezależnym postanowieniem swojej woli, lecz również uprzednio przeznaczył środki do spełnienia tego zamiaru. Skoro Jego wybrani są dziećmi Adama i z tego powodu należą do zepsutej przez upadek Adama w grzech ludzkości, Bóg zechciał, żeby zostali odkupieni przez Chrystusa i rzeczywiście powołani do wiary w Chrystusie. Dalej, przez pracę Ducha Świętego, we właściwym czasie zostają usprawiedliwieni, usynowieni, uświęceni i „strzeżeni mocą Bożą przez wiarę ku zbawieniu”. Nikt oprócz wybranych nie może stać się uczestnikiem tych wielkich dobrodziejstw.” Jan 6:64; 10:26; 17:9; Rzym. 8:30; 1 Tes, 5:9-10; 2 Tes, 2:13; 1 Piotra 1:2-5.

Rozważmy teraz poszczególne aspekty uświęcenia pozycjonalnego
.


a. źródło

Niczym nie zasłużona miłość jest źródłem Bożej łaski. Przed Bogiem nie ma lepszych czy gorszych ponieważ wszyscy tak samo zgrzeszyli i są tak samo bezużyteczni. I tylko ze względu na niezasłużoną Bożą milość nasze grzechy zostały zakryte. Gdyby nie milość, jedyną pozostającą opcją byłaby Boża sprawiedliwość. A do czego prowadzi grzesznika Boża sprawiedliwość?

Hebr. 2:2 wszelkie [zatem i najmniejsze] wykroczenie i nieposłuszeństwo otrzymało sprawiedliwą odpłatę
.
Rzym. 6:23 Zapłatą bowiem za grzech [nawet najmniejszy] jest śmierć

Stąd potrzeba miłości której przejawem jest łaska udzielana za darmo przez zasiadającego na tronie sprawiedliwości Boga abyśmy mogli faktycznie spożywać owoce, które nabył dla nas Chrystus oraz mieli udział we wstawiennictwie do Ojca miłosierdzia; litość odpowiednią dla naszej nędzy, przebaczenie grzechu naszym winnym duszom i ulgę we wszystkich wszystkich cieprieniach

Hebr. 4:16 Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili.


b. sprawca

„Niech to będzie dla was znakiem prawdziwego głoszenia ewangelii – gdzie Chrystus jest wszystkim, a stworzenie jest niczym; gdzie jest zbawienie całaowicie z łaski, poprzez działanie Ducha Świętego, nakładające na duszę drogocenną krew Jezusa” Ch. H. Spurgeon

Ponieważ łaska ma swoje źródło w Bożej miłości wynikającej z Jego przedwiecznego postanowienia, samo oczyszczenie dokonane jest również wyłącznie przez Boga. Bóg sam dla siebie uświęca wybrany lud co jest niewysłowione ponieważ żaden człowiek na to nie zasługuje.

Izaj. 1:18 Chodźcie teraz, a rozsądźmy, mówi PAN: Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby były czerwone jak karmazyn, staną się białe jak wełna

Nasza Skała Zbawienia nie używa półśrodków, to jest gdy coś czyni, to już całkowicie i do końca. Kontrast między czerwienią szkarłatu i karmazynu a bielą śniegu i wełny jest olbrzymi. Prawdę mówiąc żaden człowiek nie był w stanie wybielić tak doskonale, czytamy że człowiek nie jest w stanie oczyścić się z jednego grzechu, cóż dopiero wszystkich:

Przysłów 20:9 Któż może powiedzieć: Oczyściłem swoje serce, jestem czysty od swego grzechu?

Bóg ustanowił się suwerennym zbawicielem grzesznika

Izaj. 44:8 Nie bójcie się i nie lękajcie. Czy od dawna nie oznajmiałem wam wszystkiego i nie opowiadałem? Wy sami jesteście moimi świadkami. Czy jest Bóg oprócz mnie? Nie ma innej Skały; nie znam żadnej.
.
Psalm 18:2 PAN moją skałą, moją twierdzą i wybawicielem.
.
1 Piotra 2:8 [o Chrystusie] Kamieniem potknięcia i skałą zgorszenia dla tych, którzy nie wierząc, potykają się o słowo, na co też są przeznaczeni


c. cel

„Podlegam tam straszliwej depresji, że mam nadzieję, iż nikt z was nigdy nie popadnie w tak skrajne nieszczęścia, jak ja. Ale zawsze wracam do tego – wiem, że ufam Chrystusowi. Nie polegam na nikim jak tylko na Nim, a jeśli On upadnie, upadnę wraz z Nim. Ale jeśli On nie upadnie, nie upadnę i ja”Ch. H. Spurgeon

Ponieważ łaska ma źródło w miłości oraz jest udzielana przez Boga rozumiemy iż ma ona charakter monergistczny. Jako że Bóg jest Skałą zbawienia uświęcenie pozycjonalne nie może być żadną miarą naruszone. Wszystkie grzechy popełniane przez zbawionych są natychmiast przebaczane tym samym neutralizowana jest śmiertelna moc grzechu.

Rzym. 4:6-7 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte.
.
Rzym. 5:15-16 15. Lecz z przestępstwem nie jest tak, jak z darem łaski. Jeśli bowiem przez przestępstwo jednego wielu umarło, tym obficiej spłynęła na wielu łaska Boga i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa. 16. A z darem nie jest tak, jak z tym, co przyszło przez jednego, który zgrzeszył. Wyrok bowiem jest z powodu jednego przestępstwa ku potępieniu, ale dar łaski z powodu wielu przestępstw ku usprawiedliwieniu.

Jest nim zakrycie wszystkich w sensie absolutnym grzechów winowajcy. To co niemożliwe jest dla człowieka możliwe jest dla Boga (Łuk. 18:27). Wschód nigdy nie spotka się z zachodem jest to rzecz niemożliwa ponieważ oba posiadają przeciwny wektor zwrotu. Innymi słowy grzechy przebaczone nie ciążą, nie obarczają i nie mogą być przyczyną oskarżenia co daje prawną podstawę do uniewinnienia. Bóg występki oddala od sprawcy na nieskończoną odległość, co ilustruje Psalmista:

Psalm 103:12 Jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko oddalił od nas nasze występki.

Miłość skutkuje darem łaski, który zakrywa wszystkie grzechy: przeszłe, teraźniejsze i przyszłe każdego wybranego do zbawienia człowieka, który osiągą przez to społeczność z Bogiem.

Rzym. 6:23 darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.
.
Przysłów 10:12 miłość zakrywa wszystkie grzechy
.
Cytowane przez Apostoła Piotra
.
1 Piotra 4:8 Przede wszystkim miejcie gorliwą miłość jedni dla drugich, bo miłość zakrywa mnóstwo grzechów.

Niedorzecznym zatem jest twierdzenie, iż istnieje jakaś wyimaginowana granica możliwości grzeszenia chrześcijanina, po przekroczeniu której odpada on od wiary i traci łaskę. To piersza strona medalu (druga opisana została w Rzym. 6:1-2).

Rzym. 5:20 A prawo wkroczyło po to, aby obfitował grzech. Lecz gdzie grzech się rozmnożył, tam łaska tym bardziej obfitowała;


d. środek

„Człowiek, który może w pełni zrozumieć słowo przymierze, jest teologiem. To jest klucz całej teologii – przymierze uczynków, przez które upadliśmy, i przymierze łaski, przez które stoimy, Chrystus wypełniając przymierze za nas jako naszą poręczenie i przedstawiciel, wypełniając je przelaniem swojej krwi, tak pozostawiając dla nas przymierze całkowicie spełnione po naszej stronie, które jest stroną Chrystusa, które teraz tylko Bóg wypełni.”Ch. H. Spurgeon

Aby doprowadzić grzeszników do społeczności ze sobą,  którym Bóg okazał łaskę wynikającą z Jego niezasłużonej miłości o której zdecydował aby dotknęła konkretne osoby. Chrystus przelał krew za wybranych realizując Boży zamiar. Krew Chrystusa uświęca.

Psalm 51:7 Oczyść mnie hizopem, a będę oczyszczony; obmyj mnie, a stanę się bielszy od śniegu.
.
Hebr. 13:12 Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą.

Krew Chrystusa obmywa z wszystkich grzechów każdego wierzącego. To jest właśnie ten cudowny środek jaki stosuje Bóg aby uczynić brudnych czystymi, grzesznych świętymi, potępionych zbawionymi. W komentarzu Marcina Lutra do Psalmu 51:7 czytamy:

„Jak możemy stać się„ czystsi od śniegu ”, mimo że resztki grzechu zawsze przylegają do nas? Odpowiadam: Zawsze mówiłem, że człowiek jest podzielony na ducha i ciało. Dlatego, jeśli chodzi o całego człowieka, pozostaje resztki grzechu lub, jak je nazywa Paweł , „brud ciała i ducha”. (2 Kor. 7:1) […] Otrzymaliśmy Chrzest, który jest najczystszy; otrzymaliśmy Słowo, które jest najczystsze oraz w Słowie i Chrzcie przez wiarę otrzymaliśmy krew Chrystusa, która z pewnością jest najczystsza. Zgodnie z tą czystością, którą w duchu i wierze mamy od Chrystusa […] chrześcijanin jest  czystszym niż śnieg … mimo że przylgnęły do niego brudy ducha i ciała. Są one ukryte i przykryte czystością i czystością Chrystusa.”

Zaraz potem dodaje, że to nie oznacza całkowitego pozbycia się grzesznej natury co widoczne jest w życiu każdego naśladowcy Jezusa. Choć popełniamy przewinienia, będąc w Chrystusie Bóg widzi w nas samego Chrystusa, który jest niewinny!
.


e. rezultat

„Dlatego jeśli zapytają: „Grzech zawsze przylega do człowieka; jak więc można go umyć, aby uczynić go bielszym niż śnieg?” odpowiadacie: „Powinniśmy patrzeć na człowieka nie takim, jakim jest w sobie, ale takim, jakim jest w Chrystusie”.” – Marcin Luter

Biblja naucza, że w Chrystusie wierzący są dla grzechu martwi przez to żywi dla Boga. Wymaganie doskonałej świętości zostało spełnione w Jego Synu, skutecznym środkiem oczyszczenia jest Jego święta, przelana za nas krew.

Rzym. 6:11 Tak i wy uważajcie siebie za martwych dla grzechu, a żywych dla Boga w Jezusie Chrystusie, naszym Panu
.
2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

Jeśli ktoś jest sprawiedliwy w oczach Bożych musi być też niewinny. Gwarantuje to zastępcza śmierć Chrystusa w miejsce każdego, na którego spływa dar wiary zatem jedynym spodziewanym rezultatem jest niezawodna nadzieja ocalenia od gniewu oraz trwałego pojednania z Najwyższym (Rzym. 5:5-11). Mówiąc kolokwialnie każdy wierzący trafi do nieba, do społeczności z Bogiem niezaleznie od ciężaru czy ilości popelnionych za życia przestępstw (Rzym. 8:28-39; Jan 6:37-39)

Psalm 32:2 Błogosławiony człowiek, któremu PAN nie poczytuje nieprawości i w którego duchu nie ma podstępu.

O tym jednak, że nie nauczamy bezprawia i antynomianizmu niech zaświadczy druga część Psalmu. Zmienione wnętrze to odniesienie do uświęcenia progresywnego, będącego tak owocem zbawienia jak i jego dowodem! Zbawieni bowiem otrzymują od Zbawiciela drugą naturę.

Zobaczmy zatem czym jest uświęcenie progresywne


Uświęcenie progresywne

Filip. 3:12-14 12. Nie żebym to już osiągnął albo już był doskonały, ale dążę, aby pochwycić to, do czego też zostałem pochwycony przez Chrystusa Jezusa. 13. Bracia, ja o sobie nie myślę, że już pochwyciłem. Lecz jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a zdążając do tego, co przede mną; 14. Biegnę do mety, do nagrody powołania Bożego, które jest z góry w Chrystusie Jezusie.

Nasza grzeszność jest przerażająca. Jedna z purytańskich modlitw opisuje tragiczny stan każdego zbawionego następująco: nasza walka z grzechem jest tylko przejściem z jednej komnaty nieprawości do drugiej, oczyściwszy jedną zaraz wchodzisz do następnej. Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci? (Rzym. 7:24) pyta retorycznie Apostoł. Do końca ziemskiego życia wierzący będą borykać się z problemem grzechu. Sam Paweł, zdaje się najbardziej pokorny z wszystkich żyjących wyznawców Chrystusa pisał o sobie jako o podległym nieprawości ze względu na zamieszkiwanie w ciele, którego odkupienie jeszcze się nie urzeczywistniło (Rzym. 8:23)

Rzym. 7:18-21 18. Gdyż wiem, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro, bo chęć jest we mnie, ale wykonać tego, co jest dobre, nie potrafię. 19. Nie czynię bowiem dobra, które chcę, ale zło, którego nie chcę, to czynię. 20. A jeśli robię to, czego nie chcę, już nie ja to robię, ale grzech, który we mnie mieszka. 21. Odkrywam więc w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, trzyma się mnie zło.

Głoszący inaczej nie tylko nie znają Pisma jak należy ale też wkładają na wierzących brzemiona, których nikt nie może udźwignąć. To proponenci herezji perefekcjonizmu odcinający ludzi od zbawienia.

„Prawda jest taka, że choć jesteśmy usprawiedliwieni wyłącznie przez wiarę, to wiara, która usprawiedliwia, nigdy nie jest sama. Przynosi owoc moralności, „jest czynna w miłości”, przekształca nasz sposób życia, rodzi cnotę, zalety. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że uświęcenie jest nakazane, ale również dlatego, że odrodzone serce, które cechuje fiducia, pragnie uświęcenia i może znaleźć pełne zadowolenie wyłącznie w dążeniu doń.”J. I. Packer, Przewodnik po teologii

Uświęcenie progresywne następuje po usprawiedliwieniu i przypisaniu doskonałej świętości pozycjonalnej, gdy nasze grzechy są całkowicie przebaczone w Chrystusie. To proces, dzięki któremu Duch Święty upodabnia nas do Chrystusa we wszystkim, co robimy, myślimy i pragniemy. Prawdziwe uświęcenie nie jest możliwe bez odkupieńczego dzieła Chrystusa na krzyżu, ponieważ dopiero po przebaczeniu grzechów możemy zacząć prowadzić święte życie.

„Ci, którzy są naprawdę dobrymi ludźmi, zostali poddani prawdziwemu gruntownemu dziełu nawrócenia, a ich serca zwróciły się od grzechu do Boga. O takich osobach można powiedzieć, że są naprawdę błogosławione.”  – Jonathan Edwards, Porcja sprawiedliwości

Uświęcenie progresywne w ogólnym ujęciu obejmuje całe życie chrześcijańskie, bejmujecałego człowieka, jednak w tym życiu nigdy pełni nie osiągnie. Grzech pozostaje i zanieszczyszcza wszystkie częsci człoweika powodując stałą walkę ciała przeciw Duchowi Świętemu (Gal. 5:17). Bóg stawia chrześcijaninowi nie tyle warunki zbawienia lecz przedstawia wzorzec: mówi przecież świętymi bądźcie bo ja jestem święty wskazując na siebie jako nieosiągalny wzór do naśladowania w całej jego rozciągłości.

1 Piotra 1:15-16 15.Lecz jak ten, który was powołał, jest święty, tak i wy bądźcie świętymi we wszelkim waszym postępowaniu; 16. Gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty.

Cechy uświęcenia progresywnego to:


a. źródło

„Nigdy nie zaczniesz być mądry, dopóki nie zaczniesz bać się Boga. Ze strachu przed Panem jest napisane w Księdze Przysłów 16: 6 wielkie oświadczenie, że ze strachu przed Panem ludzie odchodzą od zła. Widzicie, ludzie odchodzą od zła, kiedy boją się Boga. Jak myślisz, dlaczego w całym Starym Testamencie Bóg zabijał ludzi? Jak myślisz, dlaczego ukarał go śmiercią?” John MacArthur

Jest to wola Boża aby wszyscy wierzący dążyli do coraz większej świętości powodującej coraz większą bojaźń Bożą. Tak jak szatan skusił Ewę wrzucając ludzkość w niezgłębioną toń grzeszności, przez co wszyscy brnęliśmy w naszej naturalnej osobie coraz bardziej w stronę zła degenerując się z każdym dniem upływającego życia tak też po regeneracji Bóg wskazuje nowy cel:

1 Tes. 4:3 Taka jest bowiem wola Boga, wasze uświęcenie

Od tej pory następuje zwrot w życiu człowieka.


b. sprawca

„Główną przyczyną sprawczą umartwiania Grzechu jest Duch… Wszelkie inne sposoby umartwiania są nieskuteczne i nieprzydatne. Ewangeliczne umartwianie grzechu musi dokonywać się Duchem.”

Człowiek nie jest w stanie uświęcać swojego życia tak, aby jego całe jestestwo zbliżało się do wzoru wyznaczonego przez Boga a którym jest Chrystus. Tylko Bóg może oddalić nas od grzechu.

1 Tes. 5:23 A sam Bóg pokoju niech was w pełni uświęci, a cały wasz duch, dusza i ciało niech będą zachowane bez zarzutu na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa.
.
Rzym. 8:13 Jeśli bowiem żyjecie według ciała, umrzecie, ale jeśli Duchem uśmiercacie uczynki ciała, będziecie żyć.

Historia kościoła podaje historię Augustyna, wielkiego świętego męża Bożego, który przed nawróceniem mieszkał z prostytutką. Po narodzeniu na nowo szedł ulicą i ta prostytutka gdy go zobaczyła wykrzyczała jego imię, ale on szedł dalej. Zobaczył ją, ale nie odrywał oczu od ziemi i szedł. Płakała za nim i pobiegła za nim. I wreszcie, powiedziała, Augustyne, to przecież ja. Na co odpowiedział, wiem, ale to już nie ja.

Historia ta pokazuje wyraźnie, że posłuszeństwo należne jest Bogu, który tak jak zrodził nas za sprawą swej woli jest także źródłem ludzkiego uświęcenia za życia.
.


c. cel

„Nigdy nie zaczniesz być mądry, dopóki nie boisz się Boga. Ze strachu przed Panem jest napisane w Księdze Przysłów wielkie oświadczenie, że ze strachu przed Panem ludzie odchodzą od zła. Widzicie, ludzie odchodzą od zła, kiedy boją się Boga. Jak myślisz, dlaczego w całym Starym Testamencie Bóg zabijał ludzi? Jak myślisz, dlaczego ukarał go śmiercią?”John MacArthur

Mądrość Boża upodabniająca do do Chrystusa jest głównym celem umartwiania grzechu. Aby jednak tego dokonać potrzebny jest najważniejszy czynnik, którym jest bojaźń Boża. Nie chodzi tu o powodujący udrękę strach przed utratą zbawienia (co głoszą podlegający pod anathemę wyznawcy innej ewangelii), czytamy przecież w miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk, bo lęk przynosi udrękę, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości. (1 Jana 4:18) co stałoby w całkowitej sprzeczności z pewnością chrześcijańskiej nadziei, która nie może zawieść z powodu wewnętrznej miłości: A nadzieja nie przynosi wstydu, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rzym. 5:5).

Przysłów 16:6 Dzięki miłosierdziu i prawdzie oczyszcza się nieprawość, a w bojaźni PANA oddalamy się od zła.

Wierzący ma upodobnić się do Mistrza


d. środek

„Są chwile, kiedy odpowiadamy Bogu z czystej miłości naszych serc. Są chwile, kiedy musimy odpowiedzieć Bogu ze strachu przed Jego karą. A tam, gdzie ludzie tego nie mają, nie pragną Bożej chwały i nie boją się Bożej kary, nie mają kontroli nad swoją grzesznością. Widzicie to?”John MacArthur

Mądrość i karność idą w parze co dobitnie dowodzi, że mądrość praktyczna osiągana jest poprzez Boże karcenie. Gdy chrześcijanin pozna wolę Boga co do jego świętości staje przed wyborem: zgrzeszyć, lub też powstrzymać się. Wybór drugiej opcji powoduje natychmiastowe Boże karanie (w innym przypadku człowiek żyje wyłącznie złudzeniem przynależności do Bożej rodziny gdyż nie ma dzieci bez karania).

Przysłów 1:7 Bojaźń PANA jest początkiem wiedzy, ale głupcy gardzą mądrością i karnością.
.
Hebr. 12:8 A jeśli jesteście bez karania, którego wszyscy są uczestnikami, wtedy jesteście bękartami, a nie synami.

Posłuszeństwo zbawionych Bóg zapewnia sobie na kilka sposobów:

1. Poprzez zmianę umysłu serca, z którego wynikają prawidłowe pobudki

Hebr. 8:10 Dam moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach. I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.

Są obszary życia chrześcijanina, gdzie dominuje to zmienione przez Boga serce i tu nie potrzeba większych wysiłków w celu zachowania świętości. Jednak nie wszędzie jest to takie łatwe i wtedy pozostaje kwestia świadomości grzechu i jego umartwienia

2. Poprzez samokontrolę człowieka

1 Kor. 9:27 Lecz poskramiam swoje ciało i biorę w niewolę, abym przypadkiem, głosząc innym, sam nie został odrzucony

Świadomość grzechu może prowadzić do wolicjonalnego umartwienia ciała, jednakże bywa i tak, że chrześcijanin pozwoli sobie pofolgować cielesności, wtedy pozostaje Boża interwencja

3. Poprzez osobiste Boże karcenie

Hebr. 12:10 Tamci bowiem karali nas przez krótki czas według swego uznania. Ten zaś czyni to dla naszego dobra, abyśmy byli uczestnikami jego świętości.

Różnica jakości między tymi trzema formami uświęcenia polega na

  • miłości – brak potrzeby grzeszenia (Rzym. 13:10)
  • woli – świadomym powstrzymywaniu się grzeszenia, które i tak wynika z woli Boga, bo beze mnie nic nie możecie zrobić (Jan 15:5) co prowadzi do miłości (Psalm 119:163)
  • wstęcie – spowodowanym traumą pourazową wynikającą z Bożego karania, które zmienia wolę (Psalm 19:13)

miłość ⇐ zmiana woli ⇐ wstręt

Ale to nie wszystkie Boże środki, pozostaje jeszcze jeden, zupełnie niezależny od trzech poprzednich:

4. Poprzez cierpienia

Filip. 3:10 [wszystko uznaję za stratę] Żeby poznać jego i moc jego zmartwychwstania oraz swój udział w jego cierpieniach, upodabniając się do jego śmierci

Chrystus umarł dla tego świata (Kol. 2:10) zadaniem zaś chrześcijan jest pójść w ślady Mistrza (Łuk. 9:23-24)

„Zwracam uwagę na dwa powody, dla których  apostoł uznaje cierpienia za swój przywilej. Po pierwsze – dlatego że  w cierpieniach miał społeczność z Chrystusem. Po drugie – ponieważ przez cierpienia upodabniał się do Niego”Henry Airay, Wykłady dotyczące całości Listu św. Pawła do Filipian


e. rezultat

„Siła, głębia, pokój i radość w naszym życiu duchowym zależą od umartwiania uczynków ciała.John Owen

Uświęcenie oznacza być oddzielonym do świętego użytku. Bóg oddzielił nas dla celów uświęcenia, a nie dla nieczystości a będąc takimi jesteśmy powołani do czynienia dobrych uczynków

1 Tes. 4:7 Bóg bowiem nie powołał nas do nieczystości, ale do świętości.
.
Efez 2:10 Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.

Naczynia uświęcone są przez Boga wykorzystywane do celów zaszczytnych. Niewyobrażalnym jest aby jakiekolwiek przebudzenie czy nawet ewangelizacja mogła przynosić dobre owoce w czasie gdy ich proponentem jest chrześcijanin jawnogrzesznik podlegający Bożemu karceniu. I choć Bóg może do swoich suwerennych celów wykorzystać nawet najgorszych spośród wierzących (jak np. Samsona cudzołożnika) to jednak złota zasada jest taka, że duchowe cele osiągane są przez duchowe osoby. Jak je poznać?

Gal. 5:22-23 22. Owocem zaś Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wiara; 23. Łagodność, powściągliwość. Przeciwko takim nie ma prawa.

W ujęciu jednostkowym oddzielenie od grzechu to trwanie w pełnieniu Bożej woli, jako taki człowiek z całą pewnością jest Bogu miły, posłuszny syn zawsze otrzymuje od Ojca przywileje, których brak dziecku upartemu i sprzeciwiającemu się.

„.. ścisłe badanie serca i dróg człowieka w świętej bojaźni przd grzeszeniem jest zgodne z ewangelicznym życiem wiary i radości w Duchu Świętym”Anthony Burges, Duchowe oczyszczenie

W ujęciu ogólnym jednostki zbawione tworzą lokalną społeczność i jeśli większość jej członków jest porogresywnie uświęcona w sposób zaawansowany, będą one skuteczne w swoim działaniu.

„Mrzonką jest uważać, że kongregacje staną się święte, skoro tworzące ją rodziny są nieuświęcone”Vincent Alsop, Praktyczna pobożność – ozdoba każdej religii


Końcowe uwagi

Widzimy zatem że z jednej strony istnieje całkowita pewność zbawienia, która daje wytchnienie oparte o nadzieję złożoną przez Boga obietnicę doprowadzenia do zbawienia każdego wierzącego, z drugiej jednak bojaźń i wynikające z niej posłuszeństwo trzymające zbawionego z dala od grzechu. Odrzucenie uświęcenia pozycjonalnego prowadzi do legalizmu (herezja perfekcjonizmu), zaś odrzucenie uświęcenia progresywnego do antynomianizmu (herezja raz zbawiony na zawsze zbawiony). Chrześcijańska droga nie jest ani antynomianizmem ani legalizmem, lecz wyważonym i ostrożnym kroczeniem przez życie z dala od grzechu w wierze w pewność osiągnięcia społeczności z Bogiem pomimo potknięć po drodze.

Warto jeszcze zwrócić uwagę na dwie istotne sprawy:

Po pierwsze uświęcenie progresywne może doświadczać czasowego regresu w postaci okresu upadku wyraźnie widocznego w życiu chrześcijanina. Jest to czas, w którym Bóg dopuszcza na swoich wybranych różnego rodzaju doświadczenia, które suma sumarum prowadzą spowrotem do Boga powodując jeszcze większą gorliwość uświęcenia. Nie jest bowiem możliwym aby po zanurzeniu się w grzechu zbawiony odczuwał długotrwałą przyjemność. Jest to raczej stan obcy. W ten sposób

„Jeśli wczoraj zawiodłeś, upadłeś… i nie obchodzi cię to, powinieneś się bać. Jednakże, jeśli twoje serce jest złamane wczorajszymi porażkami natychmiast i bezwzwłocznie biegnij do Chrystusagdyż nie ustaje jego litość. Każdego poranka się odnawia, wielka jest twoja wierność (Lam. 3:22-23)” – Paul Washer

Po tym okresie następuje powrót do stanu permanentnej pokuty i wyznawania grzechów.

1 Jana 1:9 Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości

Po drugie trwanie w uświęceniu powoduje, że człowiek staje się bezbronny wobec świata, który przecież cały tkwi w niegodziwych szponach złego (1 Jana 5:19), którego dzieci są naszymi przeciwnikami. Konflikt jest nieunikniony i chrześcijanie tutaj są z naturalnego punktu widzenia na straconej pozycji. Koszt bycia chrześcijaninem jest najwyższy z możliwych.

„Nieodłącznym towarzyszem pokutujących grzeszników jest nieszczęście, które towarzyszy im już w niemowlęctwie, następnie w młodości, a szczergólnie w wieku dojrzałym i starości”Lewis Bayly

Zobaczmy jakie ostrzeżenia znajdziemy w Słowie, tu nie ma już żadnych złudzeń, wierzący są traktowani przez ludzi tego świata jak owce przez drapieżniki. Odchodzą w sposób niezauważony, ponieważ ten świat nienawidzi tego co zrodziło się z Boga.

Izaj. 59: 14-15 14. Dlatego sąd został wycofany i sprawiedliwość stoi z daleka, bo prawda runęła na ulicy, a prawość nie może tam wejść. 15. Tak, prawda zginęła, a ten, kto odstępuje od zła, pada ofiarą łupu. PAN to widział i nie podobało mu się, że nie ma sądu.
.
Izaj. 57:1-2 1. Sprawiedliwy ginie, a nikt nie bierze sobie tego do serca. Ludzie pobożni odchodzą, a nikt nie zważa na to, że sprawiedliwy jest zabierany przed nadejściem zła. 2. Dostąpi pokoju i odpocznie na swoim łożu każdy, kto postępuje uczciwie.

Światełko w tunelu

Izaj. 50:10 Kto wśród was boi się PANA? Kto słucha głosu jego sługi? Kto chodzi w ciemności i nie ma światłości? Niech zaufa imieniu PANA i polega na swoim Bogu.


Uświęcenie a Reformacja

Londyńskie Wyznanie Wiary z 1689 roku

Rozdział 13 UŚWIĘCENIE

1. Ci, którzy są jedno z Chrystusem, będąc rzeczywiście powołani i odrodzeni,otrzymują od Boga nowe serce i nowego ducha. Przez Słowo i Ducha mieszkającego w nich dokonuje się dalsze dzieło osobistego uświęcenia. Wszystkie te błogosławieństwa przypadają im z powodu zasług, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Panowanie grzechu nad nimi skończyło się, a wynikające z niego złe pragnienia są ciągle osłabiane i uśmiercane; natomiast zbawienne łaski są w nich ciągle ożywiane i wzmacniane. w ten sposób rozwija się w praktyce prawdziwa świętość,bez której nikt nie ujrzy Pana.

3. W walce ciała przeciwko Duchowi, pozostałości zepsucia grzechu mogą przeważyć od czasu do czasu, jednak nieustanne posilenie płynące od uświęcającego Ducha Chrystusowego umożliwia człowiekowi. jako nowemu stworzeniu, zwycięstwo. w ten sposób święci wzrastają w łasce, dojrzewając aż do pełni świętości w bojaźni Bożej. szczerze usiłują żyć zgodnie z prawami nieba i okazywać ewangeliczne posłuszeństwo wszystkim przykazaniom, które Chrystus, jako ich Głowa i Król, zostawił im w swoim Słowie.
.

Katechizm Heidelberski z 1562 roku

Pytanie 70: Jakie są następstwa obmycia krwią i Duchem Chrystusa?

Po pierwsze – uzyskanie z łaski Boga odpuszczenia grzechów ze względu na krew przelaną za nas na krzyżu przez Jezusa Chrystusa; po drugie – odnowienie człowieka przez Ducha Świętego i uświęcenie go jako własności Jezusa Chrystusa, by dzięki temu człowiek taki coraz mniej podlegał władzy grzechu, żył nienagannie, zgodnie z wolą Bożą.  Chrześcijanie mają uświęcić Chrystusa jako Pana w swoich sercach. Każda stworzona rzecz jest uświęcana przez Słowo Boże i modlitwę.
.

Belgijskie Wyznanie Wiary z 1561 roku

Artykuł XXIV: Uświęcenie człowieka i dobre uczynki

Wierzymy, że prawdziwa wiara wzbudzona w człowieku przez słuchanie Słowa Bożego i działanie Ducha Świętego, odradza go i czyni nowym człowiekiem, sprawiając w nim nowe życie, i uwalnia go z niewoli grzechu. Dlatego dalekim od prawdy jest twierdzenie, że ta usprawiedliwiająca wiara czyni ludzi niedbałymi w ich pobożnym i świętym życiu, lecz wprost przeciwnie – bez niej nie byliby w stanie uczynić niczego z miłości do Boga, lecz jedynie z miłości do siebie samych lub strachu przed potępieniem. Dlatego niemożliwą rzeczą jest, aby ta święta wiara pozostała w kimś bezowocna, gdyż nie mówimy o bezcelowej wierze, lecz o wierze nazwanej w Biblii wiarą czynną w miłości, która pobudza do uczynków przykazanych przez Boga w Jego Słowie.
.


Wezwanie do upamiętania

W Rzymskim katolicyzmie łaska uświęcająca jest stałym usposobieniem, które doskonali samą duszę, aby mogła żyć z Bogiem i działać dzięki Jego miłości. Łaska uświęcająca jest łaską zbawienia, którą należy zachować. Umierający w łasce uświęcającej idą albo do czyśćca, albo bezpośrednio do Nieba. Łaska uświęcająca jest również znana jako łaska usprawiedliwiająca lub łaska nawykowa.

Katolicka łaska nie zbawia bo jest zależna nie od Boga, lecz w ostateczności od samego człowieka. To na niego zrzucona zostaje pełna odpowiedzialność za zachowanie łaski, zaś brak rozróżnienia między łaską progresywną i pozycjonalną tworzy regułę wiążącą ostateczne udzielenie łaski, czyli zbawienie, z uczynkami. Jest to zbawienie z uczynków czyli herezja zatracenia.

Podobnie ma się sprawa z łaską arminian czyli kryptomolinistów, gdzie to człowiek decyduje o jej przyjęciu lub odrzuceniu, zatem jest to zbawienie z aktu wolicjonalnego poprzedzającego narodzenie z góry, czyli zbawienie z uczynków, ergo: herezja zatracenia

Wyznawcy ducha zielonoświątkowstwa utożsamiają znowóż uświęcenie pozycjonalne z chrztem w Duchu Świętym rozumianym jako wydarzenie występujące w jakiś czas po narodzeniu z góry i przejawiające się mówieniem niezrozumiałym bełkotem. Tym sumptem dowodzą oni jedynie swojej teologicznej głupoty, ponieważ w ich systemie wierzeń człowiek narodzony na nowo w takim przypadku pozbawiony jest Ducha Świętego, zatem do Chrystusa nie należy (por. Rzym. 8:9)

Mich. 3:4 Wtedy będą wołać do PANA, a nie wysłucha ich, lecz zakryje swoje oblicze przed nimi w tym czasie, gdyż oni popełniali złe czyny

Rzymskich katolików i arminian wzywamy do upamiętania


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email