Radykalne stanowisko Reformatorów w sprawie usprawiedliwienia

Rzym. 11:5-6 5. Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę. 6. A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

Kościół rzymskokatolicki zdefiniował swoje poglądy na temat usprawiedliwienia na Soborze Trydenckim. Rada ta rozpoczęła swoją działalność w 1545 roku i trwała blisko dwadzieścia lat. Doktryna o usprawiedliwieniu była wysoko na liście priorytetów Soboru. Kanony i dekrety o usprawiedliwieniu zostały spisane w 1547 r. Na szóstej sesji soboru.

Trydent był odpowiedzią Kościoła katolickiego na Reformację. W 1517 roku, kiedy Marcin Luter przybił swoje dziewięćdziesiąt pięć tez do drzwi kościoła zamkowego w Wittenberdze, atakując sprzedaż odpustów, „przeciął żyłę średniowiecznemu katolicyzmowi”. [14] Krwawienie trwało przez co najmniej trzy dekady. Sobór Trydencki był desperacką próbą powstrzymania tego upływu.

Philip Schaff opisał pracę Soboru Trydenckiego następująco:

„Decyzje Soboru odnoszą się częściowo do doktryny, a częściowo do dyscypliny. Pierwsze zostały podzielone na Dekrety (decreta), które zawierają pozytywne oświadczenia dogmatów rzymskich, oraz na krótkie Kanony (canones), które potępiają odrębne poglądy z zawarciem formuły „anatema sit ” [„niech będzie przeklęty”]. Jednak doktryny protestanckie są prawie zawsze formułowane w przesadnej formie, w której trudno byłoby je rozpoznać przez wielbiącego Boga protestanta lub są one pomieszane z prawdziwymi herezjami, które protestanci potępiają równie stanowczo jak Kościół rzymski. [15]
.
Zamiast więc odpowiadać na nauki Reformatorów, Trydent często atakował chochoła, którego sam stworzył. Miejmy to na uwadze podczas poniższej dyskusji dotyczącej niektórych wypowiedzi Soboru na temat usprawiedliwienia. Czasami pogląd, który potępiają, jest jedynie karykaturą nauczania Reformacji.”

Z drugiej strony, wiele dekretów Trydenckich brzmi dość ewangelicznie. Na przykład Sobór Trydencki wyraźnie zaprzeczył, że ktokolwiek może być usprawiedliwiony przez dobre uczynki poza łaską:

„Jeśli ktoś mówi, że człowiek może być usprawiedliwiony przed Bogiem przez swoje własne uczynki… bez łaski Bożej przez Jezusa Chrystusa – niech będzie wyklęty” (Trydent, sesja 6, kanon 1). [16]

Sobór potwierdził również, że

„Bóg usprawiedliwia grzeszników swoją łaską przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie” (Trydent , sesja 6, rozdz. 6)

oraz

„mówi się, że jesteśmy usprawiedliwieni z wiary, ponieważ wiara jest początkiem zbawienia człowieka” (Trydent , sesja 6, rozdz. 8).

Stwierdzono również, że chwalebną przyczyną usprawiedliwienia jest

„Pan nasz Jezus Chrystus, który (…) zasłużył na usprawiedliwienie dla nas przez Swoją najświętszą mękę na drzewie krzyża i zadośćuczynił za nas Bogu Ojcu” (Trydent , s. 6 , rozdz.7).

Kiedy więc w ostatnim dokumencie „Ewangelicy i katolicy razem” stwierdzono, że „jesteśmy usprawiedliwieni z łaski przez wiarę z powodu Chrystusa”, nie powiedziano nic, czego Kościół rzymskokatolicki nie potwierdzał konsekwentnie przez ostatnie 450 lat .
.


Gdzie leży problem?

Jeśli to prawda, dlaczego Reformatorzy tak usilnie sprzeciwiali się nauce Kościoła rzymskokatolickiego o usprawiedliwieniu? Spór dotyczył samej natury usrpawiedliwienia. Reformatorzy powiedzieli, że usprawiedliwienie jest aktem Bożym, dzięki któremu wierzący grzesznik zostaje uznany za sprawiedliwego. Sobór Trydencki argumentował, że usprawiedliwienie jest procesem, który faktycznie czyni grzesznika sprawiedliwym. Oto definicja Trydentu:

„[Usprawiedliwienie jest] nie tylko odpuszczeniem grzechów, ale także uświęceniem i odnowieniem wewnętrznego człowieka, poprzez dobrowolne przyjęcie łaski i darów, dzięki którym niesprawiedliwy człowiek staje się sprawiedliwy ” (Trydent , s. 6 , rozdz. 7, podkreślenia dodane).

Z pewnością wszyscy prawdziwi ewangelicy wierzą, że „wewnętrzny człowiek” wierzącego zostaje odnowiony i uświęcony w procesie zbawienia. Ale, jak zobaczymy na chwilę, ewangelicy uważnie odróżniają usprawiedliwienie od uświęcenia. Należy dokonać tego rozróżnienia, aby wyjaśnić, że to przypisywana nam sprawiedliwość Chrystusa – a nie coś w „wewnętrznym człowieku” – a nawet wlew łaski Bożej – czyni nas miłymi Bogu. Oto jest zasadnicza różnica teologiczna, która leży u podstaw każdego innego punktu niezgody między katolicyzmem a ewangelikalizmem. Tylko wtedy, gdy ta kwestia zostanie rozstrzygnięta, może kiedykolwiek zaistnieć prawdziwa duchowa jedność między Rzymem a ewangelikami.

Według Trydentu

a) usprawiedliwienie jest procesem trwającym całe życie (Trydent, sesja 6, rozdz. 10)

b) wytrwanie nie jest gwarantowane (Trydent , sesja 6, rozdział 13);

c) ale „ci, którzy przez grzech odpadli od otrzymanej łaski usprawiedliwienia, mogą być ponownie usprawiedliwieni… przez sakrament pokuty” (Trydent , sesja 6, rozdz. 14).

d) Sobór stwierdził również, że usprawiedliwienie musi być zachowane poprzez dobre uczynki, które są ożywiane łaską Bożą wlaną w wierzącego (Trydent , sesja 6, rozdz. 16).

To, co konsekwentnie pojawia się w wypowiedziach Trydentu, to jasne i zdecydowane odrzucenie nauki o usprawiedliwieniu przez samą wiarę. Według Soboru,

„jeśli nadzieja i miłość nie są dodane do wiary , nie jednoczy ona człowieka doskonale z Chrystusem ani nie czyni go żywym członkiem Jego Ciała” (Trydent , sesja 6, rozdz. 7, podkreślenie dodane).

W schemacie katolickim usprawiedliwienie oznacza, że ​​łaska Boża wlewa się do serca grzesznika, czyniąc go coraz bardziej sprawiedliwym. Wówczas obowiązkiem grzesznika staje się zachowanie i powiększanie tej łaski poprzez różne dobre uczynki. System miesza uczynki z łaską, więc usprawiedliwienie nie jest sola fide przez samą wiarę. I sprawia, że ​​usprawiedliwienie jest procesem ciągłym, nigdy nie jest dokonanym faktem.

Oto własne słowa Soboru Trydenckiego:

Jeśli ktoś mówi, że przez samą wiarę grzesznik jest usprawiedliwiony, co oznacza, że ​​nic więcej nie jest wymagane do współpracy w celu uzyskania łaski usprawiedliwienia… niech będzie wyklęty (Trydent , sesja 6, kan. 9).
.
Jeśli ktoś mówi, że ludzie są usprawiedliwieni albo przez przypisanie sprawiedliwości samego Chrystusa, albo przez samo odpuszczenie grzechów, z wyłączeniem łaski i miłości, które są wlane w ich serca przez Ducha Świętego i są im nieodłączne; lub nawet, że łaska, przez którą jesteśmy usprawiedliwieni, jest tylko łaską Bożą – niech będzie wyklęty (Trydent , sesja 6, kan. 11).
.
Jeśli ktoś mówi, że otrzymana sprawiedliwość nie jest zachowana, ani też nie powiększa się przed Bogiem przez dobre uczynki, ale że te uczynki są jedynie owocami i znakami usprawiedliwienia, ale nie są przyczyną jej wzrostu, niech będzie wyklęty (Trydent , sesja 6, kan.24).
.
Jeśli ktoś mówi, że wina jest odpuszczana każdemu pokutującemu grzesznikowi po otrzymaniu łaski usprawiedliwienia, a dług wiecznej kary jest tak wymazany, że nie ma już długu doczesnej kary, która mogłaby zostać wykonana ani na tym świecie, ani w czyśćcu, zanim będzie można otworzyć wejście do królestwa niebieskiego – niech będzie wyklęty (Trydent, sesja 6, kan. 30).
.
Jeśli ktoś mówi, że katolicka nauka o usprawiedliwieniu, przedstawiona w tym dekrecie przez ten święty Synod, w jakikolwiek sposób narusza chwałę Bożą lub zasługi Pana naszego Jezusa Chrystusa, a nie raczej to, że prawda naszej wiary i chwała Boża i Jezusa Chrystusa stają się bardziej znamienite – niech będzie wyklęty (Trydent , sesja 6, kan. 33).

Trydent oświadczył również, że instrumentalną przyczyną usprawiedliwienia (sposobem jego uzyskania) nie jest wiara, ale „sakrament chrztu” (Trydent , sesja 6, rozdz. 7). Sobór powiedział również, że usprawiedliwienie przepada za każdym razem, gdy wierzący popełnia grzech śmiertelny (Trydent, sesja 6, rozdz. 15) – wyraźnie uzależniając usprawiedliwienie od czynów ludzkich. Tak więc według Trydentu usprawiedliwienie nie jest osiągane ani utrzymywane przez wiarę; uczynki są konieczne zarówno do rozpoczęcia, jak i do kontynuowania procesu.

Reformatorzy sprzeciwiali się wypowiedziom Trydentu wyłącznie z powodów biblijnych. Wypełnili wiele obszernych tomów biblijnymi dowodami przeciwko stanowisku Rzymu. Ale ponieważ orzeczenia Soboru Trydenckiego zostały uznane za nieomylne, a ci, którzy je kwestionowali, byli zagrożeni przez Kościół wiecznym potępieniem, zerwanie między Rzymem a Reformatorami było w rzeczywistości nieodwracalne.
.


Biblijna nauka o usprawiedliwieniu

Zarzuty Reformatorów wobec stanowiska Kościoła katolickiego w sprawie usprawiedliwienia można podsumować w czterech biblijnych argumentach.
.

Natychmiastowe a nie stopniowe

Po pierwsze, Pismo przedstawia usprawiedliwienie jako natychmiastowe, a nie stopniowe. Porównując dumnego faryzeusza ze złamanym, skruszonym celnikiem, który bił się w piersi i modlił się pokornie o Boże miłosierdzie, sam Jezus powiedział, że celnik „odszedł do domu usprawiedliwiony” (Łuk. 18:14). Jego usprawiedliwienie było natychmiastowe, kompletne, zanim wykonał jakikolwiek uczynek, oparte wyłącznie na jego pokutnej wierze. Jezus powiedział również:

Jan 5:24 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie będzie potępiony, ale przeszedł ze śmierci do życia.

Życie wieczne jest obecną własnością wszystkich wierzących — I z definicji nie można utracić życia wiecznego. Ten, kto wierzy, natychmiast przechodzi ze śmierci duchowej do życia wiecznego, ponieważ jest natychmiast usprawiedliwiony.

Rzym. 5:1 Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;

Kilka wersetów później czytamy:

Rzym. 5:9 Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego ocaleni od gniewu.

Wersety te uzasadniają wierzącego w czasie przeszłym, a nie w teraźniejszości czy przyszłości. Usprawiedliwienie następuje w jednej chwili. Już w pierwszym momencie wiary jest to fakt dokonany:

Rzym. 8:1 Dlatego teraz żadnego potępienia nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie

Uznany a nie uczyniony

Po drugie, usprawiedliwienie oznacza, że ​​grzesznik zostaje uznany za sprawiedliwego , a nie faktycznie uczyniony sprawiedliwym. Idzie to w parze z faktem, że usprawiedliwienie jest natychmiastowe. Nie ma tu żadnego procesu do wykonania.

  • Usprawiedliwienie jest rzeczywistością czysto sądową, oświadczeniem Boga dotyczącym grzesznika.
  • Usprawiedliwienie ma miejsce na dworze Bożym, a nie w duszy grzesznika.
  • To obiektywny fakt, a nie subiektywne zjawisko.
  • Zmienia status grzesznika, a nie jego naturę.

Z pewnością w momencie nawrócenia grzesznika natura jest zmieniona cudem; stare przemija i wszystko staje się nowe (2 Kor. 5:17). Ale rzeczywiste zmiany, które zachodzą w wierzącym, dotyczą odrodzenia i uświęcenia, a nie usprawiedliwienia. Ponownie, absolutnie konieczne jest oddzielenie tych koncepcji.

Odrodzenie to duchowe ożywienie, w którym grzesznik rodzi się ponownie z nowym sercem

Ezech. 36:26 I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.
.
Jan 3:3 Odpowiedział mu Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego.

Uświęcenie jest procesem trwającym całe życie, w wyniku którego wierzący upodabnia się do obrazu Chrystusa

2 Kor. 3:18  Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana.

Ale usprawiedliwienie jest natychmiastowym dekretem, boskim wyrokiem „uniewinniającym” wydanym w imieniu grzesznika. Jest to nieodłączne w znaczeniu słowa usprawiedliwić. Samo słowo (po grecku dikaioo) oznacza „ogłosić sprawiedliwym”; sens, jaki przekazuje, jest dokładnym przeciwieństwem słowa potępić.

Przypisywana a nie wlewana

Po trzecie, Biblia naucza, że ​​usprawiedliwienie oznacza, że ​​sprawiedliwość jest przypisywana, a nie wlewana. Sprawiedliwość jest „zaliczana”, czyli przypisywana na rachunek wierzących (Rzym. 4:3-25). Stoją usprawiedliwieni przed Bogiem nie z powodu własnej sprawiedliwości, ale z powodu doskonałej sprawiedliwości poza nimi, która jest im zaliczana przez wiarę

Filip. 3:9 I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę;

Skąd pochodzi ta doskonała sprawiedliwość? Jest to własna sprawiedliwość Boża

Rzym. 10:3 Nie znając bowiem sprawiedliwości Boga, a chcąc ustanowić własną sprawiedliwość, nie byli poddani sprawiedliwości Boga.

i jest ona naszą w osobie Jezusa Chrystusa

1 Kor. 1:30 Lecz wy z niego jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem
.
Jer. 23:6 Za jego dni Juda będzie zbawiona, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie. A to jest jego imię, którym będą go nazywać: PAN NASZĄ SPRAWIEDLIWOŚCIĄ.
.
Jer. 33:16 W tych dniach Juda będzie zbawiona, a Jerozolima będzie mieszkać bezpiecznie. A takie jest imię, którym będą ją nazywać: PAN naszą sprawiedliwością.

Jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem przez wiarę – jesteśmy „w Chrystusie” – a zatem przyjęci przez Boga w Jego umiłowanym Synu

Efez. 1:6–7 6. Dla uwielbienia chwały swojej łaski, którą obdarzył nas w umiłowanym; 7. W którym mamy odkupienie przez jego krew, przebaczenie grzechów, według bogactwa jego łaski;

Doskonała sprawiedliwość Chrystusa jest przypisana do naszego osobistego konta, tak jak została Mu przypisana pełna wina za nasz grzech.

Rzym. 5:17, 19 17. Jeśli bowiem z powodu przestępstwa jednego śmierć zaczęła królować przez jednego, tym bardziej ci, którzy przyjmują obfitość tej łaski i dar sprawiedliwości, będą królować w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa. 19. Jak bowiem przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wielu stało się sprawiedliwymi.

2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

Tak więc ponownie widzimy, że podstawą, na której stoimy przed Bogiem, jest doskonała sprawiedliwość Chrystusa, przypisana nam przez wiarę, a nie (jak naucza Kościół katolicki) niedoskonała sprawiedliwość, która jest dokonana przez wlaną w nas łaskę Bożą. Chodzi o to, że jedyną zasługą, jaką Bóg przyjmuje dla zbawienia, jest zasługa Jezusa Chrystusa; nic, co możemy zrobić, nie może zdobyć Bożej przychylności ani niczego dodać do zasługi Chrystusa.
.

Przez wiarę a nie wiarę i uczynki

Po czwarte Pismo wyraźnie naucza, że ​​jesteśmy usprawiedliwieni przez samą wiarę , a nie przez wiarę i uczynki.

Rzym. 11:6 A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

Porównajmy to z orzeczeniem Trydentu:

jeśli ktoś mówi, że przez wspomniane sakramenty Nowego Prawa [17] łaska nie jest udzielana przez dokonany akt [ex opere operato, dosł. „Dzieło wykonane”], ale [mówi], że sama wiara w Boskie obietnice wystarczą do uzyskania łaski, niech będzie wyklęty(Trydent , sesja 7, kan. 8).

Innymi słowy, łaskę otrzymuje się nie przez wiarę, ale przez uczynki, a konkretnie przez sakramenty rzymskokatolickie. Ale znowu Biblia mówi

Efez. 2:8-9 8. Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. 9. Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił.

Jedyna poprawna odpowiedź na pytanie „Co muszę zrobić, aby zostać zbawionym?” to ta, którą podaje Biblia:

Dzieje 16:31 Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa, a będziesz zbawiony

Co mówi Pismo?

Rzym. 4:3-6 3. Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. 4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność. 5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość. 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, 

Żadne z tych działań nie oznacza, że ​​dobre uczynki, posłuszeństwo czy uświęcenie nie są opcjonalne w życiu chrześcijańskim, jak obszernie argumentowałem w dwóch innych książkach. [18] Ale oznacza to dobitnie, że uczynki nie odgrywają żadnej roli w usprawiedliwieniu. Uczynki prawości i rytuały religijne nigdy nie mogą uczynić nikogo przyjemnym dla Boga. W tym celu musimy całkowicie polegać przez wiarę na zasługach Pana Jezusa. Każdy system, który łączy uczynki z łaską, jest „inną ewangelią” (Gal. 1:6), zniekształconym przesłaniem które jest przeklęte (Gal. 1:9) – nie przez radę średniowiecznych biskupów, ale przez samo Słowo Boże, którego nie można naruszyć.

Na podstawie: Master’s Seminary Journal Volume 6 (6: 7-37), źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email