Spis treści
Katechizm Heidelberski
Pytanie 37
Jak rozumiesz słowo „umęczon”?
Rozumiem je następująco: przez całe swoje ziemskie życie, a szczególnie pod jego koniec, Jezus Chrystus dźwigał (cieleśnie i duchowo) ciężar gniewu Bożego, skierowanego przeciwko grzechowi całej ludzkiej rasie, aby swoim cierpieniem – jako jedyną ofiarą mającą moc przebłagania Boga – wykupić nasze ciała i dusze od wiecznego potępienia, zdobyć dla nas łaskę u Boga, usprawiedliwienie i życie wieczne. Izaj. 53:12; 1 Piotra 2:24; 1 Jana 2:2; Rzym. 5:9; 1 Jana 1:7; Filip. 2:8
Pytanie 38
Dlaczego Jezus musiał być „umęczon pod Ponckim Piłatem”?
Aby On – niewinny – skazany przez ziemskiego sędziego, uwolnił nas od surowego wyroku Bożego, który miał zapaść nad nami. Jan 19:4; 2 Kor. 5:21; Hebr. 4:15
Pytanie 39
Czy fakt, że Jezus został ukrzyżowany, ma większe znaczenie, niż gdyby umarł inną śmiercią?
Tak, gdyż śmierć na krzyżu była przeklęta przez Boga. W ten sposób zdobyłem pewność, że Jezus wziął na siebie przekleństwo, które ciążyło na mnie. 5 Mojż. 21:23; Gal.3:13-14
Artykuł XX
Bóg zamanifestował sprawiedliwość i miłosierdzie w Chrystusie
Wierzymy, że Bóg, który jest doskonale miłosierny i sprawiedliwy, zesłał swego Syna, aby przyjął tę naturę, która dopuściła się nieposłuszeństwa, aby też przez nią zadośćuczynić i ponieść karę za grzech przez niewypowiedziane męki i śmierć [1]. Bóg zatem zamanifestował Swoją sprawiedliwość przeciwko swojemu Synowi, kiedy złożył na Niego nasze grzechy [2], których byliśmy winni i z powodu których zasługiwaliśmy na potępienie, i wylał na nas swoje miłosierdzie i dobroć przez swą prostą i doskonałą miłość, wydając swojego Syna na śmierć za nas i wzbudzając go z martwych dla naszego usprawiedliwienia [3], abyśmy przez Niego mogli posiąść nieśmiertelność i życie wieczne.
[1] Hebr. 2:14-16; Rzym. 8:3, 32-33
[2] Izaj. 53:6; 1 Piotra 2:24; Jan 1:29; 1 Jana 4:9
[3] Rzym. 4:25; Rzym. 5:6; 2 Kor. 5:21
Artykuł XXI
Zadośćuczynienie Chrystusa, jedynego arcykapłana
Wierzymy, że Jezus Chrystus jest zaprzysiężony na wiecznego arcykapłana według porządku Melchizedeka [1] i że wydał się za nas Ojcu, aby uśmierzyć Jego gniew przez pełne zadośćuczynienie [2], kiedy ofiarował się na drzewie krzyża i przelał swoją drogą krew, aby oczyścić nasze winy, jak to przepowiedzieli prorocy. Gdyż jest napisane: „Lecz On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia i jego ranami jesteśmy uleczeni. Prowadzono Go jak jagnię na rzeź i do przestępców był zaliczony,” [3] zaś Poncjusz Piłat skazał Go jak złoczyńcę, choć nie znalazł w Nim żadnej winy [4]. Tak zapłacił za to, czego nie zrabował [5], i cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych [6], zarówno w ciele, jak i na duszy, doświadczając straszliwej kary za nasze grzechy do tego stopnia, że nawet krople Jego potu stały się kroplami krwi spływającymi na ziemię [7]. Zawołał: „Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?” [8] Cierpiał wszystkie te męki dla odpuszczenia naszych grzechów.
Z tego powodu twierdzimy słusznie wraz z Apostołem Pawłem, że nie znamy niczego więcej jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego [9], a wszystko inne uznajemy za szkodę i odrzucamy wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, naszego Pana [10], w którego ranach znajdujemy wszelką pociechę. Nie potrzeba dłużej szukać lub obmyślać innej drogi do pojednania z Bogiem poza tą jedyną ofiarą złożoną raz na zawsze, przez którą uczynił doskonałymi tych, którzy są uświęceni [11]. To również powód, dla którego anioł Pański nazwał go JEZUSEM, to znaczy ZBAWICIELEM, ponieważ miał zbawić swój lud od jego grzechów [12].
[1] Psalm 110:4; Hebr. 5:10
[2] 3 Mojż.. 1:14; Rzym. 5:8-9; Kol. 2:13-14; Hebr. 2:16-17; 9:14; Rzym. 3:24; 8:2; Jan 15:3; Dzieje 2:24; 13:28; Jan 3:16; 1 Tym. 2:6
[3] Izaj. 53:5, 7, 12
[4] Łuk. 23:22, 24; Dzieje. 13:28; Psalm 22:16-17; Jan 18:38; Psalm 69:4; 1 Piotra 3:18
[5] Psalm 69:4; Marek 15:28
[6] 1 Piotra 3:18
[7] Łuk. 22:44
[8] Psalm 22:1; Mat. 27:46
[9] 1 Kor. 2:2
[10] Filip. 3:8
[11] Hebr. 9:25-26; 10:14
[12] Mat. 1:21; Dzieje. 4:12
Kanony z Dort
Rozdział 2.2
Ponieważ nie jesteśmy w stanie zaspokoić tych wymagań w stosunku do swej własnej osoby, ani uratować samych siebie przed gniewem Bożym, upodobało się Bogu w swym nieskończonym miłosierdziu dać swego jednorodzonego Syna dla naszego poręczenia, który został uczyniony grzechem i stał się przekleństwem dla nas i za nas, aby zaspokoić Bożą sprawiedliwość w naszym imieniu.
.
Rozdział 2.3
.Śmierć Syna Bożego jest jedyną i najdoskonalszą ofiarą i zadośćuczynieniem za grzech. Ma nieskończoną wartość i cenę, sowicie wystarczającą do zapłaty za grzechy całego świata.
Rozdział 2.4
Śmierć ta ma nieskończoną wartość i godność ponieważ osoba, która jej doświadczyła była nie tylko prawdziwie i doskonale świętym człowiekiem, lecz także jednorodzonym Synem Bożym, mającym tę samą nieskończoną i wieczną istotę co Ojciec i Duch Święty. Kwalifikacje te były konieczne, by ustanowić go naszym Zbawicielem, a także dlatego, iż towarzyszyło temu odczucie gniewu i przekleństwa Boga, jakie się nam należy za grzech.
Standardy Westminsterskie
Konfesja Westminsterska
Rozdział 8 Chrystus Pośrednik
V. Przez swoje doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu i przez ofiarowanie siebie Bogu raz na zawsze jako ofiara przez wiecznego Ducha, Pan Jezus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. On dokonał pojednania i nabył wieczne dziedzictwo w Królestwie Niebios dla tych wszystkich, których dał Mu Ojciec.
Rozdział 11 Usprawiedliwienie
III. Chrystus przez swoje posłuszeństwo i śmierć zapłacił cały dług tych, którzy są usprawiedliwieni. Składając ofiarę i znosząc cierpienia jako karę, która im się należała, Chrystus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. Ich usprawiedliwienie jest całkowicie darem łaski, ponieważ Chrystus stał się darem Ojca, aby działać ku ich dobru, a posłuszeństwo Chrystusa i spełnienie żądań Prawa zostało im policzone. Ponad to nie było w nich nic, co by zasługiwało na łaskę. Tak więc prawdziwa Boża sprawiedliwość i Jego ogromna łaska równocześnie objawiły swoją chwałę w usprawiedliwieniu grzeszników.
IV. Bóg odwiecznie postanowił usprawiedliwić wszystkich wybranych, a gdy wypełnił się czas, Chrystus umarł za ich grzechy i zmartwychwstał dla ich usprawiedliwienia. Jednak nie są oni osobiście usprawiedliwieni aż do czasu, gdy Duch Święty nie obdarzy ich faktycznie dobrodziejstwami i dziełami Chrystusa.
Większy Katechizm Westminsterski
Pytanie 70. Czym jest usprawiedliwienie?
Usprawiedliwienie jest aktem dobrowolnej łaski Boga dla grzeszników, w którym odpuszcza wszystkie ich grzechy oraz przyjmuje i poczytuje ich za sprawiedliwych w swoich oczach. Czyni tak nie z powodu czegokolwiek dokonanego w nich lub przez nich, ale tylko ze względu na doskonałe posłuszeństwo i pełne zadośćuczynienie dokonane przez Chrystusa, przypisane im przez Boga i przyjęte wyłącznie przez wiarę.
Pytanie 71. W jakim sensie usprawiedliwienie jest aktem dobrowolnej Bożej łaski?
Chociaż Chrystus przez swoje posłuszeństwo i śmierć dokonał właściwego, rzeczywistego i pełnego zadośćuczynienia Bożej sprawiedliwości w imieniu tych, którzy są usprawiedliwieni; to jednak ich usprawiedliwienie jest dla nich aktem dobrowolnej łaski w tym sensie, że Bóg przyjmuje zadośćuczynienie – którego mógłby się domagać od nich – od poręczyciela, i sam zapewnia tego poręczyciela, swojego jedynego Syna, przypisując im jego sprawiedliwość i nie wymagając od nich nic, aby byli usprawiedliwieni, poza jedynie wiarą, która też jest jego darem.
Mniejszy Katechizm Westminsterski
Pytanie 25: W jaki sposób Chrystus sprawuje urząd kapłana?
Chrystus sprawuje urząd kapłana przez jednorazowe złożenie się w ofierze, aby zadośćuczynić Bożej sprawiedliwości i pojednać nas z Bogiem oraz przez ustawiczne wstawianie się za nami. Hebr. 4:14, Hebr. 9:28, Hebr. 2:17, Hebr. 7:25
Zobacz w temacie
