Wyzwanie dla watykańskich agentów

2 Piotra 1:21 Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego

Apokryfom łatwo można udowodnić, że są niespójne z sobą i sprzeczne z Pismem Świętym. W tej krótkiej serii artykułów po prostu powtarzam to co często było już mówione w przeszłości, zwłaszcza przez najbardziej znaczących uczonych purytańskich z dawnych czasów – których traktaty wciąż nie zostały obalone czekają na zdolne obalenie.

Te dawne traktaty pozostały bez odpowiedzi nawet przez takich rzymskich mistrzów, jak Bellarmin.


Nic dodać, nic ująć

5 Mojż. 12:32 Cokolwiek wam nakazuję, pilnie wypełniajcie. Nic do tego nie dodasz ani od tego nie ujmiesz

Chcę przedstawić mój zarys i komentarz na ten temat. Mam nadzieję pokazać w sposób skromny i podstawowy, dlaczego wierzę, i udowodnię zarówno przez źródła rzymskokatolickie, jak i protestanckie, że Apokryf nie jest, nigdy nie był i nie może być inspirowany przez Boga, ani też nie jest akceptowany na równi z Pismem Świętym, nawet przez Kościół rzymskokatolicki – i udowodnię, że Kościół rzymskokatolicki tak uważa.

Zanim jednak przedstawię swój zarys, chciałbym przedstawić jedną szczególną uwagę dotyczącą znaczenia tego tematu. Od teraz Bóg przemawia przez swojego Syna w tych ostatnich dniach, niebezpieczeństwo dodania lub odjęcia do Pisma Świętego pociąga za sobą wieczne potępienie Boga na duszy.

  • Jeżeli rzymskokatolicy mają rację, to wszyscy protestanci są potępieni za ujęcie z Pisma Świętego.
  • Jeśli protestanci mają rację, to wszyscy rzymskokatolicy są potępieni za to, że dodają do Pisma Świętego.

W obu przypadkach, kto ma rację, ten drugi jest z konieczności potępiony, ponieważ obala urząd Chrystusa jako proroka – a tylko On ma prawo nauczać swój kościół prawdy. Jest to bardzo poważny temat. Choć nie jest to III wojna światowa, to jednak równie dobrze może nią być, ponieważ stawką jest wieczny los nieumierających dusz, w zależności od tego, gdzie wylądujemy, w kwestii dodania lub odjęcia Apokryfu do kanonu objawionej lub spostrzegawczej woli Boga wobec człowieka.

Nawet gdyby niektórzy nie zgodzili się z moim poglądem w powyższym paragrafie, Pismo Święte obfituje w ostrzeżenia i napomnienia, aby nie zabierać ani nie dodawać do objawienia Bożego, na co zezwalają tylko ci, którzy są prorokami Bożymi – Syn będący Prorokiem, Kapłan Król wysłany przez Boga na wieki; co będzie poglądem, który trzymam najszczerzej, On jest podstawą, na której stoję.
.


Metodologia

Hebr. 1:1-2 1. Bóg, który wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś do ojców przez proroków; 2. W tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez swego Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego też stworzył światy

Nie chcę przytłaczać pytającego wielką ilością materiału. Są o wiele lepsze sposoby traktowania tego temat u wielu znacznie sprawniejszych nauczycieli niż ja, ale jeśli moje proste argumenty nie wystarczą do przekonania, to skieruję Was do nich, abyście spojrzeli na ten temat pełniej. Moje argumenty będą starały się być jak najbardziej zwięzłe i może to wymagać waszej własnej refleksji, aby wypełnić te luki konieczne do zrozumienia pewnych przepływów myśli. W przeciwnym razie te kilka stron, które tu napisałem, można by łatwo zamienić w setki stron cytatów.

Istnieją różne źródła, z którymi się konsultowałem, a także większość pierwszych ojców, których osobiście czytałem. Chociaż oczekuje się, że takiemu dziełu będą towarzyszyły zapisy bibliograficzne, pomyślałem, że tym rzymskim czytelnikom łatwiej będzie po prostu zająć się samymi argumentami niż długimi przypisami. W każdej chwili z zadowoleniem przyjmuję te maile, które pragną źródeł bibliograficznych do dalszej dyskusji i dostarczą obfitą listę książek, jeśli będzie taka potrzeba.

Kieruję się następującym schematem:

1) Wielu heretyków często wypaczało przyjmowanie lub odrzucanie niektórych ksiąg biblijnych, tacy jak

Saduceusze (którzy przyjmowali tylko Pięcioksiąg),
Manichejczycy, Saturninus i Cerdonianie (odrzucali całą ST),
Marcjon (który trzymał się tylko niektórych ksiąg NT),
Albigensi (potępiający zmartwychwstanie ciała i ST),
Ptolemaici (którzy potępili Pięcioksiąg),
Nikolaicii Gnostycy (którzy wyrzucili Księgę Psalmów),
Walentynianie (którzy odrzucili Ewangelię Jana -o którą wielu rzymskich katolików oskarża Lutra, co jest śmieszne),
Ebionici (którzy przyjęli tylko Mateusza, a Pawła odrzucili jako odstępcę),
Sewerianie (którzy odrzucili Dzieje Apostolskie),
Marcjonici (którzy odrzucili listy duszpasterskie i Hebrajczyków)

i inni, którzy nie wymagają wzmianki, pominę ich, nie nękając was trudem tych heretyków. Jest to jednak ważna uwaga. Dodawanie lub odejmowanie do biblijnego zapisu potępia dusze i obala autorytet Pisma Świętego. Augustyn powiedział:

„Jeśli w Piśmie Świętym dopuszcza się jakiekolwiek, nawet najmniejsze kłamstwo, to cały autorytet Pisma Świętego zostanie obecnie unieważniony i zniszczony”. [Epistoła XIX. Tom. II. STR. 14]

Zgadzam się. Mam nadzieję, że ty, czytelniku, też.  Tu od razu znajdziemy apokryfy, które zawodzą marnie w tej  materii. Ten pierwszy punkt to po prostu notatka.

2) Na czym polega argument za przyjęciem apokryfu jako ściśle kanonicznego jest sformułowany przez Kościół Rzymski, a jakie synody, jeśli w ogóle są godne uwagi, to te, które przyjmują lub odrzucają apokryfy, wykazując autorytet ksiąg lub ich zaprzeczalność.

3) Twierdzenia o apokryfach, szczególnie widziane w świetle teologów, soborów i papieży (rzymskokatolickich), którzy udowadniają, że apokryfy są niekanoniczne, ale w najlepszym razie wykorzystywane w budowaniu świętych, choć nie są wiążące dla wiary chrześcijańskiej. I rozróżnieniają między sensen kanoniczności. Ostatecznie, aby udowodnić, że są one uważane za nie natchnione nawet przez rzymskich katolików, choć mogą być pomocne dla wnikliwego oka, jak każda dobra księga.

4) Wykazanie, że księgi apokryficzne nie zostały napisane przez proroków, a jedynie prorocy są dopuszczalnymi rzecznikami Boga.

5) Pokazanie, że sobory, ojcowie i inni pierwsi pisarze świadczą o apokryfie jako niekanonicznych księgach, choć uważają ją za moralną pomoc, jak każdą inną dobrą księgę.

6) Apokryficzne księgi Tobiasza, Judyty, Mądrości, Księgi Koheleta i 2 księgi Machabejskie zostaną zbadane pod kątem spójności i prawdy; jak również dodatki do Daniela i Estery, z Baruchem.

7) Następnie, ukazana zostanie niespójność Rzymu w akceptowaniu niektórych ksiąg apokryficznych, nawet wbrew świadectwom ich własnych soborów oraz bezprawne i nieuzasadnione odrzucenie innych ksiąg apokryficznych, które rzeczywiście odrzucają. (Księga Ezdrasza, 3 Księga Machabejska itp.)

To oczywiście doprowadziłoby nas do dyskusji na temat autorytetu, interpretacji, przenikliwości, pytań dotyczących tłumaczenia, wulgaty i tym podobnych. Gdy tylko księgi apokryficzne okażą się niekanoniczne w ścisłym tego słowa znaczeniu, autorytet i wiarygodność kościoła Rzymsko-katolickiego runie na ziemię. W związku z tym jest to najpoważniejszy i najcięższy temat dla wszystkich, którzy uważają Rzymski-katolicyzm za prawdziwy kościół.

Obj. 22:18-19 18. Oświadczam zaś każdemu, kto słucha słów proroctwa tej księgi: Jeśli ktoś dołoży coś do tego, dołoży mu też Bóg plag opisanych w tej księdze; 19. A jeśli ktoś odejmie coś ze słów księgi tego proroctwa, odejmie też Bóg jego dział z księgi życia i ze świętego miasta, i z rzeczy, które są opisane w tej księdze.

Główne Wprowadzenie Dr. C. Matthew McMahon, et. al. (Prolog) źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email