Spis treści
Katechizm Heidelberski
Pytanie 40
Dlaczego Chrystus musiał umrzeć?
Bo zgodnie z wymaganiami sprawiedliwości i prawdy Bożej zapłatą za nasze grzechy mogła być jedynie śmierć Syna Bożego. Rzym. 6:23; Hebr. 2:10,15; Psalm 49:7-9
Pytanie 41
Dlaczego wyznajemy, że Jezus Chrystus został „pogrzebion” (czyli pochowany)?
Świadczymy w ten sposób, że umarł naprawdę. Łuk. 23:50, 52-53; Dzieje 13:29
Pytanie 42
Dlaczego i my musimy umrzeć, skoro Jezus Chrystus umarł za nas?
Bo swoją śmiercią wcale nie spłacamy naszych win. Ona oznacza, że to grzech zostaje zniszczony, a my przechodzimy do życia wiecznego. 1 Piotra 3:18; Jan 5:24; 2 Kor. 5:1
Pytanie 43
Co jeszcze zawdzięczamy ofierze i śmierci krzyżowej Jezusa Chrystusa?
Dzięki Jego mocy „stary człowiek”, jaki żył w nas, zostaje wraz z Jezusem Chrystusem ukrzyżowany, zabity i pogrzebany, aby nasze ciało ze swymi pożądaniami nie miało już więcej nad nami władzy i abyśmy odtąd samych siebie mogli ofiarowywać Chrystusowi w akcie wdzięczności. Rzym. 6:6-7, 14; Gal.2:20; Kol 2:12; Rzym. 12:1
Pytanie 44
Dlaczego w Apostolskim Wyznaniu Wiary zawarto słowa „zstąpił do piekieł”?
Dlatego, abym pośród największych nawet pokus miał pewność, że mój Pan, Jezus Chrystus, sam doświadczywszy niewysłowionej trwogi, męki i lęku, w jakich pogrążyła się Jego dusza zarówno na krzyżu, jak i przedtem, uwolnił mnie od trwogi i męki piekła. Mat .27:46; Efez. 4:8-10; Izaj. 53:10; Dzieje2:27; Łuk. 23:43
Konfesja Belgijska
Artykuł XX
Bóg zamanifestował sprawiedliwość i miłosierdzie w Chrystusie
Wierzymy, że Bóg, który jest doskonale miłosierny i sprawiedliwy, zesłał swego Syna, aby przyjął tę naturę, która dopuściła się nieposłuszeństwa, aby też przez nią zadośćuczynić i ponieść karę za grzech przez niewypowiedziane męki i śmierć [1]. Bóg zatem zamanifestował Swoją sprawiedliwość przeciwko swojemu Synowi, kiedy złożył na Niego nasze grzechy [2], których byliśmy winni i z powodu których zasługiwaliśmy na potępienie, i wylał na nas swoje miłosierdzie i dobroć przez swą prostą i doskonałą miłość, wydając swojego Syna na śmierć za nas i wzbudzając go z martwych dla naszego usprawiedliwienia [3], abyśmy przez Niego mogli posiąść nieśmiertelność i życie wieczne.
[1] Hebr. 2:14-16; Rzym. 8:3, 32-33
[2] Izaj. 53:6; 1 Piotra 2:24; Jan 1:29; 1 Jana 4:9
[3] Rzym. 4:25; Rzym. 5:6; 2 Kor. 5:21
Artykuł XXI
Zadośćuczynienie Chrystusa, jedynego arcykapłana
Wierzymy, że Jezus Chrystus jest zaprzysiężony na wiecznego arcykapłana według porządku Melchizedeka [1] i że wydał się za nas Ojcu, aby uśmierzyć Jego gniew przez pełne zadośćuczynienie [2], kiedy ofiarował się na drzewie krzyża i przelał swoją drogą krew, aby oczyścić nasze winy, jak to przepowiedzieli prorocy. Gdyż jest napisane: „Lecz On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia i jego ranami jesteśmy uleczeni. Prowadzono Go jak jagnię na rzeź i do przestępców był zaliczony,” [3] zaś Poncjusz Piłat skazał Go jak złoczyńcę, choć nie znalazł w Nim żadnej winy [4]. Tak zapłacił za to, czego nie zrabował [5], i cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych [6], zarówno w ciele, jak i na duszy, doświadczając straszliwej kary za nasze grzechy do tego stopnia, że nawet krople Jego potu stały się kroplami krwi spływającymi na ziemię [7]. Zawołał: „Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?” [8] Cierpiał wszystkie te męki dla odpuszczenia naszych grzechów.
Z tego powodu twierdzimy słusznie wraz z Apostołem Pawłem, że nie znamy niczego więcej jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego [9], a wszystko inne uznajemy za szkodę i odrzucamy wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, naszego Pana [10], w którego ranach znajdujemy wszelką pociechę. Nie potrzeba dłużej szukać lub obmyślać innej drogi do pojednania z Bogiem poza tą jedyną ofiarą złożoną raz na zawsze, przez którą uczynił doskonałymi tych, którzy są uświęceni [11]. To również powód, dla którego anioł Pański nazwał go JEZUSEM, to znaczy ZBAWICIELEM, ponieważ miał zbawić swój lud od jego grzechów [12].
[1] Psalm 110:4; Hebr. 5:10
[2] 3 Mojż.. 1:14; Rzym. 5:8-9; Kol. 2:13-14; Hebr. 2:16-17; 9:14; Rzym. 3:24; 8:2; Jan 15:3; Dzieje 2:24; 13:28; Jan 3:16; 1 Tym. 2:6
[3] Izaj. 53:5, 7, 12
[4] Łuk. 23:22, 24; Dzieje. 13:28; Psalm 22:16-17; Jan 18:38; Psalm 69:4; 1 Piotra 3:18
[5] Psalm 69:4; Marek 15:28
[6] 1 Piotra 3:18
[7] Łuk. 22:44
[8] Psalm 22:1; Mat. 27:46
[9] 1 Kor. 2:2
[10] Filip. 3:8
[11] Hebr. 9:25-26; 10:14
[12] Mat. 1:21; Dzieje. 4:12
Kanony z Dort
Rozdział 2.2
Ponieważ nie jesteśmy w stanie zaspokoić tych wymagań w stosunku do swej własnej osoby, ani uratować samych siebie przed gniewem Bożym, upodobało się Bogu w swym nieskończonym miłosierdziu dać swego jednorodzonego Syna dla naszego poręczenia, który został uczyniony grzechem i stał się przekleństwem dla nas i za nas, aby zaspokoić Bożą sprawiedliwość w naszym imieniu.
.
Rozdział 2.3
.Śmierć Syna Bożego jest jedyną i najdoskonalszą ofiarą i zadośćuczynieniem za grzech. Ma nieskończoną wartość i cenę, sowicie wystarczającą do zapłaty za grzechy całego świata.
Rozdział 2.4
Śmierć ta ma nieskończoną wartość i godność ponieważ osoba, która jej doświadczyła była nie tylko prawdziwie i doskonale świętym człowiekiem, lecz także jednorodzonym Synem Bożym, mającym tę samą nieskończoną i wieczną istotę co Ojciec i Duch Święty. Kwalifikacje te były konieczne, by ustanowić go naszym Zbawicielem, a także dlatego, iż towarzyszyło temu odczucie gniewu i przekleństwa Boga, jakie się nam należy za grzech.
Rozdział 2.8
Taki był bowiem suwerenny zamysł i najłaskawsza wola i cel Boga Ojca, aby ożywiająca i zbawiająca skuteczność najcenniejszej śmierci Jego Syna objęła wszystkich wybranych, aby dając wyłącznie im dar wiary usprawiedliwiającej, przyprowadzić ich pewnie do zbawienia; to znaczy, że wolą Bożą było, aby Chrystus przez krew krzyża, przez którą utwierdził nowe przymierze, skutecznie wykupił z każdego ludu, plemienia, narodu, oraz języka wszystkich tych, i tylko tych, którzy od wieczności zostali wybrani do zbawienia i dani mu przez Boga Ojca; aby podarował im wiarę, która, wraz ze wszystkimi innymi zbawiającymi darami Ducha Świętego jakie nabył dla nich przez swą śmierć, oczyściła ich ze wszystkich grzechów, zarówno pierworodnego jak i popełnionych rzeczywiście, bez względu na to, czy popełnione przed czy po uwierzeniu; i wiernie zachowawszy ich aż do końca, przyprowadzić ich nieskalanych i czystych do radości chwały w jego Obecności na zawsze.
Kol. 2:13 I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy;
Hebr. 10:14 Jedną bowiem ofiarą uczynił doskonałymi na zawsze tych, którzy są uświęceni.
Psalm 85:2 Przebaczyłeś nieprawość twego ludu, zakryłeś wszystkie ich grzechy. Sela.
Rozdział 2§7
Synod odrzuca błędy tych, którzy nauczają: Że Chrystus nie mógł umrzeć, ani nie musiał umierać, i że nie umarł za tych, których Bóg umiłował w najwyższym stopniu i wybrał ich do życia wiecznego, gdyż tacy nie potrzebują śmierci Chrystusa.
Tacy bowiem zaprzeczają Apostołowi, który ogłasza, że Chrystus „mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie” (Gal 2:20). Podobnie: „Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.” (Rzym 8:33-34)”, mianowicie za nich; zaś Zbawiciel mówi: „oddaję moje życie za owce ” (Jana 10:15). A także: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, jak i ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś oddaje swoje życie za swoich przyjaciół.” (Jan 15:12-13).
Standardy Westminsterskie
Konfesja Westminsterska
Rozdział 3 Odwieczne Boże postanowienie
V. Zanim świat został stworzony, Boży odwieczny i nieodmienny zamiar, który powstał w tajemnicy Jego mądrości i według upodobania Jego woli, sprawił, że Bóg wybrał w Chrystusie pewną część ludzkości do wiecznej chwały. Jedynie ze Swojej wolnej łaski i miłości przeznaczył tych wybranych ludzi do życia, nie przewidując w nich wiary, dobrych uczynków, wytrwałości i podobnych rzeczy jako podstawy Swojej decyzji wszystko to na chwałę Jego łaski.
Rozdział 8 Chrystus Pośrednik
V. Przez swoje doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu i przez ofiarowanie siebie Bogu raz na zawsze jako ofiara przez wiecznego Ducha, Pan Jezus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. On dokonał pojednania i nabył wieczne dziedzictwo w Królestwie Niebios dla tych wszystkich, których dał Mu Ojciec.
Rozdział 11 Usprawiedliwienie
III.Chrystus przez swoje posłuszeństwo i śmierć zapłacił cały dług tych, którzy są usprawiedliwieni. Składając ofiarę i znosząc cierpienia jako karę, która im się należała, Chrystus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. Ich usprawiedliwienie jest całkowicie darem łaski, ponieważ Chrystus stał się darem Ojca, aby działać ku ich dobru, a posłuszeństwo Chrystusa i spełnienie żądań Prawa zostało im policzone. Ponad to nie było w nich nic, co by zasługiwało na łaskę. Tak więc prawdziwa Boża sprawiedliwość i Jego ogromna łaska równocześnie objawiły swoją chwałę w usprawiedliwieniu grzeszników.
IV. Bóg odwiecznie postanowił usprawiedliwić wszystkich wybranych, a gdy wypełnił się czas, Chrystus umarł za ich grzechy i zmartwychwstał dla ich usprawiedliwienia. Jednak nie są oni osobiście usprawiedliwieni aż do czasu, gdy Duch Święty nie obdarzy ich faktycznie dobrodziejstwami i dziełami Chrystusa.
Rozdział 17 Wytrwanie Świętych
II. Wytrwanie świętych nie zależy od ich własnej wolnej woli, lecz od niezmienności decyzji o wybraniu, która z kolei zależy od niezależnej i niezmiennej miłości Boga Ojca, od skuteczności zasług i orędownictwa Jezusa Chrystusa oraz jedności świętych z Nim, od przyrzeczenia Bożego, od niezmiennego charakteru świętych, w których mieszka Duch Święty, od Bożej natury, której są uczestnikami i wreszcie od warunków przymierza łaski. Wszystkie te czynniki gwarantują pewność i niezawodność wytrwania świętych.
Większy Katechizm Westminsterski
Pytanie 49. W jaki sposób Chrystus uniżył się w swojej śmierci?
Chrystus uniżył się w swojej śmierci poprzez to, że zostawszy zdradzonym przez Judasza, porzuconym przez uczniów, wyszydzonym i odrzuconym przez świat, skazanym przez Piłata, umęczonym przez swoich prześladowców; a także zmierzywszy się z grozą ś mierci i siłami ciemności, czując i niosąc ciężar Bożego gniewu, złożył swoje życie jako ofiarę za grzech, znosząc bolesną, haniebną i przeklętą śmierć na krzyżu.
Pytanie 50. Na czym polegało uniżenie Chrystusa po jego śmierci?
Uniżenie Chrystusa po jego śmierci polegało na tym, że został pogrzebany i pozostał martwy oraz w mocy śmierci aż do trzeciego dnia; co zostało gdzie indziej wyrażone słowami „zstąpił do piekieł”.
Zobacz w temacie
