On jest wierny

utworzone przez | kwi 22, 2026 | Egzegezy, Hamartiologia: nauka o grzechu

To kwestia Przymierza

Psalm 89:31-34

31. Jeśli moje ustawy znieważą, a moich przykazań nie będą przestrzegać;

32. Wtedy ukarzę rózgą ich przestępstwo, a ich nieprawość biczami.

33. Ale nie odbiorę mu mojego miłosierdzia ani nie zawiodę w mojej wierności.

34. Nie złamię mego przymierza ani nie zmienię tego, co wyszło z moich ust

Psalm 89 naucza nas o wielkim Bożym miłosierdziu i wielkiej Bożej wierności osadzonych w niezmiennym Bożym Przymierzu. Pismo Święte wyraźnie naucza, że ​​przymierze jest więzią przyjaźni między Bogiem a Jego ludem w Chrystusie. Pismo Święte także  jasno i wyraźnie stwierdza, że ​​Bóg ustanawia, podtrzymuje i realizuje swoje przymierze jednostronnie.

Bóg powiedział do Noego

1 Mojż. 9:9-10 9. A ja, oto ja ustanawiam moje przymierze z wami i z waszym potomstwem po was; 10. I z wszelką żywą istotą, która jest z wami, z ptactwem, bydłem oraz z wszelkim zwierzęciem ziemi, które jest z wami, od wszystkich, które wyszły z arki, aż do każdego zwierzęcia ziemi.

A do Abrahama Bóg powiedział:

1 Mojż. 17:7 I utwierdzę moje przymierze między mną a tobą oraz twoim potomstwem po tobie przez wszystkie pokolenia jako wieczne przymierze, abym był ci Bogiem i twemu potomstwu po tobie.

Tekst Psalmu 89 ten odnosi się do nas samych — jako Kościoła i jako poszczególnych jego członków. Poprzedni tydzień, jak każdy inny, był przecież polem śmiertelnej bitwy. I kiedy my pozostajemy niewierni, Bóg jest wierny swojemu Przymierzu.

Śmiertelny wróg duszy

31. Jeśli moje ustawy znieważą…

Ta wojna prowadzona jest z grzechem — największym wrogiem duszy — który najpierw skrycie atakował nasze umysły, zachęcając do skosztowania jego słodkości. Zupełnie jak wąż skusił Ewę, mówiąc: „Popatrz, jaki ten owoc jest dobry do spożycia.” Ewa to zobaczyła i spożyła — efekty były opłakane. Ten grzech kusi nas każdego dnia. Wydaje się słodki w ciele, ale gdy uzyska przyczółek, otwarcie poraża nasze członki, zmuszając nas do działania. Skłania w ostateczności nasz umysł do rebelii przeciw Bogu i prowadziłby nas do śmierci, gdyby nie Boża interwencja. List Jakuba jest tu pouczający:

Jakuba 1:14-15 14. Lecz każdy jest kuszony przez własną pożądliwość, która go pociąga i nęci. 15. Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a grzech, gdy będzie wykonany, rodzi śmierć.

Znieważaliśmy Boże ustawy, nie przestrzegaliśmy Bożych przykazań. W ten sposób wypowiadaliśmy posłuszeństwo Panu Bogu i braliśmy w ciele udział w wojnie z Bogiem — mimo tego, że

„Bóg według swego zamysłu powołuje [nas] do społeczności ze swym Synem, Panem naszym Jezusem Chrystusem i odradza przez Ducha Świętego, również [nas] wybawia od władzy i niewoli grzechu” ,[1]

Źródło upadku

31. … a moich przykazań nie będą przestrzegać;

Dlaczego upadamy? Dlaczego, choć jesteśmy uwolnieni, wciąż upadamy? Dlaczego zmuszamy się każdego dnia do tego nieludzkiego wysiłku umartwiania tego, co zdaje się zginąć nie chce i nie może? To jest ciało.

…w tym życiu [Bóg] nie wybawia nas całkowicie z ciała grzechu ani od słabości ciała. [2]

Ciało jest przyczyną, powodem i naszym wrogiem — ciało, które nie może się poddać prawu Bożemu:

Rzym. 8:7 Dlatego, że zamysł ciała jest nieprzyjacielem Boga, bo nie poddaje się prawu Bożemu, gdyż i nie może.

Jęczmy i ubolewajmy nad naszym ciałem. Ono nie chce, ono nie może poddać się Bogu. Ono zwodzi nas podstępnie abyśmy tak jak ono byli nieprzyjaciółmi naszego niebieskiego Ojca. Ono chce, abyśmy go nienawidzili — tak jak ono nienawidzi Boga.. Ono chce abyśmy przez sprawowanie grzechu pokochali diabła.

Biada, biada mojemu ciału. Biada, ponieważ gdy wykonujemy grzec Ojcowski gniew dosięga każdego z nas. Pod ciężką ręką Bożą jęczymy często pokonani, powaleni – ale nie zniszczeni.

„słabośćciała nie może przemóc mocy Boga, który utwierdza i zachowuje prawdziwych wierzących w stanie łaski, [3]

Biada — ponieważ gdy wykonujemy grzech, ojcowski gniew dosięga nas każdego dnia:

Psalm 89:32 Wtedy ukarzę rózgą ich przestępstwo, a ich nieprawość biczami.

I pod ciężką ręką Bożą często jeczymy — pokonani, powaleni, ale nie zniszczeni. Słabość mojego ciała nie może przemóc mocy Boga, który utwierdza i zachowuje mnie w stanie łaski.
.

Ojcowskie karcenie

32. Wtedy ukarzę rózgą ich przestępstwo, a ich nieprawość biczami.

Bóg, łaskawy Ojciec, karci nas za grzech — kruszy kości, zasmuca dusze, nieraz prowadzi do rozpaczy. Lecz czyni to z miłości, dowodząc naszego usynowienia. A cóż to za ojciec, który swoich dzieci nie karze?

Hebr. 12:8 A jeśli jesteście bez karania, którego wszyscy są uczestnikami, wtedy jesteście bękartami, a nie synami.

Nie jesteśmy bękartami — dlatego jesteśmy karceni. I przez moc Bożą działającą w nas, w tych upadkach, Bóg zachowuje nas przed zniszczeniem i całkowitym zgubieniem.

W upadkach tych [Bóg] zachowuje [nas] przed zniszczeniem, bądź całkowitym zgubieniem [4]

Jak czyni to nasz miłosierny Ojciec?

…przede wszystkim nieskazitelne nasienie odrodzenia i ponownie, poprzez swe Słowo i Ducha, pewnie i skutecznie odnawia ich ku upamiętaniu, do szczerego i pobożnego żalu za grzechy, abyśmy mogli szukać i uzyskać odpuszczenie we krwi Pośrednika, byśmy mogli ponownie doświadczyć łaski pojednania z Bogiem, poprzez wiarę czcić Jego miłosierdzie, i odtąd pilniej sprawować swe własne zbawienie z bojaźnią i drżeniem. [5]

Bóg nie zawiedzie swojej wierności, ponieważ to On ustanowił Przymierze z nami a nie my z nim i dlatego to On pozostaje wierny, gdy my zawodzimy.:

Psalm 89:33 Ale nie odbiorę mu mojego miłosierdzia ani nie zawiodę w mojej wierności.

1 Piotra 1:23 Będąc odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże, które jest żywe i trwa na wieki.

On to czyni, ponieważ jest wierny. I z powodu tej Bożej wierności wołamy wraz z Dawidem: 

Psalm 41:4 Powiedziałem: PANIE, zmiłuj się nade mną, uzdrów moją duszę, bo zgrzeszyłem przeciwko tobie.

Psalm 51:8 Daj mi usłyszeć radość i wesele; niech się rozradują kości, które skruszyłeś.

Wina wobec Bożego Majestatu

Cierpimy, widząc, że znieważyliśmy Najświętszy Majestat Boży, że grzechem obraziliśmy Zbawiciela — że słuchając ciała, tego największego źródła zła ze względu na grzech pierworodny, z którego wynikają wszystkie inne grzechy i który jest korzeniem każdego zła — pohańbiliśmy Ducha, przez którego zostaliśmy uświęceni.

Wierzymy, że przez nieposłuszeństwo Adama grzech stał się udziałem całej ludzkości. Deprawuje on całą naturę i jest dziedziczny, i nawet dzieci w łonach swych matek są nim skażone. Powoduje w człowieku wszelkie rodzaje grzechów, będąc ich korzeniem i dlatego wzbudza w Bogu wystarczające obrzydzenie i wstręt, aby potępić całą ludzkość [6]

Widzimy bardzo wyraźnie, że obraziliśmy Zbawiciela i znieważyliśmy Boży Majestat. Mając tę świadomość, kiedy uświadomimy sobie, do jakiej ruiny doprowadził nas grzech — płaczemy i rozpaczamy, słysząc głos Pański wołający do nas:

Mal. 1:6 Jeśli więc jestem Ojcem, gdzie jest moja cześć? Jeśli jestem Panem, gdzie jest bojaźń przede mną? — mówi PAN Zastępów do kapłanów, którzy gardzą jego imieniem.

Nasza ulga

33. Ale nie odbiorę mu mojego miłosierdzia ani nie zawiodę w mojej wierności.

Ale to nie wszystko.. Gdy rózgi i bicze Boże smagają nasze sumienie, nie jest to ku naszej zgubie. Zbici, poranieni, posiniaczeni, utrudzeni w cierpieniu — kierujemy nasze oczy ku Chrystusowi, który jest naszą ulgą:

1 Jana 2:1-2 1. Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. 2. I on jest przebłaganiem za nasze grzechy…

Przebłaganiem za wszystkie te grzechy, które znieważyły Ojca, pohańbiły Ducha i doprowadziłyby nas do upadku, ruiny i znieważenia Bożego Majestatu. Wszystkie te grzechy zostają pokonane przez Chrystusa, który jest naszym Orędownikiem. Jakiż to cudowny głos, który słyszymy nawet w najciemniejszej jaskini rozpaczy, gdy udręka staje się nieznośna. Wtedy Pan woła do nas:

Mat. 11:28 Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.

Przyjdźcie wszyscy, bo ja wstawiam się za wami. Bóg nie jest waszym wrogiem, lecz Ojcem. I widzimy tę wielką prawdę:

Rzym. 8:31-35 31. Cóż więc na to powiemy? Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam? 32. On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale wydał go za nas wszystkich, jakże nie miałby z nim darować nam wszystkiego? 33. Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. 34. Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami. 35. Któż nas odłączy od miłości Chrystusa? Czy utrapienie, czy ucisk, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz?

Bóg miłuje nas i dlatego nas karci dając przez to karcenie zwycięstwo nad grzechem!

Rzym. 8:37 Ale w tym wszystkim całkowicie zwyciężamy przez tego, który nas umiłował.

Fundament naszej nadziei

34. Nie złamię mego przymierza ani nie zmienię tego, co wyszło z moich ust

Boże Przymierze nie może być złamane. I nie jest to następstwem naszych zasług ani mocy, lecz darmowej łaski Bożej

…abyśmy nie odpadli całkowicie od łaski ani też nie trwali w swym odstępstwie i ostatecznie zginęli w nim, co względem nas samych jest nie tylko możliwe, ale i niewątpliwie wydarzyło by się, lecz względem Boga jest to całkowicie niemożliwe, ponieważ Jego zamysł nie może zostać zmieniony, ani Jego obietnica nie może zawieść, ani też powołanie zgodne z Jego wolą nie może zostać odwołane, ani też zasługa, wstawiennictwo i wytrwanie Chrystusa nie mogą okazać się nieskuteczne, ani też pieczęć Ducha Świętego nie może zostać unieważniona ani zmazana. [7]

On pozostaje wierny swojemu Przymierzu. Chciałbym tu przywołać słowa Marcina Lutra:

„Zarówno pastor, jak i słuchacz jesteśmy tylko uczniami. Jest tylko ta różnica, że Bóg mówi do was przeze mnie. To jest chwalebna moc Słowa Bożego, przez które sam Bóg się z nami obchodzi i do nas przemawia, i w którym słyszymy samego Boga. Nie jestem wolny od grzechu. Nikt z nas nie jest. Jesteśmy wszyscy uczniami tego samego Słowa. Moim przywilejem jest tylko przekazać Boże słowo, ale moim obowiązkiem jest być mu tak samo podległym.” [8]

Zatem uniżmy się przed Bogiem, wyznając grzechy. Przyjdźmy do Boga i Chrystusa, naszego Pośrednika, rozważając nadzieję Słowa:

Psalm 89:33 Ale nie odbiorę mu mojego miłosierdzia ani nie zawiodę w mojej wierności.

Za każdym razem, gdy głoszona jest ta Ewangelia, tak jakby sam Bóg przychodził osobiście, aby nas uroczyście wezwać: Upamiętajcie się, wyznajcie grzechy. I odpowiadamy Ojcu na to królewskie wezwanie:

Psalm 32:5 Wyznałem ci swój grzech i nie kryłem mojej nieprawości. Powiedziałem: Wyznam moje występki PANU, a ty przebaczyłeś nieprawość mego grzechu. Sela.

1 Jana 1:9 Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.

Bądź zatem wywyższony, nasz Zbawco i Nadziejo. Bądź uwielbiony w swoim Kościele na wieki wieków — gdyż Ty jesteś wierny swojemu Przymierzu. . Kiedy my zawodzimy, Ty jesteś wierny. Tobie chwała za to.

2 Tym. 2:13 Jeśli jesteśmy niewierni, on pozostaje wierny, bo samego siebie wyprzeć się nie może.

Nauczanie wygłoszone dnia 19.04.2026

Przypisy

[1] Kanony z Dort 5.1
[2] Tamże
[3] Tamże, 5.4
[4] Tamże, 5.7
[5] Tamże
[6] Konfesja Belgijska 15
[7] Kanony z Dort 1.8
[8] Słowa te przypisuje się Marcinowi Lutrowi

Zobacz w temacie

 

Print Friendly, PDF & Email