Trzydziesty Pierwszy Dzień Pański: Klucze Królestwa

utworzone przez | sie 1, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 83

Co rozumiemy pod pojęciem „władza kluczy”?

Głoszenie Ewangelii oraz dyscyplinę kościelną; dzięki tym dwóm środkom Królestwo Niebios zostaje otwarte dla wierzących, a zamknięte przed niewierzącymi [Mat. 16:19; Jan 20:21-23].

Pytanie 84

W jaki sposób głoszenie Ewangelii może otworzyć albo zamknąć przed ludźmi Królestwo Niebios?

Zgodnie z nakazem Chrystusowym wszystkim wierzącym i każdemu z osobna ogłasza się w ten sposób i publicznie potwierdza, że ilekroć naprawdę uwierzą obietnicom Ewangelii, tylekroć Bóg wybacza im wszystkie winy ze względu na zasługi Jezusa Chrystusa. Niewierzącym obłudnikom natomiast ogłasza się, że gniew Boga i wieczne potępienie ciąży na nich dopóty, dopóki nie nawrócą się. Zgodnie z tym świadectwem Ewangelii sąd Boży nad jednymi i drugimi dotyczy zarówno tego życia, jak i przyszłego [Mat. 16:19; Jan 3:31-36; 20:21-23; Marek 16:15-16; Ezech. 18:21, 32].
.

Pytanie 85

W jaki sposób stosowanie dyscypliny kościelnej może otwierać lub zamykać przed ludźmi Królestwo Niebieskie?

Zgodnie z nakazem Chrystusowym wzywa się bowiem przed oblicze Kościoła (lub przed osoby do tego celu przez Kościół powołane) tych wszystkich, którzy nazywając siebie chrześcijanami głoszą niechrześcijańską naukę lub nie po chrześcijańsku postępują i mimo wielokrotnych braterskich napomnień trwają w błędach i występkach. Jeżeli i tym razem nie zastosują się do upomnienia, otrzymają zakaz przyjmowania sakramentów i tym samym zostaną wyłączeni ze wspólnoty chrześcijańskiej, a przez samego Boga – z Królestwa Chrystusowego [Mat. 18:15-20; 1 Kor. 5:3-5, 11-13; 2 Tes. 3:6, 14-15]. Jeśli jednak obiecają i okażą prawdziwą poprawę, powrócą do Chrystusa i będą ponownie przyjęci do Jego Kościoła [Łuk. 15:20-24; 2 Kor. 2:6-11].
.

Konfesja Belgijska

Artykuł XXIX

Cechy prawdziwego Kościoła i co go różni od fałszywego

Wierzymy, że powinniśmy pilnie i rozważnie studiować Boże Słowo, aby rozeznać się odnośnie prawdziwego Kościoła, ponieważ wiele sekt na świecie rości sobie pretensje do nazywania się Kościołem. Lecz nie mówimy tu o obłudnikach, którzy znajdują się wśród prawdziwych wierzących w Kościele, choć tak naprawdę nie są jego częścią, chociaż na zewnątrz tak się to jawi [1] – mówimy tu raczej o potrzebie rozróżnienia pomiędzy ciałem i społecznością prawdziwego Kościoła a sektami, które przywłaszczają sobie imię Kościół.

Znaki służące rozpoznaniu prawdziwego Kościoła to: wykład czystej doktryny Ewangelii [2]; jasne sprawowanie sakramentów, jak to zostało ustanowione przez Chrystusa [3]; praktykowanie dyscypliny w karceniu grzechu [4]; czyli pokrótce – zarządzanie wszystkim zgodnie z nieskalanym Słowem Bożym, odrzucanie wszystkiego z nim sprzecznego [5] i rozpoznanie Jezusa Chrystusa jako jedynej Głowy Kościoła [6]. Zatem prawdziwy Kościół może być rozpoznany, a żaden człowiek nie ma prawa się od niego odłączyć.

Co się tyczy członków Kościoła, mogą oni być rozpoznani w oparciu o cechy chrześcijan, a mianowicie przez: wiarę [7] i unikanie grzechu po tym, jak przyjęli Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela [8]; dążenie do prawości [9]; miłość prawdziwego Boga i bliźniego; nie zbaczanie na prawo ani na lewo; krzyżowanie cielesności [10]. Jednak nie należy tego tak rozumieć, jakoby wyzbyli się oni wszelkich słabości, lecz raczej, że walczą oni ze słabościami z pomocą Ducha przez wszystkie dni swojego życia [11], ciągle uciekając się do krwi, śmierci, cierpienia i posłuszeństwa naszego Pana Jezusa Chrystusa, w którym mają odpuszczenie grzechów przez wiarę w Niego [12].

Jeśli zaś chodzi o fałszywy kościół, to przypisuje on sobie i swoim obrządkom więcej władzy i znaczenia niż to czyni Słowo Boże [13] i nie bierze na siebie jarzma Chrystusa [14]. Nie sprawuje sakramentów w sposób wskazany przez Chrystusa w Jego Słowie, lecz dodaje do nich lub od nich ujmuje, jak mu się podoba; polega bardziej na ludziach niż na Chrystusie i prześladuje tych, którzy żyją świętym życiem zgodnie z Bożym Słowem [15] i napominają go za jego błędy, zawiść i bałwochwalstwo [16].

Te dwa kościoły można łatwo rozpoznać i od siebie odróżnić.

[1] Mat. 13:22; 2 Tym. 2:18-20; Rzym. 9:6
[2] 1 Kor. 15:1-4; Jan 10:27; Efez. 2:20; Dzieje. 17:11-12; Kol. 1:23; Jan 8:47
[3] Mat. 28:19; Łuk. 22:19; 1 Kor. 11:23
[4] Mat. 18:15-18; 2 Tes. 3:14-15
[5] Mat. 28:2; Gal. 1:6-8
[6] Efez. 1:22-23; Jan 10:4-5, 14
[7] Efez. 1:13; Jan 17:20
[8] 1 Jana 4:2
[9] 1 Jana 3:8-10
[10] Rzym. 6:2; Gal. 5:24
[11] Rzym. 7:6, 17; Gal. 5:17
[12] Kol. 1:14
[13] Kol. 2:18-19
[14] Psalm 2:3
[15] Obj. 12:4; Jan 16:2
[16] Obj. 17:3-4, 6

Artykuł XXX

Zarządzanie Kościołem i jego urzędy

Wierzymy, że prawdziwy Kościół musi być zarządzany przez duchowy ustrój, który nasz Pan ustanowił w swoim Słowie, a mianowicie: że potrzeba mu sług czy pastorów, którzy będą wykładali Słowo Boże i sprawowali sakramenty [1], także starszych i diakonów, którzy wspólnie z pastorami tworzą radę Kościoła [2], aby w ten sposób prawdziwa pobożność była zachowana i prawdziwa nauka wszędzie krzewiona, aby grzesznicy byli karani i powstrzymywani w duchowy sposób [3], a także by ubodzy i strapieni zyskali pomoc i pocieszenie zgodnie z ich potrzebami. Wszystko to będzie się odbywało należycie i poprawnie, gdy na urząd wybrani będą wierni słudzy zgodnie z zasadami podanymi przez św. Pawła w Liście do Tymoteusza [4].

[1] Efez. 4:11; 1 Kor. 4:1-2; 2 Kor. 5:20; Jan 20:23; Dzieje. 26:17-18; Łuk. 10:16
[2] Dzieje. 6:3; 14:23
[3] Mat. 18:17; 1 Kor. 5:4-5
[4] 1 Tym. 3:1; Tyt. 1:5

Artykuł XXXI

Pastorzy, starsi i diakoni

Wierzymy, że sługi Bożego Słowa [1], starsi i diakoni [2] powinni być wybierani do sprawowania odpowiednich urzędów na drodze sprawiedliwego wyboru Kościoła, który będzie wzywał imienia Pana, i w takim porządku, jak uczy Słowo Boże. Dlatego każdy musi baczyć, aby przypadkiem sam się nie narzucał, lecz jest zobowiązany czekać, aż Bóg sam go powoła [3], aby miał świadectwo swego powołania i był przekonany i zapewniony, że to wyszło od Boga.

Co się tyczy sług Bożego Słowa, to są oni równi pod względem władzy i mają ten sam autorytet, gdziekolwiek się znajdują, gdyż każdy z nich jest sługą Chrystusa [4] – jedynego powszechnego Biskupa i Głowy Kościoła [5].

Ponadto, aby nie pogwałcić czy uchybić temu świętemu ustanowieniu Bożemu, stwierdzamy, że każdy powinien szanować pastorów wykładających Boże Słowo oraz starszych Kościoła ze względu na ich pracę, a także żyć z nimi w pokoju bez szemrania, sporów czy walk [6], o ile to tylko możliwe.

[1] 1 Tym. 5:22
[2] Dzieje. 6:3
[3] Jer. 23:21; Hebr. 5:4; Dzieje. 1:23; 13:2
[4] 1 Kor. 4:1; 3:9; 2 Kor. 5:20; Dzieje. 26:16-17
[5] 1 Piotra 2:25; 5:4; Izaj. 61:1; Efez. 1:22; Kol. 1:18
[6] 1 Tes. 5:12-13; 1 Tym. 5:17; Hebr. 13:17

Artykuł XXXII

Porządek i dyscyplina w Kościele

Tymczasem wierzymy, że chociaż pożytecznym i korzystnym jest, aby ci, którzy zarządzają Kościołem sami wyznaczali i ustanawiali pewne rozporządzenia dla dobra Kościoła, to jednak powinni oni rozmyślnie dołożyć wszelkich starań, by nie oddalić się od ustanowień Chrystusa, naszego jedynego Pana [1]. Dlatego też odrzucamy wszelkie wymysły ludzi i wszelkie prawa, które człowiek wprowadza do służby Bożej, jako wiążące i zniewalające w jakikolwiek sposób sumienie [2]. Uznajemy jedynie to, co może posilać i podtrzymywać zgodę i jedność, a także co może utrzymać człowieka w posłuszeństwie Bogu. Dlatego też konieczna jest ekskomunika lub kościelna dyscyplina zgodnie z Bożym Słowem [3] wraz ze wszystkim, co się z tym wiąże.

[1] Kol. 2:6-7
[2] 1 Kor. 7:23; Mat. 15:9; Izaj. 29:13; Gal. 5:1; Rzym. 16:17-18
[3] Mat. 18:17; 1 Kor. 5:5; 1 Tym. 1:20

Standardy Westminsterskie

Konfesja Westminsterska

Rozdział 25 Kościół

III. Kościół otrzymał pasterzy i obrządek, aby móc się gromadzić i doskonalić w świętości w tym życiu, aż do końca świata. Dzięki obecności Jego Ducha według obietnicy jest to możliwe.

Rozdział 30 Kary kościelne

I. Pan Jezus, król i głowa swojego Kościoła, ustanowił władzę dostojników kościelnych niezależną od urzędników świeckich.

II. W ręce tych dostojników oddane zostały klucze do Królestwa Niebieskiego, dzięki czemu posiadają moc powstrzymywania i odpuszczania grzechów, zamykania królestwa przed zatwardziałymi za pomocą Słowa i potępienia. Szczerze żałującym otwierają Królestwo ponownie głosząc Ewangelię i zwalniając od potępienia.

III. Potępienie konieczne jest do nawrócenia grzesznych braci, niedopuszczenia, aby inni grzeszyli, ochrony czystości i honoru Chrystusa oraz świętego wypełniania Ewangelii. Potrzebne są też, aby nie dopuścić do gniewu Bożego, który sprawiedliwie dotknąłby Kościół, gdyby przymierze doznało profanacji przez notorycznych i upartych grzeszników.

IV. Dla osiągnięcia celu, dostojnicy kościelni winni działać przez upomnienie, zawieszenie od uczestnictwa w Wieczerzy Pańskiej na rok oraz przez wyłączenie z Kościoła w zależności od natury przestępstwa i win osobnika.

Większy Katechizm Westminsterski

Pytanie 173. Czy ktoś, kto wyznaje wiarę i pragnie przystąpić do Wieczerzy Pańskiej, może zostać przed tym powstrzymany?

Ludzie, którym brakuje zrozumienia lub powodują zgorszenie, pomimo ich wyznania wiary i pragnienia przystąpienia do Wieczerzy Pańskiej, mogą i powinni być powstrzymani przed udziałem w tym sakramencie mocą daną przez Chrystusa Kościołowi, aż zostaną pouczeni i okażą poprawę swego postępowania.

Prezbiteriańska forma rządu kościoła

Urzędnicy zarządzający daną wspólnotą mają władzę, aby z urzędu wezwać przed swój sąd każdego członka wspólnoty, jeśli uznają to za słuszne.

Aby zbadać wiedzę i stan duchowy poszczególnych członków zgromadzenia. Napominać i strofować.

Które trzy gałęzie wiary są udowodnione przez Hebr. 13:17; 1 Tes. 5:12-13; Ezech. 34:4

Autorytatywne zawieszenie od stołu Pańskiego osoby, która nie została jeszcze wyrzucona z kościoła, jest zgodne z Pismem Świętym:

Po pierwsze, ponieważ samo rozporządzenie nie może zostać zbezczeszczone.

Po drugie, ponieważ jesteśmy zobowiązani do odsunięcia się od tych, którzy postępują chaotycznie.

Po trzecie, z powodu wielkiego grzechu i niebezpieczeństwa, zarówno dla tego, kto przychodzi niegodnie, jak i dla całego Kościoła. A w Starym Testamencie istniała moc i autorytet, aby powstrzymać osoby nieczyste od rzeczy świętych.

Podobna władza i autorytet, na zasadzie analogii, obowiązują również w Nowym Testamencie.

Władze zarządzające konkretnym kościołem mają władzę, aby zawiesić od udziału w stole Pańskim osobę, która nie została jeszcze wyrzucona z kościoła:

Po pierwsze, ponieważ ci, którzy mają władzę sądzić i dopuszczać tych, którzy nadają się do przyjęcia sakramentu, mają władzę odmówić przyjęcia tych, którzy zostaną uznani za niegodnych.

Po drugie, ponieważ jest to kościelna, zwyczajna praktyka przynależna danej kongregacji.

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email