Mat. 18:15-20 15 Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata. 16 Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na zeznaniu dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo. 17 Jeśli ich nie usłucha, powiedz kościołowi. A jeśli kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik. 18 Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane i w niebie. A cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie. 19 Mówię wam też: Jeśli dwaj z was na ziemi będą zgodnie prosić o cokolwiek, otrzymają to od mego Ojca, który jest w niebie. 20 Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.

Gdy grzech wchodzi na scenę

Czasami chrześcijanin odejdzie od wspólnoty innych wierzących i zostanie uwikłany w grzech przez ignorancję lub umyślne nieposłuszeństwo. Wówczas niezbędnym jest aby Kościół, a szczególnie jego pasterze aktywnie starali się doprowadzić do pokuty i odnowy tego chrześcijanina. Jako pasterze trzody starsi kochają owce i są również odpowiedzialni przed Bogiem za ich dobro duchowe, w tym za wędrówkę owiec. Tak, jak w przypowieści Jezusa w Ewangelii Łukasza, kiedy wędrujący chrześcijanin prawdziwie żałuje jest to czas radości, zarówno w niebie, jak i w kościele.

Łuk. 15:3-7 3 I opowiedział im taką przypowieść: 4 Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? 5 Kiedy ją znajdzie, wkłada na swoje ramiona i raduje się. 6 A przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów i mówi im: Cieszcie się ze mną, bo znalazłem moją zgubioną owcę. 7 Mówię wam, że podobnie w niebie większa będzie radość z jednego pokutującego grzesznika niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.

Jednym ze sposobów, w jaki Kościół stara się z miłością odnawiać błądzących wierzących, jest proces dyscypliny kościelnej. W Ewangelii Mateusza 18 Pan wyjaśnia swoim uczniom, w jaki sposób zareagować, gdy zgrzeszy współwyznawca. Zasady, które On ustanawia, muszą kierować ciałem Chrystusa, gdy dąży do wprowadzenia dyscypliny w dzisiejszym Kościele.
.


Cel dyscypliny

Celem dyscypliny kościelnej jest duchowe przywrócenie upadłych członków i konsekwentne umocnienie Kościoła i uwielbienie Pana. Kiedy wierzący grzesznik jest karany i odwraca się od grzechu oraz otrzymuje przebaczenie, zostaje on przywrócony do społeczności z ciałem i jego głową, Jezusem Chrystusem.

Celem dyscypliny kościelnej nie jest zatem wyrzucanie ludzi z kościoła ani karmienie dumy tych, którzy zarządzają tą dyscypliną. Nie należy zawstydzać ludzi ani sprawować władzy w niebiblijny sposób. Celem jest przywrócenie grzesznego wierzącego do świętości i przywrócenie go do czystego związku w zgromadzeniu.

W Mateusza 18:15 Jezus mówi: „Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata„. Greckie słowo ἐκέρδησας ekerdesas przetłumaczone jako „pozyskany” było pierwotnie używane do gromadzenia bogactwa w znaczeniu pieniądza. Tutaj odnosi się do odzyskania czegoś, co traci wartość, a mianowicie błądzącego brata. Kiedy brat lub siostra błądzą, traci cenny skarb, a kościół nie powinien być zadowolony, dopóki takie osoby nie zostaną przywróconye Ciało Chrystusa działa w procesie uzdrowienia i taki jest cel dyscypliny kościelnej.

Gal. 6:1 Bracia, jeśli przydarzy się komuś jakiś upadek, wy, którzy jesteście duchowi, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, uważając każdy na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.
.


Proces dyscypliny

W Ewangelii Mateusza 18:15-17 Jezus przedstawia czterostopniowy proces dyscypliny kościelnej:

  1. Powiedzieć o grzechu na osobności
  2. Wziąć ze sobą kilku świadków
  3. Powiedzieć kościółowi;
  4. Traktować go jako outsidera.
    .
Krok pierwszy osobiste napomnienie

Mat. 18:15 Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata.

Proces dyscypliny kościelnej rozpoczyna się na poziomie indywidualnym. Tutaj indywidualny wierzący ma pójść prywatnie do grzeszącego brata i skonfrontować go z grzechem w duchu pokory i łagodności. Ta konfrontacja wymaga wyraźnego ujawnienia grzechu, aby grzeszący był tego świadomy, wymaga również wezwania do skruchy. Jeśli grzeszący brat żałuje w odpowiedzi na prywatną konfrontację, grzech zostaje przebaczony a grzesznik przywrócony
.


Krok drugi napomnienie w gronie świadków

Mat. 18:16 Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na zeznaniu dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo

Jeśli grzeszący brat nie chce słuchać tego, który go skarcił prywatnie, następnym krokiem w procesie dyscypliny jest wzięcie ze sobą jeszcze jednego lub dwóch wierzących, aby ponownie skonfrontowali grzesznika z grzechem. Obecność świadków jest potrzebna nie tylko po to, aby potwierdzić, że grzech został popełniony, ale w dodatku, aby potwierdzić, że grzeszny brat został właściwie upomniany oraz stwierdzenie czy upamiętał się czy też nie.

Celem dyscypliny kościelnej jest
duchowe przywrócenie upadłych
członków a w konsekwencji
wzmocnienie kościoła i
uwielbienie Pana.

Obecność dodatkowych świadków jest tak samo ochroną dla tego, do którego się idzie jak i tego, kto idzie do grzesznika. W końcu stronnicza osoba mogłaby błędnie powiedzieć: „Cóż, próbowałem go napomnieć ale on jest nie chce pokutować”. To byłoby aroganckie myśleć, że jedna osoba może dokonać tej ostatecznej determinacji, szczególnie jeśli to on był tym, przeciwko któremu zgrzeszono. Świadkowie muszą potwierdzić, czy istnieje serce skruchy lub obojętności lub odrzucenia. Takie sprawozdanie stanowi podstawę do dalszych działań, ponieważ sytuacja została zweryfikowana poza raportem jednej osoby.

W tym momencie należy mieć nadzieję, że jeden lub dwóch świadków, którzy zostaną przyprowadzeni do konfrontacji z grzesznikiem, nie będą musieli się stać publicznymi świadkami przeciwko niemu przed resztą kościoła. Najlepszym przypadkiem byłaby sytuacja, w której udzielona przez nich nagana stałaby się wystarczająca do zmiany serca u grzeszącego brata, którego początkowe nagany nie spowodowały pokuty. Jeśli ta zmiana serca nastąpi, bratu zostanie przebaczone a on przywrócony, sprawa zostanie umorzona.
.


Krok trzeci konfrontacja z Kościołem

Mat. 18:17 Jeśli ich nie usłucha, powiedz kościołowi.

Jeśli grzeszący brat nie chce słuchać i zareagować na napomnienia świadków, po pewnym czasie ci świadkowie powinni o powiedzieć to Kościołowi. Najwłaściwym tutaj będzie przedłożenie sprawy uwadze starszych, którzy z kolei nadzorują komunikację z całym zgromadzeniem.

Jak długo jeszcze świadkowie powinni wzywać grzesznika do upamiętania zanim zwrócą się do kościoła? Starsi z Grace Community Church unikają przeprowadzania trzeciego lub czwartego etapu dyscypliny kościelnej, dopóki nie będą absolutnie pewni, że błądzący wierzący naprawdę zgrzeszył lub nadal grzeszy, i że odmawiał pokuty, kiedy odpowiednio został z grzechem skonfrontowany. Starsi wyślą rutynowo list polecony ostrzegając osobę, że trzeci (lub czwarty) krok dyscypliny zostanie podjęty, jeśli nie otrzymają słowa pokuty przed określoną datą. Po upływie tego terminu grzech osoby i odmowa wyrażenia skruchy są podawane do wiadomości publicznej, przed całym zgromadzeniem podczas służby komunii lub poprzez grupę społeczną, w której dana osoba jest znana.

Zwyczajem w Grace Community Church było, po wprowadzeniu tego trzeciego kroku, wyraźne wskazanie kongregacji, że mają agresywnie podążać za tą osobą i błagać go, aby pokutował, zanim czwarty krok stanie się konieczny. Ta kluczowa i silna procedura często pociąga grzesznika do pokuty i posłuszeństwa. Jeśli ma miejsce pokuta, grzeszny wierzący otrzymuje odpuszczenie i zostaje przywrócony..


Krok czwarty wyłączenie ze społeczności

Mat. 18:17 A jeśli kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.

Czwartym i ostatnim krokiem w procesie dyscypliny kościelnej jest ostracyzm. Jeśli grzeszący wierzący nie chce słuchać nawet Kościoła, to ma być wykluczony ze społeczności.

Termin „poganin” był przede wszystkim używany przez nie-Żydów, którzy trzymali się swego tradycyjnego pogaństwa i nie mieli udziału w przymierzu, uwielbieniu lub życiu społecznym Żydów.

Z drugiej strony, celnik był wyrzutkiem od Żydów z wyboru, ponieważ stał się zdrajcą własnego narodu. Używanie przez Jezusa tych terminów nie oznacza, że ​​Kościół źle traktuje tych ludzi. Oznacza to po prostu, że kiedy wyznawca wierzy, że nie chce pokutować, Kościół traktuje go tak, jakby był poza wspólnotą. Nie mogą pozwolić mu uczestniczyć w błogosławieństwach i korzyściach zgromadzenia chrześcijańskiego.

Kiedy człowiek w korynckim kościele odmówił opuszczenia kazirodczego związku z macochą, Apostoł Paweł nakazał, aby człowiek został usunięty spośród nich

1 Kor 5:13 Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Usuńcie więc złego spośród was samych.

Wierzący nie mieli nawet wspólnego z nim posiłku  ponieważ posiłek z kimś był symbolem gościnnej i serdecznej społeczności.

1 Kor. 5:11 Teraz jednak napisałem wam, żebyście nie przestawali z takim, który nazywając się bratem, jest rozpustnikiem, chciwym, bałwochwalcą, złorzeczącym, pijakiem lub zdziercą. Z takim nawet nie jadajcie.

Ten, kto jest uporczywie nieskruszony, ma być całkowicie wykluczony ze wspólnoty Kościoła i traktowany jak wyrzutek, a nie brat. Jeśli chodzi o dobro Kościoła, celem wykluczenia brata jest ochrona czystości społeczności, aby ostrzec zgromadzenie o powadze grzechu i dać świadectwo prawości oglądającemu światu.

 1 Kor. 5:6 Wasze chlubienie się nie jest dobre. Czyż nie wiecie, że trochę zakwasu całe ciasto zakwasza?

1 Tym. 5:20 A tych, którzy grzeszą, strofuj w obecności wszystkich, aby i inni się bali.

Ale jeśli chodzi o dobro samego brata, to celem ostracyzmu nie jest karanie, lecz przebudzenie, i dlatego musi być dokonane w pokornej miłości, a nigdy w duchu prawowiernej wyższości

2 Tes. 3:15  Nie uważajcie go jednak za nieprzyjaciela, lecz napominajcie jak brata.

Kiedy kościół uczynił wszystko, aby przywrócić grzesznika z powrotem do czystości życia, ale mu się to nie udaje, ten człowiek musi zostać pozostawiony grzechowi i wstydowi. Jeśli naprawdę jest chrześcijaninem, Bóg go nie odrzuci, ale może pozwolić mu pogrążyć się jeszcze głębiej, zanim stanie się wystarczająco zdesperowany, by odwrócić się od grzechu.

Przykazanie, by nie mieć społeczności ani nawet kontaktu społecznego z nieskruszonym bratem, nie wyklucza wszelkiego kontaktu. Kiedy istnieje możliwość, aby go upomnieć i spróbować go przywrócić, należy wykorzystać tę okazję. Takich możliwości należy szukać. Ale kontakt powinien odbywać się w celu upomnienia i odbudowy, a nie w żadnym innym.

Na podstawie nauczania Johna MacArthura, źródło


Podsumowanie

Jeśli o dyscyplinę chodzi w stosunku do zwykłych zborowników

  • Pierwszy krok to konfrontacja grzesznika czyniona przez osobę
  • Drugi krok to weryfikacja grzechu i konfrontacja z nim grzesznika w gronie wierzących świadków
  • Trzecim krokiem jest poinformowanie o tym starszych zboru, którzy po zbadaniu sprawy ostrzegają grzesznika dając mu określony czas na upamiętanie ogłaszając to przed zborem, w tym czasie zadaniem zborowników jest napominanie grzeszącego
  • Czwartym krokiem jest wymierzenie przez starszych zboru kary ekskomunikacji oraz ogłoszenie jej publicznie w zborze, obowiązkiem każdego zborownika jest zastosowanie ostracyzmu wobec grzesznika przy jednoczesnym poszukiwaniu sposobności do sprowadzenia grzesznika na właściwą drogę upamiętania

 


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email