Czterdziesty Czwarty Dzień Pański: X przykazanie

Katechizm Heidelberski

Pytanie 113

Jakie żądanie zawarte jest w dziesiątym przykazaniu?

Aby nigdy nie powstało w nas najmniejsze pragnienie czy nawet myśl o sprzeciwie wobec któregokolwiek przykazania Bożego i abyśmy zawsze odczuwali wstręt do grzechu, a radość z tego, co sprawiedliwe. [Psalm 19:7-14; 139:23-24; Rzym. 6:18; 7:7-8].

---

Pytanie 114

Czy ci, którzy nawrócili się do Boga, są w stanie w pełni przestrzegać przykazań?

Nie są w stanie, gdyż nawet ludzie najświętsi mają w życiu jedynie przedsmak pełnego posłuszeństwa [Kazn. 7:20; Rzym. 7:14-15; 1 Kor. 13:9; 1 Jana 1:8, 10]. Niemniej jednak zaczynają oni w sposób odpowiedzialny żyć według wszystkich, a nie tylko niektórych, przykazań Bożych [Psalm 1:1-2; Rzym. 7:22-25; Filip. 3:12-16].

---

Pytanie 115

Skoro nikt nie jest w stanie w tym życiu w pełni przestrzegać przykazań, dlaczego Bóg chce, aby były one przez wszystkich dokładnie znane?

Po pierwsze – abyśmy przez całe życie coraz lepiej poznawali swą grzeszną naturę i coraz gorliwiej starali się o odpuszczenie grzechów i o sprawiedliwość Chrystusową [Psalm 32:5; Rzym. 3:19-26; 7:7, 24-25; 1 Jana 1:9].

Po drugie – abyśmy bezustannie i żarliwie prosili Boga o łaskę Ducha Świętego, dzięki któremu coraz bardziej upodobnialibyśmy się do Niego, aż osiągniemy doskonałość, jaką Bóg nam przeznaczył w przyszłym życiu [1 Kor. 9:24; Filip. 3:12-14; 1 Jana 3:1-3].

---

Konfesja Belgijska

Artykuł XXIV

Uświęcenie człowieka i dobre uczynki

Wierzymy, że prawdziwa wiara wzbudzona w człowieku przez słuchanie Słowa Bożego i działanie Ducha Świętego [1], odradza go i czyni nowym człowiekiem, sprawiając w nim nowe życie [2], i uwalnia go z niewoli grzechu [3]. Dlatego dalekim od prawdy jest twierdzenie, że ta usprawiedliwiająca wiara czyni ludzi niedbałymi w ich pobożnym i świętym życiu [4], lecz wprost przeciwnie – bez niej nie byliby w stanie uczynić niczego z miłości do Boga, lecz jedynie z miłości do siebie samych lub strachu przed potępieniem. Dlatego niemożliwą rzeczą jest, aby ta święta wiara pozostała w kimś bezowocna, gdyż nie mówimy o bezcelowej wierze [5], lecz o wierze nazwanej w Biblii wiarą czynną w miłości [6], która pobudza do uczynków przykazanych przez Boga w Jego Słowie.

Uczynki te, które biorą się z właściwego korzenia wiary, są dobre i miłe Bogu, gdyż Jego łaska je uświęciła. Jednakże nie poczytuje się ich na rzecz naszego usprawiedliwienia [7], gdyż to przez wiarę w Chrystusa jesteśmy usprawiedliwieni, jeszcze zanim zaczniemy czynić dobre uczynki [8] – w przeciwnym razie wcale nie byłyby to dobre uczynki, tak samo jak owoc drzewa nie może być dobry, zanim samo drzewo nie będzie dobre [9].

Czynimy dobrze nie dlatego, aby się zasłużyć (bo czyż możemy się zasłużyć?), bo przecież Bogu zawdzięczamy nasze dobre uczynki, a nie On nam [10], gdyż On sam sprawia w nas i chcenie, i wykonanie, zgodnie z upodobaniem swojej woli [11]. Dlatego tym baczniej powinniśmy zważać na słowa Pisma, które poucza: „Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo co winniśmy byli uczynić, uczyniliśmy.” [12] Jednakże nie zaprzeczamy, iż Bóg nagradza dobre uczynki, lecz to Jego łaska zsyła Jego dary [13].

Ponadto, chociaż czynimy dobrze, nie uważamy tego za podstawę naszego zbawienia [14], gdyż wszystkie nasze uczynki są skażone naszą cielesną naturą i podlegają karze [15], i choć nawet moglibyśmy uczynić jeden dobry uczynek, to jednak Bóg odrzuciłby to ze względu na choćby jedną grzeszną myśl. Wówczas bylibyśmy zawsze przepełnieni wątpliwościami, beznadziejnie miotani niepewnością, a nasze wątłe sumienia byłyby nieustannie dręczone, gdyby nie polegały na zasługach, które nasz Zbawiciel wypracował przez swoje cierpienie i śmierć [16].

[1] 1 Piotra 1:23; Rzym. 10:17; Jan 5:24
[2] 1 Tes. 1:5; Rzym. 8:15; Jan 6:29; Kol. 2:12; Filip. 1:29; Efez. 2:8
[3] Dzieje. 15:9; Rzym. 6:4, 22; Tyt. 2:12; Jan 8:36
[4] Tyt. 2:12
[5] Tyt. 3:8; Jan 15:5; Hebr. 11:6; 1 Tym. 1:5
[6] 1 Tym. 1:5; Gal. 5:6; Tyt. 3:8
[7] 2 Tym. 1:9; Rzym. 9:32; Tyt. 3:5
[8] Rzym. 4:4; 1 Mojż. 4:4
[9] Hebr. 11:6; Rzym. 14:23; 1 Mojż. 4:4; Mat. 7:17
[10] 1 Kor. 4:7; Izaj. 26:12; Gal. 3:5; 1 Tes. 2:13
[11] Filip. 2:13
[12] Łuk. 17:10
[13] Mat. 10:42; 25:34-35; Obj. 3:12, 21; Rzym. 2:6; Obj. 2:11; 2 Jana 1:8; Rzym. 11:6
[14] Efez. 2:9-10
[15] Izaj. 64:6
[16] Izaj. 28:16; Rzym. 10:11; Hab. 2:4

---

Artykuł XXV

Zniesienie prawa ceremonialnego

Wierzymy, że obrzędy i znaki Prawa ustały wraz z przyjściem Chrystusa [1], i że wszystkie cienie rzeczy przyszłych urzeczywistniły się, dlatego też używanie ich nie może mieć miejsca wśród chrześcijan [2]. Jednakże ich przesłanie i istota są dla nas ważne w Jezusie Chrystusie, w którym to znajdują swoje wypełnienie. Nadal sięgamy do świadectw zawartych w Prawie i prorokach, aby utwierdzały nas w doktrynie Ewangelii [3] oraz aby regulowały nasze życie we wszelkiej czci ku chwale Boga, zgodnie z Jego upodobaniem.

[1] Rzym. 10:4
[2] Gal. 5:2-4; 3:1; 4:10-11; Kol. 2:16-17
[3] 2 Piotra 1:19

---

Artykuł XXIX

Cechy prawdziwego Kościoła i co go różni od fałszywego

Wierzymy, że powinniśmy pilnie i rozważnie studiować Boże Słowo, aby rozeznać się odnośnie prawdziwego Kościoła, ponieważ wiele sekt na świecie rości sobie pretensje do nazywania się Kościołem. Lecz nie mówimy tu o obłudnikach, którzy znajdują się wśród prawdziwych wierzących w Kościele, choć tak naprawdę nie są jego częścią, chociaż na zewnątrz tak się to jawi [1] – mówimy tu raczej o potrzebie rozróżnienia pomiędzy ciałem i społecznością prawdziwego Kościoła a sektami, które przywłaszczają sobie imię Kościół.

Znaki służące rozpoznaniu prawdziwego Kościoła to: wykład czystej doktryny Ewangelii [2]; jasne sprawowanie sakramentów, jak to zostało ustanowione przez Chrystusa [3]; praktykowanie dyscypliny w karceniu grzechu [4]; czyli pokrótce – zarządzanie wszystkim zgodnie z nieskalanym Słowem Bożym, odrzucanie wszystkiego z nim sprzecznego [5] i rozpoznanie Jezusa Chrystusa jako jedynej Głowy Kościoła [6]. Zatem prawdziwy Kościół może być rozpoznany, a żaden człowiek nie ma prawa się od niego odłączyć.

Co się tyczy członków Kościoła, mogą oni być rozpoznani w oparciu o cechy chrześcijan, a mianowicie przez: wiarę [7] i unikanie grzechu po tym, jak przyjęli Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela [8]; dążenie do prawości [9]; miłość prawdziwego Boga i bliźniego; nie zbaczanie na prawo ani na lewo; krzyżowanie cielesności [10]. Jednak nie należy tego tak rozumieć, jakoby wyzbyli się oni wszelkich słabości, lecz raczej, że walczą oni ze słabościami z pomocą Ducha przez wszystkie dni swojego życia [11], ciągle uciekając się do krwi, śmierci, cierpienia i posłuszeństwa naszego Pana Jezusa Chrystusa, w którym mają odpuszczenie grzechów przez wiarę w Niego [12].

Jeśli zaś chodzi o fałszywy kościół, to przypisuje on sobie i swoim obrządkom więcej władzy i znaczenia niż to czyni Słowo Boże [13] i nie bierze na siebie jarzma Chrystusa [14]. Nie sprawuje sakramentów w sposób wskazany przez Chrystusa w Jego Słowie, lecz dodaje do nich lub od nich ujmuje, jak mu się podoba; polega bardziej na ludziach niż na Chrystusie i prześladuje tych, którzy żyją świętym życiem zgodnie z Bożym Słowem [15] i napominają go za jego błędy, zawiść i bałwochwalstwo [16].

Te dwa kościoły można łatwo rozpoznać i od siebie odróżnić.

[1] Mat. 13:22; 2 Tym. 2:18-20; Rzym. 9:6
[2] 1 Kor. 15:1-4; Jan 10:27; Efez. 2:20; Dzieje. 17:11-12; Kol. 1:23; Jan 8:47
[3] Mat. 28:19; Łuk. 22:19; 1 Kor. 11:23
[4] Mat. 18:15-18; 2 Tes. 3:14-15
[5] Mat. 28:2; Gal. 1:6-8
[6] Efez. 1:22-23; Jan 10:4-5, 14
[7] Efez. 1:13; Jan 17:20
[8] 1 Jana 4:2
[9] 1 Jana 3:8-10
[10] Rzym. 6:2; Gal. 5:24
[11] Rzym. 7:6, 17; Gal. 5:17
[12] Kol. 1:14
[13] Kol. 2:18-19
[14] Psalm 2:3
[15] Obj. 12:4; Jan 16:2
[16] Obj. 17:3-4, 6

---

Kanony z Dort

Rozdział 3/4.17

Tak jak wszechmocne działanie Boga, które On sprawuje i wspiera w nas nasze naturalne życie nie wyklucza, lecz wymaga korzystania ze środków, jakie w swym nieskończonym miłosierdziu i dobroci wybrał Bóg, by przez nie wpływać na nas, tak i wspomniane wcześniej nadnaturalne działanie Boga, poprzez które jesteśmy odrodzeni w żaden sposób nie wyklucza ani nie usuwa wykorzystania ewangelii, którą najmądrzejszy Bóg polecił, by była nasieniem odrodzenia i pokarmem duszy. Dlatego też, jak apostołowie i nauczyciele, którzy po nich nastali, pobożnie nauczali lud o tej łasce Bożej, ku Jego chwale i ku poniżeniu wszelkiej pychy, a jednocześnie nie porzucając pod wpływem Słowa sakramentów i dyscypliny, lecz zachowując je poprzez święte napomnienia ewangelii, tak i teraz ci, którzy udzielają bądź otrzymują pouczenie w Kościele powinni być dalecy od myślenia i kuszenia Boga poprzez rozgraniczanie tego, co On w swym upodobaniu połączył razem w najgłębszy sposób. Gdyż łaska jest okazywana poprzez napomnienia, a z im większą gotowością wykonujemy nasze obowiązki, tym wyraźniej zazwyczaj objawia się łaska Boża działająca w nas, i tym bardziej bezpośrednio rozwija się dzieło Tego, któremu jedynie należy się na zawsze wszelka chwała, zarówno za środki jak i za ich zbawczy owoc i wystarczalność. Amen..

Rozdział 5.4

Chociaż słabość ciała nie może przemóc mocy Boga, który utwierdza i zachowuje prawdziwych wierzących w stanie łaski, to jednak nawróceni nie zawsze znajdują się pod wpływem i poruszeniem Boga, tak by nie mogli odejść w niektórych poszczególnych przypadkach od kierownictwa łaski Bożej i być zwiedzeni pożądliwościami ciała i pójść za nimi. Dlatego też muszą oni nieustannie czuwać i modlić się, aby czasem nie zostali zwiedzeni na pokuszenie. Kiedy tego nie czynią, mogą być nie tylko doprowadzeni przez ciało, świat i szatana do wielkich i ohydnych grzechów, lecz czasami są pociągnięci ku temu złu za sprawiedliwym pozwoleniem Boga. Pokazuje to ubolewania godny upadek Dawida, Piotra, oraz innych świętych opisanych w Piśmie Świętym..

---

Zobacz w temacie

• Czterdziesty Trzeci Dzień Pański: IX przykazanie
  .
• Cnota zadowolenia
• Reformowany wyznawca a pieniądze
• Czy gromadzenie jest czymś grzesznym?
• Cierpienie finansowe
• Gdy głód zajrzy twemu Bratu w oczy
  .
• Zrozumienie grzechu
• Grzech hazardu, analiza problemu
• Korzeń goryczy