Powszechnie uznaje się, że Żydzi w czasach Chrystusa śpiewali Psalmy. Psalmy kanoniczne były śpiewane w Świątyni, w drodze do Jerozolimy na święta pielgrzymie, w domu i w innych miejscach. Księga Psalmów była śpiewnikiem ludu Bożego – natchnionym przez Ducha Świętego i danym Kościołowi przez samego Boga.
Psalmy Hallel mają znaczenie chrystologiczne. Prawie wszyscy zgadzają się, że Żydzi śpiewali Psalmy Hallel (od hebrajskiego hallelu – „chwalcie”; stąd „Alleluja”, czyli „Chwalcie Pana”) podczas Paschy (Psalmy 113–118). Po Jego ostatniej Passze i pierwszej Wieczerzy Pańskiej czytamy, że Jezus i jedenastu uczniów śpiewali te natchnione pieśni: „A gdy odśpiewali hymn, poszli na Górę Oliwną” (Mat. 26:30; Marek 14:26).
Niniejsza książka poświęcona jest pięciu ostatnim pieśniom Psałterza – Psalmom 146–150. Każdy z nich rozpoczyna się i kończy tym samym wezwaniem: „Alleluja”. Razem tworzą one wielkie zwieńczenie Księgi Psalmów, w którym chwała Boża rozbrzmiewa coraz szerszym kręgiem: od duszy pojedynczego wierzącego, przez zgromadzony Kościół i całe stworzenie, aż po „wszystko, co oddycha” (Psalm 150:6). Gdybyśmy chcieli przedstawić ich tematykę w formie krótkich tytułów, otrzymalibyśmy następującą listę, która stanowi zarazem plan tej książki:
– Psalm 146 – Pieśń pełnego zaufania
– Psalm 147 – Rozproszony Kościół uwielbiający Boga
– Psalm 148 – Wszelkie stworzenie chwali Boga
– Psalm 149 – Pieśń bliskiego zwycięstwa
– Psalm 150 – Hymn nieskończonej chwały Boga
Tytuły te układają się w jedną linię. Zaufanie pokładane wyłącznie w Bogu, a nie w książętach tego świata, prowadzi do uwielbienia. Kościół, choć rozproszony i uciskany, jest gromadzony i budowany przez samego Pana. Całe stworzenie – aniołowie, ciała niebieskie, żywioły, królowie i narody – wraz z Kościołem wysławia swego Stwórcę. Lud Boży otrzymuje obietnicę zwycięstwa nad wrogami, odnoszonego mieczem Słowa. Wreszcie wszystko zmierza ku chwale, która nie będzie miała końca.
W wykładzie każdego Psalmu staramy się najpierw zrozumieć jego historyczne znaczenie, a następnie – zgodnie z zasadą, że całe Pismo Święte świadczy o Chrystusie – jego znaczenie typologiczne i chrystologiczne.
Jan 5:39 Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.
Sięgamy przy tym po świadectwo dawnych komentatorów, zarówno żydowskich, jak i chrześcijańskich, po dorobek Reformatorów, zwłaszcza Jana Kalwina, oraz po wyznania wiary Kościoła Reformowanego: Konfesję Belgijską, Katechizm Heidelberski, Kanony z Dort i Westminsterskie standardy wiary.
Psalmy Hallel nie są jednak jedynie przedmiotem studium. Są pieśniami do śpiewania. Dlatego ostatni rozdział stawia także pytanie o sposób, w jaki Bóg chce być czczony w swoim Kościele – pytanie, na które Reformacja odpowiedziała zasadą, że Bóg ma być czczony jedynie tak, jak sam nakazał w swoim Słowie. Zachęcamy Czytelnika, aby rozważając kolejne rozdziały, nie tylko czytał Psalmy Hallel, ale też je śpiewał: w zgromadzeniu świętych, w domu i w sercu.
Do pobrania tutaj
