Duchowe żniwa

utworzone przez | paź 26, 2026 | Chrześcijańska moralność, Egzegezy

Prawo żniwa

Gal. 6:7 Nie łudźcie się, Bóg nie da się z siebie naśmiewać. Co bowiem człowiek sieje, to też żąć będzie.

Pismo Święte często mówi o porze siewu i żniw, o sianiu i żęciu. Kiedy Bóg przemawia do nas w ten sposób, posługuje się obrazem mającym głębokie znaczenie duchowe, zaczerpniętym z rolniczej gospodarki Izraela, a zarazem dobrze znanym również dzisiaj. Obraz ten niesie zarówno poważne ostrzeżenie dla niewiernych, jak i wielką pociechę dla dzieci Bożych, które w czynieniu dobra bywają znużone.

Pan żniwa

Bóg jest Panem żniwa, do którego modlimy się, aby posłał robotników – kaznodziejów – którzy wyjdą na Jego żniwo.

Mat. 9:38 Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo.

Jest On Gospodarzem, który pielęgnuje swoją winnicę, odcinając latorośle nieprzynoszące owocu i oczyszczając te, które owoc przynoszą, aby wydawały go jeszcze więcej.

Jan 15:1-2 1. Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. 2. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Chrystus jest pierwocinami tych, którzy zasnęli; Jego zmartwychwstanie gwarantuje wielkie żniwo – zmartwychwstanie wszystkich wierzących w Dniu Ostatecznym.

1 Kor. 15:20 Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych i stał się pierwszym plonem tych, którzy zasnęli.

Żniwem jest koniec świata zgodnie z przypowieścią o kąkolu i pszenicy, a żniwiarzami są aniołowie, którzy zbierają bezbożnych, aby zostali zniszczeni, oraz sprawiedliwych, aby jaśnieli jak słońce.

Mat. 13:37-43 37. A on odpowiedział im: Tym, który sieje dobre ziarno, jest Syn Człowieczy. 38. Polem jest świat, dobrym ziarnem są synowie królestwa, kąkolem zaś są synowie złego. 39. Nieprzyjacielem, który go posiał, jest diabeł, żniwem jest koniec świata, a żniwiarzami są aniołowie. 40. Jak więc zbiera się kąkol i spala w ogniu, tak będzie przy końcu tego świata. 41. Syn Człowieczy pośle swoich aniołów, a oni zbiorą z jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy popełniają nieprawość; 42. I wrzucą ich do pieca ognistego. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 43. Wtedy sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swego Ojca. Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

Wreszcie Pismo Święte stale podkreśla, że wszyscy ludzie sieją i żną:

Gal. 6:7 Nie łudźcie się, Bóg nie da się z siebie naśmiewać. Co bowiem człowiek sieje, to też żąć będzie.

Taki plon, jaki zasiew

Najważniejsze jest to, że między tym, co się sieje, a tym, co się zbiera, istnieje ścisła zgodność co do rodzaju. Człowiek zbiera właśnie to, co zasiał. Jeśli niejako umieszcza w ziemi grzeszne słowa i zepsute uczynki, zbierze plon odpowiadający temu zasiewowi: śmierć i zniszczenie. Jeśli natomiast zasiewa słowa niosące łaskę oraz uczynki miłości, otrzymuje życie wieczne.

Gal. 6:8 Bo kto sieje dla swego ciała, z ciała żąć będzie zniszczenie. Kto zaś sieje dla Ducha, z Ducha żąć będzie życie wieczne.

Jest jeszcze druga kwestia – obfitość zasiewu. Zasada ta obowiązuje zarówno w rolnictwie, jak i przed obliczem Boga. Istnieją stopnie kary, podobnie jak istnieją stopnie niebiańskiej chwały i nagrody.

2 Kor. 9:6 Lecz mówię: Kto skąpo sieje, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć będzie.

Plon bezbożnych

Pismo Święte obfituje w ostrzeżenia dla niewiernych i leniwych członków kościoła. Ci, którzy orzą nieprawość i sieją niegodziwość, zbierają taki sam plon. Kto zasiewa nieprawość, będzie żął cierpienie. Bezbożni mogą siać pszenicę, ale zbiorą ciernie. Sieją wiatr, a zbiorą wicher.

Hiob 4:8 Według tego, co zauważyłem, ci, którzy orzą zło i sieją niegodziwość, zbierają je.

Przysłów 22:8 Kto sieje nieprawość, będzie żąć cierpienie, a rózga jego gniewu przepadnie.

Jer. 12:13 Posiali pszenicę, ale będą zbierać ciernie; natrudzili się, ale nic nie osiągną. Zawstydzą się ze swoich plonów z powodu zapalczywego gniewu PANA.

Oz. 8:7 Oni bowiem posiali wiatr, będą zbierać wicher. Nie ma żadnego źdźbła. Kłos nie wyda mąki, a choćby wydał, obcy ją zjedzą.

Usiłując się usprawiedliwić, bezbożny sługa zarzuca Panu, że żnie tam, gdzie nie siał. Jezus jednak odrzucił takie usprawiedliwienie i nakazał odebrać mu powierzony skarb i dać temu, który miał dziesięć grzywien.

Łuk. 19:22-24 22. Wtedy mu odpowiedział: Na podstawie twoich słów osądzę cię, zły sługo. Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym, który bierze, czego nie położył, i żnie, czego nie posiał. 23. Dlaczego więc nie dałeś moich pieniędzy do banku, abym po powrocie odebrał je z zyskiem? 24. Do tych zaś, którzy stali obok, powiedział: Odbierzcie mu grzywnę i dajcie temu, który ma dziesięć grzywien.

Siew dobrych uczynków

Zwraca uwagę fakt, że dziecko Boże jest zachęcane do zasiewania dobrych uczynków, zwłaszcza wobec ubogich i sług Ewangelii. Izraelitom nakazano pozostawiać niezżęte skraje swoich pól oraz nie zbierać wszystkich winogron, aby ubodzy i przybysze mogli znaleźć pożywienie.

3 Mojż. 19:9-10 9. Gdy będziecie żąć zboża waszej ziemi, nie będziesz żął swego pola do samego skraju ani nie będziesz zbierał pokłosia po swoim żniwie. 10. Także gron swej winnicy nie będziesz obierał całkowicie i nie zbieraj z winnicy winogron, które upadły; zostawisz je dla ubogiego i przybysza. Ja jestem PAN, wasz Bóg.

Paweł poucza nas, że wytrwałe czynienie dobra obejmuje wyświadczanie go wszystkim ludziom, szczególnie zaś domownikom wiary.

Gal. 6:10 Dlatego więc, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza domownikom wiary.

Takie sianie przez czynienie dobra wymaga również, aby ci, którzy są nauczani Słowa, dzielili się wszelkimi dobrami z tymi, którzy ich nauczają. Paweł mówi bowiem, że skoro zasiał dobra duchowe, nie jest niczym wielkim, jeśli będzie żąć dobra cielesne.

Gal. 6:6 A ten, kto jest nauczany słowa, niech udziela ze wszystkich dóbr temu, który go naucza.

1 Kor. 9:11 Jeśli my zasialiśmy wam dobra duchowe, to cóż wielkiego, jeśli będziemy żąć wasze dobra cielesne?

Trud siewu

Sianie dla Ducha może być dla nas niezwykle trudne, bo choć duch jest ochoczy, ciało pozostaje słabe. Jak łatwo jest siać dla ciała! Jak trudno siać dla Ducha!

Psalm 126:5 Ci, którzy sieją we łzach, będą żąć z radością.

Apostoł uznaje tę trudność w Liście do Galacjan. Słowa „jeśli nie ustaniemy” można też oddać: „jeśli nie osłabniemy”.

Gal. 6:9 A w czynieniu dobra nie bądźmy znużeni, bo w swoim czasie żąć będziemy, jeśli nie ustaniemy.

Pokusa znużenia

Dlaczego dziecko Boże miałoby się znużyć i osłabnąć? Ponieważ nasze żniwo nastąpi wtedy, gdy Chrystus powróci przy końcu świata, a pozorna zwłoka Jego przyjścia może powodować nasze zniechęcenie. Obietnica Jezusa została wypowiedziana dwa tysiące lat temu! Dlaczego On jeszcze nie przychodzi? Życie trwa tak długo. Historia ciągnie się bez końca.

Obj. 22:12 A oto przyjdę wkrótce, a moja zapłata jest ze mną, aby oddać każdemu według jego uczynków.

Są też inne przyczyny. Być może ci, którym usiłujemy pomagać, okazują niewdzięczność. Staramy się przywrócić brata, który popadł w jakiś upadek, lecz on odpowiada gniewem. Udzielamy rad i wskazówek, ale nie zostają one przyjęte. Co więcej, gdy wytrwale czynimy dobro, świat nie zostawia nas w spokoju, lecz obiera nas za przedmiot prześladowań.

Młodzi ludzie w kościele, którzy szczerze pragną prowadzić pobożne życie, mogą pytać:

„Jaki to ma sens? Wygląda na to, że wszyscy inni interesują się złem, a nie dobrem. Przecież i tak nikt nie zauważa, że postępuję właściwie. Czy Bóg rzeczywiście dostrzega moje słabe próby czynienia dobra i czy rzeczywiście je nagradza?”

Pewne żniwo

Wobec wszystkich takich wątpliwości i skłonności Bóg daje obietnicę: będziemy żąć, jeśli nie osłabniemy! Dzień żniwa niewątpliwie nadejdzie. W istocie rozpoczął się już wraz z powstaniem Jezusa Chrystusa z martwych. Jednak nasze żniwo nastąpi „w swoim czasie”. Wyrażenie to wskazuje na czas ustalony i określony, właściwy i odpowiedni. Nie byłoby rzeczą właściwą, gdyby Chrystus powrócił przed nadejściem tego czasu. Byłoby to przedwczesne i oznaczałoby jedynie częściowe żniwo, gdyż Chrystus nie może przyjść, zanim ostatni z wybranych nie narodzi się i nie dojdzie do upamiętania.

2 Piotra 3:9 Nie zwleka Pan ze spełnieniem obietnicy, jak niektórzy uważają, że zwleka, ale okazuje względem nas cierpliwość, nie chcąc, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy doszli do upamiętania.

Tak jak rolnik, który przygotował ziemię i dokonał zasiewu, musi cierpliwie czekać na nadchodzące żniwo; tak jak gospodarz z wielką cierpliwością oczekuje wczesnego i późnego deszczu, a następnie cennego plonu – tak samo i my musimy zachowywać cierpliwość. Musimy też utwierdzać nasze serca w Słowie Bożym. Przyjście Pana bowiem się przybliża.

Jakuba 5:7-8 7. Bądźcie więc cierpliwi, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik cierpliwie czeka na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. 8. Bądźcie i wy cierpliwi i umacniajcie swoje serca, bo przyjście Pana jest bliskie.

Bóg nie zapomni o żadnym trudzie miłości okazanym dla Jego imienia:

Hebr. 6:10 Bóg bowiem nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o waszym dziele i trudzie miłości, którą okazaliście dla jego imienia, gdy służyliście świętym i nadal służycie.

Tłumaczył Robert Jarosz
Na podstawie, źródło

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email