Dwudziesty Szósty Dzień Pański: Chrzest i odpuszczenie grzechów

utworzone przez | cze 28, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 69

Dlaczego Chrzest Święty ma ci przypominać i zarazem upewnić cię w tym, że jedna ofiara Jezusa Chrystusa dokonała się dla ciebie?

Dlatego, że sam Jezus Chrystus ustanowił tę zewnętrzną kąpiel [Mat. 28:19], obiecując jednocześnie, że krew Jego i Duch w sposób równie rzeczywisty obmywają duszę moją ze wszelkich nieczystości , tzn. z grzechów, jak woda, która usuwa brud z ciała, obmywa mnie zewnętrznie. [Mat. 3:11; Marek 16:16; Jan 1:33; Dzieje 2:38; Rzym. 6:3, 4; 1 Piotra 3:21; 1 Jana 1:7]

Pytanie 70

Jakie są następstwa obmycia krwią i Duchem Chrystusa?

Po pierwsze – uzyskanie z łaski Boga odpuszczenia grzechów ze względu na krew przelaną za nas na krzyżu przez Jezusa Chrystusa [Ezech. 36:25; Zach. 13:1; Efez. 1:7; Hebr. 12:24; 1 Piotra 1:2; Obj.1:5; 7:14]

Po drugie – odnowienie człowieka przez Ducha Świętego i uświęcenie go jako własności Jezusa Chrystusa, by dzięki temu człowiek taki coraz mniej podlegał władzy grzechu, żył nienagannie, zgodnie z wolą Bożą. [Jan 3:5-8; Rzym. 6:4; 1 Kor. 6:9, 11; Kol. 2:11-12]
..

Pytanie 71

Gdzie znajdujemy obietnicę Jezusa Chrystusa, że Jego krew i Duch obmywają nas w sposób równie rzeczywisty, jak woda podczas chrztu?

Obietnica ta została zawarta w słowach ustanowienia Chrztu, które brzmią następująco:

Mat. 28:19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

Marek 16:16 Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.

Obietnica ta powtarza się tam, gdzie Pismo Święte mówi o Chrzcie jako o „kąpieli odrodzenia” i o „obmyciu grzechów”. [Tyt.3:5; Dzieje 22:16]
..

Konfesja Belgijska

Artykuł XV

Grzech pierworodny

Wierzymy, że przez nieposłuszeństwo Adama grzech stał się udziałem całej ludzkości [1]. Deprawuje on całą naturę i jest dziedziczny, i nawet dzieci w łonach swych matek są nim skażone [2]. Powoduje w człowieku wszelkie rodzaje grzechów, będąc ich korzeniem [3] i dlatego wzbudza w Bogu wystarczające obrzydzenie i wstręt, aby potępić całą ludzkość [4]. Nie jest on nawet unieważniony lub całkowicie wykorzeniony przez chrzest, ponieważ grzech zawsze wypływa z tego pełnego nieszczęść źródła, podobnie jak rzeka ze swojego źródła. A jednak nie jest przypisany Bożym dzieciom ku ich potępieniu, lecz dzięki Bożej łaskawości i miłosierdziu jest im przebaczony. Nie oznacza to, że mogą one spokojnie pozostawać w grzechu, lecz poczucie własnej nieprawości powinno zasmucać wierzących i wzbudzać pragnienie odkupienia z tego grzesznego ciała [5].

Dlatego odrzucamy błąd pelagian, którzy twierdzą, że grzech rodzi się jedynie przez naśladowanie.

[1] Rzym. 5:12-13; Psalm 51:5; Rzym. 3:10; 1 Mojż. 6:3; Jan. 3:6; Hiob 14:4
[2] Izaj. 48:8; Rzym. 5:14
[3] Gal. 5:19; Rzym. 7:8, 10, 13, 17-18, 20, 23
[4] Efez. 2:3-5
[5] Rzym. 7:18, 24

Artykuł XXIV

Uświęcenie człowieka i dobre uczynki

Wierzymy, że prawdziwa wiara wzbudzona w człowieku przez słuchanie Słowa Bożego i działanie Ducha Świętego [1], odradza go i czyni nowym człowiekiem, sprawiając w nim nowe życie [2], i uwalnia go z niewoli grzechu [3]. Dlatego dalekim od prawdy jest twierdzenie, że ta usprawiedliwiająca wiara czyni ludzi niedbałymi w ich pobożnym i świętym życiu [4], lecz wprost przeciwnie – bez niej nie byliby w stanie uczynić niczego z miłości do Boga, lecz jedynie z miłości do siebie samych lub strachu przed potępieniem. Dlatego niemożliwą rzeczą jest, aby ta święta wiara pozostała w kimś bezowocna, gdyż nie mówimy o bezcelowej wierze [5], lecz o wierze nazwanej w Biblii wiarą czynną w miłości [6], która pobudza do uczynków przykazanych przez Boga w Jego Słowie.

Uczynki te, które biorą się z właściwego korzenia wiary, są dobre i miłe Bogu, gdyż Jego łaska je uświęciła. Jednakże nie poczytuje się ich na rzecz naszego usprawiedliwienia [7], gdyż to przez wiarę w Chrystusa jesteśmy usprawiedliwieni, jeszcze zanim zaczniemy czynić dobre uczynki [8] – w przeciwnym razie wcale nie byłyby to dobre uczynki, tak samo jak owoc drzewa nie może być dobry, zanim samo drzewo nie będzie dobre [9].

Czynimy dobrze nie dlatego, aby się zasłużyć (bo czyż możemy się zasłużyć?), bo przecież Bogu zawdzięczamy nasze dobre uczynki, a nie On nam [10], gdyż On sam sprawia w nas i chcenie, i wykonanie, zgodnie z upodobaniem swojej woli [11]. Dlatego tym baczniej powinniśmy zważać na słowa Pisma, które poucza: „Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo co winniśmy byli uczynić, uczyniliśmy.” [12] Jednakże nie zaprzeczamy, iż Bóg nagradza dobre uczynki, lecz to Jego łaska zsyła Jego dary [13].

Ponadto, chociaż czynimy dobrze, nie uważamy tego za podstawę naszego zbawienia [14], gdyż wszystkie nasze uczynki są skażone naszą cielesną naturą i podlegają karze [15], i choć nawet moglibyśmy uczynić jeden dobry uczynek, to jednak Bóg odrzuciłby to ze względu na choćby jedną grzeszną myśl. Wówczas bylibyśmy zawsze przepełnieni wątpliwościami, beznadziejnie miotani niepewnością, a nasze wątłe sumienia byłyby nieustannie dręczone, gdyby nie polegały na zasługach, które nasz Zbawiciel wypracował przez swoje cierpienie i śmierć [16].

[1] 1 Piotra 1:23; Rzym. 10:17; Jan 5:24
[2] 1 Tes. 1:5; Rzym. 8:15; Jan 6:29; Kol. 2:12; Filip. 1:1, 29; Efez. 2:8
[3] Dzieje 15:9; Rzym. 6:4, 22; Tyt. 2:12; Jan 8:36
[4] Tyt. 2:12
[5] Tyt. 3:8; Jan 15:5; Hebr. 11:6; 1 Tym. 1:5
[6] 1 Tym. 1:5; Gal. 5:6; Tyt. 3:8
[7] 2 Tym 1:9; Rzym. 9:32; Tyt. 3:5
[8] Rzym. 4:4; 1 Mojż. 4:4
[9] Hebr. 11:6; Rzym. 14:23; 1 Mojż. 4:4; Mat. 7:17
[10] 1 Kor. 4:7; Izaj. 26:12; Gal. 3:5; 1 Tes. 2:13
[11] Filip. 2:13
[12] Łuk. 17:10
[13] Mat. 10:42; 25:34-35; Obj. 3:12, 21; Rzym. 2:6; Obj. 2:11; 2 Jana 1:8; Rzym. 11:6
[14] Efez. 2:9-10
[15] Izaj. 64:6
[16] Izaj. 28:16; Rzym. 10:11; Hab. 2:4

Artykuł XXXIV

Chrzest święty

Wierzymy i wyznajemy, że Jezus Chrystus, który jest końcem Prawa [1], zniósł przez swoją przelaną krew wszelkie inne przelewanie krwi przez ludzi w celu przebłagania lub zadośćuczynienia za grzech oraz że zniósłszy obrzezanie, które również upuszczało krew, a ustanowił w jego miejsce sakrament chrztu [2], przez który jesteśmy włączeni do Kościoła Bożego i oddzieleni od wszystkich innych ludzi i obcych religii, byśmy mogli w pełni należeć do Tego, kogo znak nosimy, a który to znak służy za świadectwo wiecznej łaskawości ku nam naszego Boga i Ojca.

Dlatego nakazał On tym wszystkim, którzy są Jego, aby byli ochrzczeni czystą wodą w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego [3], co też oznacza, że tak jak woda zmywa brud ciała, kiedy jest nań wylana i widać ją na ciele chrzczonego, gdy zostanie pokropiony, tak samo krew Chrystusa mocą Ducha Świętego wewnętrznie skrapia duszę, oczyszcza ją z jej grzechów i przeradza nas z dzieci gniewu w dzieci Boże [4]. Nie dzieje się to jednak za sprawą fizycznej wody, lecz przez pokropienie drogocenną krwią Syna Bożego [5], który jest naszym Morzem Czerwonym, przez które musimy przejść, aby wyrwać się spod tyrani faraona, czyli diabła, i wejść do duchowego Kanaanu.

Pastorzy więc udzielają sakramentu, który jest widzialny [6], jednakże to nasz Pan daje to, co sakrament symbolizuje, a mianowicie następujące dary i niewidzialną łaskę: obmycie i całkowite oczyszczenie duszy z wszelkiego brudu i nieprawości [7]; odnowienie serca i napełnienie go wszelką pociechą; złożenie prawdziwej ufności w Jego ojcowską dobroć; przyobleczenie w nowego człowieka i zdarcie starego z jego uczynkami [8].

Dlatego wierzymy, że każdy człowiek, który usilnie zabiega o życie wieczne, powinien być ochrzczony tylko raz tym jednym chrztem bez ponownego powtarzania go [9], gdyż nie możemy się narodzić dwa razy. Podobnie, chrzest ten nie przynosi korzyści jedynie w chwili, gdy woda jest na nas wylana, a my go otrzymujemy, lecz przez całe nasze życie [10].

Dlatego potępiamy błąd anabaptystów, którzy nie zadowalają się jednym chrztem, który otrzymali, a ponadto potępiają chrzest niemowląt ludzi wierzących, które według nas powinny być chrzczone i zapieczętowane znakiem przymierza [11], podobnie jak dzieci w Izraelu były uprzednio obrzezane [12] na podstawie tych samych obietnic, jakie zostały dane naszym dzieciom. I faktycznie Chrystus nie przelał swojej krwi w mniejszym stopniu ku obmyciu dzieci ludzi wierzących niż dorosłych [13] i dlatego powinny one otrzymać znak i sakrament tego, co Chrystus dla nich uczynił – tak jak Pan nakazał w swoim Prawie, że powinny uczestniczyć w sakramencie cierpienia i śmierci Chrystusa wkrótce po narodzeniu, gdyż ofiarowano za nie baranka, co było sakramentem Jezusa Chrystusa [14]. Dla tej przyczyny św. Paweł nazywa chrzest obrzezaniem Chrystusowym [15].

[1] Rzym. 10:4
[2] Kol. 2:11-12; 1 Piotra 3:21; 1 Kor. 10:2
[3] Mat. 28:19
[4] 1 Kor. 6:11; Tyt. 3:5; Hebr. 9:14; 1 Jana 1:7; Obj. 1:6
[5] Jan 19:34
[6] Mat. 3:11; 1 Kor. 3:5, 7; Rzym. 6:3
[7] Efez. 5:25-26; Dzieje. 22:16; 1 Piotra 3:21
[8] Gal. 3:27; 1 Kor. 12:13; Efez. 4:22-24
[9] Marek 16:16; Mat. 28:19; Efez. 4:5; Hebr. 6:2
[10] Dzieje. 2:38; 8:16
[11] Mat. 19:14; 1 Kor. 7:14
[12] 1 Mojż. 17:11-12
[13] Kol. 2:11-12
[14] Jan 1:29; 3 Mojż. 12:6
[15] Kol. 2:11

Standardy Westminsterskie

Konfesja Westminsterska

Rozdział 28 Chrzest

I. Chrzest jest obrzędem Nowego Testamentu nakazanym przez Jezusa Chrystusa. Dla osoby przyjmującej chrzest ma on być znakiem tej społeczności z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, znakiem wszczepienia w Chrystusa i przebaczenia grzechów. Wyraża to również fakt, że osoba przyjmująca chrzest oddała siebie Bogu przez Jezusa Chrystusa, aby móc żyć i postępować w „nowości życia”. Sakrament ten z woli Chrystusa ma być udzielany w Kościele do końca świata.

II. Zewnętrznym elementem, używanym w tym obrzędzie, jest woda, w której wierzący ma być ochrzczony w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

III. Zanurzenie wierzącego w wodzie nie jest niezbędne. Prawidłowe jest również skropienie go wodą.

IV. Chrzczeni być winni nie tylko dorośli wierzący, lecz również nowonarodzone dzieci jednego bądź obojga wierzących rodziców.

V. Odrodzenie nie zależy bezpośrednio od przyjęcia czy nieprzyjęcia chrztu, jakkolwiek wielkim grzechem jest jego nieprzyjęcie.

VI. Skuteczność Chrztu nie jest nierozłącznie związana z momentem jego udzielania. Jednak poprzez prawidłowe jego udzielenie łaska rzeczywiście spływa na tych, którym Bóg ją przeznaczył w swoim czasie.

VII. Sakrament Chrztu jako jedyny musi być udzielany wszystkim.

Większy Katechizm Westminsterski

Pytanie 165. Czym jest chrzest?

Chrzest jest sakramentem Nowego Testamentu, w którym Chrystus ustanowił obmycie wodą w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, aby było znakiem i pieczęcią wszczepienia w Chrystusa, odpuszczenia grzechów przez jego krew, odrodzenie przez jego Ducha; a także usynowienia i zmartwychwstania ku życiu wiecznemu. W tym sakramencie osoby ochrzczone zostają uroczyście przyjęte do widzialnego Kościoła i otwarcie zobowiązują się, że będą należeć w pełni i wyłącznie do Pana.

Pytanie 166. Komu należy udzielać chrztu?

Chrzest nie powinien być udzielany nikomu, kto nie należy do widzialnego Kościoła, a tym samym jest oddzielony od przymierza obietnicy, zanim nie wyzna on wiary w Chrystusa i posłuszeństwa jemu. Jednak niemowlęta, których oboje lub jedno z rodziców wyznają wiarę w Chrystusa i posłuszeństwo jemu, są w tym sensie w przymierzu i powinny zostać ochrzczone.

Pytanie 167. W jaki sposób powinniśmy obracać nasz chrzest ku naszemu pożytkowi?

Niezbędny, acz wielce zaniedbany obowiązek obracania naszego chrztu ku pożytkowi powinniśmy wypełniać przez całe nasze życie, a w szczególności w czasie pokuszenia oraz gdy jesteśmy świadkami udzielania go innym. Powinniśmy go wypełniać: poprzez poważne i pełne wdzięczności rozważanie natury chrztu, a także celów, dla których ustanowił go Chrystus, przywilejów i dobrodziejstw przekazanych i zapieczętowanych za jego pomocą oraz naszego uroczystego ślubowania złożonego w nim; poprzez korzenie się z powodu naszego grzesznego skażenia oraz tego, że nie żyjemy zgodnie z łaską chrztu i naszymi zobowiązaniami, a wręcz postępujemy w sposób im przeciwny; poprzez wzrastanie ku pewności przebaczenia grzechów i wszystkich innych błogosławieństw zapieczętowanych dla nas w tym sakramencie; poprzez czerpanie siły ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, w którego jesteśmy ochrzczeni, aby umartwiać grzech i ożywiać łaskę; poprzez czynienie wysiłków, żeby żyć przez wiarę oraz postępować w sposób święty i sprawiedliwy jako ci, którzy w chrzcie oddali swoje imiona Chrystusowi, i zachowywać braterską miłość jako ludzie, którzy są ochrzczeni przez tego samego Ducha w jedno ciało.

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email