Konfesja Westminsterska 12.1 – Usynowienie

utworzone przez | kwi 25, 2026 | Studium

Współczesny kontekst

Konfesja Westminsterska, rozdział 12. — jedyny punkt tego rozdziału — dotyczy doktryny usynowienia, czyli adopcji, oraz wszystkich korzyści z niej wynikających. Zanim jednak przejdziemy do tych konkretnych punktów, musimy odnieść się do błędów teologicznych obecnych we współczesnym — a i wcześniejszym — świecie tak zwanego chrześcijaństwa. Musimy powiedzieć sobie wyraźnie: nie wszyscy są dziećmi Bożymi. Jest to prosta implikacja doktryny usynowienia — jeśli ktoś zostaje usynowiony, to nie mógł być dzieckiem Bożym przed usynowieniem. Ta prawda ma bezpośredni związek z utraconym obrazem Bożym w czasie upadku.

Pomimo jasnego nauczania Słowa Bożego wielu — w tym papiści i Arminianie — twierdzi, że wszyscy jesteśmy dziećmi Boga. W słynnej piosence We Are the World, napisanej jako hymn zachęcający do wsparcia głodujących ludzi z Afryki, została zawarta fraza: „We are all a part of God’s great big family” — czyli: „Wszyscy jesteśmy częścią wspaniałej, dużej Bożej rodziny.” Oparcie tego argumentu na przekonaniu, że skoro zostaliśmy stworzeni przez Boga, to wszyscy jesteśmy Jego dziećmi, jest błędem fundamentalnym. Boże stworzenie nie jest tożsame z Bożym synostwem.

XIX-wieczny szkocki teolog prezbiteriański George Smeaton podsumował to w sposób trafny:

„Ci, którzy zostali skutecznie powołani, stają się synami przyjętymi i dzięki mocy Ducha przenoszeni są do rodziny Bożej. Zgodnie z kanonem, że wszystko, co jest przekazywane w ramach łaski Chrystusa, implikuje przeciwieństwo w naszym naturalnym stanie, ci, którzy narodzili się w rodzinie Bożej, wcześniej należeli do rodziny przeciwnej — rodziny szatana. Tym bardziej konieczne jest przedstawienie tego w odpowiednim świetle, ponieważ wielu nie waha się twierdzić, pod wpływem fałszywego systemu, że Bóg jest uniwersalnym Ojcem, a wszyscy ludzie są Jego dziećmi.
.
Trzymają się tego, co nazywają ojcostwem Boga, na mocy rzekomej nieprzerwanej relacji utworzonej przez stworzenie, i twierdzą, że wszyscy ludzie, bez wyjątku i bez różnicy, należą do rodziny Bożej — podobnie jak papież opisuje Go jako Ojca wszystkich w swojej modlitwie powszechnej.
.
Nie: wszyscy ludzie z natury należą do rodziny antagonistycznej wobec rodziny Boga i spełniają pożądania ojca, który jest opisany jako kłamca i morderca od początku. Ludzie nie mogą w tym samym czasie należeć do swojego ojca, diabła, jak Kain i Żydzi, którym nasz Pan ogłosił ich rodzinę — a jednocześnie być uznawani za synów Bożych. Doktryna naszego Pana i Jego Apostołów głosi, że grzesznicy i wszyscy ludzie nieodrodzeni są dziećmi złego.„ [1]

Papież-Antychryst opisuje Boga jako Ojca wszystkich. Według niego nawet dzieci diabła są dziećmi Bożymi. To jest herezja, ponieważ kiedy człowiek zgrzeszył — mówimy tu o Adamie, a w nim o całej ludzkości — nie tylko utracił sprawiedliwość i świętość, lecz także oświecony rozum, prawdziwe poznanie Boga, miłość do Boga i bliźniego, a przez to utracił zdolność do społeczności z Bogiem i prawnie przestał być synem Boga. Stał się natomiast dzieckiem ciała (Rzym. 9:8), dzieckiem ciemności (Efez. 5:8), dzieckiem nieposłuszeństwa (Efez. 2:2),dzieckiem gniewu (Efez. 2:3), dzieckiem piekła (Mat. 23:15),i dzieckiem diabła (1 Jana 3:10), którego ojcem był szatan (Jan 8:44). Z prawnego punktu widzenia człowiek upadły stał się po prostu synem diabła. Adam nie tylko upadł, ale ponieważ był głową ludzkości — federalną głową — cała ludzkość upadła wraz z nim:

Rzym. 5:12 Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli.

I tak jak Bóg stworzył Adama na swoje podobieństwo, tak dzieci upadłego Adama zostały poczęte na podobieństwo swojego upadłego ojca w całkowitej deprawacji:

1 Mojż. 5:1 To jest księga rodu Adama. W dniu, w którym Bóg stworzył człowieka, uczynił go na podobieństwo Boga.

1 Mojż. 5:3 Adam żył sto trzydzieści lat i spłodził syna na swoje podobieństwo, na swój obraz, i nadał mu imię Set.

Adopcja pokazuje nam, że „obraz” i „synostwo” są tożsame — kto utracił synostwo przez upadek, utracił obraz Boży. Odtworzenie obrazu następuje przez odrodzenie i usynowienie, nie przez samo stworzenie. Wbrew słowom Antychrysta musimy postrzegać adopcję jako antytetyczną — przede wszystkim — wobec bycia potomstwem diabła. Usynowienie włącza nas do rodziny Bożej czyniąc Boga naszym Ojcem. Konsekwentnie ponieważ nie jest zgodne z logiką myślenie o Bogu adoptującym dzieci, których nie uznał za sprawiedliwe w Chrystusie musimy postrzegać adopcję — doktrynę usynowienia — jako następującą po usprawiedliwieniu w porządku zbawienia. Właściwy porządek jest następujący:

  1. Predestynacja
  2. Powołanie
  3. Odrodzenie.
  4. Wiara i upamiętanie.
  5. Usprawiedliwienie.
  6. Adopcja (usynowienie).
  7. Uświęcenie.
  8. Przetrwanie.
  9. Uwielbienie

Wielu myli adopcję z usprawiedliwieniem lub odrodzeniem. Wyjaśnijmy to. W usprawiedliwieniu jesteśmy uznani za sprawiedliwych. W adopcji Bóg obdarza nas łaską idąc o krok dalej — czyni nas synami. Byliśmy najpierw dziećmi diabła w ciele, będąc nieodrodzeni. W momencie odrodzenia następuje nasze usprawiedliwienie, a kiedy prawnie jesteśmy usprawiedliwieni, prawnie stajemy się również usynowieni. Związek adopcji z jednością z Chrystusem zasługuje na szczególną uwagę — musimy jednak przy tym uważać, aby uniknąć mistycyzmu, i zakotwiczać Boży akt prawny adopcji w krzyżu. Tekstem kluczowym jest tu:

Gal. 4:5 Aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia.

Wartość doktryny usynowienia jest ogromna, ponieważ dotyka wszystkich sześciu tradycyjnych obszarów dogmatyki. Teologia i Trójca Święta — adopcja dokonuje się przez Chrystusa i przez krzyż, w mocy Ducha Świętego, z woli Ojca. Antropologia — dotyczy człowieka stworzonym na obraz Boży i tego obrazu utratę po upadku. Chrystologia — Chrystus jako Odkupiciel i Pośrednik jest podstawą naszego usynowienia. Soteriologia — Duch Chrystusa jednoczy nas z Chrystusem, odradza, usprawiedliwia i uświęca. Eklezjologia — wszyscy usynowieni są włączeni do niewidzialnego, duchowego Kościoła. Eschatologia — nowe stworzenie zostanie wzbudzone z martwych zarówno w duchu, jak i w ciele.

Adopcja jest doktryną praktyczną. Herman Ridderbos, odnosząc się do „wszechogarniającego znaczenia synostwa wierzących w Chrystusie”, stwierdza:

„[Adopcja] jest przywilejem Kościoła jako prawdziwego ludu Bożego, ale jednocześnie wpływa na najgłębsze motywy egzystencji każdego wierzącego. Ma ona wpływ nie tylko na jego życie wewnętrzne, ale także na życie fizyczne; w rzeczywistości niesie ze sobą odkupienie całego kosmosu. Obejmuje zatem zarówno teraźniejszość, jak i przyszłość. Odzwierciedla w sobie całą łaskę Ojca, całe dzieło odkupienia Chrystusa, całą odnawiającą moc Ducha Świętego.” [2]

Doktryna usynowienia daje nam bogatą perspektywę na życie chrześcijańskie jako przymierze wspólnoty z Trójjedynym Bogiem. Przedstawia uświęcenie z punktu widzenia naszego synostwa. W przeciwieństwie do faryzeizmu rzymskiego katolicyzmu i naszej grzesznej natury, adopcja uczy nas, że nasze posłuszeństwo prawu Bożemu nie może mieć na celu zasłużenia, lecz zadowolenie naszego niebieskiego Ojca. Ojcostwo Boga stanowi podstawę całego życia chrześcijańskiego:

Rzym. 8:16 Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.

Adopcja jest doktryną łaskawą i głęboko pocieszającą. Chrystus obiecał, że nigdy nie pozostawi nas sierotami. Jesteśmy bardzo mocno pocieszeni tą doktryną, ponieważ adopcja jest aktem łaskawym i nieodwołalnym. Bóg nie adoptuje, aby wydziedziczyć. Bóg nie adoptuje tymczasowo. Adopcja jest wieczna — tak jak wieczne jest nasze usprawiedliwienie, na którym się opiera. Staliśmy się dziedzicami Królestwa i współdziedzicami z Jezusem Chrystusem:

Jan 14:18 Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.

Rzym. 8:17 A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.

Katolicyzm naucza o adopcji opartej na łasce wlanej — tak zwanej gratia infusa. Biblia naucza jednak, że adopcja jest suwerennym aktem prawnym Ojca, opartym na odkupieniu Syna — nie na łasce wlewanej przez sakramenty.

Arminianizm naucza, że dziecko Boże może utracić zbawienie i pójść do piekła. Biblijna doktryna kochającego i potężnego Ojca niebieskiego zaprzecza jakoby mógł On kiedykolwiek nas porzucić lub wydziedziczyć: [3]

Jan 10:28-29 28. A ja daję im życie wieczne i nigdy nie zginą ani nikt nie wydrze ich z mojej ręki. 29. Mój Ojciec, który mi je dał, większy jest od wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki mego Ojca.

Fałszywa doktryna wspólnej łaski naucza, że wszyscy ludzie noszą obraz Boga. Przeczy temu doktryna adopcji dowodząc, że tylko odrodzeni mogą zostać usynowieni i przez te dwa akty, organiczny i prawny, zostaje odtworzony w nich obraz Boży.
..

Konfesja Westminsterska 12.1

I. Ze względu na swego Syna, Jezusa Chrystusa, upodobało się Bogu uczynić wszystkich usprawiedliwionych ludzi uczestnikami łaski usynowienia.[a] Dzięki temu zostali zaliczeni do dzieci Bożych, posiadają ich swobody i przywileje.  [b] Ponadto noszą Boże imię, [c] otrzymują Ducha usynowienia; [d] mają dostęp do tronu łaski ze śmiałością; [e] są zdolni wołać: Abba, Ojcze; [f] Bóg, jako Ojciec, traktuje swe dzieci z miłosierdziem, [g] chroni ich [h] troszczy się o nich [i] i są karceni przez Niego jak przez Ojca; [j] jednak nigdy nie są odrzuceni, [k] lecz zapieczętowani na dzień odkupienia, [l] i dziedziczą obietnice, [m] jako dziedzice wiecznego zbawienia.[n]

Ze względu na swego Syna, Jezusa Chrystusa, upodobało się Bogu uczynić wszystkich usprawiedliwionych ludzi uczestnikami łaski usynowienia.[a] 

Gal. 4:4-5 4. Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod prawem; 5. Aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia.

Efez. 1:5 W miłości przeznaczył nas dla siebie, ku usynowieniu przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli;

[b] Dzięki temu zostali zaliczeni do dzieci Bożych, posiadają ich swobody i przywileje.  

Jan 1:12 Lecz wszystkim tym, którzy go otrzymali, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię;

Rzym. 8:17 A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.

[c] Ponadto noszą Boże imię, 

Jer. 14:9 Czemu jesteś jak człowiek osłupiały albo jak mocarz, który nie może wybawić? Ty jednak jesteś pośród nas, PANIE, i twoje imię jest wzywane nad nami. Nie opuszczaj nas.

2 Kor. 6:18 I będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami – mówi Pan Wszechmogący.

Obj. 3:12 Tego, kto zwycięży, uczynię filarem w świątyni mojego Boga i już nie wyjdzie na zewnątrz. Napiszę też na nim imię mego Boga i nazwę miasta mego Boga, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mego Boga, i moje nowe imię.

 [d] otrzymują Ducha usynowienia;

Rzym. 8:15 Gdyż nie otrzymaliście ducha niewoli, aby znowu się bać, ale otrzymaliście Ducha usynowienia, przez którego wołamy: Abba, Ojcze!

[e] mają dostęp do tronu łaski ze śmiałością;

Rzym. 5:2 Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.

Efez. 3:12 W nim mamy śmiałość i przystęp z ufnością przez wiarę jego.

[f] są zdolni wołać: Abba, Ojcze; 

Gal. 4:6 A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna, wołającego: Abba, Ojcze!

[g] Bóg, jako Ojciec, traktuje swe dzieci z miłosierdziem, 

Psalm 103:13 Jak ojciec ma litość nad dziećmi, tak PAN ma litość nad tymi, którzy się go boją.

[h] chroni ich 

Przysłów 14:26 W bojaźni PANA jest mocne zaufanie, a jego synowie będą mieć ucieczkę.

[i] troszczy się o nich 

Mat. 6:30 Jeśli więc trawę polną, która dziś jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak ubiera, czyż nie tym bardziej was, ludzie małej wiary?

Mat. 6:32 Bo o to wszystko poganie zabiegają. Wie bowiem wasz Ojciec niebieski, że tego wszystkiego potrzebujecie.

1 Piotra 5:7 Wszystkie wasze troski przerzućcie na niego, gdyż on troszczy się o was.

[j] i są karceni przez Niego jak przez Ojca; 

Hebr. 12:5-8 5. I zapomnieliście o napomnieniu, które jest kierowane do was jako synów: Mój synu, nie lekceważ karania Pana i nie zniechęcaj się, gdy on cię napomina. 6. Kogo bowiem Pan miłuje, tego karze, a chłoszcze każdego, którego za syna przyjmuje. 7. Jeśli znosicie karanie, Bóg obchodzi się z wami jak z synami. Jaki to bowiem syn, którego ojciec nie karze? 8. A jeśli jesteście bez karania, którego wszyscy są uczestnikami, wtedy jesteście bękartami, a nie synami.

[k] jednak nigdy nie są odrzuceni, 

Lam. 3:31 Pan bowiem nie odrzuca na wieki;

Psalm 89:31-34 31. Jeśli moje ustawy znieważą, a moich przykazań nie będą przestrzegać; 32. Wtedy ukarzę rózgą ich przestępstwo, a ich nieprawość biczami. 33. Ale nie odbiorę mu mojego miłosierdzia ani nie zawiodę w mojej wierności. 34. Nie złamię mego przymierza ani nie zmienię tego, co wyszło z moich ust.

[l] lecz zapieczętowani na dzień odkupienia, 

Efez. 4:30 I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia.

Efez. 1:13-14 13. W nim i wy położyliście nadzieję, kiedy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię waszego zbawienia, w nim też, gdy uwierzyliście, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym; 14. Który jest zadatkiem naszego dziedzictwa, aż nastąpi odkupienie nabytej własności, dla uwielbienia jego chwały.

[m] i dziedziczą obietnice, 

Hebr. 6:12 Abyście nie byli ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

[n] jako dziedzice wiecznego zbawienia.

Hebr. 1:14 Czy nie są oni wszyscy duchami służebnymi, posyłanymi, by służyć tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie?

1 Piotra 1:3-4 3. Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który według swego wielkiego miłosierdzia zrodził nas na nowo do żywej nadziei przez wskrzeszenie Jezusa Chrystusa z martwych; 4. Do dziedzictwa niezniszczalnego i nieskalanego, i niewiędnącego, zachowanego w niebie dla was;

Przypisy

[1] George Smeaton, Nauka Ducha Świętego, Banner of Truth, repr. 1958, s. 206
[2] Herman Ridderbos, Paul: An Outline of His Theology
[3] Kanony z Dort 5.6

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email