Wylewanie Ducha z unitariańską kąpielą

utworzone przez | kwi 13, 2026 | Egzegezy, Pneumatologia: nauka o Duchu Świętym, Świadkowie Jehowy

Obłęd i szaleństwo unitarian

Dzieje 2:17 I stanie się w ostatecznych dniach – mówi Bóg – że wyleję z mego Ducha na wszelkie ciało i będą prorokować wasi synowie i córki, wasi młodzieńcy będą mieć widzenia, a starcy będą śnić sny.

Dość niespotykanym argumentem w ataku na Osobę Ducha Świętego jest stwierdzenie, że ponieważ Duch Święty jest wylewany na ludzi wierzących w ten sposób ich napełniając, to nie może być On osobą. Heretyccy wyznawcy Strażnicy pofatygowali się nawet na stworzenie dość komicznego i absurdalnego zarazem dialogu:

Michał: …W pierwszej części wersetu 17 (Dziejów 2) powiedziano: „A w dniach ostatnich — mówi Bóg — wyleję mego ducha [heretycka pisownia zachowana] na wszelkie ciało”. Proszę pomyśleć: Czy Bóg mógłby wziąć jedną z osób wchodzących w skład Trójcy i wylać ją na ludzi? I czy w ogóle jakąś osobę można wylać na kogoś?
.
Henryk: Nie, to niemożliwe. [1]

W ten sposób negowane jest biblijne świadectwo o Duchu Świętym jako Osobie. A ponieważ zgodnie z herezją Duch Święty nie jest Osobą, konsekwentnie nauczane jest, że to moc, czynna siła etc. używana przez Boga do własnych celów.

Zapamiętajmy, zgodnie z herezją

1) Duch Święty nie jest osobą
2) Jest czynną mocą Bożą
3) Duch Święty jest używany przez Boga tak jak to Bóg chce
4) Dowodem powyższego jest twierdzenie o wylaniu Ducha

Jednoznaczne nauczanie Pisma Świętego jest takie, że Duch Święty to Osoba, a mówiąc dokładniej Trzecia Osoba Jednego co do Istoty Boga. Bóg jest jeden w Istocie, ale objawił się jako Trzy Boskie Osoby.

Refutacja herezji

Heretycki argument oparty jest o pozorny dowód i wynika raczej z gry słów niż z objawionej Teologii Pisma. Jest to w rzeczy samej fałszywy związek przyczynowy Ten błąd powstaje wtedy, gdy dostrzegamy związek przyczynowo-skutkowy, tam gdzie jest on tylko pozorny. Przypomnijmy go jeszcze raz

Ponieważ Duch został wylany, oraz ponieważ osoby nie da się wylać, to Duch nie jest osobą.

Rozważmy biblijne świadectwo.

Definicje

Ważnym jest rozpoczęcie od prawidłowego zdefiniowania pojęć, aby w dalszej części analizy zagadnienia nie popełnić błędu. Przypomnijmy zatem krótko dwa terminy rozróżniające Istotę od Osoby.

Istota ontologicznie odnosi się do fundamentalnej struktury bytu oraz do tego, czym jest on w swojej najgłębszej naturze. Bóg ukazuje swoją istotę przez szereg atrybutów. Duch Święty jest Bogiem w swojej istocie. Badając atrybuty Ducha Świętego dochodzimy do wniosku, że jest to Boska Istota. Badając biblijne świadectwo musimy uznać, że Duch Święty co do Istoty jest Bogiem, ponieważ jest

Duch Święty posiada wszystkie atrybuty Bożej Istoty.

Osoba z drugiej strony to subsystencja, rozumiana jest jako samodzielność bytowa, istnienie w sobie i przez siebie, czyli to dzięki czemu substancja jest substancją. Osoba to istnienie (subsystencja) Boskiej istoty Ducha Świętego, które, choć powiązane z pozostałymi dwiema Osobami, Ojcem i Synem, jest odróżniane od nich przez niemożliwe do opisania właściwości. Duch Święty nie jest Ojcem ani Synem, to inna Osoba Boga a odróżnić te Trzy Osoby możemy jedynie funkcjonalnie i to w ekonomii zbawienia, ponieważ w Trójcy wewnętrznej (ad intra) nie wiemy co odróżnia Ojca od Syna, Syna od Ducha i Ducha od Ojca.
.

Samoistnienie Ducha

Osoba związana jest z samodzielnością bytową i tu wkraczamy w sferę atrybutu samoistności. Jest to cecha Ducha Świętego.

1) Samodzielności bytowej Ducha Świętego dowodzi przede wszystkim Jego wieczność. Wieczna Istota nie posiada źródła innego jak samo w sobie.

Hebr. 9:4 To o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, by służyć Bogu żywemu?

2) Innym tekstem odnoszącym się do samoistności Ducha będzie Ewangelia Jana ukazująca sposób procesji Ducha.

Jan 15:26 Duch prawdy, który wychodzi (ἐκπορεύεται ekporeutai – zawsze z głębi) od Ojca

Grecki termin ἐκπορεύεται ekporeutai występuje tylko w tym miejscu i pochodzi od niego kościelne określenie relacji, jaką Duch Święty podtrzymuje z Ojcem. Duch Święty zawsze wychodzi od Ojca Ojca w Jego dziele Boskiego samoobjawiania się i Boskiego działania we wszechświecie, przy czym strona medialna czasownika wskazuje, iż Duch Święty działa tu we własnym zakresie (On we własnym zakresie wychodzi od Ojca), przez co rozumiemy iż jest On samoistny oraz współistotny co do natury Ojca (i Syna, mówiąc konsekwentnie), jest także odrębny co do Osoby (określa to sposób działania, czyli procesji, gdzie Duch działa w swoim imieniu).
.

Wola Ducha Świętego

Ponadto jako Osoba, Ducha Święty posiada Bożą wolę (pamiętajmy, że wola jeste częścią natury, nie z osoby), co tym mocniej potwierdza Boskość Ducha

1 Kor. 12:11 A to wszystko sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu z osobna, jak chce. (βούλεται bouletai).

Greckie słowo użyte na określenie woli Ducha to βούλομαι boulomai – chcę, mam zamiar, pragnę, życzę sobie, to mocny termin podkreślający z góry ustalony (i wynikający z decyzji) zamiar kierowania planem (pragnienie i wdrożenie tego planu w życie). Duch Święty zatem operuje w sferze woli Bożej jako zarówno autor tej woli (w swojej Istocie) jak i wykonawca (w swojej Osobie).
.

Osobowa, czynna moc Boża

Jan 3:8 Wiatr wieje, gdzie chce (θέλει thelei), i słyszysz jego głos, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd zmierza. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha.

Tym razem słowo θέλω thelo określa nam wolę determinującą. Duch Święty jako Osoba chce dokładnie tego, co sam określił (a mówiąc dokładniej co zdeterminował) w przedwiecznych dekretach w swojej Boskiej Istocie (woli Bożej). W szczególności tekst Jana odnosi nas do doktryny Elekcji, czyli wybrania niektórych ludzi do zbawienia, którzy będąc w ten sposób określeni w przedwiecznym dekrecie są odradzani w odpowiednim czasie. NIe przez Ojca, nie przez Syna ale przez Ducha Świętego.

I tu właśnie wyraźnie widzimy osobowe działanie Ducha Świętego, działanie zgodne z Jego istotą, której wyrazem jest wola zbawienia wybranych. Ponieważ odrodzenie (regeneracja) jest dziełem Ducha Świętego, oraz ponieważ nie Ojciec ani nie Syn jest osobowym wykonawcą tego dzieła, choć tak Ojciec jak i Syn są w Istocie jego przyczyną, musimy uznać Ducha Świętego za odrębną od Ojca i Syna Osobę.

Przyczyną wszechrzeczy w tym odrodzenia jest wola dekretywna, będącą częścią Bożej Istoty. Skuteczną realizacją tej woli jest Osoba Ducha Świętego.

Teraz, ponieważ Duch Święty jest w swojej istocie przyczyną wszystkiego, sam nie może posiadać innej przyczyny niż On sam (w przeciwnym razie Duch Święty mógłby być nazwany co najwyżej przyczyną wielu rzeczy ale nie wszystkich, ponieważ nie byłby swoją własną przyczyną i konsekwentnie Jego Istota byłaby różna od Istoty Bożej, co jest nieprawdą). Tak więc Duch Święty manifestując siłę i moc Bożą w dziele odrodzenia, Duch Święty w dziele regeneracji, której przyczyną jest Boża wola dekretywna, należąca do Bożej Istoty, ukazuje si€ nam jako suwerenny Bóg w istocie oraz odróżniony w funkcjonalnym działaniu od Ojca i Syna. Dodajmy że w ekonomii zbawienia to

„nie Ojciec przyjął ciało ani Duch Święty nie przyjął ciało, a jedynie Syn. [2]

Konkludując, Duch Święty wprawdzie może być nazwany siłą i mocą Bożą, pamiętając jednak przy tym, że jest to Osoba Boża a nie bezosobowa moc i siła.

Zgodnie z prawdą i Słowem Bożym, wierzymy tylko w jednego Boga, którego istota jest niezłożona i który istnieje w trzech osobach... Duch Święty jest odwieczną siłą i mocą, pochodzący od Ojca i Syna [3]

Osoba Ojca nie kieruje Osobą Ducha. Wola, jaką kieruje się Duch Święty to Jego własna wola, wola Jego Boskiej istoty. A ponieważ jedna wola Boskiej Istoty kieruje wyróżnionymi Osobami Ojca, Syna i Ducha, to

Bóg nie jest podzielony na trzy w tym rozróżnieniu, ponieważ Pismo Święte naucza, że chociaż Ojciec i Syn, i Duch Święty posiadają swoją niezależność, i są rozróżnialni pod względem swych właściwości, to jednak w taki sposób, że te trzy osoby są jednym i jedynym [w istocie] Bogiem. [4]

Gwóźdź do jehowickiej trumny

Twierdzenie, że Duch Święty nie może być osobą, ponieważ został wylany na osobę jest kłamstwem węża, szatana, smoka pradawnego, zwodziciela narodów. Narracja Dziejów Apostolskich utwierdza nas, że , będący w zasadzie cytowaniem księgi Joela 2:28 komentarz Piotra:”wyleję z mego Ducha na wszelkie ciało”  jest roztropnym wyjaśnieniem doktryny napełnienia Duchem Świętym

Dzieje 2:4  I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym…

Dzieje 2:17 I stanie się w ostatecznych dniach – mówi Bóg – że wyleję z mego Ducha na wszelkie ciało…

Joel 2:28 I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy – widzenia.

Zauważmy tutaj dwie rzeczy.
.

Wylanie i napełnienie

Po pierwsze, być napełnionym oznacza być podmiotem wylania. Na kogo zostało wylane ten został napełniony. Jest to równoważne stwierdzenie. I o czym to świadczy? Że Duch Święty napełniający osobę nie może być osobą? Jeśli to prawda, w takim wypadku ani Ojciec ani Syn nie mogą być osobą.

1) Jahwe, co do którego świadkowie Strażnicy nie mają żadnych wątpliwości, że jest Bogiem osobowym również mówi o sobie, że napełnia, i to wszystko. Jeśli zatem napełnianie osób uniemożliwia Duchowi bycie osobą, to o ileż bardziej napełnianie wszystkiego powinno uniemożliwiać Bogu bycia Osobą? (Tak właśnie nauczają wyznawcy allaha, księżycowego bożka!). A jednak mimo napełniania wszystkiego przez Boga Jahwe Russelici nie odmawiają koncepcji Osoby Ojcu.

Jer. 23:24 Czy może się kto schować w ukryciu, abym go nie widział? – mówi PAN. Czy nie wypełniam nieba i ziemi? – mówi PAN.

2) Syn, wcielony Jahwe, w Boskość którego jehowici wątpią i poddają w wątpliwość, mówi o sobie, że napełnia wszystko. Jehowici odmawiają Boskości Synowi ale nie powiedzą nam, że Syn nie jest Osobą. Cóż za brak konsekwencji.

Efez. 4:10 Ten, który zstąpił, jest i tym, który wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko.

3) Na marginesie, heretycy widząc tekst Jeremiasza i Efezjan powinni zrozumieć, że tak jak Ojciec napełniają wszystko tak Syn napełnia cały swój Kościół. Czy Ojciec nie napełnia swojego Kośćioła? Owszem. Jest to wyrażone wręcz bezpośrednio, łopatologicznie

Jan 14:23 Jezus mu odpowiedział: Jeśli ktoś mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo. I mój Ojciec go umiłuje, i przyjdziemy do niego, i u niego zamieszkamy.

4) Jak Ojciec i Syn zamieszkują w odrodzonym chrześcijaninie? Przez Ducha Świętego.

Rzym. 8:11 A jeśli Duch tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, mieszka w was, ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez swego Ducha, który w was mieszka.

1 Kor. 3:16 Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży w was mieszka?

5) Duch Święty jest Duchem Ojca i Syna, Duch Boży to Duch Chrystusa. Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna. Duch Święty zawsze wychodzi od Ojca Ojca w Jego dziele Boskiego samoobjawiania się i Boskiego działania we wszechświecie, czyni to samoistnie.

Rzym. 8:9 Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w Duchu, gdyż Duch Boży mieszka w was. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do niego nie należy.

6) Zgodnie z doktryną perychorezy Syn jest w Ojcu a Ojciec jest w Synu. Źadną miarą to nie eliminuje Osoby Ojca czy Syna. Perychoreza  w teologii chrześcijańskiej to termin opisujący trynitarną rzeczywistość i konieczność wzajemnego przenikania się trzech Osób boskich z racji jedności Bożej natury, wiecznego pochodzenia Syna od Ojca i Ducha od Ojca i (przez) Syna oraz konstytuowania się Osób boskich przez czysto relacyjne wzajemne odniesienie.

Jan 14:11 Wierzcie mi, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie. …

7) Ponadto mamy szereg innych przypadków w Słowie Bożym gdy Bóg wypełnia pewną rzecz lub miejsce nie tracąc przy tym swojej Osoby

Czy Bóg przestał być osobą ponieważ napełnił te osoby, miejsca i rzeczy?

Wnioski: ponieważ Ojciec napełnia wszystko oraz ponieważ Syn napełnia wszystko, oraz ponieważ Ojciec i Syn są Osobami (bez wątpienia) wnioskujemy, że proces napełniania nie dyskwalifikuje również Ducha Świętego jako Osoby. Raczej potwierdza Jego współistotność z Ojcem i Synem, którzy tak jak Duch, napełniają wszystko…

Wylanie z Ducha

Po drugie drobna uwaga co do tłumaczenia. Chrystus wylewa tutaj ze swojego Ducha. Tekst grecki Dziejów oraz grecka wersja Septuaginty są tożsame i jednomyślne:

ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου – Tekst NT

εκχεώ από του πνεύματός μου – Tekst LXX

Nawet w języku hebrajskim wyrażenie to brzmi: „Wyleję z mojego Ducha”. W greckiej frazie Ekcheo apo tou pneumatos mou – mamy słowo apo (z czegoś, spoza czegoś) co daje nam podsatwy twierdzenia, że mowa o kumunii, jedności z Bogiem zapewnionej przez Ducha Świętego.

Słowo „wylać” przenosi tutaj ideę „szerokiej lub swobodnej komunikacji”, jak woda jest swobodnie wylewana ze źródła,  W takim użyciu oznacza to, że obdarzy On wielkimi dawkami duchowych wpływów. Tak jak Duch odnawia i uświęca ludzi, tak wylanie Ducha oznacza swobodne udzielanie Jego wpływów, aby odnowić i uświęcić duszę i zapewnić społeczność przymierza z Bóstwem. Duch Święty okazuje się to sprawczym aktorem tej jedności. To On jest więzią jedności wierzących w jednym, mistycznym ciele Chrystusa, w Jego Kościele, którego Chrystus jest Głową.  

1 Kor. 12:13 Bo wszyscy przez jednego Ducha zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.

Zjednoczenie z Chrystusem jest duchowe, przy czym duchowe w Biblii oznacza „odnoszące się do Ducha Świętego”. Chrystus jest nasz duchowo dzięki ochrzczeniu w ciało przez Ducha i napojeniu w jednego Ducha.  Duch Święty jest tą właśnie osobistą więzią między wierzącymi a Chrystusem.

Mówimy tutaj o Duchu Świętym jako o podnoszącym ludzi z ziemi do Nieba, aby tam mieszkać z Chrystusem i tam uczestniczyć w Chrystusie. Mówimy o Duchu Świętym jako o ogniwie łączącym nas z Chrystusem, a także jako o kanale, poprzez który wszystko, co Chrystus ma i czym jest, dociera do nas

1 Jana 3:24 Bo kto zachowuje jego przykazania, mieszka w nim, a on w nim. A wiemy, że w nas mieszka, przez Ducha, którego nam dał.

Na marginesie zauważmy, że Jan naucza wielkiej prawdy o unii człowieka z Chrystusem jako zamieszkiwaniu w Chrystusie. Absurdem jest twierdzenie, że jako zamieszkujący w Chrystusie mielibyśmy utracić naszą osobę czy nawet osobowość jako taką.

1 Jana 4:13 Po tym poznajemy, że w nim mieszkamy, a on w nas, że dał nam ze swego Ducha.

Wezwanie

Nikczemni głupcy, twórcy Strażnicy i jej zdegenerowanej teologii mylą się. Duch Święty jest Osobą, Trzecią Osobą jednego w Istocie Boga. Nazwany mocą i siłą Bożą nie przestaje być Osobą, zupełnie jak Chrystus  nie przestaje być Osobą choć jest nazwany mocą Boga (Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga, Rzym. 1:16). Duch Święty osobiście wypełnia wolę Bożą realizując swoje własne cele i zamiary. Jego własne cele i zamiary są celami Boga, którym jest Duch Święty, Syn i Ojciec.

Wola Ducha Świętego to wola Boża. A twierdzenie, że wylewanie Ducha, czy napełnianie Duchem przeczy jego Osobie to absurd nad absurdy, urojenia nieodrodzonego, upadłego w ciemność grzechu umysłu. Wyznawców tej formy bluźnierstwa wzywamy do upamiętania i uznania Ewangelii zgodnej Wyznaniem Nicejsko-Konstantynopolitańskim

Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; który mówił przez proroków. Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. I oczekuję wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen [5]

Nie bądźcie jak Michał, nie naśladujcie Henryka. Idźcie za głosem Chrystusa. Jeśli tego nie uczynicie, grzech wasz pozostanie na wszystkie wieki.

Mat. 12:31 Dlatego mówię wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom przebaczone, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie ludziom przebaczone.

Przypisy

[1] Czym jest duch święty, jw.org, źródło
[2] Konfesja Belgijska 8
[3] Tamże
[4] Tamże
[5] Wyznanie Wiary Nicejsko-Konstantynopolitańskie z 381 roku

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email