Wprowadzenie

Jan 10:34-36 Jezus im odpowiedział: Czy nie jest napisane w waszym Prawie: Ja powiedziałem: Jesteście bogami? Jeśli nazwał bogami tych, do których doszło słowo Boże, a Pismo nie może być naruszone; To jakże do mnie, którego Ojciec uświęcił i posłał na świat, mówicie: Bluźnisz, bo powiedziałem: Jestem Synem Bożym?

W tej książce przyjrzeliśmy się potężnym ruchom i zmianom w dzisiejszym świecie. Są to ruchy, które określają, w co ludzie wierzą i jak się zachowują. Ruchy kontrolują i rozprzestrzeniają kulturę popularną — radio, telewizję, filmy, internet, gazety, muzykę, książki i inne.

  • Szkoły państwowe promują te ruchy, piorąc mózgi prawie całej populacji narodów.
    .
  • Rządy aktywnie i apodyktycznie wzmacniają te ruchy. Niedawno sędzia federalny w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych unieważnił głos większości Kalifornijczyków, którzy uznali „małżeństwo” homoseksualne za nielegalne i niezgodne z prawem. W ten sposób sąd wsparł jeden z najbardziej przewrotnych ruchów naszych czasów.
    .
  • Wiele kościołów głosi, że te ruchy są chrześcijańskie, przez co manifestują się jako fałszywe lub odstępcze kościoły. Ponieważ rozwój i ruchy, które badamy, są atakami na wyznanie i życie prawdziwego Kościoła i jego członków.
    .

Wszystkie te ruchy i rozwój łączy to, że odrzucają autorytet Pisma Świętego – Słowa Bożego – i potwierdzają autorytet umysłu, woli, uczuć, odkryć i celów człowieka – słowa człowieka. Szczególnie na Zachodzie ruchy te są buntem – zamierzonym buntem – przeciwko autorytetowi Pisma Świętego.

Ruch, o którym mowa, jest buntem przeciwko Słowu Bożemu

Potężny ruch w XVIII i XIX wieku, znany jako racjonalizm lub modernizm, był świadomym, zmasowanym atakiem na Biblię, jak wyraźnie pokazała wyższa krytyka Pisma Świętego. Wyższą krytyką był (i nadal jest) pogląd na Pismo Święte jako jedynie historyczną, ludzką, omylną księgę, skutkującą

  • niewiarą w jej doktryny
    .
  • nieposłuszeństwem jego przykazaniom
    .
  • i pogardą dla jego historii

Wielki ruch w XVIII i XIX wieku wywyższający naukę, którego kulminacją była teoria ewolucji Darwina, był motywowany determinacją, by zniszczyć autorytet Pisma Świętego, w szczególności Księgi Rodzaju 1-11, w odniesieniu do pochodzenia wszystkich rzeczy, zwłaszcza pochodzenia. rasy ludzkiej.

Szalejąca, współczesna rewolucja seksualna jest zdeterminowana, aby raz na zawsze odrzucić ograniczenia Pisma Świętego dotyczące zachowań seksualnych, a tym samym unicestwić biblijną doktrynę małżeństwa i rodziny.

W badaniu tych ruchów naszym autorytetem jest Pismo Święte, które otrzymujemy przez wiarę jako natchnione, nieomylne, jasne Słowo Boże.

Musimy mieć autorytatywny standard, według którego będziemy badać współczesne ruchy i wydarzenia, które atakują i kuszą Kościół oraz wierzących. Ten autorytet musi być Boskim objawieniem prawdy dotyczącej doktryny i życia. Ten autorytet nie tylko demaskuje i potępia niegodziwe ruchy, ale także utwierdza Kościół i wierzących we właściwej wierze i praktyce.

Tematem naszej konferencji BRF 2012 i podtytułem tej książki jest „Słowo Boże dla naszego pokolenia”. Idea z pewnością polega na tym, że Słowo Boże krytykuje współczesne ruchy na rzecz ochrony ludu Bożego.

Ale chodzi również o to, aby nasze pokolenie miało pozytywne słowo dotyczące wiary i życia. Pozytywnym słowem jest to, że Jezus Chrystus, zmartwychwstały, jest jedynym Zbawicielem i suwerennym Panem. On jest centrum naszego Reformowanego światopoglądu.

Takie jest panowanie Jezusa dla nas, Jego wierzącego ludu, że otrzymujemy Pismo Święte jako autorytatywne Słowo Boże, ponieważ Jezus świadczy o tym jako Słowo Boże. Jezus Chrystus świadczy o Piśmie w samym Piśmie. Jego Duch przekonuje nas o prawdziwości świadectwa Jezusa.

Jednym z przykładów świadectwa Jezusa o Piśmie Świętym jako Słowie Bożym jest Ew. Jana 10:34-36: Nienaruszalne Pismo”.


Boski autorytet Pisma Świętego

Jezus uczy nas czegoś o Biblii: Pismo nie może być naruszone”. Odnosi się do pisma lub księgi, którą nazywamy Biblią. Ponieważ księgi Nowego Testamentu nie były jeszcze spisane, kiedy Jezus wypowiadał te słowa, Pan odnosił się konkretnie do Pism Starego Testamentu – trzydziestu dziewięciu ksiąg, które w naszej Autoryzowanej Wersji zaczynają się od Księgi Rodzaju i kończą na Malachiasza. O tym Piśmie Starego Testamentu powiedział: Nie można ich naruszyć”.

Należy zauważyć, że Jezus powiedział to o Starym Testamencie, ponieważ współcześni krytycy Pisma Świętego niezmiennie koncentrują swoją salwę otwierającą przeciwko autorytetowi Pisma na Starym Testamencie, zwykle na początkowych rozdziałach Starego Testamentu, Rodzaju 1-11. W krótkim czasie rozszerzają swój atak na cały Stary Testament, a następnie na Nowy Testament, ale zaczynają od Starego Testamentu.

Krytycy doskonale rozumieją, że związek między dwoma Testamentami jest tak ścisły, że jeśli złamią Stary Testament, będą mogli również złamać Nowy. Zdają sobie również sprawę, że głupie kościoły i osoby sprawujące urzędy są bardziej skłonne tolerować krytykę Starego Testamentu, jak gdyby autorytet Pisma Świętego nie był tak bardzo zagrożony w atakach na Stary Testament, jak w atakach na Nowy (i jakby po krytyce Starego Testamentu nie nastąpiła natychmiast krytyka Nowego).

O Starym Testamencie, w całości, łącznie z Księgą Rodzaju 1-11, Jezus powiedział: Nie może być naruszony”.

Implikuje to, że to, co powiedział o Starym Testamencie, odnosi się również do dwudziestu siedmiu ksiąg Nowego Testamentu, w tym Jana 10:34-36 (który jest Jego nowotestamentowym zaleceniem co do Starego Testamentu).

W szczególności Jezus nawiązał do Psalmu 82:6: Powiedziałem: Jesteście bogami i wszyscy wy jesteście synami Najwyższego”. Jezus zacytował tekst w sporze, który prowadził z Żydami. Przytoczywszy część tekstu, Jezus powiedział, nie tylko o tym konkretnym fragmencie Starego Testamentu, ale także o całym Piśmie, że nie można go naruszyć.

To, że Pismo nie może zostać naruszone, oznacza, że ​​w żaden sposób nie może być pozbawione jego mocy.

  • Nie można go ignorować, na przykład odmawiając uwzględnienia biblijnej nauki o stworzeniu, a tym samym zaprzeczając, że doktryna biblijna ma decydujące znaczenie w nauczaniu o pochodzeniu.
    .
  • Nie można temu zaprzeczyć, na przykład negując, że Bóg stworzył wszystko na początku przez odrębne akty stwórcze w ciągu sześciu dni, z których każdy składał się z jednego wieczoru i jednego poranka.
    .
  • Nie można go pozbawić autorytetu, narzucając fragmentowi znaczenia, którego ten fragment oczywiście nie ma, na przykład nauczając z Księgi Rodzaju 2, że ludzie wyewoluowali z naczelnych.
    .
  • Nie można go krytykować, na przykład przypisując mu opis pochodzenia rodzaju ludzkiego w Rodzaju 1 i 2 naiwnym, przednaukowym i nienaukowym wyobrażeniom jakiegoś błądzącego Izraelity lub kogoś innego.

Robienie którejkolwiek z tych rzeczy w jakimkolwiek fragmencie Pisma byłoby próbą jego naruszenia lub unieważnienia.

Zakłada się, że Pismo nie zawiera błędów, bo oczywiście, jeśli są błędy, Pismo nie tylko może być naruszone, ale także powinno być naruszone, to znaczy w odniesieniu do swoich błędów. Sam Bóg, który jest prawdą, wzywa nas do odrzucania, zaprzeczania i krytykowania błędu.


Nauczanie Jezusa

Zaprzeczając temu, że Pismo może zostać naruszone, Jezus nauczał autorytetu Pisma. Pisma nie można naruszyć w tym sensie, że nie można naruszyć autorytetu władcy cywilnego lub autorytetu ojca w domu.

To, co Pismo Święte opisuje jako historię, musi być odebrane jako rzeczywiste wydarzenie w czasie i przestrzeni, tak jak Pismo Święte opisuje to wydarzenie jako zaistniałe. Pewnego razu

Joz. 10:13 Zatrzymało się więc słońce pośrodku nieba i nie śpieszyło się zachodzić niemal przez cały dzień

Trzeba wierzyć i wyznawać to, co Pismo naucza jako doktrynę. Zbawienie grzeszników nie zależy od woli czy uczynków grzeszników, ale od wiecznej, suwerennej woli Boga, który wybiera:

Rzym. 9:16 A więc [zbawienie] nie zależy to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie

Należy przestrzegać nakazów Pisma Świętego. Mężowie muszą

Efez. 5:25 miłować [swoje] żony, tak jak i Chrystus umiłował Kościół

Pismo Święte jest standardem wiary i życia Kościoła. Jest sędzią wszelkich kontrowersji. To koniec wszelkiej debaty. Ten autorytet Pisma Świętego wyjaśnia użycie przez Jezusa słowa „Prawo” w tekście: Czy nie jest napisane w waszym Prawie? W rzeczywistości odnosił się do Psalmu, a nie do dziesięciu przykazań czy pierwszych pięciu ksiąg Mojżesza. Ale Psalmy, podobnie jak cała reszta Starego Testamentu, są Prawem, ponieważ są autorytatywne.

Przypisanie przez Jezusa nierozerwalnego autorytetu Pismu oznacza, że ​​Pismo Święte jest jedynym autorytetem dla ludu Bożego przymierza. Można naruszać Pismo Święte w sensie tekstu

  • nie tylko przez otwartą krytykę,
    .
  • ale także przez potwierdzanie autorytetu obok Pisma, na równi z Pismem,
    .
  • oraz przez przyznanie autorytetu nad Pismem.

Pismo jest następnie naruszane przez swojego rywala lub rzecz nad nim nadrzędną.

To jest bunt Kościoła rzymskokatolickiego przeciwko Pismom. Niepisana „tradycja” Kościoła rzymskokatolickiego ma taki sam autorytet jak Pismo Święte. Sam Kościół, czyli papież, jest autorytetem w stosunku do Pisma Świętego. W ten sposób Rzym szaleje przeciwko autorytetowi Biblii i grzeszy równie ciężko przeciwko Słowu Jezusa Chrystusa w Jana 10, jak każdy protestancki wyższy krytyk.

Jan 10:1 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni drzwiami, ale wchodzi inną drogą, ten jest złodziejem i bandytą.

Dla Rzymu, w ostatecznym rozrachunku, to nie Pismo Święte nie może być naruszone, ale Kościół rzymskokatolicki, którego nie można naruszyć.

Nie tak sprawa się miała dla Jezusa Chrystusa. Dla Niego Pismo było jedynym autorytetem. Znalazł się pod atakiem Żydów, ponieważ twierdził, że jest Bogiem: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy (Jan 10:30). Żydzi oskarżyli Go o bluźnierstwo… ponieważ ty, będąc człowiekiem, czynisz się Bogiem (w. 33). W obronie samego siebie Jezus odwołał się do Psalmu 82:6, w którym Bóg nazywa władców Izraela „bogami”.

Bóg nazwał ludzkich władców Izraela „bogami”, ponieważ umieścił tych ludzi na ich urzędzie wśród Swojego świętego narodu i obdarzył władców Swoim własnym boskim autorytetem, aby rządzili Jego ludem w Jego imieniu. Słowo Boże przyszło do tych władców w tym sensie, że Bóg powołał ich do urzędu przez Swoje Słowo.


Argumenty Jezusa

Argumentem Jezusa było to, że jeśli takich ludzi – zwykłych ludzi – można by nazwać „bogami” bez bluźnierstwa, to On – Jezus – z pewnością mógłby nazywać siebie Bogiem”, ponieważ jest tym, którego Ojciec uświęcił i posłał na świat. Jako Mesjasz Jezus jest wielkim sprawującym urząd i władcą w kościele, obdarzonym boskim autorytetem. Ponadto, co jest konieczne dla dzieła Mesjasza w imieniu Boga, Jezus jest osobiście Samym Bogiem — drugą osobą Trójcy Świętej — wiecznym „Synem Bożym”, jak to twierdził Jezus, gdy powiedział: „Ja i mój Ojciec jesteśmy jedno”.

Argument Jezusa, odwołujący się do Psalmu 82, był potężnym argumentem „od mniejszego do większego”. Jeśli mniejsi — starotestamentowi władcy Izraela — słusznie byli nazywani bogami, tym silniejsze jest twierdzenie większego — Jezusa — bycia Bogiem.

Ale to nie argument Jezusa nas interesuje. Naszą uwagę przykuwa fakt, że Jezus w swojej obronie i jako sędzia kontrowersji odwołał się do Pisma Świętego. Jako Boży Mesjasz mógł odpowiedzieć Swoim oskarżycielom:

„Mam władzę od Boga nad całym domem Bożym i tutaj rządzi Moje słowo”.

Jako wieczny Syn Boży w ludzkim ciele, mógł odpowiedzieć tym, którzy Go rzucali wyzwanie, a nawet oczekiwać, że odpowiedziałby na te drobinki zdeprawowanego prochu:

„Mówię, i to jest koniec sprawy”.

Ale Jezus odwołał się do Pisma. Dla Jezusa autorytetem w kościele i nad nim jest Pismo.

Autorytet Pisma, według Jezusa Chrystusa, jest autorytetem jednego, zjednoczonego Pisma. Chociaż pisane przez wielu różnych ludzi, chociaż pisane na przestrzeni wielu setek lat i chociaż składa się z bardzo różnych rodzajów pism – historii, poezji, proroctw, literatury mądrości – jest jedna księga – „Pismo” – ma niezniszczalny autorytet. Całość to „Prawo”.

Według Jezusa autorytet całości rozciąga się zdecydowanie na każdą część. Specyficzne nauczanie Starego Testamentu, do którego odniósł się w Ewangelii Jana 10:34, jest według naszych standardów sprawą drugorzędną. Nie jest to ważna doktryna, jak stworzenie, upadek czy odkupienie. Nawet pilny czytelnik Pisma Świętego mógłby przeoczyć tekst, gdyby Jezus nie uczynił z niego zagadnienia. O tej pozornie przypadkowej nauce w Starym Testamencie Jezus oświadczył, że jest ona autorytatywna.

Najwyraźniej dla Jezusa autorytet Pisma Świętego rozciąga się na same słowa. Odwołanie Jezusa do Psalmu 82:6 opierało się na słowie „bogowie”.

Posiadając ten niesamowity autorytet, Pismo Święte jest wyjątkowe. Żadna inna książka, żaden człowiek, żadna instytucja nie jest nie do naruszenia. Jedynie o Starym Testamencie Izraela w czasach Jego ziemskiej służby i o dzisiejszym Kościele chrześcijańskim (oraz przez implikację o Nowym Testamencie) Jezus Chrystus, który jest Synem Bożym, Bożym Mesjaszem, powiedział, że nie może być naruszony”.

Na podstawie David J. Engelsma, Reformowany Światopogląd


Zobacz w temacie

 

Print Friendly, PDF & Email

escort bayan muğla aydın escort bayan escort bayan çanakkale balıkesir escort bayan escort tekirdağ bayan escort bayan gebze escort bayan mersin buca escort bayan edirne escort bayan