Lekcja 6 – Postpositus , Zaimki osobowe , Zastosowania αὐτός , Obiekty bezpośrednie w przypadkach innych niż biernik

Postpositus

Postpositus – (słowo, partykuła lub afiks) umieszczony po słowie, aby je zmodyfikować lub pokazać jego związek z innymi elementami zdania.

Klauzula – to grupa słów, która zawiera czasownik (i zazwyczaj również inne składniki). Klauzula może stanowić część zdania lub może być osobnym zdaniem. Np. On zjada bekon (pierwsza klauzula zdania) ale (postpositus – spójnik łączący dwie klauzule) nigdy nie tyje (druga klauzla zdania)

Słowa, które nigdy nie zaczynają klauzuli  w języku greckim, są nazywane postpositus. Postpositus jest pozycjonowany (positus) po (post) innych słowach w klauzuli. Często postpositus będzie drugim słowem w swojej klauzuli. Poniższe spójniki to postpositus. Zwróć uwagę na ich pozycję w przykładowych frazach.

γάρ bowiem, bo

θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί   (1 Kor. 3:9)
Bożymi bowiem jesteśmy współpracownikami

γὰρ ναὸς τοῦ θεοῦ ἅγιός ἐστιν (1 Kor. 3:17)
bo świątynia Boga jest święta

δέ lecz, zaś

πιστὸς δὲ ὁ θεός (1 Kor. 10:13)
lecz Bóg jest wierny

ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ  γῆν (Mat. 13:8)
inne zaś padły na ziemię

οὖν więc, zatem

γίνεσθε οὖν φρόνιμοι (Mat. 10:16)
bądźcie więc roztropni

εἰδότες οὖν τὸν φόβον τοῦ κύρίου  (2 Kor. 5:11)
Wiedząc zatem o tym strachu Pańskim

Przykłady te pokazują, że umieszczenie spójnika jest płynne. Nie zmieniając sensu zdania moglibyśmy powiedzieć: „inne zaś padły na ziemię… ” równie dobrze jak ” zaś inne padły na ziemię”  oraz „nne padły zaś na ziemię

Postpositus nie musi być drugim słowem w klauzuli. Zwróć uwagę na pozycję δέ w następujących zdaniach :

ὁ Φῆστος δὲ θέλων τοῖς Ἰουδαίοις χάριν καταθέσθαι (Dzieje 25:9)
Lecz Festus, chcącsobie zjednać przychylność Żydów

οὐ θέλομεν δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν (1 Tes. 4:13)
A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy

καὶ ὁ χιλίαρχος δὲ ἐφοβήθη (Dzieje 22:29)
nawet i dowódca się bał
.


ἀλλά i δέ

Wcześniej zapoznaliśmy się ze słowem ἀλλά , ” ale .” Zwróćmy uwagę na to co następuje:

  • Ostateczna samogłoska ἀλλά jest często usuwana przed słowem
    zaczynając od samogłoski. Oznacza to, że końcowa samogłoska jest odrzucana
    dzięki czemu zobaczysz tylko ἀλλ ” z apostrofem zajmuje miejsce końcowego α
    .
    Na przykład ἀλλ οἱ μαθηταί (Jan 4:2)
    ale uczniowie
  • Nie wolno mylić ἀλλά i ἄλλος (inne). Nijaka forma ἄλλα wygląda bardzo podobnie do ἀλλά. Jednak,  zauważ, że ἄλλος, we wszystkich swoich formach, jest zawsze akcentowane na penult i ἀλλά nigdy nie jest akcentowany na penult.

ALE

INNE (podano tu tylko r. nijaki)

ἀλλά

nom. / mian. ἄλλο ἄλλα

Nieomdmienialne.

gen. / dop. ἄλλου ἄλλων
dat. / cel. ἄλλῳ ἄλλοις
acc. / woł. ἄλλο ἄλλα
  • Zarówno ἀλλά, jak i δέ mogą być tłumaczone ” ale „. Jednak, ἀλλά ma silne znaczenie adwersyjne, podczas gdy δέ ma łagodne znaczenie adwersyjne, często tłumaczone jako ” i „, nie mające w ogóle sensu adwersyjnego.
    .

Zaimki 1-szej i 2-giej osoby

Wielokrotnie zdumiewa mnie, że uczniowie w klasie mają trudności ze zrozumieniem, co oznacza pierwsza osoba w przeciwieństwie do drugiej osoby i trzeciej osoby. I nawet po tym, jak nauczyliśmy się tych różnic w kontekście czasowników, wydaje się, że musimy to zrobić ponownie, gdy dojdziemy do zaimków. Przyjrzyjmy się temu punktowi:

l. poj l. mnoga
1-sza osoba Ja lub mnie. my nas
2-ga osoba ty wy
3-cia osoba on, ona, ona, jege, jej oni, ich

Zaimek 1-szej osoby ” Ja ” to ἐγώ. Pomyśl o ego. Moje ego jest o mnie . Zaimek 1-szej osoby nie ma płci, ale jest deklinowany przez przypadki i liczby w następujący sposób:

Zaimek 1-szej osoby
l. poj. l. mnoga
nom. / mian. ἐγώ (ja) ἡμεῖς (my)
gen. / dop. ἐμοῦ (mnie) ἡμῶν (nas)
dat. / cel. ἐμοί (mi, mną, mnie) ἡμῖν (nas, nam, nami)
acc. / woł. ἐμέ (ja) ἡμᾶς (my)

Podkreślone formy są wyraziste. Jeśli nacisk nie jest zamierzony, początkowe ε jest pomijane, co daje formy, μου , μοι i με , z których wszystkie są enclityczne.

Drugim zaimkiem osobowym „ty ” jest σύ. Znowu to nie ma płci, ale jest odrzucany dla przypadku i liczby:

Zaimek 2-ciej osoby
l. poj. l. mnoga
nom. / mian. σύ (ty) ὑμεῖς (wy)
gen. / dop. σοῦ  (ciebie) ὑμῶν (was)
dat. / cel. οοί (tobie, z tobą) ὑμῖν (wam, z wami, o was)
acc. / woł. σέ (ty) ὑμᾶς (wy)

.


Zaimki 3-ciej osoby

W odróżnieniu od zaimków 1-szej i 2-giej osoby zaimek liczby 3-ciej odmienia się przez liczbę i rodzaj, jak następuje:

Zaimek 3-ciej osoby
r. męski r. żeński nijaki
l. poj. l. mnoga l. poj. l. mnoga l. poj. l. mnoga
nom. / mian. αὐτός (on) αὐτοί (oni) αὐτή (ona) αὐταί (one) αὐτό (ono) αὐτά (one)
gen. / dop. αὐτοῦ (onego) αὐτῶν (onych) αὐτῆς (onej) αὐτῶν (onych) αὐτοῦ (onego) αὐτῶν (onych)
dat. / cel. αὐτῷ (onemu, onym) αὐτοῖς (onym, z onymi, o onych) αὐτῇ (oną, o onej) αὐταῖς (onym, z onymi, o onych) αὐτῷ (onemu, onym) αὐτοῖς (onym, onymi, onych)
acc. / woł. αὐτόν (on) αὐτούς (oni) αὐτήν (ona) αὐτάς (one) αὐτό (ono) αὐτά (one)

Zauważ, że końcówki zaimków trzeciej osoby są typowymi pierwszymi i drugimi zakończeniami deklinacji. Zauważ również, że w rodzaju nijakim, końcowe v jest pomijany w mianowniku i bierniku liczby pojedynczej. Pamiętaj, że to samo dzieje się z przedimkiem określonym, a także w odmianie przymiotnika ἄλλος (inny).

Zastosowania Zaimka osoby trzeciej

Pozycja atrybucyjna: przymiotnik występuje natychmiast po przedimku określonym

Różne zastosowania zaimków trzeciej osoby można podsumować w następujący sposób:

  1. W pozycji atrybucyjnej oznacza to „ten sam „.
ὁ αὐτὸς λόγος  〉 to samo słowo
ὁ λόγος ὁ αὐτός
  1. Kiedy NIE jest w pozycji atrybutu , w mianowniku często się nasila.
αὐτὸς ὁ Àόγος  〉 samo słowo
ὁ λόγος αὐτός

lub bez rzeczownika: αὐτὸς λέγω = Ja sam mówię

  1. Kiedy NIE znajduje się w pozycji atrybucyjnej, w każdym z pośrednich przypadków (tj. w każdym innym przypadku niż mianownik) jest zwykle używany jako zwykły zaimek trzeciej osoby.

Musimy rozważyć pierwsze dwa z nich dokładniej.

  1. W pozycji atrybucyjnej

Przypomnij sobię rozważanie (Lekcja 4) o tym porządku słów:

Przedimek określony | Przymiotnik | Rzeczownik

Przedimek określony | Rzeczownik | Przedimek określony | Przymiotnik

Widzieliśmy, że w obu przypadkach przymiotnik znajduje się w pozycji atrybutu. Jeśli w miejscu przymiotnika występuje zaimek trzeciosobowy, funkcjonuje on jako przymiotnik oznaczający „to samo„. Będzie zgadzał się z rzeczownikiem modyfikującym liczbę, przypadek i rodzaj. Rozważ następujące przykłady:

τὴν αὐτὴν ἀγάπην (Filip. 2:2)
samą miłość

ὁ αὐτὸς κύριος (1 Kor. 12:5)
ten sam Pan

ὁ δὲ αὐτὸς θεός (1 Kor. 12:6)
lecz ten sam Bóg (zwróć uwagę na postpositus δέ. Jego obecność nie wyklucza, że ​​konstrukcja ta jest atrybutowa.)

τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς (Hebr 11:9)
tej samej obietnicy (tutaj porządek słowny to przed. okr. | rzecz.| przed. okr. | zaimek. , tej obietnicy tej samej) Pamiętaj, że ten porządek również jest pozycją atrybutową.)

W lekcji 4 zauważyliśmy, że przymiotnik może być użyty jako rzeczowy. Dotyczy to również zaimka 3-ciej osoby w pozycji atrybucyjnej. Rozważmy następujący przykład:

τὰ αὐτὰ γράφειν (Filip. 3:1)
pisać te same rzeczy

(γράφειν jest bezokolicznikową formą γράφω. Wyraz rzeczy nie występuje w tekście oryginalnym. Raczej τὰ αὐτά funkcjonuje jako przymiotnik rzeczowy. Ponieważ τὰ αὐτά jest rodzaju nijakiego l. mnogiej,  rzeczy są naturalnym rzeczownikiem do dodania w języku polskim)

  1. Nie w pozycji atrybucyjnej, w mianowniku

αὐτός jest zwykle w mianowniku, gdy funkcjonuje jako wzmacniacz („… samo„). Istnieją przykłady intensywnego αὐτός w innych przypadkach, ale zarezerwujemy dyskusję o tym dla kursów na 3 poziomie. W obecnym kursie wszystkie przykłady αὐτός jako wzmacniacza będą w mianowniku.

Musimy zwrócić szczególną uwagę na tę funkcję intensyfikującą związaną z czasownikami. Ważne jest, aby odrzucić wszelką myśl o zaimku osoby trzeciej (on, ona, on, jego, jej, ich). W tym charakterze αὐτός nie ma osoby. Osoba jest określona przez czasownik. Na przykład, αὐτὸς λέγω oznacza, że ja sam mówię , nie on sam mówi. Jedynie jego liczba (liczba pojedyncza i liczba mnoga) oraz rodzaj mają znaczenie. Liczba musi zgadzać się z czasownikiem. Rodzaj będzie podyktowany przez podmiot jawny lub niejawny. Fakt, że używa się męskiego αὐτός zamiast żeńskiego αὐτή, wskazuje, że mówca jest mężczyzną, a nie kobietą. Rozważ dokładnie następujące kwestie:

αὐτὸς λέγω = sam mówię (mówione przez mężczyznę)
αὐτὴ λέγω = sama mówię (mówione przez kobietę)
αὐτὸς λέγεις = ty sam mówisz (mówisz do mężczyzny)
αὐτὴ λέγεις = ty sama mówisz (mówisz do kobiety)
αὐτὸς λέγει = on sam mówi
αὐτὴ λέγει = ona sama mówi
αὐτὸ λέγει = ono saamo mówi
Teraz spróboj przetłumaczyć następny
αὐτοὶ γινώσκετε Sami wiecie (Dzieje 20:34)
  1. Teraz spróbuj przetłumaczyć fragment pisma świętego . Poniższe zdanie zaczerpnięte jest z Dziejów 10:26. Natkniesz się na zaimek osobowy użyty jako taki i zaimek użyty intensywnie, które omówiliśmy w tej lekcji. Pozostałe trzy słowa zostały wprowadzone na poprzednich lekcjach. Jeśli utkniesz, wskaż myszką mylące słowo, aby uzyskać pomoc. Po ustaleniu swojego tłumaczenia spójrz na Dzieje 10:26

  1. Należy zauważyć, że w języku greckim mianownik αὐτός jest czasem używany jako zwykły zaimek 3-ciej osoby. Na przykład w 5:4, czytamy, μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται . Błogosławieni, którzy się smucą, ponieważ oni będą pocieszeni, jest być odpowiednim tłumaczeniem, lepszym niż niż sami będą pocieszeni .

Oto inny sposób na uporządkowanie myślenia o 3 zastosowaniach αὐτός :

.


Czasowniki z bezpośrednim obiektem w przypadkach innych niż biernik

Do tej pory powiązaliśmy biernik z bezpośrednim obiektem. Jednak dla niektórych czasowników bezpośredni obiekt może być w przypadku dopełniacza lub celownika.

Czasownik πιστεύω może przyjmować obiekt biernikowy , ale częściej jest używany w przypadku celownika (lub frazie przyimkowej). Rozważ słowa Jezusa w Jana 8:45, οὐ πιστεύετέ μοι , nie wierzyciez mi. μοι to celownik w liczbie pojedynczej zaimka pierwszej osoby, którego nauczyliśmy się wcześniej w tej lekcji i służy on jako obiekt πιστεύετε .

Czasownik ἀκούω akouo – słyszeć – może być używany z wyrazem w przypadku dopełniacza, jak również w bierniku. W klasycznej grece rozróżnienie w przypadku stanowiło rozróżnienie znaczenia. Na przykład ἀκούω połączone z wyrazem w dopełniaczu miało więcej wspólnego z wysłuchaniem kogoś, podczas gdy biernik używano opisania zrozumienia tego, co zostało powiedziane. Robertson omówił ἀκούω w dwóch przypadkach i opisał rozróżnienie w następujący sposób:

Biernik (przypadek wskazujący na obiekt bezpośredni) akcentuje intelektualne rozumienie dźwięku, podczas gdy dopełniacz (przypadek wskazujący na źródło / pochodzenie) zwraca uwagę na dźwięk głosu bez akcentowania sensu”. – Gramatyka greckiego Nowego Testamentu, AT Robertson, str. 506)

To rozróżnienie nie było konsekwentnie obserwowane w hellenistycznej grece i na pewno często widzimy dwa przypadki rzeczowników używane z ἀκούω zamiennie w Nowym Testamencie. Jednak rozróżnienie to nie jest całkowicie utracone w Nowym Testamencie. Rozróżnienie to pomaga nam przezwyciężyć to, co niektórzy uznali za sprzeczność w Dziejach Apostolskich.

W historii o nawróceniu Saula, o którym mowa w Dziejach 9, Łukasz mówi nam: „ludzie, którzy podróżowali razem z nim, stali bez słowa, słysząc głos (φωνῆς , dopełniacz), ale nikogo nie widząc” (Dzieje 9:7).  Ale w Dziejach 22, Łukasz zapisuje opowieść Saula o tej historii, a w wersecie 9 mówi Saul: „ci, którzy byli ze mną, widzieli światło, ale nie słyszeli głosu (φωνήν, biernik) tego, który mówił do mnie.”

Zatem czy oni słyszeli głos, czy nie?

W obu przypadkach czasownik „słyszeć” jest formą ἀκούω, ale przypadek słowa φωνή jest dopełniaczem w jednym i biernikiem w drugim zdaniu. Wygląda na to, że Łukasz dokonuje starego klasycznego rozróżnienia; usłyszeli dźwięk (dopełniacz w Dziejach 9:7), ale nie zrozumieli znaczenia (biernik w Dziejach 22:9).


Ściągnij lekcję

Print Friendly, PDF & Email