Istotne pytania

Czym różni się posługa Ducha Świętego w Starym i Nowym Testamencie?

Czy w wierzących w Starym Testamencie na stałe zamieszkiwał  Duch Święty, czy też po prostu Duch zstąpywał na nich do specjalnych zadań?

Jakie jest znaczenie Pięćdziesiątnicy?

Czy to było wtedy, gdy wierzący byli zamieszkiwani przez Ducha?

Jak wierzący w Starym Testamencie byli uświęceni?

Czy to przez przestrzeganie prawa, działanie Ducha, czy też przez jedno i drugie?


Różnica działania

Służba Ducha Świętego w Starym Testamencie różni się od jego posługi w Nowym Testamencie nie tyle w naturze, ile w stopniu. Możemy myśleć o tej służbie w dwóch głównych kategoriach: zbawienie i obdarowywanie.

Jeśli chodzi o zbawienie, Biblia wyraźnie mówi, że upadły człowiek rodzi się duchowo martwy i niezdolny do zbawczej wiary (tj. całkowicie zdeprawowany). Aby być usprawiedliwionym (co jest częścią procesu zbawienia), musimy mieć wiarę, a żeby mieć wiarę, musimy najpierw „odrodzić się” lub „narodzić na nowo”. Podczas regeneracji nasze dusze są ożywione lub zregenerowane, tylko dlatego, że czerpią życie z Ducha Świętego, który w nas zamieszkuje

Rzym. 8: 9-11 9. Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w Duchu, gdyż Duch Boży mieszka w was. A jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusa, ten do niego nie należy. 10. Ale jeśli Chrystus jest w was, to ciało jest martwe z powodu grzechu, a duch jest żywy z powodu sprawiedliwości. 11. A jeśli Duch tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, mieszka w was, ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez swego Ducha, który w was mieszka.

Nasze życie duchowe trwa tylko tak długo, jak długo Duch Święty w nas zamieszkuje. Podobnie jak w Nowym Testamencie, zbawienie w Starym Testamencie było trwałe, wymagało stałego zamieszkiwania Ducha Świętego. Święci ze Starego Testamentu zostali zbawieni, odrodzeni i usprawiedliwieni, i mieli wiarę. Tak więc zamieszkał w nich Duch Święty. Pod tym względem posługa Ducha Świętego była w Starym Testamencie taka sama, jak obecnie.
.


Utrata zbawienia?

Czasami mylące jest myślenie o Duchu Świętym, który na stałe zamieszkuje wierzących w Starym Testamencie, ponieważ Dawid mówił o możliwości odebrania mu Ducha Świętego przez Boga

Psalm 51:11 Nie odrzucaj mnie od twego oblicza i nie odbieraj mi swego Ducha Świętego.

Ale Dawid nie mówił o zamieszkałej w nim obecności Boga. Mówił raczej o namaszczeniu go przez Boga na króla. Dawid nie chciał, aby Bóg ukarał go za grzech, zabierając tron Izraela, tak jak wcześniej Bóg uczynił Saulowi.

Jeśli chodzi o obdarowanie, Duch Święty obdarował ludzi do posługi i służby w Starym Testamencie, ale robił to w sposób, który był bardzo ograniczony w porównaniu do sposobu, w jaki obdarował ludzi w Nowym Testamencie. Przede wszystkim, szczególne uzdolnienia Ducha Świętego były ograniczone do ludzi, takich jak prorocy, kapłani i królowie – zwłaszcza do proroków. Rozważmy na przykład, że kiedy Saul (król) prorokował, pojawiło się pytanie, czy był on prorokiem, czy też nie

1 Sam. 10:10-11 10. I gdy przybyli na pagórek, spotkała go gromada proroków i spoczął na nim Duch Boży, i prorokował pośród nich. 11. A kiedy wszyscy, którzy go wcześniej znali, zobaczyli, że prorokuje razem z prorokami, mówili jeden do drugiego: Cóż się stało synowi Kisza? Czy również Saul jest wśród proroków?

Ale Joel przepowiedział dzień, w którym Duch Boży zostanie wylany na wszystkich ludzi, niezależnie od ich funkcji w ramach wspólnoty przymierza

Joel 2:28-29 28. I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy – widzenia. 29. Nawet na sługi i służebnice wyleję w tych dniach swojego Ducha.

Właśnie ten fragment zacytował Piotr podczas swojego kazania o Pięćdziesiątnicy (Dzieje 2:17-18), aby stwierdzić, że proroctwo Joela spełniło się (częściowo, zobacz artykuł Późniejszy deszcz): Duch Święty zaczął obdarowywać wszystkich we wspólnocie przymierza w niesamowity sposób, wzmacniając ich w sposób, który w Starym Testamencie ograniczał się do wybranych. Zesłanie Ducha Świętego było momentem, w którym Duch Święty zaczął obdarowywać wszystkich tym nadrzędnym darem.
.


Kwestia uświęcenia

Jak uświęcono wierzących ze Starego Testamentu? Czy było to przez przestrzeganie Prawa, działanie Ducha, czy też jedno i drugie? Uświęcenie ma dwa aspekty, którymi zazwyczaj zajmują się teologowie.

Przede wszystkim jest to poświęcenie dla Boga jako święte lub coś, co możemy nazwać „konsekracją”. Odbywa się to tylko raz dla każdej osoby poprzez jej włączenie się do wspólnoty przymierza, umieszczając ją w przymierzu z Bogiem

1 Kor. 7:14 Mąż niewierzący bowiem jest uświęcony przez żonę, a żona niewierząca uświęcona jest przez męża. Inaczej wasze dzieci byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

Dla większości w Starym Testamencie miało to miejsce z urodzenia (i obrzezania). W Nowym Testamencie dzieje się to przez narodziny lub nawrócenie, a następnie chrzest.

Drugim aspektem uświęcenia, który teologowie zazwyczaj identyfikują, jest oczyszczenie. Jest to proces trwający przez całe życie wierzącego, dzięki któremu wierzący staje się bardziej podobny do Chrystusa. W tradycji reformowanej uświęcenie jest zwykle nazywane „postępowym”, co oznacza, że ​​ogólnie w życiu wierzącego panuje tendencja do tego, że staje się on bardziej sprawiedliwy, mniej grzeszny. Poglądy mniejszości w pozycji reformowanej (którą akurat utrzymuję) są takie, że uświęcenie niekoniecznie jest procesem, który czyni człowieka coraz bardziej sprawiedliwym w ciągu jego życia (choć tak powinno być), ale raczej jest ciągłym procesem oczyszczenia wymaganym przez fakt, że nadal grzeszymy. Ten pogląd mniejszości polega na tym, że nasz grzech nieustannie czyni nas mniej czystymi, a uświęcenie nieustannie oczyszcza nas z tego grzechu

1 Jana 1:7-9 7. A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu. 8. Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy i nie ma w nas prawdy. 9. Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.

Nie przeczy to idei, że wierzący powinni stawać się coraz bardziej prawi, gdy żyją swoim chrześcijańskim życiem, ale przypisuje tę ideę temu, co Biblia nazywa procesem „dojrzewania”, a nie uświęceniem samym w sobie. Jeśli wierzący są posłuszni Bogu, ich uświęcenie może uczynić ich stopniowo mniej grzesznymi, ale nie jest to konieczny wzór dla wszystkich wierzących przed chwałą (w Ef. 5:26 uwielbienie jest ostatecznym aktem uświęcenia).

Ale niezależnie od tego, jaki pogląd przyjmiemy na uświęcenie jako oczyszczenie, pozostaje pytanie o to, w jaki sposób wierzący są uświęceni. Według Pawła w Liście do Rzymian, uświęcenie następuje, gdy wierzący poddają się jako niewolnicy prawości i dlatego, że zostali zniewoleni przez Boga.

Rzym. 6:19-23 19. Po ludzku mówię, z powodu słabości waszego ciała. Jak bowiem oddawaliście wasze członki na służbę nieczystości i nieprawości, aby czynić nieprawość, tak teraz oddawajcie wasze członki na służbę sprawiedliwości, abyście byli uświęceni. 20. Dopóki bowiem byliście sługami (δοῦλοι douloi – niewolnikami) grzechu, byliście wolni od sprawiedliwości. 21. Jakiż więc wówczas mieliście pożytek z tych rzeczy, których się teraz wstydzicie? Ich bowiem końcem jest śmierć. 22. Lecz teraz, uwolnieni od grzechu, gdy staliście się sługami (δουλωθέντες doulothentes – staliście się niewolnikami) Boga, macie swój pożytek ku uświęceniu, a na końcu życie wieczne. 23. Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu. 

Pierwsza idea polega na tym, że wierzący są aktywni w uświęceniu, a druga to, że są bierni.  Razem wskazują na to, że uświęcenie jest łaskawym dziełem Boga

Filip. 2:13 Bóg bowiem sprawia w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania.
.
1 Tes. 5:23 A sam Bóg pokoju niech was w pełni uświęci, a cały wasz duch, dusza i ciało niech będą zachowane bez zarzutu na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa.
.
1 Piotra 1: 2 Wybranych według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa. Łaska i pokój niech się wam pomnożą.

i że dokonuje się to poprzez naszą współpracę i wiarę

1 Tes. 4:3-7 3. Taka jest bowiem wola Boga, wasze uświęcenie, żebyście powstrzymywali się od nierządu; 4. Aby każdy z was umiał utrzymać swoje naczynie w świętości i poszanowaniu; 5. Nie w namiętności żądzy jak poganie, którzy nie znają Boga; 6. I aby nikt nie wykorzystywał i nie oszukiwał w żadnej sprawie swego brata, bo Pan jest mścicielem tego wszystkiego, jak wam to przedtem mówiliśmy i zaświadczaliśmy. 7. Bóg bowiem nie powołał nas do nieczystości, ale do świętości. 
.
2 Tym. 2:21 Jeśli więc ktoś oczyści samego siebie z tego wszystkiego, będzie naczyniem do użytku zaszczytnego, uświęconym i użytecznym dla Pana, przygotowanym do każdego dobrego czynu.
.
Dzieje 26:18 Dla otworzenia ich oczu, aby odwrócić ich od ciemności do światła, od mocy szatana do Boga, aby otrzymali przebaczenie grzechów i dziedzictwo między uświęconymi przez wiarę we mnie.

W Starym Testamencie proces był taki sam, chociaż Stary Testament nie używa tego samego słownictwa. W Nowym Testamencie „uświęcenie” pochodzi od grupy słów, która oznacza

  • „świętość” (hagiasmos),
  • „święty” (hagios)
  • i „być świętym(hagiazo).

Ale Septuaginta (greckie tłumaczenie Starego Testamentu) nie używa tych terminów w ten sposób. Niemal wyłącznie mówi o „uświęceniu” jako o „poświęceniu”.

Kiedy Stary Testament mówi o oczyszczeniu podobnym do uświęcenia Nowego Testamentu, często używa określeń związanych z „oczyszczeniem” lub „udoskonaleniem”, często w kontekście przebaczenia

3 Mojż 16:30 Bo w tym dniu kapłan dokona za was przebłagania, aby was oczyścić od wszystkich waszych grzechów, abyście byli oczyszczeni przed PANEM.
.
4 Mojż. 8:21 Lewici oczyścili się i wyprali swoje szaty, a Aaron przedstawił ich jako ofiarę przed PANEM i dokonał przebłagania za nich, aby ich oczyścić.
.
Psalm 51:2 Obmyj mnie zupełnie z mojej nieprawości i oczyść mnie z mego grzechu.
.
Jer. 33:8 Oczyszczę ich z wszelkiej nieprawości, którą zgrzeszyli przeciwko mnie, i przebaczę im wszystkie winy, jakimi zgrzeszyli przeciwko mnie i jakimi wykroczyli przeciwko mnie
.
Ezech. 36:25 I pokropię was czystą wodą, i będziecie czyści. Oczyszczę was ze wszystkich waszych nieczystości i ze wszystkich waszych bożków
.
Ezech. 36:33 Tak mówi Pan BÓG: W dniu, w którym was oczyszczę ze wszystkich waszych nieprawości, zaludnię miasta i miejsca zburzone zostaną odbudowane

Nowy Testament odzwierciedla ten język

1 Jana 1:9 Jeśli wyznajemy nasze grzechy, jest On wierny i sprawiedliwy, aby nam wybaczyć nasze grzechy i oczyścić (καθαρίσῃ katharise) nas od wszelkiej nieprawości

W tych fragmentach Bóg wciąż łaskawie uświęca, zwykle w odpowiedzi na wysiłek człowieka. Tak jak w Nowym Testamencie, w Starym Testamencie nie poświęcono uświęcenia, ale zostało ono łaskawie zastosowane w odpowiedzi na poddanie się człowieka Bogu.

Źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email