Konfesja Westminsterska 14.1-3 – Wiara zbawiająca

utworzone przez | maj 9, 2026 | Studium

Współczesny kontekst

Rozważania musimy zacząć od Synodu w Dort. Kanony z Dort, będące jednym z dokumentów Trzech Form Jedności, wydały potępienie Arminianizmu jako herezji. Głównym powodem tego potępienia było arminianistyczne rozumienie woli jako wolnej — rozumienie, które otworzyło teologiczną puszkę Pandory we wszystkich podstawowych zagadnieniach teologicznych, dotykając między innymi doktryny natchnienia i nieomylności Pisma. Jest to istotne właśnie teraz, ponieważ rozmawiamy o wierze — a wiedzę o tym, w co należy wierzyć, czerpiemy obiektywnie z Pisma Świętego.

Z powodu herezji wolnej woli Aminianie mają konkretny problem z obroną natchnienia i nieomylności Pisma, ponieważ jej obrona wymaga od Boga pominięcia wolnej woli człowieka — tej samej wolnej woli, co do której Arminianie twierdzą, że człowiek posiada. My twierdzimy, że jej nie ma. Ktokolwiek konsekwentnie trzyma się heretyckiej, arminianistycznej doktryny wolnej woli, ten musi koniecznie i konsekwentnie odrzucić wiarę w Biblię jako niezawodne i bezbłędne Słowo Boże. Doktor J. Kenneth Grider przyznał wprost:

„Arminianie powinni mieć ufność, że o ile Pismo jest bezbłędne w sprawach wiary i praktyki, to jednak pozostaje otwarte na błędy związane z matematyką, historią i geografią”. [1]

Grider powiedział to właśnie ze względu na herezję wolnej woli. I kiedy nieomylność Pisma zostaje poddana wątpliwości — a to właśnie czynią Arminianie — nieuchronnie pojawiają się wszelkiego rodzaju dalsze błędy. Jest to oczywisty fakt historyczny. Wielu przywódców Remonstracji, czyli Arminianizmu, między innymi Konrad Vorst i Simon Episcopius, poddawali nieomylność Pisma w wątpliwość, a Vorst podważał nawet Bóstwo Chrystusa. Dlaczego? Ponieważ według nich Biblia jaką trzymali w rękach, była napisana przez ludzi posiadających wolną wolę — wolę wolną od pełnego skutku upadku człowieka i wolę wolną od suwerennego Boga.

Jakie były dalsze konsekwencje? Kiedykolwiek założenia Arminianizmu zapuszczą swoje korzenie, natychmiast pojawia się rak humanizmu, który w sposób nieunikniony przeniesiony zostaje do Kościoła i do kultury. Jeśli człowiek nie jest całkowicie upadły — jak twierdzą Arminianie — nasuwa się logiczny wniosek, że człowiek jest w stanie stwierdzać prawdę filozoficzną czy naukową przez swój niewspierany przez Boga rozum.

I w ten sposób rozpoczęło się tak zwane oświecenie, którego kulminacją był sceptycyzm Davida Hume’a, a z drugiej strony naukowy naturalizm Karola Darwina z jego ewolucją. To właśnie dzięki herezji Arminianizmu od ponad dwóch stuleci świat zachodni przechodzi wielką duchową transformację.

Kolejne nurty filozoficzne i teologiczne coraz mocniej odsuwały człowieka od przekonania, że Biblia jest nieomylnym i ostatecznym Słowem Boga — a każdy z tych prądów zmierzał w tym samym kierunku: przesunięcia autorytetu z Boga na człowieka.

Teologia liberalna rozwijała się pod koniec XVIII i XIX wieku, szczególnie pod wpływem oświecenia i racjonalizmu. Za jej ojca uważa się Friedricha Schleiermachera. Biblia traktowana jest tu głównie jako zapis religijnych doświadczeń ludzi, nie jako całkowicie nieomylne Słowo Boga. Cuda i proroctwa wyjaśniane są symbolicznie lub psychologicznie, a Jezus przedstawiany bardziej jako nauczyciel moralności niż boski Zbawiciel. W efekcie obiektywna prawda objawiona w Piśmie zostaje zastąpiona subiektywną ludzką interpretacją.

Modernizm — jako szeroki nurt filozoficzno-religijny rozwijający się od końca XIX do XX wieku — podporządkował religię zasadzie rozumu, nauki i krytyki historycznej. Dogmaty chrześcijańskie traktowane były jako twory rozwijające się wraz z kulturą i historią, a nadprzyrodzone objawienie często odrzucano lub ponownie interpretowano w sposób naturalistyczny. Człowiek i jego autonomia stały się ważniejsze niż niezmienne objawienie Boga, a Biblia przestała być najwyższym autorytetem wiary.

Neoortodoksja — powstała na początku XX wieku, szczególnie po I wojnie światowej, około 1918–1930 roku — była reakcją na kryzys i rozczarowanie teologią liberalną. Próbowała przywrócić powagę grzechu, Boga i objawienia. Uczyła jednak, że Biblia nie jest sama z siebie bezpośrednio Słowem Bożym, lecz może stać się Słowem Bożym jedynie w osobistym spotkaniu człowieka z Bogiem. Oznaczało to przesunięcie akcentu z obiektywnego tekstu na indywidualne doświadczenie, co osłabiało pewność doktryny i autorytet Pisma.

Postmodernizm — czas, w którym żyjemy — pojawił się po II wojnie światowej i rozwinął się silnie w latach 60. i 70. XX wieku jako reakcja na modernizm i utratę wiary w jedną obiektywną prawdę. Odrzuca on ideę jednej uniwersalnej, obiektywnej prawdy — każda interpretacja zależy od kultury, języka i osobistych doświadczeń. Biblia traktowana jest jako jedna z wielu możliwych narracji, nie zaś jako wyjątkowe objawienie Boga. Jak powiedział Loraine Boettner:

Arminianizm odrzucając suwerenność Bożą doprowadził świat, w tym kościoły głównego nurtu (czy też raczej ścieku) do przekonania, że nie ma obiektywnej prawdy, nie ma natchnionego Słowa i konsekwentnie nie ma Boga.

„Żyjemy w czasach, kiedy praktycznie wszystkie kościoły historyczne zostały od wewnątrz zaatakowane przez brak wiary. Wiele z nich wydało już ostatnie tchnienie. I prawie zawsze upadek szedł po tej samej linii – od kalwinizmu do arminianizmu, od arminianizmu do liberalizmu i dalej …„ [2]

To jest konsekwencja tych wszystkich ruchów. Upadek szedł zawsze po tej samej linii: od kalwinizmu do arminianizmu, od arminianizmu do liberalizmu i dalej przez wszystkie wymienione prądy: morednizm, neoortodoksję i postmodernizm.

W samym środku tego duchowego zamieszania Konfesja Westminsterska przypomina nam trzy wielkie prawdy:

1) Prawdziwa wiara pochodzi od Boga
2) Prawdziwa wiara opiera się na autorytecie Słowa Bożego
3) Prawdziwa wiara trwa mimo ataków
.

Konfesja Westminsterska 14.1

I. Łaska wiary, dzięki której wybrani są w stanie wierzyć ku zbawieniu swoich dusz, [a] jest dziełem Ducha Chrystusa w ich sercach, [b] i jest zazwyczaj dokonywana przez posługę Słowa; [c] przez którą również, a także przez sprawowanie sakramentów i modlitwę, wzrasta i umacnia się. [d]

[a] Łaska wiary, dzięki której wybrani są w stanie wierzyć ku zbawieniu swoich dusz,

Hebr. 10:39 My zaś nie jesteśmy z tych do wycofania się ku zatraceniu ale z tych przeznaczonych do wiary ku pozyskaniu życia

Mamy tu zatem przeznaczenie — jesteśmy wybrani po to, aby wierzyć, przeznaczeni do wiary, a nie do wycofania się. I to wszystko jest dziełem Ducha Chrystusa w ich sercach. Apostoł Paweł modli się:

[b] jest dziełem Ducha Chrystusa w ich sercach,

Efez. 1:17-19 17. Prosząc, aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia w poznaniu jego samego; 18. Ażeby oświecił oczy waszego umysłu, abyście wiedzieli, czym jest nadzieja jego powołania, czym jest bogactwo chwały jego dziedzictwa w świętych; 19. I czym jest przemożna wielkość jego mocy wobec nas, którzy wierzymy, według działania potęgi jego siły.

Efez. 2:8 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga.

Kol. 2:12 Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych.

Efez. 1:19 I czym jest przemożna wielkość jego mocy wobec nas, którzy wierzymy, według działania potęgi jego siły.

2 Kor. 4:13 Mając zaś tego samego ducha wiary, jak jest napisane: Uwierzyłem i dlatego przemówiłem; my również wierzymy i dlatego mówimy;

Wiara jest zatem dziełem Ducha Świętego w człowieku. Nasz duch odpowiada Duchowi Świętemu, który działa w nas i sprawuje w nas tę wiarę. Jest to nasza wiara — my nią wierzymy — ale Bóg uzdalnia nas do wierzenia i daje nam energię, abyśmy wierzyli. Ta wiara jest zazwyczaj dokonywana przez posługę Słowa — bo musimy mieć w co wierzyć, a żeby mieć w co wierzyć, musimy usłyszeć:

[c] i jest zazwyczaj dokonywana przez posługę Słowa;

Rzym. 10:14 Jakże więc będą wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez kaznodziei?

Rzym. 10:17 Wiara więc jest ze słuchania, a słuchanie – przez słowo Boże.

Słuchając Słowa Bożego, słuchając prawdy, Bóg sprawia w nas, że wierzymy we wszystko, co jest tam napisane. I przez tę posługę Słowa, a także przez sprawowanie sakramentów i modlitwę nasza wiara wzrasta i coraz bardziej się umacnia.

[d] przez którą również, a także przez sprawowanie sakramentów i modlitwę, wzrasta i umacnia się.

Łuk. 17:5 I powiedzieli apostołowie do Pana: Dodaj nam wiary.

Dzieje 20:32 A teraz, bracia, polecam was Bogu i słowu jego łaski, które może zbudować was i dać wam dziedzictwo wśród wszystkich, którzy są uświęceni.

Rzym. 1:16-17 16. Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka. 17. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę, jak jest napisane: Sprawiedliwy będzie żył z wiary.

Rzym. 4:11 I przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość;

1 Piotra 2:2 Jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie logicznego, czystego mleka słowa Bożego, abyście dzięki niemu rośli;

Studiując Słowo Boże i słuchając Ewangelii przez posługę słowa, rozwijamy naszą wiarę i ta wiara się umacnia. Jeśli chodzi o sakramenty, czytamy w Liście do Rzymian 4 o sakramencie obrzezania, że Abraham otrzymał jego znak jako pieczęć sprawiedliwości przez wiarę.

Ponieważ obrzezanie zostało zastąpione przez chrzest, wiemy, że chrzest jest tym sakramentem wspierającym, który ma skuteczność przez całe życie — zawsze do niego myślami wracamy, rozumiejąc, czego jest znakiem: naszego odrodzenia, obrzezania serca, oczyszczenia, zrzucenia starego człowieka i przyobleczenia się w Chrystusa. Również Wieczerza Pańska, którą spożywamy periodycznie, mówi nam, że krew Chrystusa działa skutecznie w naszym życiu — i że Chrystus nie jest w sakramencie nieobecny; Jego obecność duchowa jest obecnością realną, rozumianą przez wiarę.
.

Konfesja Westminsterska 14.2

II. Dzięki tej wierze chrześcijanin wierzy we wszystko, co jest objawione w Słowie jako prawdę, ze względu na autorytet samego Boga, który w nim przemawia; [a] i postępuje odmiennie w zależności od tego, co zawiera każdy konkretny fragment; okazując posłuszeństwo przykazaniom, [b] drżąc na groźby, [c] i przyjmując obietnice Boga dotyczące tego życia i tego, które ma nadejść. [d] Lecz głównymi aktami zbawczej wiary są przyjęcie, przyjęcie i poleganie wyłącznie na Chrystusie dla usprawiedliwienia, uświęcenia i życia wiecznego, mocą przymierza łaski. [e]

[a] Dzięki tej wierze chrześcijanin wierzy we wszystko, co jest objawione w Słowie jako prawdę, ze względu na autorytet samego Boga, który w nim przemawia; 

Wielkim podstępem diabelskim jest współczesna teologia krytyczna i metoda krytyczna tekstu, w imię której nawet rzekomo ortodoksyjni kalwiniści twierdzą, że nie wszystkie teksty Textus Receptus są Słowem Bożym — wyrzucają setki, jeśli nie tysiące słów. Ale my czytamy:

Jan 4:42 A tej kobiecie mówili: Wierzymy już nie z powodu twojego opowiadania. Sami bowiem słyszeliśmy i wiemy, że to jest prawdziwie Zbawiciel świata, Chrystus.

Dzieje 24:14 Wyznaję jednak przed tobą, że według drogi, którą oni uważają za herezję, służę Bogu moich ojców, wierząc wszystkiemu, co jest napisane w Prawie i u Proroków;

Ponieważ Prawo i Prorocy dotyczyły tekstu Starego Przymierza, a Nowy Testament ma dokładnie ten sam autorytet, zasada przechodzi na cały kanon: wierzymy we wszystko, co jest napisane w Starym i Nowym Testamencie — od pierwszego słowa Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię aż po ostatnie słowo Apokalipsy: Amen.

Dzieje 3:22 Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie.

1 Tes. 2:13 Dlatego też nieustannie dziękujemy Bogu, że gdy przyjęliście słowo Boże, które słyszeliście od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boże, które też w was, którzy wierzycie, skutecznie działa.

Skąd wiemy, co Jezus Chrystus nam powiedział? Jest to zapisane w Słowie Bożym od Księgi Rodzaju aż po Objawienie. Mamy wierzyć we wszystko, co On nam mówi. Jeśli zaś podważamy którykolwiek z tekstów Słowa Bożego, czynimy Pana Boga kłamcą:

1 Jana 5:10 Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo w sobie. Kto nie wierzy Bogu, zrobił z niego kłamcę, bo nie uwierzył świadectwu, które Bóg dał o swoim Synu.

Jeśli ktoś mówi, że pierwszego Jana 5:7 — Trzej bowiem są, którzy świadczą w niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej są jednym — nie ma w Biblii, czyni Pana Jezusa kłamcą. Jest to bardzo niebezpieczne podejście.

[b] i postępuje odmiennie w zależności od tego, co zawiera każdy konkretny fragment; okazując posłuszeństwo przykazaniom,

Rzym. 16:26 Lecz teraz objawionej i przez Pisma proroków według postanowienia wiecznego Boga oznajmionej wszystkim narodom, by przywieść je do posłuszeństwa wierze;

Kol. 1:10-11 10. Abyście postępowali w sposób godny Pana, by podobać mu się we wszystkim, w każdym dobrym uczynku wydając owoc i wzrastając w poznawaniu Boga; 11. Umocnieni wszelką mocą według jego chwalebnej potęgi, ku wszelkiej cierpliwości i wytrwałości z radością;

Dalej nasza wiara prowadzi nas do postępowania: postępujemy odmiennie w zależności od tego, co zawiera każdy konkretny fragment, okazując posłuszeństwo przykazaniom. Czytamy Słowo Boże, ono zmienia nasze życie, a my jesteśmy mu posłuszni.

[c] drżąc na groźby,

Izaj. 66:2 Bo to wszystko moja ręka uczyniła i dzięki niej powstało to wszystko, mówi PAN. Lecz ja patrzę na tego, który jest ubogi i skruszony w duchu i który drży na moje słowo.

Czynimy to, drżąc na Boże groźby — bo Bóg jako nasz Ojciec może nam grozić — i słuchając Jego słowa, wykonując Jego przykazania i wolę. Przyjmujemy też obietnice Boga dotyczące tego życia i życia, które ma nadejść.

[d] i przyjmując obietnice Boga dotyczące tego życia i tego, które ma nadejść.

1 Tym. 4:8 Ćwiczenie cielesne bowiem przynosi niewiele pożytku, lecz pobożność do wszystkiego jest przydatna, gdyż zawiera obietnicę życia obecnego i przyszłego.

Hebr. 11:13 Wszyscy oni umarli w wierze, nie otrzymawszy spełnienia obietnic, ale z daleka je ujrzeli, cieszyli się nimi i witali je, i wyznawali, że są obcymi i pielgrzymami na ziemi.

Sednem istnienia świętych Starego Testamentu nie było tu i teraz — jak nas naucza popularna kultura — lecz to, co będzie. Niejednokrotnie znosili ciężary życia właśnie po to, aby patrzeć ku przyszłości, ponieważ żyli jako mały Kościół, a dzisiaj Kościół jest dużo, dużo większy.

[e] Lecz głównymi aktami zbawczej wiary są przyjęcie, akceptacja i poleganie wyłącznie na Chrystusie dla usprawiedliwienia, uświęcenia i życia wiecznego, mocą przymierza łaski.

Jan 1:12 Lecz wszystkim tym, którzy go otrzymali, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię;

Dzieje 15:11 Lecz wierzymy, że przez łaskę Pana Jezusa Chrystusa będziemy zbawieni, tak samo i oni.

Dzieje 16:31 A oni odpowiedzieli: Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa, a będziesz zbawiony, ty i twój dom.

Mamy zatem przyjęcie i poleganie na Chrystusie — poleganie możemy uznać jako ufność, niezbędny komponent wiary, a przyjęcie to akceptacja obiektywnych propozycji zawartych w Piśmie Świętym dotyczących Jezusa.

Gal. 2:20 Z Chrystusem zostałem  ukrzyżowany: żyję, ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie.

Mamy tu odniesienie do Bożego Przymierza — zbawienie jest nie tylko dla człowieka, który uwierzył, ale też dla jego potomstwa będącego pod jego przymierzem. Dom zostaje objęty przymierzem w momencie, gdy człowiek wchodzi do przymierza przez wiarę. W co mamy wierzyć? W Pana Jezusa — przez przyjęcie propozycji, osobiste zaufanie faktom z Ewangelii. Jeden z najciekawszych takich tekstów to włąśnie tekst Galacjan.
.

Konfesja Westminsterska 14.3

III. Ta wiara jest różna w stopniach, słaba lub silna; [a] może być często i na wiele sposobów atakowana i osłabiana, ale odnosi zwycięstwo; [b] wzrasta w wielu do osiągnięcia pełnego zapewnienia przez Chrystusa, [c] który jest zarówno autorem, jak i dokończycielem naszej wiary. [d]

[a] Ta wiara jest różna w stopniach, słaba lub silna; 

Mat. 6:30 Jeśli więc trawę polną, która dziś jest, a jutro zostanie wrzucona do pieca, Bóg tak ubiera, czyż nie tym bardziej was, ludzie małej wiary?

Mat. 8:10 A gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i powiedział do tych, którzy szli za nim: Zaprawdę powiadam wam: Nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.

Mamy zatem i małą wiarę, i wielką wiarę. Możemy mieć różną miarę wiary. W Liście do Rzymian 4:19 czytamy o Abrahamie, że nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu. Pan Bóg dał mu odpowiednią miarę wiary, aby mógł spełnić zaplanowany przez Boga cel.

Rzym. 4:19-20 19. A nie będąc słabym w wierze, nie zważał na swoje już obumarłe ciało – bo miał około stu lat – ani na obumarłe łono Sary. 20. I nie zachwiał się z powodu niewiary w obietnicę Boga, ale umocnił się wiarą i oddał chwałę Bogu;

Przez zrozumienie, czym jest dobro i zło, przez rozpoznanie Pożego prawa i przez trening Słowem Bożym wzrastamy w wierze i zaprzestajemy grzechu.

Hebr. 5:13-14 13. Każdy bowiem, kto żywi się tylko mlekiem, jest niewprawny w słowie sprawiedliwości, bo jest niemowlęciem. 14. Natomiast pokarm stały jest dla dorosłych, którzy przez praktykę mają zmysły wyćwiczone do rozróżniania dobra i zła.

Mat. 14:31 Jezus natychmiast wyciągnął rękę, uchwycił go i powiedział: Człowieku małej wiary, dlaczego zwątpiłeś?

[b] Wiara może być często i na wiele sposobów atakowana i osłabiana, ale odnosi zwycięstwo; 

Łuk. 22:31-32 31. I powiedział Pan: Szymonie, Szymonie, oto szatan wyprosił, żeby was przesiać jak pszenicę. 32. Lecz ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara.Ty zaś, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci.

Mamy tu wstawienniczą, arcykapłańską rolę naszego Pana. Piotr zaparł się Chrystusa trzykrotnie — wiemy o tym — ale w ostateczności został zachowany przez Pana. Nie dlatego, że Piotr był szczególnie uzdolniony do wiary — żaden człowiek nie może sam siebie do wiary uzdolnić — ale dlatego, że został zachowany przez arcykapłańskie wstawiennictwo Chrystusa

Efez. 6:16 A przede wszystkim weźcie tarczę wiary, którą będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste strzały złego.

Strzały są ogniste — palą i bolą — ale tarcza wiary je gasi. Kiedy mamy jakiś niepokój serca mówiący coś przeciwko Bogu, w naszej głowie powinien pojawić się adekwatny fragment Słowa Bożego mówiący coś przeciwnego. Kiedy ktoś myśli: jestem potępiony, Pan Bóg mnie zostawił — odpowiedź jest prosta: Nie porzucę cię ani nie opuszczę. Kiedy ktoś myśli, że Pan Bóg go nie kocha — Słowo mówi: Umiłowałem cię miłością wieczną. Walczymy o nasz umysł za pomocą Słowa Bożego:

1 Jana 5:4-5 4. Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat. A tym zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. 5. Kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?

Świat będzie walczył z nami za pomocą swoich podstępów, ale my mamy wiarę — wiarę, która zwycięża świat nawet w momencie ostatecznym, gdy mielibyśmy pójść na stos, do więzienia lub zostać pozbawieni majątku i życia. Kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?

[c] wzrasta w wielu do osiągnięcia pełnego zapewnienia przez Chrystusa, 

Tutaj konieczne jest pewne wyjaśnienie. Kontynentalni reformowani doskonale rozumieją, że wiara jest pewnością i że zapewnienie zbawienia jest podstawą samej wiary. Niestety purytanie mieli tendencję do dosyć szczególnego traktowania fragmentów mówiących o Prawie i o pewności, i w konsekwencji Konfesja Westminsterska nie kładzie zbyt dużego nacisku na pewność zbawienia. Dlatego czytamy tu o pełni zapewnienia przez Chrystusa — jako o celu, do którego wiara może wzrastać. Gdy wiara jest słaba, pewność zbawienia może być nieco słabsza, ale w dalszym ciągu każdy człowiek, który wierzy, ma pewność zbawienia:

Kol. 2:2 Aby ich serca były pocieszone, będąc zespolone w miłości, a to ku wszelkiemu bogactwu zupełnej pewności zrozumienia, ku poznaniu tajemnicy Boga, Ojca i Chrystusa;

Hebr. 6:11-12 11. Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość, żebyście mieli pełnię nadziei aż do końca; 12. Abyście nie byli ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

Hebr. 10:22 Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni zapewnienia wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.

[d] który jest zarówno autorem, jak i dokończycielem naszej wiary.

Hebr. 12:2 Patrząc na Jezusa, twórcę i dokończyciela wiary, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga.

I mamy tu zapewnienie przez Chrystusa — który jest zarówno autorem, jak i dokończycielem naszej wiary. Chrystus jako twórca i dokończyciel wiary nie może zostawić nas na zatracenie tak, abyśmy utraciwszy wiarę, stracili zasługi Chrystusa. Jest to niemożliwe.

Gdyby zbawienie było utracialne, radość Chrystusa byłaby umniejszana za każdym razem, gdy po drodze traciłby kogokolwiek — ponieważ Jego krzyż okazywałby się nieskuteczny i zawodny względem tych, których nie zdołał zachować. Ale hańba i koszmary, jakich doświadczył Chrystus, zostają Mu zrekompensowane właśnie tą ogromną radością, że wszyscy, za których oddał życie, zachowani są w wierze i przechodzą do Bożego tronu.

Takie byłoby proste wytłumaczenie znaczenia Konfesji. Chwała Panu Bogu za to. Amen.

Przypisy

[1] Dr J. Kenneth Grider, Evangelical Dictionary of Theology by Walter A. Elwell s. 81
[2] Loraine Boettner, The Reformed Doctrine of Predestination

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email