Przypomnienie

Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.

Pierwszy artykuł na temat „Dnia Pańskiego Zachariasza” (Zach. 14:1-15) dowiódł, że te piętnaście wersetów przepowiada drugie przyjście Chrystusa, w tym wydarzenia bezpośrednio je poprzedzające oraz nowe stworzenie, które ono zapoczątkowuje. W kolejnych czterech częściach omówiliśmy cztery z sześciu głównych tematów tego fragmentu:

Teraz zajmiemy się jednym z dwóch pozostałych tematów: przepływem wód żywych.

Następnym razem, jeśli Bóg pozwoli, zajmiemy się szóstym i ostatnim motywem: zmianą światła kosmicznego (wersety 6-7). Wszystko to jest demonstracją łaskawego, globalnego i wyłącznego panowania Jahwe dla zbawienia Jego wybranego Kościoła w Jezusie Chrystusie:

Zach. 14:9 A PAN będzie królem nad całą ziemią. W tym dniu jeden będzie PAN i jedno jego imię.


Góry a woda

W wizji Zachariasza, jak można się było spodziewać, ruchy gór Judy (wersety 4-5, 10-11) wpływają na przepływ wód żywych (werset 8). Było to konieczne, ponieważ Jerozolima nie miała rzeki, mając jedynie źródła. Król Ezechiasz zbudował kanał, aby doprowadzić te wody do samego miasta, ale i tak było to ledwie wystarczające, zwłaszcza podczas letnich susz.

2 Król. 20:20 A pozostałe dzieje Ezechiasza, cała jego potęga i to, jak zbudował sadzawkę i kanał, którymi sprowadził wodę do miasta, czy nie są zapisane w księdze kronik królów Judy?

Po pierwsze prorocy Starego Testamentu przedstawiają chwalebne, nadchodzące zbawienie w kategoriach wody żywej, czyli nie stojącej, lecz płynącej. Najpierw Joel mówi o wodach płynących na wschód od świątyni

Joel 3:18 I stanie się w tym dniu, że góry będą kropić moszczem, pagórki opływać mlekiem i wszystkie strumienie Judy napełnią się wodą, a z domu PANA wyjdzie źródło, które nawodni dolinę Sittim.

Po drugie, Ezechiel wyobraża sobie również wodę płynącą na wschód od świątyni; mówi o tym, że będzie się ona stawać coraz głębsza, aż będzie można ją przepłynąć tylko wpław, po czym dodaje, że uzdrowi Morze Martwe (Ezech. 47:1-12).

Księga Zachariasza 14:8 idzie dalej, ponieważ wody żywe ze stolicy Judy nigdy nie wyschną w żadnej porze roku i popłyną nie tylko na wschód do Morza Martwego, ale także na zachód do Morza Śródziemnego:

Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.


Premilenializm obalony

Na to premilenialiści wykrzykują:

„Czyż [ziemskie i dosłowne] tysiąclecie nie będzie cudowne!? Wierzący pochodzenia żydowskiego będą mieli dobrze nawodnioną ziemię!?”.

Problem z premilenialistami polega na tym, że ich cele są zbyt niskie i przyziemne. Pasuje to do ich błędnej hermeneutyki: dosłowności w odniesieniu do starotestamentowych obrazów apokaliptycznych.

  • Nie pozwalają oni Pismu Świętemu interpretować Pisma Świętego,
    .
  • Zwłaszcza nie pozwalają Pismu Świętemu Nowego Testamentu interpretować Pisma Starego Testamentu.

Co Janowi pokazano w Apokalipsie?

Obj. 22:1 I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

„Woda życia”, czyli woda żywa lub płynąca, o której mówili prorocy, jest tu opisana jako „czysta” i „przejrzysta jak kryształ”.

Skąd pochodzą te życiodajne wody? Jerozolima (Zach. 14:8), a dokładniej jej świątynia (Joel 3:18; Ezech. 47:1), gdzie Bóg ma swój tron, symbolizowany przez Arkę Przymierza. Obj 22:1 jest jeszcze bardziej dosadny: „tron Boga i Baranka”.

Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.

Joel 3:18 I stanie się w tym dniu, że góry będą kropić moszczem, pagórki opływać mlekiem i wszystkie strumienie Judy napełnią się wodą, a z domu PANA wyjdzie źródło, które nawodni dolinę Sittim.

Ezech. 47:1 Potem zaprowadził mnie do wejścia domu, a oto wody wypływały spod progu domu w kierunku wschodnim, gdyż przednia strona domu była zwrócona ku wschodowi, a wody spływały spod prawej strony domu ku południowej stronie od ołtarza.

Obj. 22:1 I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

Idea jest taka, że ​​Trójjedyny Bóg rządzi poprzez Baranka, Chrystusa ukrzyżowanego. Czym jest woda życia, która wypływa od Trójjedynego Boga przez Jezusa? Duchem Świętym. On jest wodą i rzeką, która przynosi życie w nowych niebiosach i nowej ziemi. Judaizujący premilenialiści skupiają się jedynie na fizycznej, płynącej wodzie w Palestynie!

Nawet prawdziwi, oświeceni święci Starego Testamentu wiedzieli lepiej niż premilenianizm. Psalm 46,4 głosi:

Psalm 46:4 Jest rzeka, której strumienie rozweselają miasto Boże, miejsce święte przybytków Najwyższego.

Ale w Jerozolimie nie ma dosłownej rzeki, ani za czasów Starego, ani Nowego przymierza!

Herman Bavinck trafnie definiuje zasadę hermeneutyczną:

„Prawdą jest, że przyszłość jest przedstawiona [w Pismach Starego Testamentu] w obrazach zaczerpniętych z ówczesnych okoliczności historycznych, tak że Syjon i Jerozolima, świątynia i ołtarz, ofiara i kapłaństwo nadal zajmują w nim ważne miejsce.
,
Musimy jednak pamiętać, że my sami czynimy to samo i możemy mówić o Bogu i rzeczach boskich jedynie w zmysłowych, ziemskich formach.
.
Jednym z powodów, dla których Bóg ustanowił kult w Starym Testamencie, było to, żebyśmy mogli mówić o rzeczach niebiańskich, nie w obrazach stworzonych przez siebie, lecz w poprawnych obrazach danych nam przez samego Boga.
.
Nowy Testament zatem przejmuje ten język i mówiąc o przyszłym królestwie Bożym, odnosi się do Syjonu i Jerozolimy, świątyni i ołtarza, proroków i kapłanów. To, co ziemskie, jest obrazem tego, co niebiańskie… Nowy Testament postrzega siebie – i nie ma co do tego wątpliwości – jako duchowe, a zatem pełne i autentyczne wypełnienie Starego Testamentu” 
[1]


Znaczenie tekstu

Do kogo zatem odnosi się Psalmista? Do Ducha Świętego, który ożywia i odświeża dzieci Boże, gdyż Najwyższy jest pośród Jerozolimy przez swego błogosławionego Ducha. Jest On Duchem Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, ponieważ śmierć Pana za nas nie tylko wykupiła odpuszczenie naszych grzechów i wieczną sprawiedliwość, ale także Ducha Świętego, który jest wylany na Kościół w tym wieku (Zach. 12:10) i jest płynącą rzeką przyszłego wieku (Zach. 14:8).

Zach. 12:10 I wyleję na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy Ducha łaski i modlitwy. Będą patrzyć na mnie, którego przebili, i będą go opłakiwać, jak się opłakuje jedynaka; będą gorzko płakać nad nim, jak się płacze gorzko nad pierworodnym.

Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.

Co powiemy o rozwoju symboliki ruchów gór i wód życia razem?

Po pierwsze, Góra Oliwna rozdziela się i przesuwa na północ i południe, tworząc dolinę na wschód od Jerozolimy

Zach. 14:4 I jego nogi staną w tym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciw Jerozolimy od strony wschodniej, a Góra Oliwna rozpadnie się na pół, na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę; i połowa tej góry cofnie się na północ, a połowa jej – na południe.

Po drugie, ma to dwa skutki: usuwa potężną barierę na wschodzie, umożliwiając ucieczkę ludowi Bożemu (werset 5) i przepływ wód życia (werset 8).

Zach. 14:5 Wtedy będziecie uciekać do doliny tych gór, bo dolina tych gór będzie sięgać aż do Azal. Będziecie uciekać, jak uciekaliście przed trzęsieniem ziemi za dni Uzjasza, króla Judy. Potem przyjdzie PAN, mój Bóg, a z nim wszyscy święci.

Zach. 14:8 W tym dniu wyjdą wody żywe z Jerozolimy; połowa ich do morza wschodniego, a połowa – do morza zachodniego. Będzie to w lecie i w zimie.

Te dwa ostatnie obrazy mówią o łaskawym, zbawczym dziele Jahwe w Jezusie Chrystusie, zarówno o zachowaniu Jego wybranych świętych, jak i o darze dla nas Jego dającego życie

Na podstawie, źródło

Przypisy

[1] Herman Bavinck, Reformed Dogmatics, 4:659, 660


Zobacz w temacie