Dwudziesty Dziewiąty Dzień Pański: Elementy Wieczerzy Pańskiej

utworzone przez | lip 18, 2026 | Teologia systematyczna

Katechizm Heidelberski

Pytanie 78

Czy chleb i wino stają się rzeczywistym ciałem i krwią Jezusa Chrystusa?

Nie. Jak podczas Chrztu woda nie zmienia się w krew Jezusa Chrystusa i sama nie oczyszcza nas z grzechów, lecz pozostaje jedynie znakiem i zapewnieniem danym od Boga [Efez. 5:26; Tyt. 3:5; 1 Piotra 3:21], tak i chleb poświęcony podczas Wieczerzy nie staje się ciałem Chrystusa [Mat. 26:26-29], chociaż zgodnie z naturą sakramentów i ich sprawowaniem [1 Mojż. 17:10-11; 2 Mojż. 12:11, 13; 1 Kor. 10:3-4; 1 Piotra 3:21] nazywany jest ciałem Chrystusowym [1 Kor. 10:16-17; 11:26-29].

Pytanie 79

Dlaczego więc Chrystus nazywa chleb swoim ciałem, wino – swoją krwią lub Nowym Przymierzem w krwi, a św. Paweł mówi o społeczności ciała i krwi Jezusa Chrystusa?

Chrystus mówi to nie bez ważnego powodu. Pragnie On nauczyć nas, że jak chleb i wino podtrzymują życie doczesne, tak Jego ukrzyżowane ciało i przelana krew są prawdziwym pokarmem i napojem dla naszych dusz, niezbędnym do życia wiecznego [Jan 6:35, 51-55]. Co więcej – pragnie On nas zapewnić tymi widzialnymi znakami i rękojmią, że dzięki działaniu Ducha Świętego mamy tak realny współudział w Jego ciele i krwi, jak realnie przyjmujemy ustami te święte znaki na Jego pamiątkę [1 Kor. 10:16-17; 11:26]. W ten sposób całe Jego cierpienie i posłuszeństwo stają się naszym udziałem, jak gdybyśmy to my osobiście cierpieli i zadośćuczynili Bogu za grzechy. [Rzym. 6:5-11]
.

Konfesja Belgijska

Artykuł XXXV

Święta Wieczerza naszego Pana Jezusa Chrystusa

Wierzymy i wyznajemy, że nasz Zbawiciel Jezus Chrystus nakazał i ustanowił sakrament wieczerzy świętej [1], aby karmić i wspierać tych, których już odrodził i włączył do swojej rodziny, to jest Kościoła.

Ci, którzy są odrodzeni, mają w sobie dwojakie życie [2] – jedno cielesne i ziemskie, w którym uczestniczą od swoich pierwszych narodzin i które jest udziałem wszystkich ludzi; drugie natomiast duchowe i niebiańskie, które otrzymują wraz z powtórnym narodzeniem [3], a które bierze się ze Słowa Ewangelii [4] i ze społeczności z ciałem Chrystusa – życie to nie jest powszechne, lecz należy jedynie do wybranych Bożych [5]. Dlatego Bóg dał nam ku pokrzepieniu naszego cielesnego i ziemskiego życia ziemski i powszechny chleb, który jest dlań pożyteczny i dostępny wszystkim ludziom, tak samo jak życie. Lecz dla wsparcia duchowego i niebiańskiego życia wierzących Bóg zesłał chleb żywota, który zstąpił z nieba, a mianowicie Jezusa Chrystusa [6], który posila i wzmacnia duchowe życie wierzących, kiedy Go spożywają, to znaczy, kiedy Go akceptują i przyjmują przez wiarę w duchu [7].

W celu zobrazowania nam tego duchowego i niebiańskiego chleba Chrystus ustanowił ziemski i widzialny chleb jako sakrament swego ciała oraz wino jako sakrament swojej krwi [8], aby przez nie poświadczyć nam, że tak jak przyjmujemy i trzymamy ten sakrament w naszych dłoniach oraz go jemy i pijemy naszymi ustami, przez co nasze życie jest następnie posilone, tak pewne jest, że przez wiarę (która jest ręką i ustami naszej duszy) otrzymujemy prawdziwe ciało i krew Chrystusa, naszego jedynego Zbawiciela, dla naszych dusz – dla podtrzymania naszego duchowego życia [9].

Tak jak pewne jest ponad wszelką wątpliwość, że Jezus Chrystus nie na darmo nakazał nam sprawowanie swych sakramentów, tak też sprawia w nas wszystko to, co zostało zobrazowane w tych świętych znakach, choć sposób w jaki się to odbywa przekracza nasze zrozumienie i możliwości pojmowania, gdyż działania Ducha Świętego są zakryte i niepojęte. Jednakże nie mylimy się twierdząc, że to, co jemy i pijemy, jest prawdziwym i rzeczywistym ciałem oraz prawdziwą krwią Chrystusa [10]. Lecz sposób, w jaki w nich uczestniczymy, nie dotyczy ust, lecz ducha przez wiarę. A zatem, chociaż Chrystus zawsze siedzi po prawicy swego Ojca w niebiosach [11], to jednak nie wzdryga się przed uczynieniem nas swymi uczestnikami przez wiarę. Ta uczta jest duchową biesiadą, w której Chrystus zaszczepia siebie w nas wraz z wszelkimi płynącymi z tego korzyściami, a także daje nam w niej rozkoszować się Nim oraz zasługami zdobytymi przez Jego cierpienia i śmierć [12] – karmi, wzmacnia i pociesza nasze ubogie i smutne dusze, kiedy jemy Jego ciało, a także ożywia i pokrzepia je, kiedy pijemy Jego krew [13].

W dodatku, chociaż sakramenty ściśle łączą się z rzeczywistością w nich zobrazowaną, to jednak nie wszyscy mają udział w obu. Niewierni przyjmują ten sakrament ku własnemu potępieniu [14] – nie otrzymują oni jego rzeczywistości, tak samo jak Judasz i Szymon czarnoksiężnik przyjęli sakrament, lecz nie Chrystusa, który jest w nim zobrazowany, i w którym jedynie wierzący mają uczestnictwo.

Na koniec, przyjmujemy ten święty sakrament w zgromadzeniu Bożego ludu, z pokorą i czcią [15], wspominając należycie śmierć Chrystusa, naszego Zbawiciela, z dziękczynieniem, wyznając tym naszą wiarę, a także chrześcijańską wiarę. Dlatego nikt nie powinien przystępować do tej uczty bez uprzedniego badania siebie, aby przypadkiem jedząc ten chleb i pijąc z tego kielicha, nie jadł i nie pił własnego sądu [16]. Pokrótce, ten święty sakrament skłania nas do gorliwej miłości dla Boga i naszego bliźniego.

Odrzucamy wszelkie domieszki i potępienia godne wymysły, które ludzie dodali lub zmieszali z sakramentami, profanując je, i zarazem stwierdzamy, że winniśmy być w pełni usatysfakcjonowani ustanowieniami przekazanymi nam przez Chrystusa i Jego Apostołów i tak się do nich odnosić, jak to i tamci czynili.

[1] Mat. 26:26; Marek 14:22; Łuk. 22:19; 1 Kor. 11:23-25
[2] Jan 3:6
[3] Jan 3:5
[4] Jan 5:23-25
[5] 1 Jana 5:12; Jan 10:28
[6] Jan 6:32-33, 51
[7] Jan 6:63
[8] Łuk. 22:19-20
[9] 1 Kor. 10:16-17; Efez. 3:17; Jan 6:35
[10] Jan 6:55-56; 1 Kor. 10:16
[11] Dzieje. 3:21; Marek 16:19; Mat. 26:11
[12] Mat. 26:26; Łuk. 22:19-20; 1 Kor. 10:2-4
[13] Izaj. 55:2; Rzym. 8:22-23
[14] 1 Kor. 11:29; 2 Kor. 6:14-15; 1 Kor. 2:14
[15] Dzieje. 2:42; 20:7
[16] 1 Kor. 11:27-28

Kanony z Dort

Rozdział 2.8

Taki był bowiem suwerenny zamysł i najłaskawsza wola i cel Boga Ojca, aby ożywiająca i zbawiająca skuteczność najcenniejszej śmierci swego Syna objęła wszystkich wybranych, aby dając wyłącznie im dar wiary usprawiedliwiającej, przyprowadzić ich pewnie do zbawienia; to znaczy, że wolą Bożą było, aby Chrystus przez krew krzyża, przez którą utwierdził nowe przymierze, skutecznie wykupił z każdego ludu, plemienia, narodu, oraz języka wszystkich tych, i tylko tych, którzy od wieczności zostali wybrani do zbawienia i dani mu przez Boga Ojca; aby podarował im wiarę, która, wraz ze wszystkimi innymi zbawiającymi darami Ducha Świętego jakie nabył dla nich przez swą śmierć, oczyściła ich ze wszystkich grzechów, zarówno pierworodnego jak i popełnionych rzeczywiście, bez względu na to, czy popełnione przed czy po uwierzeniu; i wiernie zachowawszy ich aż do końca, przyprowadzić ich nieskalanych i czystych do radości chwały w jego Obecności na zawsze.
.

Rozdział 2.9

Cel ten, wypływający z wiecznej miłości wobec wybranych, jest potężnie realizowany od początku świata do dnia dzisiejszego, i jego realizacja będzie wciąż kontynuowana, bez względu na wszelki nieskuteczny opór bram piekielnych; tak że wybrani w odpowiednim czasie zostaną zgromadzeni razem w jedno, i żeby zawsze był Kościół złożony z wierzących, którego fundament jest założony na krwi Chrystusa; który wytrwale kocha i wiernie służy Mu jako swemu Zbawicielowi — który, jak oblubieniec dla swej oblubienicy, złożył swe życie za nich na krzyżu — i który oddaje Mu cześć tutaj i przez całą wieczność.
.

Standardy Westminsterskie

Konfesja Westminsterska

Rozdział 29 O Wieczerzy Pańskiej

II. W tym sakramencie Chrystus nie jest składany na ofiarę swemu Ojcu ani nie jest składana żadna rzeczywista ofiara, w sensie odpuszczenia grzechu żywych lub umarłych. Wieczerza jest wyłącznie pamiątką jedynej ofiary Chrystusa, który oddał Siebie na krzyżu raz na zawsze. Jest także duchowym ofiarowaniem Bogu wszelkiej możliwej chwały za dzieło Golgoty dokonane raz na zawsze. Tak więc papieska ofiara mszy, jak to jest nazwane, jest czymś obrzydliwym i uwłacza prawdziwej ofierze Chrystusa, która jest jedynym przebłaganiem za wszystkie grzechy wybranych.

Większy Katechizm Westminsterski

Pytanie 170. W jaki sposób ci, którzy godnie uczestniczą w Wieczerzy Pańskiej, karmią się w niej ciałem i krwią Chrystusa?

Tak jak ciało i krew Chrystusa nie są cieleśnie lub zmysłowo obecne w, z lub pod postaciami chleba i wina w Wieczerzy Pańskiej, a jednak są duchowo obecne dla wiary przyjmującego, nie mniej prawdziwie i rzeczywiście niż same elementy dla naszych zewnętrznych zmysłów; podobnie ci, którzy godnie uczestniczą w sakramencie Wieczerzy Pańskiej, karmią się w niej ciałem i krwią Chrystusa – nie cieleśnie i zmysłowo, ale w duchowy sposób, a jednak rzeczywiście i prawdziwie – kiedy przez wiarę przyjmują i stosują wobec siebie Chrystusa ukrzyżowanego oraz wszystkie dobrodziejstwa jego śmierci.

Mniejszy Katechizm Westminsterski

Pytanie 96: Czym jest Wieczerza Pańska?

Wieczerza Pańska jest sakramentem, w którym przez podanie i przyjęcie chleba i wina, zgodnie z nakazem Chrystusa, Jego śmierć jest zwiastowana, a ci, którzy godnie je przyjmują, stają się – nie w sposób cielesny czy fizyczny, lecz przez wiarę – uczestnikami Jego ciała i krwi, z wszystkimi tego dobrodziejstwami, ku ich duchowemu pokrzepieniu i wzrostowi w łasce. Łuk. 22:19-20; 1 Kor. 10:16; Jan 6:63

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email