Drastyczna prawda

„Nawet w małym ułamku nie służę Bogu Arminian; nie mam z nim nic wspólnego, i nie zegnę kolana przed baalem którego ustawili; nie jest on moim Bogiem, ani nigdy nie będzie; nie obawiam się go, ani nie drżę w jego obecności… Bóg który dzisiaj coś mówi, a zaprzecza jutro, który dzisiaj usprawiedliwia, a jutro potępia… nie ma nic wspólnego z moim Bogiem nawet w najmniejszym stopniu. Może mieć coś wspólnego z astartą, czy baalem, ale z Jahwe nigdy nie miał, i mieć nie może.”Charles Haddon Spurgeon

Wypowiedź Spurgeona aż tryska emocjami i rzeczywiście „książę kaznodziejów” ma po temu więcej niż poważny powód. Z jednej strony żarliwie staje on w obronie prawdziwego Boga objawionego w Piśmie, z drugiej pełen sprawiedliwej nienawiści do fałszu obnaża czym jest kult arminian. Dlaczego ten największy ze współczesnych kaznodziejów i ewangelistów tak bardzo brzydził się ich idolem i negował remonstracyjną wersję Jahwe, którego przyrównywał do pogańskich kultów asztarty i baala, tym samym uznawał go za fałszywego bożka? Dlaczego gardził on nim aż tak bardzo?

Odpowiedź, chodź pozornie prosta, dotyka rzeczy najważniejszej, samym centrum dzieła Chrystusa Pana:

  • Jego przebłagalnej ofiary,
  • Jego dzieła zadośćuczynienia
  • Jego pośrednictwa między Bogiem a ludźmi

Można by to przedstawić za pomocą następującego związku przyczynowo-skutkowego

wystarczająca ofiara na krzyżu ⇒
rzeczywiste zadośćuczynienie i zapłata za grzechy ⇒
skuteczna mediacja czyli pośrednictwo

Zwróćmy uwagę, że Chrystus, który umarł za wszystkich ludzi, jacy kiedykolwiek stąpać będą po świecie nie wyjednał u Boga rzeczywistego przebaczenia lecz jedynie możliwość przebaczenia. Tym samym ofiara Chrystusa nie była w pełni wystarczająca i zadowalająca Ojca. Aby taką się stała potrzebny jest tu dodatkowy czynnik ludzki, czyli wybór Boga jako zbawiciela rozumiany jako przyczyna a nie owoc zbawienia. A to godzi w rolę Mesjasza jako pośrednika, którego wstawiennictwo do Ojca zawodzi w zdecydowanej większości przypadków. Zatem patrząc od końca na związek przyczynowo-skutkowy zauważmy co następuje:

niewystarczająca ofiara na krzyżu ⇐
potencjalne zadośćuczynienie i zapłata za grzechy ⇐
nieskuteczna mediacja czyli pośrednictwo

Nie trzeba chyba nikomu tłumaczyć, że tego typu doktryna ma katastrofalne konsekwencje soteriologiczne, a mówiąc kolokwialnie, taka nauka odcina od zbawienia.


Definicja roli pośrednika

Od czasu Upadku (1 Mojż. 3:1-24) grzesznicy nie byli w stanie zbliżyć się do Boga bez udziału pośrednika. Pismo objawia tą prawdę na różne sposoby, lecz w szczególności poprzez ustanowienie kapłaństwa Starego Przymierza. Tylko ci, którzy dzierżyli kapłańskie powołanie mogli wejść do najświętszej części, gdzie znajdowała się Obecność Boża (3 Mojż. 16:1-33; 4 Mojż. 3:5-10). Pośrednicy ludzcy, w odróżnieniu od Chrystusa-Mediatora, byli mimo to niewystarczający z kilku powodów:

Hebr. 7:23-28 23 A wprawdzie tamtych kapłanów było wielu, gdyż śmierć nie pozwoliła im trwać na zawsze. 24 Ten zaś, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. 25 Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi. 26 Takiego to przystało nam mieć najwyższego kapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników i wywyższonego ponad niebiosa; 27 Który nie musi codziennie, jak tamci najwyżsi kapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, a potem za grzechy ludu. Uczynił to bowiem raz, ofiarując samego siebie. 28 Prawo bowiem ustanawiało najwyższymi kapłanami ludzi, którzy podlegają słabościom, słowo zaś przysięgi, która nastąpiła po prawie, ustanowiło Syna doskonałego na wieki.

Porównajmy dwa systemy mediacji, ludzki i Boski

Ludzcy mediatorzy Chrystus jako Mediator
Grzeszni, wersy 27 i 28
Bezgrzeszny, wersy 26 i 28
Przemijające, zależne od ludzi wstawienncitwo, wers 23 Nieprzemijające, niezależne od ludzi wstawiennictwo, wers 24
Ciągle składali ofiary, wers 27 Złożył ofiarę raz, wers 27
Ofiarowali krew zwierząt, wers 27, Hebr. 10:4 Ofiarował swoją krew, wers 27
Wskazywali na potrzebę Jednego Mediatora, Chrystusa (konkluzja) Jest wypełnieniem ilustracji, tym Jedynym Mediatorem (konkluzja)
Nie mogli nikogo zbawić, wers 25 Ma moc zbawić całkowicie, wers 25

To, co od razu rzuca się w oczy jest kontrastem między zawodnym, ludzkim systemem a niezawodnym czyli doskonałym systemem Boskiego planu zbawienia. Ani razu w Bożym planie nie znajdziemy odniesienie do jakiegokolwiek ludzkiego działania jako niezbędnego elementu procesu. Chrystus według Słowa Bożego jest jednorazową doskonałą, bezgrzeszną ofiarą, jako zmartwychwstały wcielony Bóg żyje wiecznie aby zawsze wstawiać się za tymi, za których umarł a przez to w Jego mocy leży całkowite zbawienie grzesznika.
.


Herezja i jej konsekwencje

Obiekcja arminian, jakoby ofiara Chrystusa była uniwersalna a jej aplikacja zależna była od woli człowieka nie tylko nie znajduje potwierdzenia w Słowie, ale też, jak za moment zauważymy, godzi w rolę Chrystusa jako pośrednika. Rozważmy trzy fragmennty Pisma istotne dla zagadnienia mediacji w kontekście powszechnego odkupienia (to znaczy rozumianego jako śmierć Chrystusa za każdą żywą istotę jaka żyła na świecie). Załóżmy na chwilę, że Chrystus oddał życie za każdego człowieka.
.

Wszyscy ludzie zbawieni

1 Tym. 2:1-6
.
1 Zachęcam więc przede wszystkim, aby zanoszone były prośby, modlitwy, wstawiennictwa i dziękczynienia za wszystkich ludzi;
2 Za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i uczciwością.
3 Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela;
4 Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.
5 Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik (μεσίτης mesites) między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus;
6 Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.

Herezja i jej obalenie

Jeśli według arminian wszyscy ludzie tutaj powinni być rozumiani jako każda żywa osoba od Adama po ostatniego urodzonego człowieka u kresu czasów (mowa o absolutnie każdym człowieku, włączając w to Antychrysta i Judasza Iskariotę, piapieży, indian, którzy nigdy ewangelii nie słyszeli, czy też każdego, kto odrzucił ewangelię, itd.) to w takim przypadku

  • Wers 4 ustanawia Bożą wolę ponad wolą człowieka, ponieważ Bóg chce, aby wszyscy ludzie (każda żywa osoba) zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy jednakże możliwość sprzeciwienia się woli Bożej leży w gestii istot ludzkich. To stawia wolę ludzką ponad wolą Boga i jest herezją, ponieważ czytamy w Słowie, że Bóg nie zważa na ludzką wolę, która dla Niego nie ma znaczenia, oraz że zawsze wykonuje swoją wolę całkowicie. Zatem skoro wolą Bożą jest aby wszyscy ludzie byli zbawieni, to tak się stanie i to do końca, całkowicie, bez wyjątku.
    .
    Izaj. 46:10 Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę
    .
    Dan. 4:35 A wszyscy obywatele ziemi jako za nic poczytani są. Według woli swojej postępuje, z wojskiem niebieskiem i z obywatelami ziemi, a niemasz, ktoby wstręt uczynił ręce jego i rzekł mu: Cóż to czynisz?
    /
  • Jeśli zatem ludzie to każda urodzona osoba od Adama to wers 6 Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, w takim przypadku stwierdza o odkupieniu wszystkich ludzi na świecie; wszyscy zostali zbawieni, cena zapłacona, grzech ukarany w Chrystusie w miejsce grzesznika.
    .
  • Wers 5 naucza, że jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; który wstawia się do Ojca za wszystkimi ludźmi na świecie (za Adolfem Hitlerem, Antychrystem, papieżami i indianami, którzy nigdy ewangelii nie poznali oraz każdym, kto ewangelię odrzuca). Nie istnieje tutaj żadna możliwość egzegetycznej ucieczki od uniwersalnego wstawiennictwa Chrystusa. Nigdzie tekst nie podaje, jakoby Chrystus wstawiał się za innymi ludźmi niż ci, za których umarł i których odkupił.

Wnioski: Wstawiennictwo Chrystusa według doktryny arminian dotyczy tej samej grupy, za którą Chrystus umarł, czyli dotyczy każdej żywej osoby od Adama. To oznacza, że w przypadku miliardów istnień było ono i będzie całkowicie nieskuteczne, ponieważ i tak pójdą oni na zatracenie. Chrystus stając przed Ojcem jako Doskonały Mediator w dalszym ciągu jest niedoskonały, nieskuteczny, jego wstawiennictwo jest przemijające i w zasadzie pozbawione sensu. Bóg przecież wie, kto pójdzie na zatracenie, mimo to Syn musi wstawiać się i za tymi ludźmi, którzy idą na zatracenie. Cena, jaką Chrystus zapłacił za odkupienie nie wystarczyła do ich uratowania. To oznacza, że Chrystus nie ma mocy zbawić całkowicie lecz tylko częściowo. Istnieje tutaj domniemana druga część zbawienia, ludzka decyzja zbawienie to umożliwiająca.

Co za bezsilny bożek.
.

Kwestia Nowego Przymierza

μεσίτης mesites – mediator, arbiter, agent czegoś dobrego; interweniuje między dwoma stronami w celu ratyfikacji przymierza

Nowe Przymierze jest unilateralne (jednostronne) i nie wymaga od strony ludzkiej żadnego warunku jego wypełnienia czy dotrzymania. Ono jest bezwarunkowe. Mówiąc nieco śmielej, Bóg rząda jednej rzeczy: całkowitego poddania, uznania bezsilności, duchowego bankructwa. Ale nie tylko to. Owo zrozumienie stanu naturalnego, żal i chęć odwrócenia się od grzechu, to przeżycie (zwane także pokutą lub upamiętaniem) jest monergistycznym dziełem Boga. Przymierze jest unilateralne, dlatego też nikt nie może powiedzieć: wybrałem Boga i dlatego zostałem zbawiony. Raczej rzeczywistość jest taka: Bóg nas wybrał i dlatego poszedłem za Bogiem, to dlatego jestem zbawiony. Upamiętanie jest owocem a nie przyczyną zbawienia!

Jan 15:16 Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście wyszli i wydali owoc, i aby wasz owoc trwał, i aby Ojciec dał wam to, o cokolwiek poprosicie go w moje imię.
.
Dzieje 11:18 A więc i poganom dał Bóg pokutę ku życiu..

Właściwa interpretacja tekstu

W wielkim skrócie, tekst Tymoteusza odnosi się do wszystkich ludzi rozumianych jako wszystkie kategorie ludzi. Chrystus nie umarł tylko za biednych, czy tylko za bogatych, nie tylko za osoby zajmujące najniższe szczeble w społecznej drabinie, ale także za niektórych królów, władców, niektórych przedstawicieli administracji, żołnierzy, itd. Chrystus całkowicie zbawia wszystkich, którzy są w planie zbawienia, bez wyjątku. Każdy taki wybraniec osiągnie cel zbawienia, pójdzie do nieba.
.


Przebłaganie za grzechy całego świata

1 Jana 2:1-2
.
1 Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika (Παράκλητον Parakleton) u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.
2 I on jest przebłaganiem (ἱλασμός hilasmos) za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.

Herezja i jej obalenie

Wedlug arminian grzechy całego świata oznaczają grzechy każdej żywej istoty od Adama  po ostatniego urodzonego człowieka u kresu czasów.

  • Wers 2 w takim przypadku informuje, że Chrystus jako mediator stara się Boga przebłagać, jednak Jego wstawiennictwo jest nieskuteczne. Po pierwsze krew Chrystusa została wylana na marne (za tych, którzy idą na zatracenie a Bóg wiedział, że oni pójdą na zatracenie). Po drugie krew Chrystusa jest mniej warta niż ludzka decyzja! Chrystus jako mediator wstawiając się u Ojca wskazuje na Swoją krew jako okup, ale Bóg odmawia usprawiedliwienia grzesznika, pomimo tego, że ten został odkupiony świętą Bożą krwią.
    .
    1 Piotra 1:18-19 18 Wiedząc, że nie tym, co zniszczalne, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z waszego marnego postępowania przekazanego przez ojców; 19 Lecz drogą krwią Chrystusa jako baranka niewinnego i nieskalanego;
    .
    Dzieje 20:28 kościół Boga, który on nabył własną krwią.
    .
  • Wers 2 zrównuje skuteczność ofiary Chrystusa za nas (chrześcijan) i za cały świat (wszyscy, którzy idą na zatracenie). Nie istnieje żaden argument egzegetyczny umożliwiający wybrnięcie z tego paradoksu. Chrystus tak samo umarł i tak samo wstawia się za wierzących jak i za niewierzących. Wniosek: ponieważ skuteczność ofiary Chrystusa jest identyczna w obu przypadkach, chrześcijanie nie mogą iść do nieba lecz raczej na zatracenie. Jest logiczna konsekwencja nauki i zarazem herezja zatracenia.
    .
  • Wers 1 stwierdza o orędownictwie Chrystusa, który jest zarazem pocieszycielem. Słowo Parakleton oznacza tak orędownika jak i pocieszyciela. Tenże Chrystus oręduje u Ojca jako adwokat i pociesza tych, za którymi się wstawia. Według arminian Chrystus wstawiał się za Judaszem (nieskutecznie) będąc w pełni świadomym końca, jaki czekał Judasza (zatracenie) i jednocześnie musiał go pocieszać w kontekście soteriologicznym. Innymi słowy, chrystus arminian to cyniczny i kapryśny oraz dwulicowy bożek: klepie po ramieniu każdego utracjusza. Ponieważ marny z niego adwokat, pocieszenie również jest złudne i fałszywe. Jakżesz wszechwiedzący Chrystus może pocieszać potępionych wiedząc co ich czeka?
Kwestia Bożego gniewu

ἱλασμός hilasmosusprawiedliwiająca ofiara uśmierzająca gniew Boga

Cóż to za ofiara, która uśmierzyła Boży gniew ale jednocześnie nie uśmierzyła Bożego gniewu? Wyobraźmy to sobie. Najpierw Chrystus przyjmuje na siebie grzech cudzołóstwa Jana Kowalskiego. Następnie wypija za ten gniew kielich Bożego gniewu. Swoją krwią zapłacił za ten grzech. Boży gniew został uśmierzony. Teraz Jan Kowalski umiera nie poznawszy ewangelii i staje przed Bogiem. Bóg mówi: nie wierzyłeś w Mojego Syna musisz zapłacić za swój grzech cudzołóśtwa idąc na wieczne zatracenie. Kowalski odpowie: Boże ale Twój Syn raz już zapłacił za ten grzech, Twój gniew został uśmierzony, czemu więc ciągle się na mnie gniewasz? Czy Ofiara Twojego Syna Ci nie wystarczy?

Co za niesprawiedliwy, zagniewanay i kapryśny bożek.

Właściwa interpretacja tekstu

Jan był Apostołem Żydów, który działał głównie wśród diaspory, szczególnie wśród hellenistów. Jego Pisma skierowane są w pierwszym rzędzie właśnie do tej grupy. Mówiąc, że Chrystus jest przebłaganiem za grzechy nasze odnosi się do Żydów należących do społeczności judeochrześcijańskich. Pisząc zaś lecz także za grzechy całego świata zwraca uwagę, że ofiara Chrystusa nie dotyczy wyłącznie narodu Żydowskiego ale także wybranych z pogan. Potwierdzenie tego znajdziemy w wersie 7, gdzie definitywnie Jan odnosi pierwszą część  wypowiedzi do Żydów, którzy znają Prawo, którym zostało ono przekazane od samego początku. Nazywa ich także braćmi.

Jan 2:7 Bracia, nie piszę wam nowego przykazania, ale przykazanie stare, które mieliście od początku. Tym starym przykazaniem jest słowo, które słyszeliście od początku.

Nie tyle nierozsądnym ale wręcz głupim jest założenie, że przykazanie, jakie mieli od początku (o miłości do Boga Jahwe i bliźniego, patrz kontekst) posiadali  bracia z pogan, którzy na początku szli do niemych bałwanów i czcili Zeusa, Afrodytę czy Apolla…
.


Ofiara za nas wszystkich

Rzym. 8:32-34
.
32 On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale wydał go za nas wszystkich, jakże nie miałby z nim darować nam wszystkiego?
33 Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia.
34 Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się (ἐντυγχάνει entynchanei) za nami.

Herezja i jej obalenie

Według arminian Bóg wydał Swojego Syna za nas wszystkich czyli w ich rozumieniu wszystkich ludzi jacy kiedykolwiek żyli od Adama po ostatniego narodzonego człowieka u kresu czasów.

  • Wers 32 tworzy swego rodzaju równowagę pomiędzy tymi, których zbawiono a tym co zostało odpuszczone. Wers ten naucza, że tak jak Bóg darował wszystkim w taki sam sposób też i darował wszystko. Logika Apostoła jest następująca
    .
    – skoro Bóg wydał Swojego Syna za wszystkich, a wiemy z nauki Pisma, żewszyscy zbawieni trafią do nieba, to też odpuści im wszystkie grzechy (według biblijnej teologii ograniczonego odkupienia Chrystus umarł za wszystkich wybranych odpuszczając im wszystkie grzechy, sprawiając że z całą pewnością osiągną koniec zbawienia, co jest prawdą)
    .
    Wczytajmy do Świętego tekstu ludzką telogię arminian, gdzie wszyscy to każda żywa istota na świecie. Ważnym jest tu zrozumienie, że do jeziora ognistego zostaną wysłani jacyś ludzie
    .
    – skoro Bóg wydał Swojego Syna za wszystkich, a mimo tego niektórzy znajdą się w jeziorze ognistym, oznacza to, że nie wszystkie grzechy zostały odpuszczone.
    .
    Konkluzja jaka się tutaj nasuwa jest taka, że tak jak Bóg nie darował wszystkiego tak też nie darował wszystkim. To oznacza, że Bóg nikogo nie zbawił.
    .
  • Wers 34 naucza, że nikt nie może potępić tych, za których Chrystus umarł i za których zmartwychwstał, ponieważ Chrystus wstawia się za tymi,  za których umarł. Zatem jeśli teologia arminian jest prawdziwa to- albo Chrystus rzeczywiście umarł za wszystkie grzechy wszystkich ludzi i nikt do jeziora ognistego nie pójdzie, ponieważ wszyscy zostali usprawiedliwieni a Jego rola pośrednika zachowuje swoją wartość (to jest kłamstwo, w piekle będą miliardy istnień ludzkich)
    .
    – albo rola Chrystusa jako pośrednika jest  bez wartości, ponieważ pomimo tego, że umarł za wszystkie grzechy wszystkich ludzi usprawiedliwiając przed Ojcem wszystkich, są wśród tych, za którymi On się wstawia do Ojca (a wstawia się za wszystkimi) i tacy, którzy pójdą na zatracenie (jest to kłamstwo, ponieważ Chrystus jest doskonałym pośrednikiem)

Co za nielogiczny i zawodny bożek.

Kwestia wstawiennictwa

ἐντυγχάνω entugchano – wnieść petycję, przekonać, dosł. osiągnąć coś poprzez uderzenie w dziesiątkę

To biblijne słowo traci swoje właściwe znaczenie, gdy teologia arminian zostaje wczytana do tekstu. Chrystus wniósł petycję do Ojca, która dotarła do sedna sprawy i przekonała Ojca do zmiany Postawy (dzięki ofierze zastępczej Chrystusa). Mimo to heretycy nauczają, że Bóg tylko czyni zbawienie możliwym, zatem Chrystus nie przekonał całkowicie Ojca, ponieważ Ojciec oczekuje na coś ważniejszego niż wstawiennictwo mediatora, a mianowicie na ludzką decyzję. Tym sumptem teologia ta stawia człowieka ponad Bogiem. Dzieło Boże stało się niekompletne a wstawiennictwo Mediatiora całkowicie zależne od cżłowieka. Chrystus na krzyżu nikogo nie zbawił.

Właściwa interpretacja tekstu

Ci, za którymi Chrystus się wstawia to wybrani Boży. Wybrani oznacza grupę, która jest mniejsza niż całość, to grupa wyodrębniona. Apostoł pisze, że Chrystus umarł za nas i chwilę później dodaje za wybranych, z którymi się utożsamia pisząc, że Bóg nam darował wszystko.

Dzieło Mesjasza, choć nieograniczone co do mocy zbawczej (wszystkie grzechy zapłacone) jest ograniczone co do zakresu osobowego ponieważ Chrystus

  • umarł za wybranych
  • usprawiedliwił wybranych
  • odpuścił wszystkie grzechy wybranym
  • Bóg usprawiedliwia wybranych
  • wstawia się za wybranymi
    .

Podsumowanie

J. I Packer w swojej historycznej przedmowie do „Więzów woli” Marcina Lutra, wyraził bardzo poważne ostrzeżenie skierowane do swoich czytelników. Zwrócił on tam uwagę, na podobieństwa i paralele Rzymskiego katolicyzmu oraz arminianizmu. Słabość doktrynalna arminianizmu naraża każdą tkwiącą w tym systemie osobę na przyjęcie poglądów Rzymu. W XVII wieku, gdy nastąpił kryzys Remonstracji, na synodzie w Dort Reformatorzy stwierdzili, że spowinowacenie się z tą teologią będzie krokiem wstecz w stronę katolicyzmu.

Zarówno arminianizm jak i katolicyzm uznają, że dzieło Chrystusa, łaska i wiara są niezbędne do zbawienia. Jednakże w ostatecznym rozrachunku Rzymski katolicyzm głosi, że człowiek zostaje uznany za sprawiedliwego gdy człowiek staje się z natury sprawiedliwy. Arminianizm nie uznaje tego, i zakłada, że sprawiedliwość musi zostać człowiekowi przypisana (i to jest biblijna prawda). Jednakże jeśli przyjrzeć się szczegółom wiary arminian, łatwo można zauważyć ekstremalne niebezpieczeństwo pogrążenia się w doktrynie zbawienia z uczynków.

Wystarczy podsumować konkluzje jakie dotyczą funkcji Chrystusa jako Mediatora:

Ludzcy mediatorzy Rzymski chrystus Arminianistyczny chrystus Chrystus jako Mediator
Grzeszni Bezgrzeszny Bezgrzeszny Bezgrzeszny
Przemijające, zależne od ludzi wstawienncitwo Zawodne, zależne od ludzi wstawiennictwo Zawodne, zależne od ludzi wstawiennictwo Nieprzemijające, niezależne od ludzi i dlatego  niezawodne wstawiennictwo
Ofiara nieadekwatna Ofiara powtarzalna w mszy świętej Ofiara niewystarczająca, potrzebna ludzka decyzja Ofiara całkowicie wystarczająca i niezależna od decyzji człowieka
Ofiarowali krew zwierząt Ofiarują Chrystusa na nowo jako przypomnienie Ofiarował swoją krew, która warunkowo wystarcza do zbawienia Ofiarował swoją krew w pełni i bezwarunkowo wystarczającą do całkowitego zbawienia
Nie mogli nikogo zbawić Nie może nikogo zbawić Nie może nikogo zbawić wbrew jego woli Ma moc zbawić całkowicie

.
Różnica między Bogiem chrześcijan a bogiem arminian to różnica między wiarą w Chrystusa a wiarą w Poncjusza Piłata. Pierwszy bierze całą odpowiedzialność za wszystkie swoje owce, chroni je i doprowadza do zbawienia nie tracąc po drodze do nieba ani jednej. Drugi zrzuca odpowiedzialność na człowieka i umywa ręce pozwalając aby usprawiedliwieni umierali duchowo, tracili zbawienie i szli na zatracenie. My wierzymy w Chrystusa i nie chcemy mieć z Piłatem nic wspólnego.
.


Czy arminianin może być zbawiony?

Krótka odpowiedź brzmi: TAK. Czemu? Ze względu na ignorancję konsekwencji wyznawanej przez siebie herezji. Otóż gdy ewangelia w swej prostocie jest głoszona człowiekowi nie straszy się go utratą zbawienia czy też nie informuje o nieskuteczności ofiary Chrystusa. Prostymi słowy głosi się Chrystusa, wcielonego Boga jako ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. Taka wiara wystarcza do zbawienia. A ponieważ zbawienia nie da się utracić, późniejsze wdrożenie chrześcijanina w herezję Arminiusza nie powoduje jego zwiedzenia lecz jedynie omamienie.

Jednakże trucizna, jaką taki biedny brat jest karmiony, powoduje u każdego wierzącego i zbawionego dysonans poznawczy. Duch Święty przekonuje go co do prawdy a w tym samym czasie serwujący jad zbawienia z uczynków (bo tym w rzeczywistości jest arminianizm) pseudopastor atakuje dzieło Ducha Świętego. W konsekwencji taki chrześcijanin albo przeżywa swoje chrześcijańskie życie w ogromnym stresie i strachu, albo też (dzięki Bogu) opuszcza heretyckie towarzystwo i odnajduje zbór reformowany.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email