Co z dziećmi i osobami umysłowo niezdolnymi do rozeznania?

Ludzie często zastanawiają się nad wiecznym przeznaczeniem nienarodzonych, małych dzieci i osób pozbawionych możliwości intelektualnego zrozumienia ewangelii. Jest to trudne pytanie. Niestety w Piśmie Świętym nie znajdziemy bezpośredniego stwierdzenia dającego odpowiedź na to zagadnienie. Jednakże, bazując na kilku fragmentach, oraz na zrozumieniu Bożej natury i Jego traktowania ludzi, możemy zbudować właściwy pogląd na to, jak On działa w wyżej wspomnianych przypadkach.

Przypadek dziecka Dawida

2 Sam. 12:23 Lecz teraz, gdy już (dziecko noworodek z nieprawego łoża) umarło, dlaczego miałbym pościć? Czy mogę je przywrócić do życia? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci

To jeden z często cytowanych fragmentów, z którego wynika, że dzieci idą do nieba. Chociaż sam wers tego nie stwierdza bezpośrednio, Dawid wyraża pewność, że pewnego dnia spotka się ze zmarłym dzieckiem, które od niego odeszło do wieczności. A ponieważ wiemy, że Dawid jest wierzącym, któremu przeznaczono niebo, możemy wnioskować, iż jego nadzieja na spotkanie oznacza, że spodziewał się spotkać z dzieckiem w niebie. Tak więc 2 Sam. 12:23 daje silny dowód na niebiańskie przeznaczenie nienarodzonych oraz dzieci, które młodo umarły.

Gdyby to było wszystko co posiadamy na poparcie stanowiska, ktoś mógłby powiedzieć, że to nie dość silny argument. Jednakże:
.


Boża troska

Po pierwsze: Biblia jasno naucza, że Bóg bardzo troszczy się o dzieci.

Mat. 18:1-6 1 W tym czasie podeszli do Jezusa uczniowie, pytając: Kto jest największy w królestwie niebieskim? 2 A Jezus, zawoławszy dziecko, postawił je pośród nich; I powiedział: Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. 4 Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. 5 A kto przyjmie jedno takie dziecko w moje imię, mnie przyjmuje. 6 Kto zaś zgorszy jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą, lepiej byłoby dla niego, gdyby zawieszono mu u szyi kamień młyński i utopiono go w morskiej głębinie.
.
Mat. 19:13-15 13 Wtedy przyniesiono mu dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się, ale uczniowie ich gromili. 14 Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie. 15 Położył na nie ręce i odszedł stamtąd.

Powyższe fragmenty potwierdzają Pańską miłość do dzieci. Wprawdzie nie stwierdzają one, że dzieci idą do nieba, ukazują jednakże Boże serce dla dzieci. On je stworzył i On troszczy się o nie, a ponadto On zawsze doepłnia swojej woli w każdych okolicznaściach.

Psalimista przypomina nam:

Psalm 86:15 Ale ty, Panie, jesteś Bogiem łaskawym i litościwym, nieskorym do gniewu, pełnym miłosierdzia i prawdy.

On jest Bogiem, który przyszedł w ciele aby ponieść nasz grzech na krzyż i oddalić go od nas.

2 Kor. 5:21 On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

On jest Bogiem, który pociesza chrześcijan w niebie.

Obj. 21:4 I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.

Możemy mieć pewność, że Bóg uczyni wszystko co właściwe i pełne miłości ponieważ On jest wzorem naszej sprawiedliwości i miłości. Już same te rozważania są wystarczającym dowodem na szczególną Bożą  powołującą miłość okazaną nienarodzonym oraz tym, którzy młodo umierają.
.


Brak powodu do potępienia

Jednakże jeszcze jeden punkt może być pomocny w odpowiedzi na powyższe zagadnienie. Podczas gdy niemowlęta ani nie doświadczyły osobistego grzechu i potrzeby zbawienia ani też nie złożyły swej wiary w Chrystusie, Pismo naucza iż potępienie jest na podstawie jasnego odrzucenia Bożego objawienia – czy to ogólnego czy konkretnego – a nie na podstawie ignorancji.

Łuk. 10:16 Kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi. Kto zaś mną gardzi, gardzi tym, który mnie posłał.
.
Jan 12:48 Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym.
.
1 Tes. 4:8 A więc kto to odrzuca, odrzuca nie człowieka, lecz Boga, który nam też dał swego Ducha Świętego.

Czy możemy jednoznacznie powiedzieć, że nienarodzone i młode dzieci zrozumiały prawdę wyrażoną  w Bożym ogólnym objawieniu co czyni ich bez wymówki?

Rzym. 1:18-20 18 Gniew Boży bowiem objawia się z nieba przeciwko wszelkiej bezbożności i niesprawiedliwości ludzi, którzy zatrzymują prawdę w niesprawiedliwości. 19 Ponieważ to, co można wiedzieć o Bogu, jest dla nich jawne, gdyż Bóg im to objawił. 20 To bowiem, co niewidzialne, to znaczy jego wieczna moc i bóstwo, są widzialne od stworzenia świata przez to, co stworzone, po to, aby oni byli bez wymówki.

Dzieci zostaną osądzone według światła, jakie otrzymały. Pismo jasno stwierdza, ze dzieci i nienarodzeni posiadają grzech pierworodny – włączając w to skłonność  do grzechu oraz dziedziczną wine pierwotnego grzechu. Ale czy nie może być tak, że w jakiś sposób odkupienie jakiego dokonał Chrystus zapłaciło za winę wszystkich tych bezradnych maluszków we wszyskich czasach?

Tak, i dla tego też wiarygodnym jest założenie, że dzieci umierające młodo w wieku zbyt młodym aby dokonać świadomego, rozmyślnego odrzucenia Jezusa Chrystusa zostaną zabrane do Pana.

John MacArthur

Print Friendly, PDF & Email