Priorytety pastorów wobec współpracowników

Efez. 4:16 Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości.

W tym miejscu wracamy do zagadnienia zarządzania społecznością. Wszyscy chrześcijanie są grzesznikami (Rzym. 3:9) zatem i starsi, diakoni oraz współpracownicy (personel) będący częścią lokalnej społeczności. Boży nakaz to uświęcenie czyli porzucenie i umartwianie grzechu (Rzym. 8:3; Kol. 3:5; 1 Tes. 4:3-9), tak więc odpowiedni dobór współpracowników zawsze powinien być oparty o biblijne kryteria, których spełnienie przez kandydata jest kluczowe dla jego potencjalnej służby.

Zły dobór współpracowników (personelu) a nawet starszyzny może prowadzić do braku jedności i ogromnie zaszkodzić społeczności na różne sposoby

  • antagonizm między wspóplracownikami utrudnia a nawet uniemożliwia wykonywanie zadań
    .
  • antagonizm między starszymi może prowadzić do rozłamu a nawet upadku społeczności
    .
  • złe morale obniża skuteczność działania grupy jako całości

Jakie zatem są priorytety prezbiterów względem społeczności, a w szczególności współpracowników?


Zatrudnianie właściwego personelu

1 Kor. 1:17 Bo Chrystus nie posłał mnie, abym chrzcił, ale abym głosił ewangelię,

Ci, spośród starszych, którzy dobrze wykonują swoje zadania potrzebują jedynie zachęty. Ponieważ większość czasu spędzanego w lokalnej społeczności polega na właściwym postępowaniu z ludźmi oraz ich problemami, kwestia zatrudnienia własciwego personelu nabiera wagi – odpowiedni ludzie na odpowiednich stanowiskach ułatwiają rozwiązywanie problemów.
.


Pastorowanie personelowi

Hebr. 13:7 Pamiętajcie o swoich przywódcach, którzy głosili wam słowo Boże, i rozważając koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę.

Kościół nie jest przedsiębiorstwem dlatego też starsi mają konkretne duchowe obowiązki względem najbliższych współpracowników. Każdy starszy jest zobowiązany do

  • modlitwy o nich
  • konfrontowania gdy zajdzie potrzeba
  • modelowania duchowości
  • przewodzenia
  • nauczania
  • ostrzegania
  • itd.
    .

Dyscyplinowanie personelu

Tyt. 3:14 A niech i nasi uczą się przodować w dobrych uczynkach, gdzie tego potrzeba, żeby nie byli bezowocni.

W Kościele istnieją dwa tory postępowania

1) W przypadku grzechu stosowany jest trójstopniowy proces opisany w Mat. 18:15-20

2) W przypadku niezdolności personelu do wykonywania powierzonych zadań istnieje potrzeba głębszej dyskusji i rozpoznania problemu ukierunkowana na jego rozwiązanie, a w przypadku niemożliwości powyższego rozważenie przydzielenia innych zadań na innym polu pracy zborowej.

W ostateczności chodzi o uniknięcie większych problemów przez sprostanie mniejszym.
.


Nagradzanie i motywowanie

Rzym. 16:12 Pozdrówcie Tryfenę i Tryfozę, które pracują w Panu. Pozdrówcie umiłowaną Persydę, która wiele pracowała w Panu.

Głównym powodem opuszczania organizacji przez jej członków nie są zbyt niskie wynagrodzenia lecz raczej brak docenienia. Dobrym zwyczajem jest przynajmniej coroczny przegląd personelu i osiągnięć każdego członka oraz odpowiedź na trzy zasadnicze pytania w odniesieniu do konkretnych osób jak i całych sekcji:

1) Co działa?
.
Filip. 4:1 Dlatego, moi bracia umiłowani i utęsknieni, moja radości i korono, tak trwajcie w Panu, moi umiłowani.

2) Co nie działa?
.
Filip. 4:2 Proszę Ewodię i proszę Syntychę, aby były jednomyślne w Panu.

3) Co należy zmienić aby naprawić to co nie działa?
.
Filip. 4:3 Proszę też i ciebie, wierny towarzyszu, pomagaj tym, które razem ze mną pracowały w ewangelii
.


Utrzymywanie odpowiedzialności personelu

Filip. 2:2 Dopełnijcie mojej radości, bądźcie tej samej myśli, mając tę samą miłość, będąc zgodni i jednomyślni;

Zarówno cały personel jak i osoby bezpośrednio odpowiedzialne przed starszymi powinny spełniać konkretne oczekiwania, które warto przedstawić i periodycznieprzypominać:

  • oddanie Chrystusowi
  • zobowiązanie do nadzorowania zgodnie z zasadami biblijnymi
  • szczerość (w miejsce kadzenia)
  • lojalność względem Boga i społeczności oraz starszyzny (w miejsce obmowy)
  • kreatywność / innowacyjność (nowe sposoby działania)
  • troska o ludzi (kościół istnieje aby służyć ludziom)
  • pracowitość (szczególnie gdy wymaga tego konkretne zadanie)
  • praca zespołowa (unikanie izolacji członków i sekcji)
  • obiektywność (nie podchodzić do problemów z osobistymi uprzedzeniami)
  • pozytywne nastawienie
  • otwarty przepływ informacji (również o problemach personelu)
  • jakość pracy
    .

Priorytety zarządzania

„Najważniejszą rzeczą do zrobienia jest: – poprawić charakter pracy – pogłębić pobożność, oddanie i sukces pracowników – usunąć kamienie potknięcia, jeśli to możliwe – naoliwić koła gdzie się zacinają – poprawić cokolwiek szwankuje – uzupełnić, na ile to tylko to możliwe, to czego brakuje”

Powyższy urywek pochodzi z listu Hudsona Tylora, założyciela misji w Chinach, który napisał w 1879 roku swojej sekretarki. Stanowi on wspaniałe podsumowanie priorytetów Bożych liderów:

1) Organizować funkcjonowania Kościoła

  • Bóg jest Bogiem porządku (1 Kor. 14:33)
  • Bóg oczekuje porządku w Kościele (1 Kor. 14:40)
  • zadaniem staszych jest dopilnowanie wszelkiego Bożego porządku w Kościele

2) Nadać duchowy i organizacyjny ton

  • liderzy ustanawiają podstawową atmosferę społeczności

3) Ciężko pracować, aby utrzymać dobre morale personelu

  • ludzie są zarówno największym majątkiem jak i największym problemem

4) Utrzymywać silne relacjie osobiste

  • liderzy prowadzą ludzi

6) Rozwiązywać problemy gdy tylko się pojawią

  • wszyscy ludzie posiadają defekty
  • należy wypracowywać właściwe rozwiązania

7) Strategicznie planować

  • uzupełniać to czego może brakować
  • sprawdzać co można zrobić w przyszłośći
  • myśleć z wyprzedzeniem

Oto ogólny przegląd zadań czekających na biskupów nadzorujących lokalną społecznością.

Na podstawie nauczania Toma Penningtona, źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email