Kim ja jestem, Panie Boże?

2 Sam. 7:18-19

18. Wtedy wszedł król Dawid, usiadł przed PANEM i przemówił: Kimże ja jestem, Panie BOŻE, i czymże jest mój dom, że doprowadziłeś mnie aż dotąd?

19. Lecz i to było jeszcze mało w twoich oczach, Panie BOŻE, gdyż złożyłeś również obietnicę o domu twojego sługi na daleką przyszłość. Czy taki jest zwyczaj u ludzi, Panie BOŻE?

Król Dawid jest przytłoczony ogromem tego wszystkiego, przepełniony czcią i wdzięcznością! Wszystko to jest tak cudowne, tak niepojęte, że przewyższa jego najśmielsze wyobrażenia. Udaje się do domu Bożego i siada przed wielkim Bogiem Izraela, oddając Mu cześć i uwielbienie. W głębokim uniżeniu i modlitwie wyznaje:

„Kim ja jestem, o Adonai Jahwe, że doprowadziłeś mnie aż dotąd…, że złożyłeś obietnicę także o domu swego sługi na daleką przyszłość?”.


Obietnica domu

PAN dał Dawidowi zwycięstwo nad wszystkimi jego wrogami. Po raz pierwszy od pełnych udręki czasów sędziów i bolesnych dni Saula, kiedy nieprzyjaciele pokonywali Izraela i trzymali go w poddaństwie, w kraju zapanował pokój.

Myśli króla zwracają się ku zbudowaniu trwałego domu dla jego Boga, świątyni dla Adonai Jahwe. On sam mieszka w domu z drewna cedrowego, podczas gdy mieszkaniem Boga nadal pozostaje zwykły namiot sporządzony z zasłon. Z pewnością nadszedł już czas, aby wznieść Panu trwałe mieszkanie pośród Jego ludu, Izraela. Nawet prorok Natan zgadza się, że byłoby to miłe Bogu.

Obaj jednak się mylili. Jahwe miał wobec Dawida i swojego ludu, Izraela, znacznie wspanialsze zamiary. PAN przemówił do proroka w widzeniu, oznajmiając mu, że Dawid będzie miał syna i że ten syn zbuduje dom PANU, ponieważ w tym synu Jahwe dowiedzie swojej wierności, utwierdzając tron Dawida na wieki:

2 Sam. 7:12-16 12. Gdy się dopełnią twoje dni i zaśniesz ze swoimi ojcami, wzbudzę po tobie twojego potomka, który wyjdzie z twego wnętrza, i umocnię jego królestwo. 13. On zbuduje dom dla mojego imienia, a ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. 14. Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem. Jeśli zgrzeszy, skarcę go rózgą ludzką i razami synów ludzkich. 15. Lecz moje miłosierdzie nie odstąpi od niego, tak jak je cofnąłem od Saula, którego odrzuciłem przed tobą. 16. I twój dom, i twoje królestwo będą utwierdzone na wieki przed tobą, a twój tron będzie trwał na wieki.

Salomon, jako typ, miał przedstawiać obiecanego Chrystusa, który na wieki buduje dom Boży w niebiosach, którego królestwo jest królestwem wiecznym i którego tron trwa wiecznie w niebiosach. Jahwe zapewnia swojego sługę o swojej wierności przymierzu. Z linii Dawida i Salomona narodzi się Chrystus, Zbawiciel, wieczny Król królów, Pan całego wszechświata.

Czy dziwi cię, że Dawid był tak przytłoczony ogromem tego objawienia? Czyż nie powinien taki być? Czy ty i ja nie powinniśmy być równie przejęci tym, co Bóg dla nas uczynił i co nam obiecał? Kim ja jestem, Panie BOŻE?
.


Proch i popiół

Faryzeusz, który tkwi w każdym z nas, skłonny jest chlubić się naszymi cnotami i osiągnięciami. Naszemu grzesznemu ciału może podobać się myśl, że w każdym człowieku, również w nas samych, istnieje jakieś dobro, jakaś „łaska powszechna”.

Kiedy jednak klękamy przed obliczem PANA, wszelka chluba zostaje wykluczona. Kiedy znajdujemy się w obecności godnego uwielbienia, suwerennego Adonai, niezmiennego, zawsze wiernego Jahwe, który na wieki dochowuje przymierza, jesteśmy jedynie prochem i popiołem.

Psalm 8:4 Wtedy mówię: Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Pismo Święte nieustannie nam przypomina:

Izaj. 40:6-7 6. Głos przemówił: Wołaj. I zapytano: Co mam wołać? Wszelkie ciało jest trawą, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. 7. Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr PANA powieje na nie. Zaprawdę ludzie są trawą.

PAN od czasu do czasu przypominał Dawidowi o jego pochodzeniu:

2 Sam. 7:8 Teraz więc tak powiesz mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi PAN zastępów: Wziąłem ciebie z owczarni, gdzie chodziłeś za owcami, abyś był wodzem nad moim ludem, nad Izraelem.

On sam przyznawał:

1 Sam. 18:18 Wtedy Dawid powiedział do Saula: Kim jestem i czym jest moje życie lub rodzina mojego ojca w Izraelu, żebym miał zostać zięciem króla?

Nasze pochodzenie nie daje nam żadnego powodu do chluby. Jest rzeczą zdumiewającą, a jednak jakże prawdziwą, że w kościele nie znajduje się wielu możnych ani wielu szlachetnie urodzonych:

1 Kor. 1:26-29 26. Przypatrzcie się bowiem, bracia, waszemu powołaniu, że niewielu jest mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. 27. Ale Bóg wybrał to, co głupie u świata, aby zawstydzić mądrych, wybrał to, co słabe u świata, aby zawstydzić mocnych. 28. I to, co nieszlachetne u świata i wzgardzone, wybrał Bóg, a nawet to, co nie jest, aby to, co jest, obrócić wniwecz; 29. Aby nie chlubiło się przed nim żadne ciało.

Bóg często gromadzi swój lud spośród zwykłych ludzi: rolników, pasterzy owiec, robotników fabrycznych, murarzy, cieśli i sklepikarzy. Abraham Kuyper mówił o de kleine luyden, czyli „prostym ludzie”, którym Bóg posługuje się, aby przeprowadzać reformację w kościele. Do tego dochodzi fakt, że ze wstydem przyznajemy, iż jesteśmy winni przekroczenia wszystkich Bożych przykazań, nieustannie grzesząc przeciwko Niemu przez to, że nie oddajemy Mu chwały, której jest godzien, ani nie ufamy Mu całym swoim jestestwem, tak jak powinniśmy.

Ta pokora jest i powinna być cechą wyróżniającą każdego prawdziwego sługę Bożego – czy to proroka, kapłana, czy króla; czy to kaznodzieję, starszego, czy diakona; czy też wszystkich wierzących pełniących swoją posługę. Jesteśmy zbawieni wyłącznie z łaski, zgodnie z suwerennym upodobaniem Boga.
.


Adonai Jahwe

Zdumienie Dawida jeszcze bardziej wzrasta, gdy dodaje: „Lecz i to było jeszcze mało w twoich oczach”. Dwukrotnie wypowiada on te dwa wzniosłe imiona: Adonai Jahwe. W najgłębszej czci i bojaźni mąż Boży zwraca się do Boga jako do Adonai, suwerennego Pana. Nasz Bóg jest samowystarczalny w swoich wiecznych doskonałościach. Nie potrzebuje ludzkich rąk ani oddawanej przez nie czci:

Dzieje 17:25 Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko.

Jest Bogiem nieskończonych doskonałości. Jest suwerenny w swoich wiecznych myślach, planach i zamierzeniach. Wszelka moc i wszelka władza należą do Niego. Nikt nie jest Jego doradcą:

Rzym. 11:34 Któż bowiem poznał myśl Pana albo kto był jego doradcą?

Jego postanowienie trwa, a On czyni wszystko, co Mu się podoba:

Izaj. 46:10 Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę.

Wszystkie narody są przed Nim jak kropla w wiadrze, jak pyłek na szali wagi:

Izaj. 40:15 Oto narody są jak kropla w wiadrze, znaczą tyle, co pyłek na wadze. Oto porywa wyspy jak bardzo małą rzecz.

Tylko On jest suwerennym Panem nad wszystkim.

Drugie imię – Jahwe – określa Go jako Boga przymierza. On, całkowicie samowystarczalny w swoim własnym chwalebnym bycie, dobrowolnie i suwerennie wybrał Syna – drugą Osobę Boskiej Trójcy – aby objawić wszelkie swoje nieskończone doskonałości. On daje Chrystusowi lud, który ma być Jego synami i córkami, noszącymi Jego błogosławiony obraz i podobieństwo. Z tym ludem Bóg ustanowił swoje przymierze, przyjmuje go do swego serca, do swego życia i do swojej błogosławionej społeczności, aby zamieszkiwał w Jego nowym stworzeniu przez nieskończone wieki. Bóg jest wiecznym „JESTEM”, wszechmocnym, niezmiennym i zawsze wiernym Bogiem przymierza:

2 Mojż. 3:14 Wtedy Bóg odrzekł do Mojżesza: JESTEM, KTÓRY JESTEM. I dodał: Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was.


Linia przymierza

Dlatego Dawid dodaje: „gdyż złożyłeś również obietnicę o domu twojego sługi na daleką przyszłość”. Zdumiewa go fakt, że również on został objęty obietnicą daną ojcu Abrahamowi:

1 Mojż. 17:7 I utwierdzę moje przymierze między mną a tobą oraz twoim potomstwem po tobie przez wszystkie pokolenia jako wieczne przymierze, abym był ci Bogiem i twemu potomstwu po tobie.

Przez wiarę wie on, że jest członkiem tego powszechnego kościoła, który Syn Boży gromadzi, broni i zachowuje od początku aż do końca świata

Jak rozumiesz słowa: „wierzę w święty Kościół powszechny”?
.
Słowami tymi wyrażam wiarę w to, że Syn Boży od początku aż do końca świata wybiera spośród całej ludzkości swój Kościół i przeznacza go do wiecznego życia; Duchem swym i Słowem gromadzi go, chroni i utrzymuje w jedności prawdziwej wiary. Wierzę również, że i ja jestem tego Kościoła żywym członkiem i pozostanę na zawsze. (Rzym. 8:29; Efez. 1:4-5,9-11,13; 1 Jana 2:20, 25; Dzieje 4:32-33) [1].

Oczekuje wypełnienia Bożych obietnic, dnia, w którym przyjdzie obiecany Zbawiciel, aby przynieść zbawienie. Zdumiewa się, że wolno mu należeć do tej linii przymierza, z której narodzi się Zbawiciel.

Widzi niejako tę linię przymierza, która biegła od Adama przez Noego do Abrahama, od Abrahama, Izaaka i Jakuba przez Judę aż do Dawida. A teraz do niego przychodzi obietnica, że linia królewska będzie trwała po nim aż do Tego, który zasiądzie na tronie Dawida na wieki. Wraz z nią linia przymierza będzie trwała dalej, aż do Marii i Józefa, aż do Jezusa, Zbawiciela.

Linia ta trwa nieprzerwanie aż do naszych czasów i rozciąga się aż po krańce ziemi, gdy Bóg niezawodnie gromadzi swoich wybranych do siebie.
.


Rodzice Przymierza

Jakże wielkim przywilejem jest być rodzicem Przymierza! Z pełną czułości czcią bierzemy w ramiona tę maleńką istotę, w której jest życie. Cóż za cud! Dar Boży. Dar bardzo osobisty, gdyż dziecko to jest tak bardzo podobne do swoich rodziców, a jednak jest odrębną osobą, posiadającą własną osobowość, by prowadzić życie, które Bóg dla niego wyznaczył, i służyć celowi, dla którego zostało stworzone. Jakimż błogosławieństwem jest to, że możemy przedstawić to dziecko do chrztu, składając nasze śluby i, dzięki łasce Bożej, przyjmując na siebie odpowiedzialność jako rodzice przymierza, aby wychowywać je w bojaźni PANA ze wszystkich naszych sił!

Jeszcze bardziej zdumiewający jest fakt, że Bóg bierze spośród naszych dzieci te, które uznaje za swoje własne. Tak, nawet jako członkowie kościoła mamy udział w tym przywileju. Każde ochrzczone dziecko zostaje włączone jako członek kościoła. Wraz z kościołem wszystkich wieków mówimy:

Psalm 78:2-4 2. Otworzę moje usta do przypowieści, opowiem starodawne tajemnice; 3. Cośmy słyszeli i poznali i co nam opowiadali nasi ojcowie. 4. Nie zataimy tego przed ich synami, opowiemy przyszłemu pokoleniu o chwale PANA, o jego mocy i cudach, które czynił.

Któż nie jest poruszony do głębi swojej istoty myślą, że Bóg zechciał posłużyć się nami, choćby w niewielkim stopniu, do zgromadzenia swojego kościoła i nadejścia Jego Królestwa? Któż, świadomy własnej niegodności, nie modli się – jak czynili to nasi ojcowie – „Nie odcinaj nas w naszych [przyszłych] pokoleniach”? I któż nie dziękuje pokornie swojemu Bogu, gdy widzi dzieci swoich dzieci chodzące w bojaźni PANA?

Zdumiewająca łaska!
.

Tłumaczył Robert Jarosz
Na podstawie: źródło

Przypisy

[1] Katechizm Heidelberski, Pyt. i Odp. 54


Zobacz w temacie