William Branham – ten, który dał posłuch demonom

Herezja z piekła rodem

Gdy Apostoł Paweł pisał do Tymoteusa słowa ostrzeżenia zapewne nie przypuszczał, że spełnią je ludzie tak głęboko oderwani od biblijnej rzeczywistości, że zaprzeczą oni każdej istotnej dla zbawienia doktrynie.

Branhamizm, wywodzący się z działalności Williama Marriona Branhama (1909–1965), stanowi jeden z najbardziej radykalnych przykładów współczesnej, demonicznej i pseudochrześcijańskiej herezji. Nie jest to jedynie zbiór błędów interpretacyjnych, lecz spójny system teologiczny pozostający w jawnej sprzeczności z Pismem Świętym oraz historycznymi wyznaniami wiary Kościoła Reformowanego.

Branhamizm to także zbiór najbardziej demonicznych sekt charyzmatycznych oraz jaskrawy przykład, do czego prowadzi herezja modalizmu. Teologicznie jest całkowicie antytetyczny względem ortodoksyjnego chrześcijaństwa Reformowanego. Bez przesady, dosłownie w każdym punkcie doktrynalnym.

To herezja z piekła rodem, herezja zatracenia.

---

Historia kultu

Branham (na zdjęciu z przejawem demonicznej manifestacji) zyskał rozgłos w połowie XX wieku jako wybitny kaznodzieja ewangelizacyjny w powojennym, heretyckim przebudzeniu pseudo-uzdrowieniowym, prowadząc szeroko zakrojone kampanie gdzie głosił fałszywą ewangelię i dokonywał rzekomych uzdrowień tak w Stanach Zjednoczonych i za granicą. Jego posługa mocno wpłynęła na pewne nurty zielonoświątkowe i stała się fundamentem tego, co niektórzy określają mianem ruchu „Późnego Deszczu” lub „Przesłania”.

Wyznawcy Branhama uznawali go za wyjątkowo namaszczonego przywódcę, a wielu wierzyło, że był on prorokiem czasów ostatecznych dla kościoła. Pogląd ten narastał wraz z rozwojem posługi Branhama w Ameryce Północnej, Europie i innych częściach świata. Archiwalne zapisy jego spotkań, w tym wycinki z gazet i relacje naocznych świadków, donoszą o rzekomych uzdrowieniach i cudach, które przyciągały tysiące ludzi.

Z czasem jego ustne i pisemne nauki stały się podstawą branhamizmu. Możemy prześledzić historyczną mapę rozwoju branhamizmu (1946–obecnie)

1909–1945 – okres przed służbą publiczną William Branham urodził się w 1909 r. w stanie Kentucky. W młodości był związany z ruchem baptystycznym. W latach 30. rozpoczął działalność kaznodziejską.

1946 – początek ruchu uzdrowień Branham ogłosił, że otrzymał objawienie od anioła dotyczące szczególnej służby uzdrawiania. W tym okresie rozpoczęły się wielkie kampanie ewangelizacyjne z naciskiem na cuda i uzdrowienia.

1947–1955 – szczyt popularności Branham stał się jedną z najbardziej znanych postaci w amerykańskim ruchu (fałszywych) uzdrowień. Jego spotkania przyciągały tysiące ludzi. W tym czasie zaczęły pojawiać się również jego specyficzne doktryny teologiczne.

1955–1965 – rozwój „Przesłania” W późniejszym okresie działalności Branham coraz bardziej akcentował swoje objawienia oraz szczególną rolę w historii Kościoła. Wtedy rozwinęły się takie nauki jak:

• siedem „Ewangelicznych Er Kościoła”

• powiązanie swojej służby z proroctwem Malachiasza 4

• doktryna nasienia węża.

1965 – śmierć Branhama Branham zmarł po wypadku samochodowym w grudniu 1965 r. Po jego śmierci część zwolenników oczekiwała jego zmartwychwstania.

1966–1980 – powstanie sekt branhamickich Po jego śmierci ruch rozpadł się na wiele grup. Część traktowała jego nauczanie jako autorytatywne objawienie dla czasów ostatecznych.

1980–obecnie – globalna sieć „Message Churches” Współcześnie branhamizm funkcjonuje w setkach niezależnych wspólnot w Ameryce, Afryce, Europie Wschodniej i Ameryce Łacińskiej. Nauczanie Branhama jest rozpowszechniane głównie poprzez nagrania kazań
..

---

Analiza teologii

2 Kor. 11:13 Tacy bowiem są fałszywymi apostołami, podstępnymi pracownikami, którzy przybierają postać apostołów Chrystusa.

Nauczanie Branhama spełnia klasyczne kryteria herezji: zaprzecza fundamentalnym dogmatom, wprowadza nowe objawienie oraz opiera autorytet na osobie samozwańczego proroka. Jest to kult jednostki, człowieka i jego wypaczonych tradycji. Z Bogiem i teologią Chrystusa nie ma to nic wspólnego.
.

Negacja Trójcy

Branham jednoznacznie nauczał, że doktryna Trójcy Świętej jest „diabelska”. W jej miejsce głosił herezję modalizmu, twierdząc, że Bóg jest jedną osobą objawiającą się w różnych formach (raz jest Ojcem, raz Synem, raz Duchem). Często sugerował, że „Ojciec” i „Syn” to po prostu tytuły tej samej osoby, co główny nurt teologii postrzega jako sabelianizm.

Branham potępiał doktrynę Trójcy Świętej jako pochodzącą bezpośrednio z pogańskich wierzeń, która przyszła do kościoła przez katolicyzm:

Ponieważ jest to prawdą historyczną i biblijną, ludzie zastanawiają się, skąd wzięła się ta trójca. Stała się ona fundamentalną doktryną na Soborze Nicejskim w 325 r. n.e. Ta trójca (słowo absolutnie niebiblijne) opierała się na wielu bogach Rzymu. Rzymianie mieli wielu bogów, do których się modlili. Modlili się również do przodków jako pośredników. Nadanie nowych imion starym bogom było tylko krokiem….
.
Nie mogli sprawić, by ich pogańska religia opierała się na jednym Bogu, więc podzielili Go na trzech, …Od tamtej pory ludzie nie zdają sobie sprawy, że istnieje tylko jeden Bóg z trzema urzędami lub manifestacjami. Wiedzą, że według Pisma Świętego istnieje jeden Bóg, ale próbują stworzyć fantastyczną teorię, że Bóg jest jak kiść winogron: trzy osoby obdarzone tą samą Boskością, dzieloną równo przez wszystkich. [1] 

---

Świadectwo historyczne

Branham nie miał pojęcia, że Trójca nie była koncepcją z 325 roku. Koncepcja Trójcy jest tak stara, jak Boże objawienie. Zacznijmy od świadectwa pierwszego kościoła. Polikarp ze Smyrny, uczeń Jana Apostoła powiedział:

Z tego powodu również wielbię Cię za wszystkiie rzeczy, błogosławię Cię, uwielbiam Cię, razem z wiekuistym i niebiańskim Jezusem Chrystusem, Twoim umiłowanym Synem, któremu z Tobą i Duchem Świętym niech będzie chwała teraz i na wszystkie nadchodzące wieki. Amen [2]

Ignacy Antiocheński, uczeń Apostoła Jana i przyjaciel Polikarpa potwierdza

Bądźcie gorliwy zatem, stanąć prosto na dekretach Pana i Apostołów, abyście we wszystkim wam się wiodło, w ciele i duszy, w wierze i miłości, w Synu, w Ojcu i w Duchu, na początku i na końcu, razem z waszym najczcigodniejszym biskupem, i z waszymi prezbiterami – tą pasująco utkaną duchową koroną! – i z waszymi diakonami, mężami Bożymi. Poddajcie się biskupowi i prawom jednych do drugich, tak jak uczynił to Jezus Chrystus w ciele do Ojca, a Apostołowie Chrystusowi i Ojcu i Duchowi, aby była jedność zarówno w ciele jak i w duchu.. [3]

Justyn Męczennik, urodzony w 100 roku stwierdził wprost, że Bóg uwielbiany jest przez pierwszych chrześcijan w 3 osobach: Ojca, Syna i Ducha

„Zarówno Jemu samemu, jak Jego Synowi, (którego do nas posłał, by nas o tym wszystkim pouczył, a także zastępy otaczających Go i podobnych doń innych dobrych aniołów), wreszcie Duchowi proroczemu, składamy uwielbienie i pokłon, oddając im cześć zgodną z rozumem i prawdą. [4]

Dodać moglibyśmy tutaj Ireneusza z Lyonu, Atenagorasa z Aten, wielkich apologetów chrześcijaństwa jednak pozostańmy przy obecnym świadectwie. Mit o ustanowieniu Trójcy na Synodzie w Nicei nie wytrzymuje historycznej próby w świetle wypowiedzi wczesnochrześcijańskich.
.

---

Świadectwo Pisma

Biblia mówi nam o Trzech różnych od siebie Osobach będących współistotnymi. Trzy Osoby: Ojciec, Syn i Duch są jedno co do istoty, tego naucza Jan.

1 Jana 5:7 Trzej bowiem świadczą w niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej jedno są.

Ponownie Syn jest opisany jako blask Chwały Ojca a nie swojej własnej.

Hebr. 1:3Który (SYN), będąc blaskiem jego(OJCA) chwały i wyrazem jego istoty i podtrzymując wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z naszych grzechów przez samego siebie, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach;

Wreszcie obalając herezję manifestacji odnajdziemy w czasie chrztu wodą. Tutaj Bóg ukazał się oddzielnie jako Syn w postaci ludzkiej, jako Duch w postaci gołębicy a z nieba słychać było głos Ojca. Zatem w jednym miejscu trzy Boże Osoby były obecne jednocześnie.

Marek 1:10-11 10. A zaraz, wychodząc z wody, ujrzał rozstępujące się niebiosa i Ducha jak gołębicę zstępującego na niego. 11. I rozległ się głos z nieba: Ty jesteś moim umiłowanym Synem, w którym mam upodobanie.

Ojciec przemówił do Syna z Nieba. Syn był na ziemi, w tym czasie zstępował na Niego Duch. To niemożliwe do wyjaśnienia w systemie branhamicznych manifestacji.
/

---

Świadectwo Konfesji

Nie dziwi nas zatem, że Katechizm Heidelberski na pytanie Jeśli Bóg jest jeden, dlaczego wymienione są trzy Osoby: Ojciec, Syn i Duch Święty” odpowiada:

Bo w taki sposób Bóg nam się objawił w swoim Słowie; Jedyny prawdziwy, wieczny Bóg w trzech Osobach! 1 Mojż.1:1; Izaj 61:1; Mat. 3:16-17; Mat. 28:19 [5]

Biblia, Konfesje i historia Kościoła obala branhamizm jako potworną sektę. Odrzucenie Trójcy nie jest błędem drugorzędnym — jest zaprzeczeniem Boga takim, jakim On sam się objawił.
.

---

Chrzest

Konsekwentnie Branham nauczał, że chrzest w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego jest błędny. Jedynym prawdziwym chrztem jest chrzest w imię Jezusa. Branham w przebiegły sposób wyjaśniał trynitarną formułę chrztu zawartą w Mateusza 28

Mat. 28:19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego;

Zadawał on tutaj pytanie: jakie jest imię Ojca, Syna i Ducha Świętego? i odpowiadał –

„Imię Ojca, Syna i Ducha Świętego to Jedyny PAN JEZUS CHRYSTUS.” [6]

Stąd w sektach branhamickich chrzci się w imię Jezusa zamiast w imię Ojca Syna i Ducha:

„Dlaczego wielu z was chrzci nie biblijnie? Chrzcimy w imię Jezusa, a nie Ojca, Syna i Ducha Świętego. Czemu? Ponieważ imieniem Ojca, Syna i Ducha Świętego jest imię ponad wszelkie imię – to imię to Jezus Chrystus.” 

Branham upierał się nawet, że chrzest wodny jest ważny tylko wtedy, gdy jest udzielany w imię „Tylko w Jezusie”, wymagając ponownego chrztu osób ochrzczonych zgodnie z formułą trynitarną (Ojciec, Syn, Duch Święty). Ale nigdzie Pismo Święte nie mówi nam, że imię Ojca i Ducha to Jezus Chrystus.
.

---

Świadectwo historyczne

Didache, wczesnochrześcijańskie dzieło teologiczne przeczy herezji Branhama. Czytamy w nim o trynitarnej formule. Najwyraźniej pierwszy kościół nie był branhamiczny w swojej praktyce….

Co zaś do chrztu, to tak chrzcijcie: to wszystko naprzód powiedziawszy, chrzcijcie w imię Ojca, Syna, i Ducha Świętego w wodzie bieżącej. Jeżeli zaś nie masz wody bieżącej, chrzcij w innej wodzie; jeżeli nie możesz w zimnej, to w ciepłej. Jeżeli zaś nie masz ani jednej, ani drugiej (w ilości dostatecznej), wylej na głowę trzy razy wodę w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego. [7]

Tacjan Syryjczyk żyjący około 170 roku mówił to samo

„Wtedy Jezus rzekł do nich: Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi; i jak mnie posłał mój Ojciec, tak i ja posyłam was. Idźcie teraz na cały świat i głoście moją ewangelię całemu stworzeniu; i nauczajcie wszystkie narody, i chrzcijcie je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” [Mat. 28:18-19]”  [8]

Podobnie Hipolit Rzymski, około 215 roku

„Gdy ochrzczony zejdzie do wody, ten, kto go chrzci, położy na nim rękę i powie w ten sposób: «Czy wierzysz w Boga Ojca Wszechmogącego?» A ochrzczony powie: «Wierzę Następnie, położywszy rękę na głowie tego, który ma być ochrzczony, ochrzci go raz. Wtedy powie: «Czy wierzysz w Chrystusa Jezusa?». . . ?” A kiedy powie: „Wierzę”, zostaje ponownie ochrzczony. Jeszcze raz powie: „Czy wierzysz w Ducha Świętego i Kościół święty, i w zmartwychwstanie ciała?” Następnie ochrzczony mówi: „Wierzę”. I tak zostaje ochrzczony po raz trzeci ”[9]

Tertulian z Kartaginy w 216 roku nie miał wątpliwości co do formuły:

„Po swoim zmartwychwstaniu obiecuje swoim uczniom, że prześle im obietnicę swego Ojca; i na koniec nakazuje im chrzcić w Ojca i Syna i Ducha Świętego, a nie w jednoosobowego Boga” [10]

Można do tego dodać wiele innych świadectw jak Orygenesa czy Cypriana, jednak pozostańmy przy tych, które mamy. Są one wystarczającym dowodem przeciwko Branhamowi i jego kultystom.
.

---

Świadectwo Pisma

Biblia naucza nas, że Ojciec wyznaczył Syna jako ofiarę za grzechy wybranych, Syn zmarł na krzyżu za grzechy wybranych a Duch Święty aplikuje śmierć Chrystusa ożywiając wybranych. i to dlatego chrzest musi mieć trynitarną formułę aby uhonorować każdą z trzech różnych Osób Bożych za konkretne dzieło w zbawieniu. Pominięcie którejkolwiek z Nich w formule chrztu jest zatem bluźnierstwem i próbą odjęcia z chwały Bogu.

1 Piotra 1:20 Przeznaczonego do tego przed założeniem świata, a objawionego w czasach ostatecznych ze względu na was.

Filip. 2:8 A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.

1 Piotra 1:2 Wybranych według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa. Łaska i pokój niech się wam pomnożą.

---

Świadectwo Konfesji

Konsekwentnie Konfesja Belgijska podsumowuje historyczną wiarę chrześcijan Reformowanych:

 nakazał On tym wszystkim, którzy są Jego, aby byli ochrzczeni czystą wodą w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego [11]

---

Fałszywy prorok

Branham prorokował, że koniec świata nastąpi około 1977 roku. Wygłosił nawet siedem kazań w ciągu siedmiu nocy, wyjaśniając znaczenie pieczęci i siedem wizji, jakie rzekomo otrzymał, które skłoniły go do przewidzenia, że ​​Jezus powróci na ziemię w 1977 roku. [12]

Prawda, że w 1977 roku nie było końca świata? Apostoł Paweł ostrzega:

Gal. 1:8 Lecz choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam ewangelię inną od tej, którą wam głosiliśmy, niech będzie przeklęty.

Branham sam twierdził, że otrzymał objawienie od anioła — tym samym wprost wpisuje się w ostrzeżenie apostolskie.
..

---

Świadectwo historyczne

Poapostolski kościół nie łudził się co do kontynuacji objawienia, cudów i znaków. To wszystko odeszło wraz z ostatnim Apostołem. Euzebiusz z Cezarei cytuje w swoim dziele wypowiedź Kwadratusa, biskupa Aten żyjącego na początku II wieku, osobistego ucznia Apostołów. Kwadratus twierdzi jednoznacznie, że cuda Chrystusa były prawdziwe, ponieważ niektórzy wskrzeszeni przez Niego ludzie żyli jeszcze za jego (czyli Kwadratusa) czasów, choć większość już zmarła. Stanowili zatem dowód działania Pana Jezusa jako prawdziwego Mesjasza. W jego świadectwie powala cisza względem kontynuacji daru uzdrawiania, nie ma nawet słowa o późniejszych uzdrowieniach czy sukcesji apostolskiego daru uzdrawiania, proroctw i innych cudów…

Cytat z książki  Kwadratusa: „Ale dzieła [czyli cuda] naszego Zbawiciela były zawsze obecne, ponieważ były prawdziwe: – tych, którzy zostali uzdrowieni, i tych, którzy powstali z martwych, którzy byli widziani nie tylko wtedy, gdy zostali uzdrowieni i kiedy zostali wskrzeszeni, ale byli też zawsze obecni; i nie tylko wtedy, gdy Zbawiciel był na ziemi, ale także po jego śmierci, żyli dość długo, tak że niektórzy z nich żyli nawet do naszych czasów. ” [13]

Jan Chryzostom w IV wieku powiedział

”Całe to miejsce (1 Kor. 12 i dary tam przedstawione) jest bardzo niejasne, ale przyczyną niejasności jest nasza nieznajomość darów o których tenże list mówi spowodowana ich zanikiem.” [14]

To samo Augustyn w V wieku

“we wcześniejszych czasach Duch Święty zstępował na tych, którzy uwierzyli i ci mówili obcymi językami tak jak im Duch poddawał. Ta rzecz stanowiła znak, ale już przeminęła” [15]

---

Świadectwo Pisma

A co powie nam Pismo Święte o niespełnionym proroctwie Branhama? Otóż Branham osądzony został jako fałszywy prorok:

5 Mojż. 18:22 Gdy prorok będzie coś mówił w imieniu PANA, a to się nie spełni ani nie nastąpi, to jest to słowo, którego PAN nie wypowiedział, lecz prorok mówił to z zuchwalstwa. Nie bój się go.

Ponadto w czasie spotkań z Branhamem widoczne były demoniczne manifestacje w postaci energii, fałszywych uzdrowień, projekcji wizualnych etc. Wszystko zgodnie z zapowiedzią zesłania szaleństwa na praktykantów zielonoświątkowych sztuczek:

2 Tes. 2:9-11 9. Niegodziwiec przyjdzie za sprawą szatana, z całą mocą, wśród znaków i fałszywych cudów; 10. Wśród wszelkiego zwodzenia nieprawości wobec tych, którzy giną, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, by zostali zbawieni. 11. Dlatego Bóg zsyła im ostry obłęd, tak że uwierzą kłamstwu;

Księga Daniela natomiast naucza nas o całkowitym zaniknięciu proroctw po czasach Apostolskich

Dan. 9:24 Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono nad twoim ludem i twoim świętym miastem na zakończenie przestępstwa, na zgładzenie grzechów i na przebłaganie za nieprawość, na wprowadzenie wiecznej sprawiedliwości, na wstrzymanie widzenia i proroctwa oraz na namaszczenie Najświętszego.

---

Świadectwo Konfesji

Stąd Konfesja Westminsterska wyciąga słuszny wniosek, że nie ma pozabiblijnego objawienia, konsekwentnie nie ma cudotwórców, proroctw itd.

Pełnia Bożego objawienia, dotycząca wszystkiego, co jest istotne dla Jego własnej chwały, zbawienia człowieka, wiary i życia jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo też może zostać w sposób naturalny wywiedziona z Pisma. Niczego do Pisma Świętego dodać nie można, czy miałoby się to opierać na ponownym objawieniu Ducha, czy też na ludzkiej tradycji. [16]

Jest tylko jedno źródło prawdy i nie jest nim urojenie Branhama. Pismo Święte jest w pełni wystarczające.
.

---

Inne herezje

1 Tym. 6:20 Tymoteuszu, strzeż tego, co ci powierzono, unikaj pospolitej, czczej gadaniny i sprzecznych twierdzeń rzekomej wiedzy;

Dodanie nowego objawienia jest herezją tej samej natury co gnostycyzm. Gnostycyzm produkuje sprzeczne twierdzenia i pseudo-wiedzę jaka z nich wynika. Posłuchajmy urojeń Branhama i branhamitów:

A) Branham utożsamiał się z posłańcem czasu końca, skierowanym do siódmej „Ery Kościoła” (Laodycei), często utożsamiając swoją posługę z powrotem Eliasza przepowiedzianym w Księdze Malachiasza 4. Skąd zaczęrpnął to urojenie?

B) Pozaabiblijne objawienia stały się podstawa doktryny. Zwolennicy Branhama wierzą, że jego „Przesłanie” jest niezbędne do zbawienia, stawiając jego osobiste nauki na równi z Pismem Świętym lub wyżej. Ale Pismo mówi, że niezbędna do zbawienia jest wiara w Ewangelię

1 Kor. 15:1-4 1. A oznajmiam wam, bracia, ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie; 2. Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno. 3. Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; 4. Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;

C) Branham nauczał, że Ewa współżyła z wężem, a Kain był jego potomkiem. To prawdopodobnie jego najbardziej znane nauczanie, twierdzące, że Upadek w Ogrodzie Eden nie polegał jedynie na zjedzeniu zakazanego owocu, ale na obcowaniu Ewy z Wężem (którego opisał jako istotę humanoidalną). Nauczał, że Kain był dosłownym potomkiem tego związku i że linia ta przetrwała potop, prowadząc do powstania „nasienia węża” w dzisiejszym świecie.Serio? Pismo tego tak nie widzi:

1 Mojż. 4:1 Potem Adam obcował ze swoją żoną Ewą, a ta poczęła i urodziła Kaina. I powiedziała: Otrzymałam mężczyznę od PANA.

D) Branham wyznawał demoniczne podłoże chorób. Branham dostał objawienie że każdy nowotwór jest demoniczny. To szamanizm. Wierzył też że słowo chrześcijanina ma moc zabijania demony:

„Każdy nowotwór jest natury demonicznej, każdy…Wiliam Branham jak dostał objawienie na temat tego nowotworu to zobaczył takiego małego demona… Miał objawienie i zobaczył małego demona, i Duch Święty mówi to niego „nakaż mu umrzyć” i on mówi „umrzyj, w imieniu Jezusa” [17]

Biblia ukazuje Boga jako ostatecznego autora chorób

5 Mojż. 28:59-61 59. PAN ześle na ciebie i na twoje potomstwo niezwykłe plagi, plagi wielkie i niekończące się, także ciężkie i długotrwałe choroby. 60. I sprowadzi na ciebie wszystkie choroby egipskie, których się lękałeś, i przylgną one do ciebie. 61. Także wszelką chorobę i wszelką plagę, która nie jest napisana w księdze tego prawa, PAN sprowadzi na ciebie, aż cię wytępi.

Obj. 16:9 I ludzie zostali popaleni wielkim żarem, i bluźnili imieniu Boga, który ma władzę nad tymi plagami, a nie upamiętali się, aby oddać mu chwałę.

E) Heretyk odrzucał hierarchię w Kościele. Był całkowicie egalitarny. Każdy mógł nauczać, każdy chrzcić i udzielać wieczerzy. Wbrew Słowu Bożemu

Hebr. 13:7 Pamiętajcie o swoich przywódcach, którzy głosili wam słowo Boże, i rozważając rezultaty ich życia, naśladujcie ich wiarę.

Hebr. 13:17 Bądźcie posłuszni waszym przywódcom i bądźcie im ulegli, ponieważ oni czuwają nad waszymi duszami jako ci, którzy muszą zdać z tego sprawę. Niech to czynią z radością, a nie ze wzdychaniem, bo to nie byłoby dla was korzystne.

Jakuba 3:1 Niech niewielu z was zostaje nauczycielami, moi bracia, gdyż wiecie, że czeka nas surowszy sąd.

F) Odrzucał istnienie piekła wyznając  anihilacjonizm. Zaprzeczył tradycyjnemu chrześcijańskiemu poglądowi na wieczną karę w piekle, nauczając, że niegodziwcy zostaną unicestwieni (przestaną istnieć), zamiast doświadczać wiecznych, świadomych mąk. I znowu Pismo obala Branhama:

Jan 5:28-29 28.Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos; 29. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie do życia, ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na potępienie.

Dan. 12:2 A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się, jedni do życia wiecznego, a drudzy ku hańbie i wiecznej pogardzie.

Dzieje 24:15 Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych.

Mat. 25:46 I pójdą ci na męki wieczne, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.

G) Branham nauczał gnostycyzmu argumentując, że Logos (Słowo) wyszło od Boga, aby ukształtować Jezusa Chrystusa, a wierzący mają „teofanię” (ciało duchowe), które istnieje przed i po ich życiu fizycznym. Pismo przeczy temu

Jan 1:1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo.

2 Kor. 5:1 Wiemy bowiem, że jeśli zostanie zniszczony ten namiot naszego ziemskiego mieszkania, to mamy budowlę od Boga, dom nie ręką uczyniony, wieczny w niebiosach.

Branham wyrażał poglądy na temat kobiet, które były wysoce kontrolujące i antymodernistyczne, twierdząc, że kobiety z krótkimi włosami łamią przykazania Boże, nazywając je „niemoralnymi maszynami seksualnymi” i argumentując, że miejsce kobiety jest wyłącznie w kuchni [18].  Ale i temu przeczy Pismo. Kobiety mają czynić sobie ziemię poddaną tak samo jak mężczyźni.

1 Mojż. 1:28 I Bóg błogosławił im. Potem Bóg powiedział do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, napełniajcie ziemię i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkimi zwierzętami, które poruszają się po ziemi.

---

Ku przestrodze

Na koniec, ku przestrodze, porównajmy istotne różnice między Ortodoksją Chrześcijańską a branhamizmem, który redukuje rzeczywistość do magicznego myślenia i bardziej przypomina praktyki szamanistyczne niż chrześcijańskie To inna religia, to obcy bóg, to inny ogień

Obszar teologii	Ortodoksja	Sekty branhamickie
Natura Boga	Trynitaryzm: jeden Bóg w trzech osobach	Modalizm: jedna osoba objawiająca się w trzech formach
Relacja Ojciec–Syn	Odwieczna relacja miłości przymierza trzech osób jednego Boga	Ojciec i Syn jako tytuły tej samej osoby
Upadek	Spożycie zakazanego wocou: grzech pierworodny z powodu złamania Bożego prawa	Nasienie węża: złamanie prawa i spółkowanie Ewy z wężem
Chrzest	w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego	tylko w imię Jezusa
Reguła wiary	Sola fide: Pismo Święte jako najwyższy autorytet	Sola ecclesia: Pismo interpretowane przez „Przesłanie” Branhama
Zakres odkupienia	Tylko wybrani	Uniwersalizm: wszyscy
Wola człowieka	W niewoli diabła i grzechu do czasu odrodzenia	Pelagianizm: wolna i zdolna do czynienia dobra oraz wyboru Boga
Eschatologia	Amilenializm: oczekujemy powrotu Chrystusa i Sądu Ostatecznego	Milenializm: dwa powtórne przyjścia Chrystusa i powrót do żydowskich cieni i typów
Eschatologia	brak współczesnego proroka o uniwersalnym autorytecie	Branham jako posłaniec ery Laodycei
Kara wieczna	Wieczne potępienie: świadoma kara wieczna w ciele i duszy	Anihilacjonizm: unicestwienie niegodziwych
Cuda i znaki apostolskie	Cesacja: odeszły wraz z Apostołami	Kontynuacja: fałszywe proroctwa obecne wśród wyznawców sekty
Teofania	Chrystus objawia się w Starym Testamencie jako Boży Syn, druga Osoba Boga	Słowo wychodzi od Boga aby ukształtować Jezusa, wierzący istnieją od wieczności
Antropologia	Szlechetna rola kobiet w Kościele	Mizygonia i legalizm
Usprawiedliwienie	Przez podwójne przypisanie	Wiara i uczynki

Oto skutki działania demona zielonoświątkowstwa, któremu dał posłuch Branham. Odwracając oczy od prawdy ugrzązł w bagnie przeklętej teologii,  i fałszywej nadziei. Branhamowców i ich zielonoświątkowych braci w zwiedzeniu wzywamy do upamiętania.

Jan 8:32 I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli.

Bogu niech będą dzięki za prawdę Ewangelii.

Przypisy

[1] William Branham, Is There a Trinity?, źródło
[2] Męczeństwo Polikarpa, 14
[3] Ignacy Antiocheński, List do Magnezjan 13
[4] Justyn Męczennik, Pierwsza Apologia, 6
[5] Katechizm Heidelberski, Pyt. i Opd. 25
[6] William Branham’s Teachings on Water Baptism, źródło
[7] Didache 7.1-2
[8] Tacjan Syryjczyk, Diatesseron 55
[9] Hipolit Rzymski, Tradycja apostolska 21.
[10] Tertulian z Kartaginy, Przeciw Prakseaszowi 26
[11] Konfesja Belgijska 34
[12] Żródło
[13] Euzebiusz z Cezarei,  Historia Kościelna 4.3.1-2
[14] Cytowane w źródło
[15] Tamże
[16]  Konfesja Westminsterska 1.6
[17] Artur Ceroński, źródło
[18] Cult Rules: The Legalistic System Behind William Branham’s Teaching, źródło

---

Zobacz w temacie

• Osiem faktów dotyczących biblijnych uzdrowień
• Rola znaków i cudów w planie Bożym
• Koniec objawienia to koniec cudów i znaków
• Fundamentalna rola Apostołów i proroków
• Natura znaków i cudów
• Koniec znaków i cudów – świadectwo Słowa i historii Kościoła
• Wystarczalność Słowa Bożego
• Nowotestamentowe zasady używania znaków i cudów
  .
• Chrzest w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego
• Fałszywe cuda, fałszywe nawrócenia
• Bóg jest Trójjedyny
• Herezja zielonoświątkowa a gnostycki ezoteryzm
• Herezje i kulty a pozabiblijne objawienie
  .