Potrzeba studiowania

Mat. 25:46 I pójdą ci na męki wieczne, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.

Gdy staramy się zrozumieć, czego Biblia uczy o  piekle , pomocne może być zrozumienie tego, w co wierzyli i nauczali pierwsi wierzący. Nauki niektórych z tych wierzących zostały dla nas zachowane w pismach starożytnych przywódców kościelnych (znanych jako Ojcowie Wczesnego Kościoła). Chociaż ich pisma nie są ani kanoniczne, ani autorytatywne, pomagają nam zrozumieć, co pierwsi chrześcijanie wierzyli o piekle.

Kiedy gromadzimy nauki pierwszych przywódców kościoła, pojawia się kilka wzorów nauki związanych z naturą piekła.


Natura potępienia

Jan 3:18 Kto wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.

Ojcowie wczesnego Kościoła, z nielicznymi wyjątkami, zgadzają się z tradycyjnymi poglądami opisującymi piekło jako miejsce wiecznych, świadomych udręk:

  • Piekło jest miejscem sądu dla tych, którzy odrzucili Boga i zaparli się Jezusa jako swego Zbawiciela
  • Piekło jest miejscem oddzielenia od Boga
  • Piekło jest miejscem męki, w którym zbuntowani cierpią nieustannie.
  • Piekło jest miejscem, w którym zbuntowani są męczeni na zawsze i są świadomi tej męki przez całą wieczność (w rzeczywistości wieczny czas ich męki jest często porównywany z wiecznym czasem nagradzania zbawionych)

Jednocześnie najwcześniejsi Ojcowie Kościoła są niejednoznaczni w tych obszarach, w których Biblia jest także niejednoznaczna.

  • Dokładna natura męki zbuntowanych jest nieznana.
  • Sposób, w jaki zbuntowani żyją pomimo „śmiertelnej” udręki, również nie został opisany

Ojcowie wczesnego Kościoła po prostu odzwierciedlali najczystsze nauki Biblii.
.


Wypowiedzi Ojców o piekle

Oto bardzo krótka ocena kilku cytatów pierwszych chrześcijan na temat natury piekła:

„List do Barnaby” ​​(70–130 AD)

Autor Listu do Barnaby jest nieznany, ale wielu uważa go za po prostu tego, za kogo się podaje, Barnabę, współpracownika Pawła wymienionego w Księdze Dziejów Apostolskich. List został napisany do osób dopiero co nawróconych na chrześcijaństwo:

„Droga ciemności jest krzywa i pełna przekleństw. Jest to droga do wiecznej śmierci z karą.” – List Barnaby


Ignacy Antiocheński (110 AD)

Ignacy był uczniem Apostoła Jana oraz następcą Apostoła Piotra jako biskup Antiochii. Napisał wiele ważnych listów do wierzących w kościołach w okolicy:

„Kalający rodziny nie odziedziczą królestwa Bożego. A jeśli ci, którzy postępują zgodnie z ciałem, poniosą śmierć, o ileż więcej, jeśli człowiek zepsuty przez zło dociera do wiary Bożej. Za którego Jezus Chrystus został ukrzyżowany? Stanie się tak plugawym człowiek pójdzie w ogień nie do ugaszenia, podobnie jak każdy, kto go słucha.”Ignacy Antiocheńśki, List do Efezjan 16:1-2


Klemens Rzymski (150 AD)

Klemens był Biskupem Rzymu od 88 do 98 AD, a jego nauczanie odzwierciedla wczesne tradycje Kościoła. „Drugi List Klemensa” podobno jest spisanym kazaniem, gdzie Klemens omawia naturę piekła:

„Ale kiedy widzą, jak ci, którzy zgrzeszyli i którzy zaparli się Jezusa swoimi słowami lub czynami, są karani straszliwymi torturami w nieugaszonym ogniu, sprawiedliwi, którzy uczynili dobro i znosili tortury i nienawidzili luksusów życia, oddadzą chwałę Bogu, mówiąc: „Będzie nadzieja dla tego, który służył Bogu całym swoim sercem!”II List Klemensa do Koryntian 17:7


Z „Męczeństwa Polikarpa” (155 AD)

Dzieło to zostało napisane przez Ojca Wczesnego Kościoła (nieznanego autorstwa) i datowane bardzo wcześnie w historii chrześcijaństwa. Opisuje śmierć Polikarpa, ucznia Apostoła Jana, a także wczesne nauki Kościoła:

„Toteż zapatrzeni w łaskę Chrystusa wzgardzili torturami tego świata. Nawet ogień nieludzkich katów był dla nich zimny, gdyż myśleli tylko o tym, żeby uniknąć nie gasnącego nigdy ognia wiecznegoMęczeństwo Polikarpa 2:3


Tacjan (160 AD) 

Tacjan Był wczesnym wyznawcą asyryjskim, który przeprowadził się do Rzymu jako poganin i ostatecznie został chrześcijaninem. Co ciekawe, przeczytał Pisma Żydowskie i na ich podstawie przekonał się, że inne pogańskie poglądy na temat świata są po prostu fałszywe. Był uczniem Justyna Męczennika i pisał o nieracjonalności pogaństwa i prawdzie chrześcijaństwa:

„My, którzy jesteśmy teraz łatwo podatni na śmierć, otrzymamy potem nieśmiertelność z przyjemnością lub w bólu.”Ojcowie Przed-Nicejscy 1.71


Atenagoras z Aten (175AD)

Atenagoras był filozofem i obywatelem Aten, który został chrześcijaninem (prawdopodobnie wyszedł z platonizmu) i napisał dwa ważne dzieła apologetyczne; „Apologetyka” lub „Ambasada dla chrześcijan” oraz „Traktat o zmartwychwstaniu”:

„Jesteśmy przekonani, że kiedy zostaniemy usunięci z obecnego życia, będziemy żyć innym życiem, lepszym niż obecne… lub, jeśli upadną wraz z resztą, będą znosić gorsze życie, takie w ogniu. Albowiem Bóg nie uczynił nas owcami ani zwierzętami ciężaru, które są jedynie produktami ubocznymi. Bo zwierzęta giną i są unicestwiane. Z tych powodów nie jest prawdopodobne, że chcielibyśmy czynić zło.”Apologetyka


Teofilus Antiocheński (181 AD)

Teofilus był patriarchą Antiochii od 169 do 183 AD. Urodził się jako poganin i po przeczytaniu Pism Świętych nawrócił się na chrześcijaństwo. Bardzo gorliwie bronił ortodoksji pierwszych wierzących i napisał obronę wiary człowiekowi o imieniu Autolykus:

„Zwróćcie szczególną uwagę na prorocze pisma [Biblię], a one poprowadzą was na wyraźniejszą ścieżkę, aby uniknąć wiecznych kar i uzyskać wieczne dobre rzeczy Boga. . . . [Bóg] zbada wszystko i osądzi sprawiedliwie, przyznając każdemu nagrody według zasług. Tym, którzy szukają nieśmiertelności poprzez cierpliwe wykonywanie dobrych uczynków, da życie wieczne, radość, pokój, odpoczynek i wszystkie dobre rzeczy. . . . Dla niewierzących i pogardliwych oraz dla tych, którzy nie poddają się prawdzie, lecz zgadzają się na niegodziwość, gdy są zaangażowani w cudzołóstwo, wszeteczeństwa, homoseksualizm, chciwość i bezprawne bałwochwalstwo, nastąpi gniew i oburzenie, ucisk i udręka; i ostatecznie tacy ludzie zostaną zatrzymani w wiecznym ogniu”Do Autolykusa 1:14


Ireneusz z Lyonu (189 AD)

Ireneusz był biskupem Lugdunum w Galii (obecnie Lyon, Francja) pod koniec II wieku. Był uczniem Polikarpa i wybitnym wczesnym apologetą wiary. Napisał kilka tomów broniących wiary przed gnostycyzmem i innymi wczesnymi herezjami Kościoła, i często porównywał wieczną karę do wiecznej nagrody, wyciągając wniosek, że jeden przetrwał tak długo, jak drugi:

Chrystus Jezus, nasz Pan i Bóg, i Zbawiciel, i Król, zgodnie z wolą niewidzialnego Ojca, „każde kolano powinno się zginać, rzeczy w niebie, i to co jest na ziemi, i co jest pod ziemią” każdy język powinien Go wyznać i że powinien dokona sprawiedliwego sądu wobec wszystkich; aby zesłał „duchowe niegodziwości” i aniołów, którzy przestępowali i stawali się odstępcami, wraz z bezbożnymi, niesprawiedliwymi, niegodziwymi i bluźnierczymi wśród ludzi, w wieczny ogieńPrzeciw herezjom 1:10:10

oraz

„Kara wzrasta dla tych, którzy nie wierzą Słowu Bożemu i gardzą Jego przyjściem… jest ona nie tylko doczesna, ale wieczna. Do kogo Pan powie: „Idźcie ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny (Mat. 25:41), zostaną potępieni na wieki– Przeciw herezjom 4:28:2


Klemens Aleksandryjski (195 AD)

Tytus Flawiusz Klemens był pierwszym znaczącym i odnotowanym chrześcijaninem z kościoła w Aleksandrii w Egipcie. Jego rodzice byli Grekami i był wychowany z solidnym, formalnym wykształceniem greckim. Chociaż miał tendencję do mieszania filozofii greckiej i chrześcijańskiej, jego pogląd na temat piekła wywodził się z Pism Świętych:

„Wszystkie dusze są nieśmiertelne, nawet te niegodziwych. Jednak byłoby dla nich lepiej, gdyby nie byli nieśmiertelni. Albowiem są oni karani niekończącą się zemstą ognia nieugaszonego. Ponieważ nie umierają, nie mogą położyć kresu swojej nędzy.”z fragmentu rękopisu post-Nicejskiego


Tertulian (197 AD)

Quintus Septimius Florens Tertullianus był romanizowanym obywatelem Afryki urodzonym w Kartaginie (obecnie Tunezja). Został chrześcijaninem i był potężnym i wpływowym apologetą wiary, pisząc płodnie w obronie doktryn ortodoksji:

„Te zaś przedstawiły nam dowody Jego majestatu w sądach powodziami i pożarami, zasady ustanowione przez Niego w celu zabezpieczenia Jego łaski, a także zemsty za ich ignorowanie, porzucenie i zachowanie na końcu, aby osądzić Jego czcicieli do życia wiecznego, a niegodziwych na zgubę ognia natychmiast, bez końca i bez przerwy, wskrzeszając ponownie wszystkich umarłych od początku, kształtując ich i odnawiając”  Apologia 18:3

oraz

„Wówczas cała rasa ludzka zostanie przywrócona, aby otrzymać słuszne pustynie zgodnie z tym, na co zasłużyła w tym okresie dobra i zła, a następnie, aby zostało to wypłacone w niezmierzonej i nieskończonej wieczności. Wtedy już więcej nie będzie śmierci ani zmartwychwstania, ale zawsze będziemy tacy sami, jak teraz, bez zmian. Czciciele Boga zawsze będą z Bogiem, odziani we właściwą substancję wieczności. Ale bezbożni i ci, którzy nie zwrócili się całkowicie do Boga, zostaną ukarani ogniem równie nieskończonym  – Apologia 44:12–13

oraz

„Dlatego po tym nie będzie już śmierci ani powtarzających się zmartwychwstań, ale będziemy tacy sami, jakimi jesteśmy teraz i nadal niezmienieni – słudzy Boga, zawsze z Bogiem, odziani w odpowiednią substancję wieczności; lecz bluźniercy i wszyscy, którzy nie są prawdziwymi czcicielami Boga, zostaną w podobny sposób skazani na karę wiecznego ognia – ognia, który z samej swej natury bezpośrednio służy ich niezniszczalności.”Apolgoia 48:12


Hipolit Rzymski (212 AD)

Hipolit był jednym z najbardziej płodnych pisarzy wczesnego Kościoła i często znajdował się w sprzeczności teologicznej z wczesnymi przywódcami Kościoła swoich czasów. Wydaje się, że był uczniem Ireneusza i napisał wiele tomów historii, apologetyki i nauczania biblijnego:

„Wszyscy stojąc przed sądem [Chrystusa] wszyscy, ludzie, anioły i demony, wołając jednym głosem, powiedzą: „Sprawiedliwy jest twój sąd!”. I sprawiedliwość tego krzyku będzie widoczna w rekompensacie dla każdego. Tym, którzy dobrze uczynili, zapewniona będzie wieczna przyjemność; tymczasem miłośników zła czeka wieczna kara. Nieugaszony i niekończący się ogień czeka na tych ostatnich, a pewien ognisty robak, który nie umiera i który nie marnuje ciała, ale nieustannie wyrywa się z niego z nieustannym bólem. Żaden sen nie zapewni im odpoczynku; żadna noc ich nie ukoi; żadna śmierć nie uwolni ich od kary; żadna apelacja wstawiających się przyjaciół nie przyniesie im korzyści” – Przeciw Grekom”


Feliks Minucjsz (226 AD)

Felix Marcus Minucius jest prawdopodobnie pierwszym znanym łacińskim apologetą wiary chrześcijańskiej. Napisał „Oktawiusza”, dialog na temat chrześcijaństwa między niewierzącym o imieniu Caecilius Natalis i chrześcijaninem o imieniu Octavius ​​Januarius, który był prawnikiem, przyjacielem i uczniem Minucjusza Feliksa:

„Nie jestem nieświadomy faktu, że wielu, w świadomości tego, na co zasługują, wolałoby raczej mieć nadzieję niż wierzyć, że po śmierci nie ma dla nich nic. Woleliby raczej zostać unicestwieni niż przywróceni do karyNie ma też ani środków, ani końca tych udręk. Ten sprytny ogień pali kończyny i odnawia je, niszczy, a jednak podtrzymuje, tak jak ogniste pioruny uderzają w ciała, ale ich nie pochłaniają”Oktawiusz 34:12–5:3


Cyprian z Kartaginy (252–253 AD)

Thascius Caecilius Cyprianus był biskupem w Kartaginie. Miał doskonałe wykształcenie greckie i napisał kilka kluczowych listów i traktatów, w których omawiał doktryny Kościoła:

„Wiecznie płonąca Gehenna i kara za pożarcie żywymi płomieniami pochłoną potępionych; nie będzie też sposobu, w jaki dręczeni mogliby kiedykolwiek odpocząć lub skończyć. Dusze wraz ze swymi ciałami zostaną zachowane na cierpienie w nieskończonych cierpieniach… Smutek w czasie kary będzie wtedy bez owocu pokuty; płacz będzie bezużyteczny, a modlitwa nieskuteczna. Za późno będą wierzyć w wieczną karę, ci, którzy nie uwierzyli w życie wieczne:” Do Demetriana 24

oraz

„Och, jaki i jak wielki będzie ten dzień, umiłowani bracia, kiedy Pan zacznie liczyć Swój lud i rozpoznać zasługi każdego z osobna dzięki inspekcji Swej boskiej wiedzy, aby wysłać winnych do Gehenny i podpalić naszych prześladowców nieustannym paleniem ognia karnegoDo Tybarisa 55:10


Laktancjusz (307 AD)

Lucjusz Caelius Firmianus Lactantius był latynoamerykańskim mieszkańcem Afryki Północnej. Był ekspertem w dziedzinie retoryki i nauczał tego przedmiotu w mieście Nicomedia na wniosek cesarza Dioklecjana. Napisał także kilka prac apologetycznych i doktrynalnych:

„Jednak Święte Pisma informują nas, w jaki sposób niegodziwi mają zostać ukarani. Ponieważ popełniając grzechy w swoich ciałach, ponownie zostaną przyobleczeni w ciało, aby mogli dokonać przebłagania w swoich ciałach; a jednak nie będzie to ciało, którym Bóg ubrał człowieka, jak to nasze ziemskie ciało, ale niezniszczalne i trwające na wieki, aby mogło wytrzymać tortury i ogień wieczny… Zatem ten sam boski ogień z jedną i tą samą siłą i mocą, spala niegodziwców i tworzy ich ponownie” – Divine Institutes 7:21


Cyryl Jerozolimski (350 AD)

Cyryl był szanowanym teologiem wczesnego Kościoła i biskupem kościoła w Jerozolimie. Napisał dwadzieścia trzy wykłady o doktrynach Kościoła i wygłosił te wykłady, gdy był prezbiterem w Jerozolimie:

„Wskrzeszeni będziemy więc wszyscy z ciałami wiecznymi, ale nie wszyscy z ciałami podobnymi: bo jeśli człowiek jest sprawiedliwy, otrzyma ciało niebieskie, aby godnie mógł rozmawiać z aniołami; to jeśli człowiek jest grzesznikiem, otrzyma ciało wieczne, przystosowane do znoszenia kar za grzechy, aby mógł wiecznie płonąć w ogniu i nigdy nie zostać pochłoniętymWykłady katechetyczne 18:19


Podsumowanie

Chociaż ta analiza wczesnych nauk o naturze piekła może wydawać się nieco długa i pracochłonna, pomaga nam zrozumieć, czego pierwsi wierzący nauczyli się i nauczali o naturze wiecznej udręki tych, którzy odrzucają Chrystusa. Ciągle widzimy, że Ojcowie Wczesnego Kościoła wierzyli, że ci, którzy wchodzą do piekła, NIE są anihilowani ani niszczeni. Podsumowując, ci pierwsi wierzący rozumieli, że Pismo Święte naucza iż:

1. Dusze żyją po śmiercie. Nawet ci, którzy zostali przydzieleni do piekła, są „nieśmiertelni”, „niezniszczalni” i „trwają na zawsze”. Ci, którzy zostaną przydzieleni do piekła, zostaną „przetrzymywani w wiecznym ogniu” na czas równie „wieczny i niekończący się”, jak życie wieczne tych, którzy są w niebie.

2. Zbuntowani będą istnieć w piekle z „wiecznym ciałem, przystosowanym do znoszenia kar za grzechy”. Będą „wiecznie płonąć w ogniu” i nigdy nie zostaną „pochłonięci”. Dręczeni w piekle nigdy nie „odpoczną”, a ich męki nigdy nie „dobiegną końca”. „Dusze wraz ze swymi ciałami zostaną zachowane na cierpienie w nieograniczonych agoniach”

3. Dusze w piekle NIE będą mogły umrzeć ani przestać istnieć. „Woleliby raczej zostać unicestwieni niż przywróceni do kary”, ale po prostu tak nie jest. Ogień piekielny jest „ogniem nieugaszonym”. Jest „sprytny” i „pali kończyny i przywraca je, niszczy, a jednak podtrzymuje, tak jak ogniste pioruny uderzają w ciała, ale ich nie niszczą”.

4. Udręka cierpiąca w piekle będzie nie do zniesienia. Będzie się czuł, jakby „ognisty robak, który nie umiera i który nie marnuje ciała”, będzie nieustannie wypływał z ciała „z nieustającym bólem”.

Ten opis wiecznej świadomej męki w piekle jest z pewnością przerażający. Trudno w to uwierzyć, a jeszcze trudniej zaakceptować. Nie jest to coś, czego chcielibyśmy życzyć naszemu najgorszemu wrogowi i nie jest to coś, co my, wierzący, możemy zignorować. Ojcowie Kościoła potwierdzają  biblijną prawdę związaną z ortodoksyjną doktryną piekła. Jest to miejsce wiecznych udręk i miejsce, które powinno motywować nas do docierania do innych z prawdą.

Na podstawie, źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email