Biblijne definicje

*Znaki i cuda – Dary Ducha Świętego dla osób wierzących jakie obserwujemy w Biblii takie jak:

Prorokowanie – jedna osoba zawsze prorokuje autorytatywnie w całkowitej zgodzie ze Słowiem Bożym (przy czym należy pamiętać, że kanon jest zamknięty), przepowiednie zawsze i całkowicie i ze wszystkimi detalami się wypełniają. Prorok żyje świętym życiem, jest moralnie nienaganny. Jedna pomyłka w proroctwach czyni z człowieka fałszywego proroka.

Języki – jedna osoba bez nauki nagle posiada zdolność mówienia wieloma zagranicznymi językami zrozumiałymi przez obcokrajowców. Mówi płynnie i bezbłędnie zachowująć akcent i dialekt.

Tłumaczenie języków – jedna osoba potrafi bez wcześniejszej nauki przetłumaczyć wiele różnych i zrozumiałych zagranicznych języków, to jest takich, które są naturalnie zrozumiałe dla osób znających ten język.

Uzdrawianie przez nałożenie rąk – jedna osoba nakładając ręce leczy natychmiast z każdej choroby bez wyjątków, pomimo niewiary osoby chorej, efekty są niezaprzeczalne.

Wyganianie demonów – jedna osoba posiada Boży autorytet aby słowem wyganiać natychmiast i wszystkie demony, efekty są natychmiastowe

Picie trucizn bez ponoszenia szkody – jedna osob może zawszei świadomie pić dowolny rodzaj trucizny, żaden negatywny efekt jej nie dotknie.
.


Cuda tak, znaki nie

Bóg wszechmocny i suwerenny czyni cuda i dziś, leczy, uwalnia od nieczystych duchów, przywraca pokój, życie, a ponad wszystko czyni największy cud – zbawia do życia wiecznego. Bóg bez wątpienia jest Bogiem cudów. Jednak Bóg nie udziela mocy czynienia cudów ludzkim agentom. Znaki te były dostępne tylko Apostołom i prorokom, którzy zakładali fundament kościoła i służyły ich uwiarygodnieniu jako prawdziwych Bożych wysłanników głoszących nowe objawienie czyli nowe doktryny.
.


Zielonoświątkowe podróbki

Współcześni charyzmatycy twierdzą, że posiadają te same atrybuty w postaci znaków i cudów*, jakie posiadali pierwsi chrześcijanie. Czy tak jest naprawdę? Żaden będący przy zdrowych zmysłach człowiek nie może powiedzieć, że posiada którykolwiek z wyżej wymienionych darów Ducha Świętego. Żaden człowiek nie leczy z każdej choroby, nie mówi wieloma zagranicznymi językami wcale się ich nie ucząć, nie prorokuje zawsze ze 100% dokładnością, nie wygania demonów i nie może pić trucizn bez poniesienia szkody.

Zamiast tego wyznawcy ruchu zielonoświątkowego przekonują że:

Prorokowanie – jest zawodne, może zawierać błędy, to forma niewiążącej porady.

Języki – to niezrozumiały przez nikogo słowotok, z braku lepszego określenia zwykły bełkot.

Tłumaczenie języków – polega na tworzeniu i zmyślaniu znaczenia po usłyszeniu niezrozumiałego bełkotu.

Uzdrawianie przez nałożenie rąk – nieskuteczne, w najlepszym wypadku zanikają symptomy lecz nie sama choroba.

Wyganianie demonów – grupowe sesje gdzie krzykiem próbuje się nieskutecznych egozrcyzmów.

Picie trucizn – dar rzekomo działa tylko wtedy, gdy ktoś wypije truciznę nie wiedząc o tym.
.


Obdarowani ludzie a dary

Efez. 4:11 I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami;

Zwróćmy uwagę na dwa pierwsze urzędy. Bóg ustanowił niektórych Apostołami, drugich prorokami. Niektórzy powiedzą, że Apostołowie i prorocy to dar. Nie ma czegoś takiego jak dar  Apostolstwa czy dar Proroka. Tekst naucza o urzędach, obdarowanych ludziach, a to są ich oficjalne tytuły. To szczególne służby. Różnica będzie widoczna w wersie 7

Efez. 4:7 A każdemu z nas (chrześcijan) została dana łaska według miary daru (δωρεᾶς doreas) Chrystusa.

Słowo δωρεά dorea odnosi się do darmowego daru i nie kładzie szczególnego nacisku na jego rodzaj lecz na na jego darmowy charakter. Zatem każdy otrzymuje za darmo jakiś ponadnaturalny dar Ducha (wszystkie dary Ducha są ponadnaturalną zdolnością wymaganą do osiągania Bożych celów). Każdy chrześcijanin otrzymał dar Ducha przy nowonarodzeniu. Wszyscy posiadają dar Ducha.

Efez. 4:8 Dlatego Pismo mówi: Wstąpiwszy na wysokość, poprowadził pojmanych jeńców i dał ludziom dary (δόματα domata).

Wers 8 referuje do urzędów przedstawionych w wersie 11 i używa całkowicie innego słowa na określenie darów. Jest nim δόμα doma – nie dorea lecz doma. Mowa o czymś zupełnie innym. Słowo doma nie odnosi się do darmowego daru lecz do charakteru daru. Mowa o szczególnym jakościowo rodzaju daru. Tą szczególną jakością są urzędy:

  1. Apostoła
  2. proroka
  3. pasterza-nauczyciela
  4. ewangelisty 
  5. nauczyciela

Potwierdza to list do Koryntian

1 Kor. 12:28  A Bóg ustanowił (ἔθετο efeto) niektórych w kościele najpierw jako apostołów, potem proroków, po trzecie nauczycieli, potem cuda, potem dary uzdrawiania, niesienia pomocy, rządzenia, różne języki.

Bóg ustanowił (efeto – wyznaczył) urzędy Apostołów i proroków tak samo jak ustanawia się ambasadorów. Tutaj mowa o urzędach. dopiero potem tekst przechodzi do darów Ducha, którymi są cuda, uzdrawianie, pomoc, zagraniczne języki.
.

Fundamentalne zadanie

Urzędy Apostoła i proroka miały charakter fundamentalny, przynależący wyłącznie do początkowego okresu istnienia kościoła. Tak jak Jezus przyszedł na świat raz aby ukonstytuować Kościół, tak rola Apostołów i proroków w przekazaniu doktryny również była fundamentalna i niepowtarzalna. Tak jak nie powinniśmy się spodziewać ani ponownego przyjścia Jezusa w celu założenia Kościoła, tak nie powinnismy spodziewać się powrotu urzędów Apostołów i proroków w celu założenia fundamentu Kościoła. Fundament kładzie się raz, na samym początku budowy. Nie potrzeba zakładać fundamentu na 10, 20 czy 30 piętrze.

Efez. 2:20 Zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus

Fundament to doktryny

Zadaniem Apostołów i nowotestamentowych prorków było zbudowanie doktrynalnego fundamentu Kościoła. Pismo Święte nieustannie wskazuje na Apostołów jako ostateczny autorytet doktrynalny

Efez. 3:4-5 4 Dlatego czytając to, możecie zrozumieć moje poznanie tajemnicy Chrystusa; 5 Która w innych wiekach nie była znana synom ludzkim, jak teraz została objawiona jego świętym apostołom i prorokom przez Ducha;
.
Judy 1:17 Wy zaś, umiłowani, pamiętajcie słowa wcześniej wypowiedziane przez apostołów naszego Pana Jezusa Chrystusa
.
2 Piotra 3:2 Abyście pamiętali słowa wcześniej wypowiedziane przez świętych proroków oraz przykazanie od nas, którzy jesteśmy apostołami Pana i Zbawiciela

Apostołowie głosili nie swoje nauki lecz to, co usłyszeli od Jezusa Chrystusa osobiście z Jego ust, to wszystko zostało im przypomniane przez Ducha Świętego, była to nauka rozumienia słów Pana, właściwej ich interpretacji.

Jan 14:26 (do Apostołów) Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, on nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

.

Zadanie znaków i cudów

Znaki i cuda udzielone Apostołom, Nowotestamentowym prorokom oraz niektórym ewangelistom miały jeden cel. Uwiarygodnić wypowiadane przez nich słowa (nowe objawienie) jako prawdziwe Słowo Boże a ich samych jako prawdziwie wysłanych przez Boga agentów.
.

Jezus

Znaki i cuda uwiarygadniające posłannictwo Jezusa

Jan 5:36  Ale ja mam świadectwo większe niż Jana. Dzieła bowiem, które Ojciec dał mi do wykonania, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że Ojciec mnie posłał.
.
Jan 6:14 A ci ludzie, ujrzawszy cud, który uczynił Jezus, mówili: To jest prawdziwie ten prorok, który miał przyjść na świat.
.
Jan 7:31  A wielu z ludu uwierzyło w niego i mówiło: Gdy Chrystus przyjdzie, czyż uczyni więcej cudów, niż on uczynił?
.
Jan 10:24-25 24 Wtedy Żydzi obstąpili go i zapytali: Jak długo będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli ty jesteś Chrystusem, powiedz nam otwarcie. 25 Jezus im odpowiedział: Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Dzieła, które wykonuję w imieniu mego Ojca, one świadczą o mnie.
.
Jan 10:37-38 37 Jeśli nie wykonuję dzieł mego Ojca, nie wierzcie mi. 38 A jeśli wykonuję, choćbyście mnie nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i uwierzyli, że Ojciec jest we mnie, a ja w nim.
.
Dzieje 2:22 Mężowie izraelscy, słuchajcie tych słów: Jezusa z Nazaretu, męża potwierdzonego przez Boga wśród was mocami, cudami i znakami, których Bóg dokonał przez niego wśród was, o czym sami wiecie;

.

Apostołowie

Znaki i cuda potwierdzały iż Apostołowie mówią w imieniu Boga

Marek 16:20  Oni zaś (Apostołowie) poszli i głosili wszędzie, a Pan współdziałał z nimi (z Apostołami) i potwierdzał ich słowa znakami, które im (Apostołom) towarzyszyły. Amen.
.
Dzieje 4:29-30 (modlitwa Apostolska) 29 A teraz, Panie, spójrz na ich groźby i daj twoim sługom z całą odwagą głosić twoje słowo; 30 Gdy ty wyciągniesz swoją rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię twego świętego Syna, Jezusa.
.
Dzieje 14:3 I (Apostołowie) byli tam przez długi czas, odważnie mówiąc w Panu, który dawał świadectwo słowu swojej łaski, sprawiając, że przez ich ręce dokonywały się znaki i cuda.
.
Hebr. 2:3-4 3 Jakże my ujdziemy, jeśli zaniedbamy tak wielkie zbawienie, które było głoszone na początku przez Pana, a potwierdzone nam przez tych, którzy go słyszeli (przez Apostołów)? 4 Którym (Apostołom) i Bóg dał świadectwo przez znaki, cuda i różnorakie moce oraz przez udzielanie Ducha Świętego według swojej woli.

.

Wnioski
  1. Fundament jest ukończony
  2. Cała doktryna została przekazana raz na zawsze (Judy 1:3, Obj. 22:18, 1 Kor. 4:6, 2 Tes. 2:14, Gal. 3:15)
  3. Urzędy Apostołów i proroków spełniły swoją fundamentalną rolę
  4. Rola znaków i cudów została spełniona
  5. Fundament kładzie się tylko raz
  6. Znaki i cuda przestały być w kościele potrzebne i zanikły
    .

Tymczasowe dary Ducha Świętego, początek Kościoła

Dar Fragment Słowa Kategoria Przeznaczenie
Apostołowie 1 Kor. 12:28 Urząd Fundament, wzajemne budowanie
Prorocy 1 Kor. 12:28, Efez. 4:8-12, Urząd Fundament, wzajemne budowanie
Uzdrawianie przez nałożenie rąk Mar. 16:18 Znaki i cuda Uwiarygodnienie Apostoła i proroka
Wyganianie demonów Mar. 16:18 Znaki i cuda Uwiarygodnienie Apostoła i proroka
Picie trucizn bez ponoszenia szkody Mar. 16:18 Znaki i cuda Uwiarygodnienie Apostoła i proroka
Branie węży i stąpanie po skorpionach Mar. 16:18, Łuk. 10:19 Znaki i cuda Uwiarygodnienie Apostoła i proroka
Rozróżnianie duchów czyli doktryn prawdziwych od fałszywych 1 Kor. 12:10, 1 Tym. 4:1,

1 Jana 4:1

Znaki i cuda Wzajemne budowanie
Zagraniczne języki Mar. 16:18 Znaki i cuda Znak dla niewierzących Żydów, Wzajemne budowanie
Tłumaczenie zagranicznych języków 1 Kor. 12:10 Znaki i cuda Wzajemne budowanie

 .

Permanetne dary w Kościele

Dar Fragment Słowa Kategoria Przeznaczenie
Nauczyciele 1 Kor. 12:28, Efez. 4:8-12, Rzym. 12:5-8 Urząd wzajemne budowanie
Pastor-nauczyciel Rzym. 12:5-8, 1 Kor. 12:28 Urząd Wzajemne budowanie
Ewangeliści Efez. 4:8-12 Urząd Wzajemne budowanie
Publiczne przemawianie Rzym. 12:5-8 Mowa Wzajemne budowanie
Mowa wiedzy 1 Kor. 12:8-10, 2 Kor. 8:7 Mowa Wzajemne budowanie
Mowa mądrości 1 Kor. 12:8-10, 2 Kor. 8:7 Mowa Wzajemne budowanie
Usługiwanie Rzym. 12:5-8, Posługa Wzajemne budowanie
Napominanie Rzym. 12:5-8, Posługa Wzajemne budowanie
Pilność 2 Kor. 8:7 Posługa Wzajemne budowanie
Rozdawanie Rzym. 12:5-8, 2 Kor. 8:7 Posługa Wzajemne budowanie
Miłosierdzie Rzym. 12:5-8 Posługa Wzajemne budowanie
Wiara 1 Kor. 12:8-10, Posługa Wzajemne budowanie
Odwaga głoszenia Dzieje 4:31 Mowa Wzajemne budowanie
Oświecenie Jan 14:26, Jan 16:12-15, Efez. 1:17-18, Posługa Wzajemne budowanie
Pomaganie 1 Kor. 12:28 Posługa Wzajemne budowanie

 .

Owoce Ducha

Nie należy ich mylić z darami Ducha Świętego.

Powściągliwość Gal. 5:22-23
Łagodność Gal. 5:22-23
Cierpliwość Gal. 5:22
Życzliwość Gal. 5:22
Miłość Rzym. 5:5, Gal. 5:22
Nadzieja Rzym. 5:5, Rzym. 15:13
Wspólnota 2 Kor. 13:14
Wsparcie w głoszeniu Dzieje 1:8
Słowo Boże Jan 6:63, Judy 1:3,

2 Tym. 3:16-17

2 Piotra 2:20-21

.

Inne przejawy działania Ducha Świętego w życiu chrześcijanina

Przejaw Fragment Słowa
Nowonarodzenie 1 Kor. 6:11, Tyt. 3:5
Życie Rzym. 8:2
Usprawiedliwienie 1 Kor. 6:11
Adopcja Gal. 4:6, Rzym. 8:15
Obmycie z grzechów 1 Kor. 6:11, Tyt. 3:5
Odnowienie Tyt. 3:5
Uświęcenie 1 Kor. 6:11
Rękojmia 2 Kor. 5:5
Pięczęć i zabezpieczenie Efez. 1:13
Utwierdzenie Efez. 3:16
Upamiętanie Dzieje 11:16-18
Zwycięstwo przeciw ciału Gal. 5:17
Wolność 2 Kor. 3:17
Pocieszenie Jan 14:16
Pokój Rzym. 15:13, Gal. 5:22
Wsparcie w niemocy Rzym. 8:26
Samozaparcie Gal. 5:22-23
Radość Gal. 5:22
Pokora Gal. 5:22-23
Bojaźń Gal. 5:22-23
Owoce Gal. 5:22-23
Wstrzemięźliwość seksualna 1 Kor. 7:1-7

Święty gniew również jest przejawem działania Ducha

1 Sam. 11:6 Gdy Saul usłyszał te słowa, zstąpił na niego Duch Boży i Saul zapałał wielkim gniewem

 .


Wnioski

Twierdzenie zatem, że zanik cudownych darów jest jednoznaczny z negacją działania Ducha Świętego jest całkowicie nieprawdziwe.

Ruch zielonoświątkowy to ogromna rzesza charyzmatyków skupionych w różnych denominacjach (w tym wśród martwych duchowo i nienarodzonych katolików, mormonów czy prawosławnych). Każdy gorliwie szukający prawdy chrześcijanin powinien zastnowić się nad kilkoma ważnymi kwestiami:
.

  • 600 milionów charyzmatyków nie może się mylić!
  • Idąc za tym tokiem rozumowania, 1 miliard katolików i 1 miliard muzułmanów nie może się mylić.
    .
  • Nowy Testament nigdzie nie mówi wyraźnie, że znaki i cuda* ustaną w czasie istnienia kościoła  
  • To twierdzenie jest jak miecz obosieczny -nigdzie też Pismo nie twierdzi wyraźnie, że będą występować przez cały czas istnienia kościoła.
    .
  • Nowy Testament mówi wyłącznie o czasie kościoła, dlatego języki muszą istnieć dopóki istnieje kościół  
  • Zatem musimy wierzyć w to, że i dzisiaj istnieją Apostołowie (będący darem Ducha Świętego dla kościoła). Jeśli nie, dokonujemy podziału chrześcijaństwa na 2 ery: czas apostolski i czas poapostolski.
    .

Gdy Pismo Święte przestaje dla nas być ostatetcznym i nieomylnym autorytetetm w dziedzinie wiary i praktyki życia, wtedy otwierami drzwi dla teologicznego chaosu. Każdy może wtedy rościć pretensje do wypowiadania Bożego objawnienia. To prawda, że niektóre z tych nowych objawień lub słów proroctwa mogą zgadzać się z Pismem Świętym, ale również taką samą prawdą jest to, że niektóre z nich nie zgadzają sie z Pismem Świętym. Odejście od wyjątkowości Pisma Świętego – jego normatywnego charakteru jako jedynego Słowa Bożego – jest wejściem do duchowej samowoli. Może ono być przyczyną zamieszania, błędu a nawet inwazji demonicznych mocy. Dążenie do czegoś nowego i niezwykłego jest zaproszeniem satanicznego fałszerstwa.”
.

„Chrześcijanie o różnych przekonaniach powinni wiedzieć o jednej zasadniczej prawdzie: Objawienie Boże zostało zakończone. Bóg objawił swoje Słowo w czasach starotestamentowych, aż do napisania ksiąg Ezdrasza i Nehemiasza. Potem nastąpiło czterysta „milczących lat”, gdy nie było proroka wypowiadającego Boże objawienie. Milczenie to zostało przerwane wystąpieniem Jana Chrzciciela. Bóg wtedy jeszcze raz przemówił przed nastaniem epoki Nowego Testamentu. Następnie Bóg dał swoje nowotestamentówe objawienie, które zakończyło się na pismach apostoła Jana. Do końca drugiego wieku nastąpiło powszechne uznanie kanonu. Jego ostateczne sformowanie i zamkniecie nastąpiło w czwartym wieku. Jest to bardzo ważne, ponieważ jest porównywalne z kanonem Starego Testamentu, po którego zamknięciu nastąpił okres milczenia. Boży wzorzec dla Nowego Tesatamentu wydaje się być taki sam – milczenie w dziedzinie objawienia po zamknięciu kanonu. – John MacArthur

Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email