Historyczna konotacja

Obj. 1:8 Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący.

Apostoł napisał, że Syn Boży jest wiecznie egzystującym Panem Wszechmogącym. Wyrażenie ja jestem w grece brzmi ἐγώ εἰμι ego eimi i jest odpowiednikiem dwóch hebrajskich imion Boga:

Jan użył idiomu alfa i omega referując w swojej wypowiedzi do językowego kontekstu zrozumiałego dla pierwotnego odbiorcy. Zarówno Hebrajczycy, jak i Grecy używali liter swoich alfabetów jako cyfr; hebrajskie  א – alef oraz greckie α – alfa znaczą jeden, pierwszy. Dlatego nasz Bóg mówi o sobie:

Ἐγώ εἰμι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ
.
Ego eimi to Alfa kai to Omega
.
Ja jestem ten Alfa i ten Omega

Następnie Duch Święty w natchnionym i spisanym Słowie daje wyjaśnienie znaczenia użytego idiomu: początek i koniec, w innym miejscu zaś pierwszy i ostatni (Obj. 22:13) aby rozwiać wszelkie możliwe wątpliwości tym wszystkim, którzy mogli nie rozumieć pierwszego wyrażenia. Redundancja (czyli nadmiar) wypowiedzi dobitnie świadczy o jej wadze. Przekaz jest naprawdę istotny skoro zostaje wyjaśniony na dwa (i więcej w dalszej części Księgi) sposobów, Bóg uczynił to uniemożliwiając tym samym zakłócenie przekazu przez zewnętrzne czynniki językowe.

Zatem głęboko zadziwiającym jest fakt, że heretycy nie umieją doczytać, iż owo określenie odnosi się do trzech Osób Jednego Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego.


Najbliższy kontekst

Wyraźnie zostało objawione i bez żadnych wątpliwości wiemy iż referentem zwrotu Pan Wszechmogący jest osoba Jezusa Chrystusa. Zwróćmy uwagę na poprzedzające wersy:

Obj. 1:4-7

4.Jan do siedmiu kościołów, które są w Azji. Łaska wam i pokój od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, i od siedmiu Duchów, które są przed jego tronem;

5. I od Jezusa Chrystusa, który jest wiernym świadkiem i pierworodnym z umarłych, i władcą królów ziemi. Temu, który nas umiłował i obmył nas z naszych grzechów swoją krwią;

6. I uczynił nas królami i kapłanami dla Boga, swego Ojca, jemu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

7.Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.

Zanim przejdziemy do tekstów Starego Testamentu czyli dalszego kontekstu rozważanego fragmentu musimy dobrze rozłożyć najbliższe jego otoczenie. Uczynimy to aby uniknąć nagminnie popełnianego przez tzw. „chrześcijan”, błędu, którzy każdy jeden biblijny cytat interpretują tak, jak im to serce objawia nie szukając wcale autorskiej intencji znaczenia informacji w nich zawartych (por.  Przysłów 18:2; 2 Piotra 1:20).
.

Łaska i pokój

Łaska wam i pokój

Pokój, o którym tutaj mowa nie dotyczy spraw ziemskich, ponieważ Pan Jezus przyszedł na świat aby przynieść miecz (por. Mat. 10:34) ani nawet zagadnień doktrynalnych gdyż wiemy, że ze względu na wiarę chrześcijańską nastąpią głębokie podziały dotykające nawet tak podstawowe komórki społeczne jak rodzina (por. Łuk. 12:51-53). Nauka odnosi się do relacji między Bogiem a człowiekiem zbawionym (Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa Rzym. 5:1).

Pokój ten wynika z udzielonej przez Boga łaski skutkującej usprawiedliwieniem i w konsekwencji zbawieniem.

Jan 14:27 Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam; daję wam nie tak, jak daje świat. Niech się nie trwoży wasze serce ani się nie lęka.
.
Jan 16:33 To wam powiedziałem, abyście mieli pokój we mnie. Na świecie będziecie mieć ucisk, ale ufajcie, ja zwyciężyłem świat.


Kto udziela łaski i jest dawcą pokoju?

od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, i od siedmiu Duchów, które są przed jego tronem; I od Jezusa Chrystusa,

Już w pierwszym zdaniu Jan uderza Słowem jak młotem w antytrynitarne herezje. Określa on bowiem wyraźnie iż zarówno Ojciec, Syn jak i Duch Święty są w takim samym stopniu odpowiedzialni za udzielenie łaski, która jest gwarantem pokoju dowodząc tym samym współistotności trzech Osób Jednego Boga. Gdyby bowiem Syn Boży i Duch Święty byli stworzeniami, Stwórca zrównwałby się ontologicznie ze stworzeniem (Bóg jest źródłem pokoju ponieważ to jest element Jego natury, por. Jakuba 3:17).

Zwrot Łaska wam i pokój odnosi się do Trzech Osób Jednego Boga

Bóg Ojciec: od tego, który jest i który był, i który ma przyjść,

Bóg Ojciec, samowystarczalny, wieczny, fontanna i źródło wszelkiego istnienia. Profesor Plumptre sugeruje, że użyte tutaj wyrażenie może być aluzją i kontraście do inskrypcji wypowiedzianej przez Plutarcha w świątyni Izydy w Sais:

„Jestem wszystkim, co powstało i tym, co jest, i tym, co niech będzie; i nikt nie podniósł mej zasłony ”.

Pogańskie inskrypcje utożsamiają boga z wszechświatem, czyniąc go nie wiecznym, ale wiecznie stającym się i pozbawionym osobowość bytem. Chrześcijański opis wskazuje na osobową i wieczną jaźń – objawienie Boga – który jest, który był i który nadchodzi. Powinniśmy się spodziewać po słowach „jest” i „był” powinien nastąpić zwrot „będzie”, ale zamiast tego czytamy że „nadchodzi” ponieważ On jest wiecznym Bogiem.

Duch Święty: i od siedmiu Duchów 

Grecki zwrot ἑπτὰ Πνευμάτων heppa Pneumaton może zostać mylnie zinterpretowany i użyty w dowodzeniu iż istnieje siedem Duchów Świętych. Inna błędna interpretacja to odniesienie frazy do siedmiu potężnych aniołów. Jednakże kontekst Pisma wskazuje raczej na co innego, poniżej możliwe interpretacje:

1. Siedmiokrotna służba Ducha Świętego: wskazująca na Boskość, dająca mądrość, rozum, radę, moc, poznanie i bojaźń, co jest zgodne z tekstem Izajasza

Izaj. 11:2  I spocznie na nim (1) Duch Jahwe, (2) Duch mądrości i (3) rozumu, (4) Duch rady i (5) mocy, (6) Duch poznania i (7) bojaźni Jahwe.

2. Symbolika odnosi się do menory, siedmioramiennego świecznika będącego wskazaniem na pełnię Ducha, co znowóż wskazuje na pełnię Boskości oraz w dalszym kontekście na wszechwiedzę

Zach. 4:2 I zapytał mnie: Co widzisz? Odpowiedziałem: Spojrzałem, a oto świecznik cały ze złota, a na jego szczycie jest czasza, na nim siedem lamp, a także siedem rurek do tych siedmiu lamp, które są na jego szczycie (wers 6 odnosi menorę do Ducha Świętego, wers 10 zaś do Jego wszechwiedzy: siedmioro oczu Jahwe, które przebiegają całą ziemię)

Oczywiście obie interpretacje mogą być jednocześnie prawidłowe ponieważ głębia istoty Boga nigdy nie będzie w pełni oddana przy użyciu ludzkich pojęć i ograniczonego języka.

Syn Boży: I od Jezusa Chrystusa, który jest wiernym świadkiem

Syn Boży nazwany został wiernym świadkiem ponieważ przekazał ludzkości wszelkie niezbędne informacje o Bogu (5 Mojż. 29:29; 1 Kor. 13:12), wszystko to, co w swojej uwielbionej Bożej postaci widział u swojego Ojca (Filip. 2:6; Jan 8:38; Jan 17:5). Postać ta jest bez wątpienia wyrazem Bożej istoty i blaskiem Bożej chwały: Który, będąc blaskiem jego chwały i wyrazem (gr. χαρακτὴρ charakter – dokładna ekspresja, wyrażenie) jego istoty (ὑποστάσεως hypostasis – substancji) (Hebr. 1:3). W Synu Bożym nawet w czasie ziemskiej pielgrzymki była cały czas istota, substancja Boga wyrażana przez Niego światu zewnętrznemu.

Syn to Bóg wcielony  gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa (Kol. 2:9). Nawet jako uniżony człowiek manifestował swoją Boskość podtrzymując wszystko słowem swojej mocy (Hebr. 1:3) nie dopuścił do tego aby wszechświat przestał istnieć!

Łaski udziela Jeden Bóg w trzech Osobach.
.


Kto nas obmył swoją krwią?

Temu, który nas umiłował i obmył nas z naszych grzechów swoją krwią;

Nie trzeba dowodzić iż Ten, który przelał za wybranych do zbawienia swoją krew to Syn Boży (por. Rzym. 3:25; 5:8-9). Krew jest osobistą krwią Chrystusa, która jest również nazywana osobistą krwią Boga

Rzym. 3:25 Dzieje 20:28
Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, kościół Boga, który on [Bóg] nabył własną krwią.
Gr αυτου autou czyli jego to zaimek dzierżawczy informujący iż krew jest własną krwią Jezusa Gr ἰδίου idiou czyli własną to przymiotnik referujący do osobistej krwi Boga

Skoro Bóg jest duchem (Jan 4:24) jak może posiadać krew? Nierozsądnym jest tłumaczenie oparte o zasadę własności, gdzie Bóg jest prawnym właścicielem wszystkiego na świecie (Psalm 24:1; Przysłów 16:4; 1 Kor. 10:26). Przecież Bóg nigdy nie powiedział, że krew wołów i kozłów, którą wprawdzie składano na ofiarę za grzechy, była Jego krwią. Nie o to tutach chodzi.

Raczej mowa o tym, że Chrystus czyli Bóg Syn posiadał drugą, ludzką naturę identyczną z tą, jaką posiada każdy człowiek, poza grzechem (Filip. 2:7; Jan 1:1; 20:27; Hebr. 4:15). Stąd stwierdzenie iż krew Chrystusa należy do Boga jest całkowicie zasadne i określa rzeczywistość unii hipostatycznej, gdzie w jednej osobie widzimy dwie natury występujące:

  • Bez zmiany (immutabiliter gr. atreptos) – ani Boska ani ludzka natura Mesjasza nie uległy zmianie
    .
  • Bez pomieszania (inconfuse gr. asynchytos) – Boska natura Mesjasza nie pomieszała się z ludzką
    .
  • Bez rozdzielenia (indivise gr. adiairetos) – obie natury składają się na jedną osobę a nie dwie
    .
  • Bez rozłączenia (inseparabiliter gr. achoristos) – Mesjasz jest ciągle Bogiem i człowiekiem

Tak więc Chrystus swobodnie mógł powiedzieć iż był umarły co w żadnym wypadku nie wskazuje na śmierć Jego Bożej istoty, lecz raczej na czasową cielesną śmierć ciała drugiej, przybranej ludzkiej natury. Jako Wieczny Bóg Chrystus nie przestał istnieć a wraz z nim podtrzymywany Słowem Jego mocy wszechświat, również Trójca nie rozpadła się.

Obj. 1:17-18 17. Gdy go zobaczyłem, padłem do jego stóp jak martwy i położył na mnie swą prawą rękę, mówiąc mi: Nie bój się! Ja jestem pierwszy i ostatni; 18. I jestem żywy, a byłem umarły. A oto żyję na wieki wieków i mam klucze piekła i śmierci.

Swoją własną krwią obmył nas wcielony Bóg, druga Osoba Trójjedynego Boga.
/


Kogo przebili Żydzi?

i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.

Bez wątpienia to Syn Boży, Jezus Chrystus został przybity do krzyża gwoździami oraz włócznią przez rzymskiego legionistę, który wykonywał rozkazy Poncjusza Piłata, ten znowóż ukrzyżował Chrystusa ponieważ tego żądali Żydzi.

Marek 15:14-15 14.Wtedy Piłat zapytał: Cóż on złego uczynił? Lecz oni [Żydzi] jeszcze głośniej wołali: Ukrzyżuj go! 15. Piłat więc, chcąc zadowolić tłum, wypuścił im Barabasza, a Jezusa ubiczował i wydał im na ukrzyżowanie.
.
Jan 19:33-34 33. Ale gdy przyszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali mu goleni; 34.Lecz jeden z żołnierzy przebił włócznią jego bok i natychmiast wypłynęła krew i woda.

Pismo podaje nam proroctwo podwójnej referencji, gdzie pierwsze jego wypełenienie, częściowe miało miesjce w momencie ukrzyżowania Syna Bożego

Jan 19:37 I znowu w innym miejscu Pismo mówi: Ujrzą tego, którego przebili.

Drugie, całkowite wypełnienie proroctwa będzie miało miejsce w Królestwie Milenijnym, gdzie wszyscy Żydzi zrozumieją iż Syn Boży to wcielony Bóg, którego oni wcześniej ukrzyżowali a jego religię stanowczo odrzucali praktykując apostatyczną formę judaizmu w miejsce prawdy. To wzbudzi w nich upamiętanie o wstrząsającej głębi

Zach. 12:10 I wyleję na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy Ducha łaski i modlitwy. Będą patrzyć na mnie, którego przebili, i będą go opłakiwać, jak się opłakuje jedynaka; będą gorzko płakać nad nim, jak się płacze gorzko nad pierworodnym

Bóg Syn będzie rozpoznany jako Jahwe wcielony w czasie Jego powrotu na ziemię aby objąć panowanie nad narodami, gdzie początkowo wszyscy Żydzi bez wyjątku zostaną obdarowani łaską soteriologiczną. Zaś w sposób niematerialny Bóg Duch Święty będzie przebywał w każdym nawróconym Żydzie (to samo dotyczy i pogan, z których początkowo do Królestwa Milenijnego wejdą tylko wierzący (Mat. 24:37-41; 25:32-33; Zach. 14:8-21, Izaj. 2:2-4; Mich. 4:1-5).
.


Komu chwała i moc na wieki wieków?

Oto przychodzi z obłokami

Obłoki w Piśmie Świętym symbolizują Bożą chwałę (por. Psalm 99:7; 104:3; Mat. 17:5) którą posiada Bóg i którą nie podzieli się z nikim.

Izaj. 42:8 Ja, Jahwe (PAN), to jest moje imię, a mojej chwały nie oddam innemu ani mojej czci – rzeźbionym posągom.

Oddawanie czci i chwały stworzeniu zamiast stwórcy jest bałwochwalstwem. Greckie słowo προσκυνέω proskuneo odnosi się do oddawania Boskiej czci Bogu. Zatem albo Bóg nakazując oddanie pokłonu swojemu jednorodzonemu Synowi zachęcał anioły do grzechu (bluźnierstwo) albo też Syn Boży jest Bogiem, zaś składanie Mu pokłonu, oddawanie czci i wszelkiej formy uwielbienia jest prawowierne ponieważ On jest w swojej istocie Bogiem Jahwe

Hebr. 1:6 I znowu, gdy wprowadza pierworodnego na świat, mówi: Niech mu oddają pokłon (προσκυνησάτωσαν proskunesatosan – oddają cześć należną Bogu) wszyscy aniołowie Boga.
.
Obj. 7:11 A wszyscy aniołowie stali dokoła tronu i starszych, i czterech stworzeń, i upadli przed tronem na twarze, i oddali pokłon  (προσεκύνησαν prosekynesan cześć należną Bogu) Bogu;

Jeśli Bóg Jahwe nie odda swojej chwały nikomu trzeba uważnie przeczytać poniższy tekst ze zrozumieniem:

Obj. 1:5-6 5 Temu, który nas umiłował i obmył nas z naszych grzechów swoją krwią; 6. I uczynił nas królami i kapłanami dla Boga, swego Ojca, jemu chwała i moc na wieki wieków.


Kto ma przyjść na ziemię?

Dowiedliśmy z całą pewnością iż na ziemię osobiście przyjdzie Syn Boży, któremu jest należna Boska chwała, który przelał swoją krew nazwaną krwią Bożą, który jest wszechmocny. Teraz warto skonfrontować tę wiedzę z pierwotnym tekstem.

Jan 1:8 Ja [Jezus] jestem Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący.

Czytelniku jeśli teraz nie widzisz, że Pan Jezus to Jawhe – Bóg Wszechmogący, ocknij się!

Ojciec przyjdzie na ziemię nie osobiście lecz jako reprezentowany w dwóch pozostałych osobach Boga: Syna, z którym jest jedno (Jan 10:30; 14:9; 5:17-18) i wiecznego Ducha Świętego, który pochodzi tak od Ojca jak i od Syna (Jan 14:26; 15:26; Hebr. 9:14)
.


Stary Testament

Prawidłowe zrozumienie Świętego Tekstu jest możliwe dzięki spójniej i wzajemnie nie wykluczającej się interpretacji wszystkich fragmentów dotyczących danego zagadnienia co jako spadkobiercy reformacji nazywamy zasadą Scriptura Scripturam interpretatur (Pismo interpretuje Pismo).

Wszelkie Starotestamentowe referencje odnoszące się do pierwszego i ostatniego stają się jasnym przesłaniem o Boskości Syna w świetle nauki Nowego Testamentu. Prosta zasada progresywnego objawienia wskazuje na potrzebę interpretacji tego, co było objawione przed narodzinami Chrystusa i nie do końca zrozumiałe (por. 1 Piotra 1:10-11) w świetle Słowa objawionego przez samego Syna Bożego i przypomnianego świętym prorokom i Apostołom przez Ducha Świętego (por. Hebr. 1:1-2; Jan 14:25; Jan 16:13)

Izaj. 44:6 Tak mówi Jahwe (PAN), Król Izraela i jego Odkupiciel, Jahwe (PAN) zastępów: Ja jestem pierwszy i ja jestem ostatni, a oprócz mnie nie ma Boga.

  • Fraza pierwszy i ostatni jest synonimem wyrażenia Bóg
  • Nie ma na świecie innego Boga niż Jahwe
  • Skoro Bóg to pierwszy i ostatni nie może być na świecie innego pierwszego i ostatniego, jest tylko jeden
  • Jezus Chrystus nazwany jest pierwszym i ostatnim
  • Jezus Chrystus jest Bogiem Jahwe, współistotnym Ojcu lecz nie jest tą samą osobą

Izaj. 48:12-13 12. Słuchaj mnie, Jakubie i Izraelu, mój wezwany: Ja jestem, ja jestem pierwszy i ja jestem ostatni. 13. To moja ręka założyła ziemię i moja prawica zmierzyła niebiosa. Gdy na nie zawołam, zaraz staną.

Jezus Chrystus stworzył wszystko zatem ręka Jahwe to ręka Jezusa, to Słowo Jezusa ma moc stwórczą i powołuje do istnienia rzeczy z niczego (ex nihilo) tak jakby one były

Jan 1:3 Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało.
.
Kol. 1:16 Przez niego bowiem wszystko zostało stworzone, to, co w niebie i to, co na ziemi, to, co widzialne i co niewidzialne, czy trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze. Wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone.
.
Kol. 1:3 Wszystko przez nie [Słowo, które było na początku] się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało.
.
Kol. 1:17 On [Bóg Syn] jest przed wszystkim i wszystko istnieje dzięki niemu.

Zgodnie z nauką Pawła to Bóg ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były (Rzym. 4:17). Zaprawdę niezliczona ilość fragmentów Pisma zrównuje ontologicznie Bożego Syna z Ojcem. To jedna i ta sama istota, choć różne Osoby.

Izaj 41:4 Kto to sprawił i uczynił? Kto wzywał pokolenia od początku? Ja, PAN – pierwszy i ostatni – ja sam.

JA SAM. Ja Ojciec, Syn i Duch Święty. Nie ma innego Boga. A każda forma kultu odrzucająca Boskość Syna i Ducha jest bałwochwalstwem wiądącym na zatracenie.
.


Kazanie Tertuliana z Kartaginy

Pierwszy Kościół nie istniał w świecie idylli, gdzie wszyscy wierzący spokojnie praktykowali swoją prawowierną teologię. Spuszczony ze smyczy diabeł od samego początku wykrzywiał ścieżki Pańskie przy pomocy swoich synów (por. Dzieje 13:10). Jednym z powazniejszych zagrożeń stanowił monarchianizm. Ten odrzucający prawowierną i wyznawaną od początku istnienia Kościoła doktrynę Trynitarną ruch propagował teologię opartą o modalizm (Bóg raz jest Ojcem, raz Synem raz Duchem lecz nigdy trzema na raz). Sam Praxeas nauczał o istnieniu jednej i tylko jednej Bożej osoby zaprzeczając jednocześnie odrębności osobowej Ducha i Syna, co w jego mniemaniu prowadziło do politeizmu.

W obronie prawowiernej doktryny stanął Tertulian prawidłowo rozpoznając w tych naukach herezję oraz patripasionizm (na krzyżu cierpiał Bóg Ojciec). Posłuchajmy jego polemiki:

Rozdział XVII. – Różne tytuły Autusta, opisujące Bóstwo, odniesione do Syna, a nie tak, jak chciałby tego Praxeas, tylko do Ojca.
.
Łatwiej przypuszczali, że Ojciec działał w imieniu Syna, niż że Syn działał w imieniu Ojca; chociaż Pan mówi sam: „Przyszedłem w imieniu mego Ojca; (Jan 5:43), a nawet Ojcu oznajmia: „Objawiłem twoje imię ludziom (Jan 17:6), podczas gdy Pismo mówi również: „Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana”, (Psalm 118:26), to znaczy Syn w imieniu Ojca.
.
A jeśli chodzi o imiona Ojca,

  • Boga Wszechmogącego,
  • Najwyższego,
  • Pana Zastępów,
  • Króla Izraela,
  • Tego, który jest”,

mówimy (bo tak wielcee uczą nas Pisma), że należały one odpowiednio do Syna a także, że Syn został objęty tymi oznaczeniami i zawsze działał w nich, a tym samym objawił je w Sobie ludziom. „Wszystko” – mówi On – „co ma Ojciec jest moje”. (Jan 16:15). Dlaczego więc także nie Jego imiona?
.
Kiedy zatem czytacie o Wszechmogącym Bogu i Najwyższym oraz Bogu Zastępów i Królu Izraela, „Tym, który jest”, zastanówcie się, czy Syn również nie będzie opisywany przez te określenia, który przecież sam jest Bogiem wszechmogącym, ponieważ jest Słowem Boga Wszechmogącego i otrzymał moc nad wszystkimi;
.
Jest Najwyższym, w tym sensie,

  • że jest „wywyższony prawicą Boga”, jak Piotr oznajmia w Dziejach Apostolskich; (Dzieje 2:33)
  • jest Panem Zastępów, ponieważ wszystko jest przez Ojca poddane Jemu;
  • jest królem Izraela, ponieważ Jemu szczególnie powierzono przeznaczenie tego narodu;
  • i jest również „Tym, który jest”, ponieważ jest wielu, którzy nazywani są Synami, ale nimi nie są.

Co do utrzymywanego przez nich twierdzenia, że imię Chrystusa należy również do Ojca, usłyszą (co mam do powiedzenia) we właściwym miejscu. Tymczasem niech to będzie moja bezpośrednia odpowiedź na argument, który przytaczają z Objawienia Jana: „Jestem Panem, który jest i który był i ma nadejść Wszechmogący;” (Obj. 1:8) oraz ze wszystkich innych fragmentach, w których ich opinia sprawia, że ​​określenie Wszechmogącego Boga jest nieodpowiednie dla Syna. To tak jakby rzeczywiście ten, który ma przyjść, nie był Wszechmocny; podczas gdy nawet Syn Wszechmogącego jest tak samo wszechmogący, jak Syn Boży jest Bogiem.

Prawowierny pierwszy Kościół czcił Jezusa Chrystusa jako Boga Wszechmocnego i rozróżniał między osobą Ojca a Syna. Tak więc każdy antytrynitarian, który próbuje ludziom mydlić oczy twierdzeniem iż doktryna o Trójcy została spreparowana przez Rzymski Katolicyzm i jest niczym więcej jak odbiciem pogańskiego prądu teologicznego przemyconego potajemnie do chrześcijaństwa powinien głęboko zastanowić się nad tym tematem. Tertulian bowiem żył w latach 155 – 240 a.d. i zmarł jakieś 65 lat przed synodem w Nicei zwołanym przez cesarza Konstantyna w 325 a.d.

„Abyście mogli zrozumieć, że wszechmoc Ojca i Syna jest jedna i ta sama, ponieważ Bóg i Pan są jednym i tym samym z Ojcem, słuchajcie, jak Jan mówi w Apokalipsie: „Tak mówi Pan Bóg , który jest, a który był i który ma przyjść, Wszechmogący.Bo kimże innym miałby być Ten, który ma przyjść ” jeśli nie Chrystusem?”Orygenes (158 – † 254 a.d.), De Principis I, O Chrystusie

Szach mat antychryści
.
..


Zagadka dla antytrynitarian

Na koniec dla rozruszania szarych komórek pytanie dla fanatyków. W Obj. 2:18 napisano: A do anioła kościoła w Tiatyrze napisz: To mówi Syn Boży. Jaką swoją cechę przedstawia Syn Boży czytelnikom? Odpowiedź znajdziemy w Obj. 2:23 ja jestem tym, który bada nerki i serca I oddam każdemu z was według waszych uczynków. Syn Boży, sędzia sprawiedliwy czyni sprawiedliwy sąd ponieważ „bada nerki i serca” czyli wie wszystko. Czyja to cecha według Psalmisty?

Psalm 7:9 Niech skończy się zło niegodziwych, a umocnij sprawiedliwego, Boże sprawiedliwy, ty, który badasz serca i nerki

Bóg to sprawiedliwy sędzia badający serca i nerki. Jest tylko jedna istota we wszechświecie, która wie wszystko i dlatego jest sprawiedliwym sędzią. Bóg. Syn Boży to Bóg o czym świadczą dwa Jego atrybuty.

Jak drodzy antytrynitarni „przyjaciele” radzicie sobie z tymi tekstami? Czy uprawiacie politeizm / henoteizm? Dwóch Bogów albo może główny Bóg i mniejszy bóg? Zawróćcie ze swojej heretyckiej drogi i upamiętajcie się. Pan jest miłosierny.


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email