Czym jest doktryna o ‘ograniczonym odkupieniu’?

Ograniczone odkupienie jest trzecim z pięciu puntów Kalwinizmu, znanym także jako doktryny łaski. Jest ono określeniem użytym w celu streszczenia tego czego naucza Biblia na temat celu śmierci Jezusa Chrystusa na krzyżu, oraz tego co zostało osiągnięte poprzez Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie. Doktryna ograniczonego odkupienia jest bez dwóch zdań najbardziej kontrowersyjną oraz prawdopodobnie najbardziej niezrozumianą ze wszystkich doktryn łaski.

Ponieważ jej nazwa potrafi zmieszać lub spowodować jej błędne zrozumienie, wielu teologów woli używać określeń zamiennych np. ‘określone odkupienie’‘pewne zbawienie’,‘rzeczywiste pojednanie’ lub ‘celowe pojednanie’. Zamieszczone nazwy wskazują na fakt, iż według nauczania Pisma ofiara Jezusa Chrystusa na krzyżu była zamierzona / zaplanowana oraz miała na myśli określony cel który został w pełni wykonany.


.


Definicja

Doktryna o ograniczonym odkupieniu naucza, iż odkupieńcze dzieło Jezusa Chrystusa było określone zarówno w zamiarze jak i wykonaniu – czyli, że w swoim zamiarze dokonało całkowitego zadośćuczynienia dla określonych grzeszników oraz zabezpieczyło dla nich i tylko dla nich zbawienie wieczne. Zbawienie, na które Chrystus zasłużył dla Swojego ludu, zawiera wszystko co jest potrzebne aby stawić ich we właściwej relacji z Bogiem, włącznie z darami wiary oraz upamiętania. Chrystus nie umarł aby tylko dać możliwość Bogu do przebaczenia naszych win. Oraz, że Bóg nie pozostawia w rękach grzeszników wyboru względem tego czy łaska Chrystusa będzie skuteczna. Ale, że wszyscy za których Chrystus ofiarował Siebie będą zbawieni na wieki.

Warto zauważyć, iż nawet wyznawcy doktryn Arminianizmu także kładą limit na odkupieńcze dzieło Chrystusa, ale limit innej natury. Wierzą oni, iż zbawcze dzieło Chrystusa jest zaplanowane w taki sposób aby umożliwić zbawienie wszystkim ludziom na fundamencie ich wyznania, obstając przy tym. iż śmierć Chrystusa sama w sobie nie jest w stanie zabezpieczyć zbawienia komukolwiek. A więc, ponieważ wszyscy nie będą zbawieni ze względu na zbawcze dzieło Chrystusa, także i tu limit zbawienia musi być uznany.

Jednakże to co nas powinno interesować to nie odwieczna wojna teologiczna poszczególnych stronnictw, ale to czy doktryna ‘ograniczonego odkupienia’ jest nauczana w Słowie Bożym. Zachęcam aby przy studiowaniu poniższych fragmentów Słowa kwestionować i sprawdzać wszystko to, co zostanie przedstawione, podążając za przykładem pobożnych berejczyków, którzy „przyjeli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.” (Dzieje Apostolskie 17:11).
.


Fundamenty biblijne doktryny o ‘ograniczonym odkupieniu’

.

Całkowicie skończone dzieło

Biblia przedstawia ‘zamierzony koniec’ oraz ‘jego wykonanie’ poprzez dzieło Chrystusa jako pełne zbawienie (pojednanie, usprawiedliwienie oraz uświęcenie) Jego ludu.

Pismo jasno głosi, że Chrystus przyszedł, nie aby dać ludziom możliwość zbawienia siebie samych , ale aby zbawić grzeszników.

Mat. 1:21 „A urodzi syna i nadasz mu imię Jezus; abowiem on zbawi lud swój od grzechów jego.”

Łuk. 19:10 „Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby szukać i zbawić to, co zaginęło.”

2 Kor. 5:21„On tego, który nie znał grzechu, grzechem uczynił, abyśmy w nim stali sięsprawiedliwością Bożą.”

Gal. 1:3-4 „Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za grzechy nasze, aby nas wyzwolić z teraźniejszego wieku złego według woli Boga i Ojca naszego,”

1 Tym. 1:15 „Prawdziwa to mowa i w całej pełni przyjęcia godna, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy.”

Tyt. 2:14 Który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy  w dobrych uczynkach.”

1 Piotra 3:18 „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga; w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu.”
.

Pismo deklaruje iż rezultatem tego co Chrystus uczynił i za co cierpiał, jest pojednanie Jego ludu do Boga, ich usprawiedliwienie, oraz otrzymanie Ducha Świętego który ich odrodził i uświęca. Wszystkie te błogosławieństwa zostały zabezpieczone przez samego Chrystusa dla tych którzy do Niego należą.

Chrystus, przez Swoje dzieło odkupienia, zabezpieczył pojednanie z Bogiem dla Swojego ludu.

Rzym. 5:10  „Jeśli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna jego, tym bardziej, będąc pojednani, dostąpimy zbawienia przez życie jego.”

2 Kor. 5:18-19 „A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał z sobą przez Chrystusa i poruczył nam służbę pojednania, to znaczy, że Bóg w Chrystusie świat z sobą pojednał, nie zaliczając im ich upadków, i powierzył nam słowo pojednania.”

Efez. 2:15-16 „On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka i pojednać obydwóch z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, zniweczywszy na nim nieprzyjaźń;”

Kol. 1:21-22 „I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych”.

Chrystus zabezpieczył sprawiedliwość oraz przebaczenie potrzebne dla Swoich wybranych ku ich usprawiedliwieniu.

Rzym. 3:24-25 „i są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów”

Rzym. 5:8-9  „Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, usprawiedliwieni krwią jego, będziemy przez niego zachowani od gniewu.”

1 Kor. 1:30 „Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem”

Gal. 3:13 „Chrystus wykupił nas od przekleństwa zakonu, stawszy się za nas przekleństwem, gdyż napisano: Przeklęty każdy, który zawisł na drzewie”

Kol. 1:13-14 „który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna swego umiłowanego, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów.”

Hebr. 9:12 „wszedł (Chrystus) raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia.”

1 Piotra 2:24 „On grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo, abyśmy, obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli; jego sińce uleczyły was.”.

Chrystus zabezpieczył dar Ducha Świętego który zwiera odrodzenie oraz uświęcenie, i wszystko inne co z niego wypływa.

Efez. 1:3-4 „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios; w nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem jego”

Filip. 1:29 „gdyż wam dla Chrystusa zostało darowane to, że możecie nie tylko w niegowierzyć, ale i dla niego cierpieć”

Dzieje 5:31 „Tego wywyższył Bóg prawicą swoją jako Wodza i Zbawiciela, aby dać Izraelowi możność upamiętania się i odpuszczenia grzechów.”

Tyt. 2:14 „który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości ioczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.”

Tyt. 3:5-6 „zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które spełniliśmy, lecz dla miłosierdzia swego przez kąpiel odrodzenia oraz odnowienie przez Ducha Świętego, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego”

Efez. 5:25-26 „Mężowie, miłujcie żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy go kąpielą wodną przez Słowo”

1 Kor. 1:30 „Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem”

Hebr. 9:14„o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.”

Hebr 13:12 „Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą.”

1 Jana 1:7 „Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą, i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu.”
.


Cakowite i skuteczne wypełnienie Przymierza

Fragmenty Pisma które reprezentują Jezusa Chrystusa we wszystkim co On uczynił oraz cierpiał za Swój lud, w celu wypełnienia warunków odwiecznego przymierza w które On i Jego niebieski Ojciec weszli przed założeniem świata.

Jezus został wysłany na świat przez Boga Ojca w celu zbawienia osób które od Niego otrzymał. Ci którzy zostali mu dani przez Ojca przychodzą do Niego (widzą i wierzą w Niego) oraz żaden z nich nie będzie zatracony.

Jan 6:35-40 „Odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.  Lecz powiedziałem wam: Nie wierzycie, chociaż widzieliście mnie.  Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do mnie, a tego, który do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz; zstąpiłem bowiem z nieba, nie aby wypełniać wolę swoją, lecz wolę tego, który mnie posłał. A to jest wola tego, który mnie posłał, abym z tego wszystkiego, co mi dał, nic nie stracił, lecz wskrzesił to w dniu ostatecznym. A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym.”

Jezus, jako dobry pasterz, oddał Swoje życie za Swoje owce. Wszyscy którzy są „Jego owcami” zostali przez Niego przyprowadzeni do owczarni oraz słuchaja Jego głosu, i podążają za Nim. Zauważmy, że to Ojciec daje owce Chrystusowi.

Jan 10:11,14-18 „Ja jestem dobry pasterz. Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.” … „Ja jestem dobry pasterz i znam swoje owce, i moje mnie znają. Jak Ojciec mnie zna i Ja znam Ojca, i życie swoje kładę za owce. Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć. Nikt mi go nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli. Mam moc dać je i mam moc znowu je odzyskać; taki rozkaz wziąłem od Ojca mego.”

Jan 10:24-29 „Wtedy Żydzi obstąpili go i rzekli mu: Jak długo trzymać będziesz dusze nasze w napięciu? Jeżeli jesteś Chrystusem, powiedz nam wyraźnie. Odpowiedział im Jezus: Powiedziałem wam, a nie wierzycie; dzieła, które Ja wykonuję w imieniu Ojca mojego, świadczą o mnie; lecz wy nie wierzycie, bo nie jesteście z owiec moich. Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną. I Ja daję im żywot wieczny, i nie giną na wieki, i nikt nie wydrze ich z ręki mojej. Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca.”

Jezus, w swojej arcykapłańskiej modlitwie, nie wstawia się za światem tylko za tymi których otrzymał od Boga Ojca. Jezus wypełnił zadanie które zostało mu powierzone – aby objawić Ojca Swojemu ludowi, oraz dać im życie wieczne.

Jan 17:1-11 „To powiedział Jezus, a podniósłszy oczy swoje ku niebu, rzekł: Ojcze! Nadeszła godzina; uwielbij Syna swego, aby Syn uwielbił ciebie; jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem,aby dał żywot wieczny tym wszystkim, których mu dałeś. A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś. Ja cię uwielbiłem na ziemi;dokonałem dzieła, które mi zleciłeś, abym je wykonał; a teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał.”

Objawiłem imię twoje ludziom, których mi dałeś ze świata; twoimi byli i mnie ich dałeś, i strzegli słowa twojego. Teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, od ciebie pochodzi; albowiem dałem im słowa, które mi dałeś, i oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od ciebie wyszedłem, i uwierzyli, że mnie posłałeś. Ja za nimi proszę, nie za światem proszę, lecz za tymi, których mi dałeś, ponieważ oni są twoi; i wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje i uwielbiony jestem w nich. I już nie jestem na świecie, lecz oni są na świecie, a Ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj w imieniu twoim tych, których mi dałeś, aby byli jedno, jak my.”

Jan 17:20 „A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie.”

Jana 17:24-26 „Ojcze! Chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną, gdzie Ja jestem, aby oglądali chwałę moją, którą mi dałeś, gdyż umiłowałeś mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy! I świat cię nie poznał, lecz Ja cię poznałem i ci poznali, że Ty mnie posłałeś; i objawiłem im imię twoje, i objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, w nich była, i Ja w nich.”

Paweł wyjaśnia, iż wszystkie „błogosławieństwa duchowe” które otrzymują święci w darze (synostwo, odkupienie, przebaczenie grzechów itp.) są rezultatem ich przynależności do Chrystusa. Apostoł przyprowadza nas do źródła ewangelii, które znajdujemy we wszechwiecznej radzie Bożej (przymierze pomiędzy Ojcem, Synem i Duchem Świętym) – do tego iż zostaliśmy wybrani w Chrystusie przed założeniem fundamentów świata i przeznaczeni do synostwa/adopcji w Nim.

Efez. 1:3-12 „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios; w nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem jego; w miłościprzeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej, ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej, którą nas obdarzył w Umiłowanym. W nim mamy odkupienieprzez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego, której nam hojnie udzielił w postaci wszelkiej mądrości i roztropności, oznajmiwszy nam według upodobania swego, którym go uprzednio obdarzył, tajemnicę woli swojej, aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, i to, co jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w nim, w którym też przypadło nam w udziale stać się jego cząstką, nam przeznaczonym do tego od początku według postanowienia tego, który sprawuje wszystko według zamysłu woli swojej, abyśmy się przyczyniali do uwielbienia chwały jego, my, którzy jako pierwsi nadzieję mieliśmy w Chrystusie.

Porównanie które przedstawia Paweł pomiędzy potępiającym dziełem Adama oraz zbawiającym dziełem Jezusa Chrystusa „drugiego Adama”, oraz „ostatniego Adama”, jest wyjaśnione na zasadzie ich reprezentacyjnej roli w przymierzu z ludźmi którym oni przewodniczą (Adam stoi na czele jako reprezentant całego rodzaju ludzkiego, a Chrystus jako wybranych Bożych). Jak dzieło Adama poskutkowało w potępieniu i śmierci rodzaju ludzkiego przez swój grzech, tak i Chrystus przywiódł usprawiedliwienie i życie dla Swojego ludu przez Swoją sprawiedliwość.

Rzym. 5:12 „Przeto jak przez jednego człowieka (Adam) grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli”

Rzym. 5:17-19 „Albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka śmierć zapanowała przez jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru usprawiedliwienia, królować będą w życiu przez jednego, Jezusa Chrystusa. A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia.”

 


Wszyscy czyli kto?

Niektóre fragmenty Pisma mówią o Chrystusie umierającym za „wszystkich” ludzi oraz o zbawieniu „całego” świata, jednakże inne mówią o Jego śmierci jako definitywnym planie oraz o umarciu za poszczególnych ludzi, i zabezpieczeniu ich zbawienia.

Istnieją dwa rodzaje tekstów które mówią o zbawiennym dziele Jezusa Chrystusa w ogólnym sensie:

(a) Te, które zawierają słowo „świat” – na przykład: Jan 1:9, Jan 1:29; Jan 3:16-17; Jan 4:422 Kor. 5:19; 1 Jana 2:1-2; 1 Jana 4:14

(b) Te, które zawierają słowo „wszyscy” – na przykład: Rzym. 5:18; 2 Kor. 5:14-15; 1 Tym. 2:4-6; Hebr. 2:92 Piotra 3:9.

Głównym powodem użycia tego typu wyrażeń było naprawienie fałszywego poglądu, iż zbawienie jest dostępne tylko dla Żydów. Zwroty typu „świat,” „wszyscy ludzie,” „wszystkie narody,” oraz „każde stworzenie” były użyte przez autorów Nowego Testamentu aby stanowczo naprawić ten błąd. Wyrażenia te są użyte w celu ukazania iż Chrystus umarł za wszystkich ludzi bez różnicy na pochodzenie (tzn. umarł on zarówno za Żydów i Pogan), jednakże nie są one zamieszczone w celu propagowania poglądu iż Chrystus umarł za wszystkich ludzi bez wyjątku (tzn. nie umarł on w celu zbawienia każdego i wszystkich zgubionych grzeszników).

Łuk. 2:30-32 30 Gdyż moje oczy ujrzały twoje zbawienie; 31 Które przygotowałeś wobec wszystkich ludzi; 32 Światłość na oświecenie pogan i chwałę twego ludu, Izraela.

1 Kor. 12:13 „Bo wszyscy w jednego Ducha zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało, czy to Żydzi, czy Grecy, czy niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni w jednego Ducha.”

Kol. 3:11 „Gdzie (w odnowieniu tym) nie ma Greka ani Żyda, obrzezanego ani nieobrzezanego, cudzoziemca ani Scyty, niewolnika ani wolnego, ale wszystkim i we wszystkich Chrystus.”

Gal. 3:27-28 ‘Bo wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyodzialiście się w Chrystusa. Nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety;wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.”

Rzym. 6:3-5 :„3 Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? 4 Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia. 5 Jeśli bowiem zostaliśmy z nim wszczepieni w podobieństwo jego śmierci, to będziemy też z nim wszczepieni w podobieństwo zmartwychwstania”

2 Kor. 13:14 „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i wspólnota Ducha Świętego niech będziez wami wszystkimi. Amen.”

Istnieją jednak inne fragmenty Pisma mówiące o zbawieniu przez Chrystusa w określonym sensieukazujące, iż od początku zamierzeniem Boga było pełne zbawienie konkretnych osób – tych, którzy zostali przekazani Chrystusowi przez Ojca.

Mat. 1:21 „A urodzi syna i nadasz mu imię Jezus; albowiem On zbawi lud swój od grzechów jego.”

Mat. 20:28 „Podobnie jak Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie swoje na okup za wielu.”

Mat. 26:28 „albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.”

Jan 10:11 „Ja jestem dobry pasterz. Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.”

Jan 11:50-53 „nie myślicie, że lepiej jest dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął. A tego nie mówił sam z siebie, ale jako arcykapłan w owym roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. A nie tylko za naród, lecz też aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boże. Od tego też dnia naradzali się, aby go zabić.”

Dzieje 20:28 „Miejcie pieczę o samych siebie i o całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zbór Pański nabyty własną jego krwią.”

Efez. 5:25-27 „Mężowie, miłujcie żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy go kąpielą wodną przez Słowo, aby sam sobie przysposobić Kościół pełen chwały, bez zmazy lub skazy lub czegoś w tym rodzaju, ale żeby byłświęty i niepokalany.

Rzym. 8:32-34 „On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale go za nas wszystkich wydał, jakżeby nie miał z nim darować nam wszystkiego? Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Przecież Bóg usprawiedliwia. Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami.”

Hebr. 2:17; 3:1 „Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby mógł zostać miłosiernym i wiernym arcykapłanem przed Bogiem dla przebłagania go za grzechy ludu … Przeto, bracia święci, współuczestnicy powołania niebieskiego, zważcie na Jezusa, posłańca i arcykapłana naszego wyznania”

Hebr. 9:15 „I dlatego jest On pośrednikiem nowego przymierza, ażeby gdy poniesiona została śmierć dla odkupienia przestępstw popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy są powołani, otrzymali obiecane dziedzictwo wieczne.”

Hebr. 9:28 „tak i Chrystus, raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu, drugi raz ukaże się nie z powodu grzechu, lecz ku zbawieniu tym, którzy go oczekują.”

Obj. 5:9 „I zaśpiewali nową pieśń tej treści: Godzien jesteś wziąć księgę i zdjąć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś dla Boga krwią swoją ludzi z każdego plemienia i języka, i ludu, i narodu

Izaj. 53:12 12 Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć. Został zaliczony do przestępców, sam poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami
.


Mowa końcowa

Doktryna o ograniczonym odkupieniu, jak wszystkie doktryny łaski, wychwala i utwierdza jedność trójjedynego Boga w dziele zbawienia. Kalwinizm jest zbudowany z doktryn, które są ze sobą nierozerwalnie połączone, oraz budują się jedna na drugiej.

  • Doktryna o całkowitej deprawacji utwierdza nas w przekonaniu o tym czego Pismo naucza względem duchowej kondycji nieodrodzonych ludzi i pozostawia nas z pytaniem: „Któż więc może być zbawiony?”
  • Doktryna o bezwarunkowym wyborze odpowiada na nie w ten sposób, iż Bóg ma prawo do suwerennego wyboru aby zbawić dla siebie osoby ze wszystkich narodów i języków, pomimo ich upadłości i grzeszności.
  • Doktryna o ograniczonym odkupieniu wyjaśnia w jaki sposób Bóg może być doskonale sprawiedliwy w odkupieniu tych grzesznych ludzi oraz pojednaniu ich z Sobą na wieki. Jedynym rozwiązaniem dla grzeszności ludzkiej było danie im Odkupiciela który musiał stać się ich przedstawicielem, oraz otrzymać na Sobie samym karę za ich przewinienia. Bóg dokonał tego w osobie Jezusa Chrystusa, który przez Swoje życie, śmierć i zmartwychwstanie całkowicie„wymazał obciążający nas list dłużny, … usunął go, przybiwszy go do krzyża;” (Kolosan 3:14).

Najbardziej kontrowersyjną częścią tej doktryny jest nauczanie iż dzieło Chrystusa nie jest dostępne dla wszystkich, lecz tylko dla osób, które Bóg powołał od założenia świata aby były zbawione (Hebrajczyków 7:25). Ich zbawienie jest pewne oraz zabezpieczone na wieki przez krew Chrystusa. Także doktryna ta rozpoznaje iż odkupienie jest ograniczone w tym sensie, iż nie jest dostępne dla wszystkich, to nie jest ograniczone w mocy, ponieważ wybrani Boży są i będą zbawieni, także Chrystus nie straci nawet jednej ze swych owiec.

Czy jest to więc niesprawiedliwe ze strony Bożej? Dlaczego nie miałby zbawić wszystkich?

Odpowiedzią na to pytanie jest fakt, iż Bóg nie ma ani prawnej ani moralnej odpowiedzialności aby zbawić kogokolwiek. Wszyscy jesteśmy upadli w naszych grzechach i zasługujemy na wieczne potępienie. Nikt z nas nie jest w stanie zasłużyć na niebo, ani na żaden przywilej pochodzący od Boga. Także, Bóg ma pełne prawo jako nasz Stwórca aby osądzić sprawiedliwie cały ten świat. Czy Bóg czyniąc to byłby niesprawiedliwy lub niemiłujący? Nie, ponieważ postąpiłby według tego, co nakazuje sprawiedliwość, a ponieważ jest On Bogiem miłującym i dobrym, to musi nienawidzić to co złe. Także jakikolwiek objaw Jego dobroci do złego świata jest znany jako „łaska” – otrzymany niezasłużony przywilej (objaw dobroci) który otrzymujemy pomimo tego, iż zasługujemy aby otrzymać Jego potępienie. Także to, iż Bóg w swojej miłości postanowił zbawić jakiegokolwiek grzesznika, jest objawem niewysłowionej miłości, dobroci i łaski.

Czy więc jest jakiś cel w ewangelizacji jeżeli wszystko jest zamierzone i ustalone od początku świata?

Jak najbardziej. Ponieważ możemy mieć pewność od Boga, iż rezultaty naszej służby zależą od Niego, jak także mieć pewność że ktoś odpowie na nasze starania (lub nawet wbrew nim) w głoszeniu ewangelii. Co więcej, właśnie ta wiara w całkowitą suwerenność Boga przyczyniła się do powstania jednych z najwierniejszych ewangelistów, pastorów i misjonarzy jakich znał świat. Ludzie ci wiedzieli, że pomimo ich ułomności i upadków, Bóg jest w stanie zbawić każdą osobę według Swej woli. Także wiara w moc pochodzącą od Boga ku zbawieniu  oraz Jego suwerenny wybór posłużyło, w ich wypadku, jako paliwo dolane do ognia. Kim są ci, którzy odpowiedzą na wezwanie ewangelii? Nie wiemy. Dlatego Chrystus powierzył nam głoszenie Słowa, a rezultaty swojej służby należy pozostawić Bogu.

Artur Piotrowski


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email