Wstęp

Tekst ten dotyczy kwestii czasu usprawiedliwienia grzeszników przed Bogiem, a to automatycznie dotyczy czasu przypisania grzechów wybranych Bożych Chrystusowi, jak również przypisania sprawiedliwości Chrystusa wybranym Bożym. Bóg usprawiedliwia swój lud na podstawie sprawiedliwości Chrystusa, którą On im przypisał.

Pozwólcie, że na początku wyjaśnię, iż nigdy nie uważałem kwestii czasu usprawiedliwienia za kwestię Ewangelii, chyba że czyjś pogląd na czas albo zaprzecza, albo myli, albo ignoruje ewangeliczną prawdę o przypisanej sprawiedliwości Chrystusa, która jest jedyną podstawą zbawienia i usprawiedliwienia przed Bogiem oraz jedynym źródłem i mocą duchowego życia w nowym narodzeniu.

Zawsze postrzegałem sprawę usprawiedliwienia przed Bogiem z Jego łaski i w oparciu o zasługi przypisanej sprawiedliwości Chrystusa jako wielopłaszczyznowy klejnot ewangelicznej prawdy, który stanowi podstawę zbawienia, źródło duchowego życia i motywację dla całego chrześcijańskiego życia. Postrzegając usprawiedliwienie w ten sposób, w przeszłości opisywałem usprawiedliwienie w następujący sposób:


Chrystus Poręczyciel Swego ludu

Usprawiedliwienie polega na tym, że Bóg w wieczności, przed założeniem świata, suwerennie i bezwarunkowo wybrał swój lud w swoim Synu, Panu Jezusie Chrystusie, i dosłownie oddał go Chrystusowi, powierzając Mu całe ich zbawienie. Oznacza to, że Bóg uzależnił całe zbawienie swoich wybranych ludzi od Chrystusa i dzieła, które Chrystus  w odpowiednim czasie miał dokonać dla nich przez swoje posłuszeństwo aż do śmierci. Innymi słowy, Bóg Ojciec uczynił Chrystusa poręczycielem swego ludu. Chrystus jest poręczycielem Nowego Przymierza, a Nowe Przymierze jest rzeczywistym wypełnieniem w czasie wszystkich warunków wiecznego Przymierza Łaski zawartego przed czasem.

Hebr. 7:20-22 20. A stało się to nie bez złożenia przysięgi. 21. Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgi, ten zaś na podstawie przysięgi tego, który powiedział do niego: Przysiągł Pan i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka; 22. O tyle też Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza.

Chrystus zawsze był poręczycielem wiecznego Przymierza Łaski. Poręczyciel to osoba, która ponosi odpowiedzialność za długi innych osób. To właśnie wtedy Chrystus zobowiązał się przyjść w odpowiednim czasie i zapłacić cenę odkupienia swoją krwią (swoją śmiercią) za ich grzechy na krzyżu. Tak więc to, co Bóg zamierzył zanim świat się zaczął, było zawsze pewne, że zostanie zrealizowane w czasie, ponieważ Chrystus był (i jest) poręczycielem przymierza.

2 Kor. 1:20  Ile jest bowiem obietnic Boga, w nim są „tak” i w nim są „Amen”, ku chwale Boga przez nas.
.
Hebr. 13:20-21 20. A Bóg pokoju, który przez krew wiecznego przymierza wyprowadził spośród umarłych wielkiego pasterza owiec, naszego Pana Jezusa; 21. Niech was uczyni doskonałymi w każdym dobrym uczynku, abyście spełniali jego wolę, dokonując w was tego, co miłe w jego oczach, przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków. Amen.

Można więc powiedzieć, że lud Boży został usprawiedliwiony w wieczności w wiecznym umyśle Boga, ponieważ Chrystus zawsze był (i zawsze będzie) ich Poręczycielem. To usprawiedliwienie było zawsze oparte na tym, że Chrystus przyjdzie w odpowiednim czasie i dokona tego dla nich na krzyżu. Objawienie 13:8 wyraża to w sposób negatywny, mówiąc o tych, którzy w końcu odrzucą Chrystusa i oddadzą pokłon bezbożnej bestii (agentowi szatana) i opisuje ich jako tych, „których imiona nie są zapisane w księdze życia Baranka zabitego od założenia świata”.

Obj. 13:8 Wszyscy mieszkańcy ziemi oddadzą jej pokłon, ci, których imiona nie są zapisane w księdze życia Baranka zabitego od założenia świata.

To wyraźnie wskazuje, że wszyscy, za których Chrystus został uczyniony poręczycielem i dla których przyjdzie On w odpowiednim czasie i odkupi ich od grzechów, to ci, których imiona zostały zapisane w księdze życia Baranka, zanim Bóg założył fundamenty i stworzył ten świat.

Obj. 21:27 I nie wejdzie do niego nic nieczystego ani ten, kto popełnia obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są zapisani w księdze życia Baranka.

Musimy zdać sobie sprawę z tego, że jeśli wierzymy w to, czego uczy Biblia, to nigdy nie było takiego czasu, w którym Bóg widział swój lud poza Chrystusem i bez zasług Jego śmierci na krzyżu, które miały być dokonane na czas. Nawet wtedy, gdy wybrani przez Boga ludzie popadli w grzech i śmierć przez Adama, i nawet wtedy, gdy urodzili się (i rodzą) jako duchowo martwi w występkach i grzechach (z natury nie różniący się od dzieci gniewu), byli (i są) objęci wiecznym przymierzem Bożej łaski w Chrystusie i w oparciu o przypisaną im Jego sprawiedliwość. Jest to zgodne z biblijnym objawieniem, że wszyscy, którzy są zbawieni przez łaskę Bożą, byli (i są) „. .. naczyniami miłosierdzia, które wcześniej przygotował do chwały”,

Rzym. 9:23 I żeby dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach miłosierdzia, które wcześniej przygotował ku chwale

i przedmiotem „postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy”.

2 Tym. 1:9 Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy.


Chrystus Zastępca Swego ludu

Usprawiedliwienie polega na tym, że Chrystus jako Poręczyciel swojego ludu wykonuje również dzieło Zastępcy, który jako Bóg w bezgrzesznym ludzkim ciele, zajął ich miejsce pod prawem i odkupił ich od grzechu przez swoją śmierć na krzyżu. To na krzyżu, Chrystus ustanowił sprawiedliwość, na podstawie której Bóg usprawiedliwia wszystkich swoich ludzi. Jest to sprawiedliwość, którą Bóg przypisał wszystkim swoim ludziom dla ich usprawiedliwienia. Nawet święci Starego Testamentu byli usprawiedliwieni przed Bogiem w ich czasach na podstawie obietnicy Boga, że przyjdzie Chrystus, aby wypełnić całą sprawiedliwość w ich imieniu.

Rzym. 4:1-8 1. Cóż więc powiemy, co zyskał Abraham, nasz ojciec, według ciała? 2. Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić, ale nie przed Bogiem. 3. Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. 4. A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność. 5. Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość. 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. 8. Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu.

.

1 Mojż. 7:1 Potem PAN powiedział do Noego: Wejdź ty wraz z całym twoim domem do arki, gdyż widziałem cię, że jesteś sprawiedliwy przede mną w tym pokoleniu.

.

Psalm 32:1-2 1. Psalm Dawida. Pieśń pouczająca. Błogosławiony ten, komu przebaczono występek, komu grzech zakryto. 2. Błogosławiony człowiek, któremu PAN nie poczytuje nieprawości i w którego duchu nie ma podstępu.

Jasne jest, że sprawiedliwość, na podstawie której Bóg usprawiedliwia wszystkich swoich ludzi, została osiągnięta przez Chrystusa na krzyżu.

Izaj. 53:10-12 10. Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. 11. Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. 12. Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć. Został zaliczony do przestępców, sam poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.

.

Daniel 9:24 Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono nad twoim ludem i twoim świętym miastem na zakończenie przestępstwa, na zgładzenie grzechów i na przebłaganie za nieprawość, na wprowadzenie wiecznej sprawiedliwości, na opieczętowanie widzenia i proroctwa oraz na namaszczenie Najświętszego.

.

Jan. 19:30 A gdy Jezus skosztował octu, powiedział: Wykonało się. I schyliwszy głowę, oddał ducha.

.

Rzym. 3:24-26 24. A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie. 25. Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów; 26. Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa.

.

Hebr. 1:3 Który, będąc blaskiem jego chwały i wyrazem jego istoty i podtrzymując wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z naszych grzechów przez samego siebie, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach

.

Hebr. 10:10 Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

.

Hebr. 10:14 Jedną bowiem ofiarą uczynił doskonałymi na zawsze tych, którzy są uświęceni.

Z tego powodu niektórzy uważają, że rzeczywiste usprawiedliwienie grzeszników w umyśle Boga ma miejsce dokładnie w momencie odkupieńczego dzieła Chrystusa – USPRAWIEDLIWIENIE NA KRZYŻU. Chociaż prawdą jest, że był to rzeczywisty czas, w którym Chrystus zapłacił dług za grzech swojego ludu w całości i przyniósł wieczną sprawiedliwość dla nich, to nie jest biblijne dokładne rozumowanie, że ponieważ jesteśmy usprawiedliwieni przez krzyż, oznacza to, że byliśmy usprawiedliwieni w oczach Boga Przy krzyżu. Niektórzy, którzy twierdzą, że Boży wybrani zostali usprawiedliwieni na krzyżu oznacza tylko tyle, że był to czas, w którym sprawiedliwość, przez którą wierzący są usprawiedliwieni, została ustanowiona przez Chrystusa w Jego posłuszeństwie aż do śmierci. Jest to zgodne z biblijnym objawieniem, że wszyscy, którzy są zbawieni przez łaskę Bożą, byli (i są)

Rzym. 5:9 Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego ocaleni od gniewu.

i

Rzym. 3:24 A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.


Duch Święty przekonuje

Usprawiedliwienie polega na tym, że Bóg Duch Święty w swoim czasie doprowadza lud Boży przez daną im przez Boga wiarę do zobaczenia własnej grzeszności i deprawacji oraz do zobaczenia chwały Chrystusa jako Zbawiciela grzeszników. Bóg doprowadza ich do tego, aby zobaczyli, kim naprawdę jest Chrystus i czego dokonał dla nich jako ich Poręczyciel, Zastępca i Odkupiciel. Bóg Duch Święty przekonuje ich, że Chrystus zgładził ich grzechy przez Jego krew i ustanowił sprawiedliwość dla nich, przez którą są usprawiedliwieni przed Bogiem. Przekonuje lud Boży o ich grzeszności i o tym, że z natury zasługują i zasłużyli na gniew Boży. Przekonuje ich, że sprawiedliwość Chrystusa, dokonana przez Jego posłuszeństwo aż do śmierci, jest jedyną podstawą ich usprawiedliwienia przed Bogiem i jedynym źródłem duchowego i wiecznego życia. On przekonuje ich, że Chrystus umarł, został pochowany i powstał z martwych dla ich usprawiedliwienia.

Rzym. 4:23-25 23. A nie tylko ze względu na niego samego napisano, że zostało mu to poczytane; 24. Ale i ze względu na nas, którym ma być poczytane, którzy wierzymy w tego, który wskrzesił z martwych Jezusa, naszego Pana; 25. Który został wydany za nasze grzechy i wstał z martwych dla naszego usprawiedliwienia.

Jest to dzieło Chrystusa przez Ducha Świętego, aby oczyścić winne i splugawione sumienie wybranych i odkupionych grzeszników, dając im zbawczą wiedzę o Nim i Jego krwi jako zupełnym zadośćuczynieniu Bożemu prawu i sprawiedliwości dla nich.

Z tego powodu niektórzy uważają, że usprawiedliwienie ma miejsce w momencie, gdy Duch Święty doprowadza lud Boży do wiary – SPRAWIEDLIWOŚĆ PRZEZ WIARĘ. Chociaż prawdą jest, że jest to czas, w którym lud Boży jest świadomy swego usprawiedliwienia opartego na przypisanej sprawiedliwości Chrystusa, to jednak nie jest biblijne dokładne rozumowanie, że kiedy jesteśmy usprawiedliwieni w sądzie naszego własnego sumienia przez wiarę w Chrystusa, to jest to dokładny czas, w którym jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem w Jego sądzie sprawiedliwości. Usprawiedliwienie przez wiarę jest tylko w sądzie naszych własnych sumień.

Hebr. 10:19-22 19. Mając więc, bracia, śmiałość, aby przez krew Jezusa wejść do Najświętszego Miejsca; 20. Drogą nową i żywą, którą zapoczątkował dla nas przez zasłonę, to jest przez swoje ciało; 21. I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; 22. Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.

Jest to zgodne z biblijnym objawieniem, że wszyscy, którzy są zbawieni z łaski Bożej, wierzą w Chrystusa,

Rzym. 3:25-26 25. Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów; 26. Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa.

.

Hebr. 10:22 Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.

Te poglądy nie uczą dwóch czy trzech uzasadnień. Usprawiedliwienie przed Bogiem jest sprawą raz na zawsze, w której Bóg usprawiedliwia swój lud w Swoich oczach. Jednakże wypracowywanie w czasie sprawiedliwości, na podstawie której Bóg usprawiedliwia swój lud, oraz zastosowanie wiedzy o tym usprawiedliwieniu przez wiarę w Chrystusa nie są tym samym, co usprawiedliwienie W BOŻYCH OCZACH. Również usprawiedliwienie grzeszników przed Bogiem nie jest procesem, który odbywa się w czasie. Jest to pojedynczy akt Boga, który oznajmia, że Jego ludowi zostały przebaczone wszystkie grzechy i są sprawiedliwi w Jego oczach przez Chrystusa jako ich Poręczyciela i oparte na przypisanej im sprawiedliwości Chrystusa. Jednak Biblia wyraźnie pokazuje, że wszystkie trzy łaskawe i potężne działania wymienione powyżej są zaangażowane w błogosławieństwo usprawiedliwienia grzeszników przed Bogiem. Wszystkie trzy są prawdziwe i dają nam całościowy pogląd, niekoniecznie na czas usprawiedliwienia, ale na to, co wiąże się z usprawiedliwieniem grzeszników przed Bogiem w Panu Jezusie Chrystusie i przez Niego. Jakikolwiek pogląd na czas usprawiedliwienia ktoś posiada, błędem jest twierdzić, że jedno lub którekolwiek z tych działań Boga wyklucza lub zaprzecza drugiemu. Jednak wśród wielu wyznających chrześcijan pojawiły się kontrowersje i podziały dotyczące kwestii czasu usprawiedliwienia. I, jak stwierdzono powyżej, musimy zdawać sobie sprawę, że kiedy rozważamy tę kwestię, rozważamy również czas przypisania. Bycie usprawiedliwionym przed Bogiem obejmuje przebaczenie grzechów i bycie uznanym za sprawiedliwego przed Bogiem na podstawie przypisanej sprawiedliwości Chrystusa. Ilekroć Bóg usprawiedliwia grzesznika, oznacza to, że Bóg przypisał temu grzesznikowi sprawiedliwość Chrystusa, i nie poczytuje mu grzechu na podstawie zasług posłuszeństwa Chrystusa aż do śmierci.

Rzym. 8:33-34 33. Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. 34. Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.


Czas usprawiedliwienia

Niestety istnieją trzy stanowiska dotyczące czasu usprawiedliwienia, które wywołały kontrowersje i podziały wśród wyznających chrześcijan. Pierwsze dwa to otwarte zaprzeczenia jasnego objawienia Pisma Świętego i zaprzeczenia prawdziwej Ewangelii, w której objawia się sprawiedliwość Boża. Trzecie stanowisko może i często zaprzecza objawieniu Słowa Bożego i Ewangelii, ale częściej powoduje niezgodę i podziały między braćmi. Są to:

Zaprzeczenie konieczności odkupieńczego dzieła  Chrystusa

Są tacy, którzy posiadają pogląd o wiecznym usprawiedliwieniu i niesłusznie używają go do zaprzeczenia konieczności przyjścia Chrystusa, aby dokonać sprawiedliwości dla swojego ludu i zaprzeczają konieczności środków i owoców usprawiedliwienia, które Bóg daje swojemu ludowi w czasie. Twierdzą oni, że ponieważ lud Boży został usprawiedliwiony w wieczności, nie jest konieczne, aby Chrystus przyszedł i wykonał swoją potężną pracę na krzyżu. Słyszałem, jak pewien człowiek głosił, że „Bóg nie musiał wysyłać swojego Syna, aby cierpiał i umarł na krzyżu, aby zbawić nas od grzechu. Równie dobrze mógłby pstryknąć palcami i bylibyśmy zbawieni” Jakikolwiek pogląd na czas usprawiedliwienia wyznawał ten człowiek, to stwierdzenie  jest herezją, zaprzeczeniem prawdziwej Ewangelii i jasnych nauk Słowa Bożego. Ilekroć Bóg usprawiedliwia swój wybrany lud, to zawsze na słusznej podstawie sprawiedliwości, którą Chrystus dokonał w swoim posłuszeństwie aż do śmierci. Bez Chrystusa wykonującego swoje dzieło dla swoich ludzi, nie ma usprawiedliwienia w żadnym momencie.

Zaprzeczenie konieczności Bożego daru upamiętania i wiary

Inni utrzymują pogląd o wiecznym usprawiedliwieniu i używają go, aby zaprzeczyć konieczności nowego narodzenia, twierdząc, że lud Boży nie musi narodzić się na nowo w czasie, usłyszeć i uwierzyć w Ewangelię o łasce Bożej w Chrystusie. Przyjmują oni fatalistyczny pogląd na wieczne postępowanie Boga z Jego ludem. Podobnie jest z ich poglądem na doktrynę o wybraniu. Twierdzą oni, że ponieważ Bóg wybrał swoich ludzi w wieczności, mogą oni przejść przez to życie i nigdy nie narodzić się na nowo, nie usłyszeć i nie uwierzyć w Ewangelię, dowiadując się dopiero na Sądzie Ostatecznym, że zostali wybrani przez Boga. Są też tacy, którzy twierdzą, że wszyscy, których Bóg wybrał i usprawiedliwił, muszą narodzić się na nowo, ale to nowe narodzenie niekoniecznie obejmuje usłyszenie i uwierzenie w prawdziwą Ewangelię oraz doprowadzenie do wiary w Chrystusa i nawrócenie się z martwych uczynków i bałwochwalstwa.

Biblia naucza, że wszyscy, których Bóg wybrał w Chrystusie przed założeniem świata, wszyscy, których Bóg usprawiedliwił w Chrystusie jako ich Poręczycielu na podstawie zasług Jego posłuszeństwa aż do śmierci, narodzą się na nowo z Ducha Świętego przez zwiastowanie Ewangelii i zostaną doprowadzeni do wiary w Chrystusa i pokuty z martwych uczynków i bałwochwalstwa. Nikt nie ma właściwego biblijnego roszczenia do bycia wybranym lub usprawiedliwionym przez Boga, dopóki nie narodzi się na nowo z Ducha Świętego i nie zostanie przez Boga doprowadzony do wiary w Chrystusa i nawrócenia się z martwych uczynków. W tej sprawie pozwólcie mi odpowiedzieć na zarzut wysunięty przez kogoś, kto jest zdecydowanie przeciwny jakiemukolwiek poglądowi na usprawiedliwienie w wieczności. Twierdzi, że każdy, kto utrzymuje jakiekolwiek poglądy na temat usprawiedliwienia w wieczności, ma ludzi, którzy „chodzą wokół nie wiedząc, że zostali usprawiedliwieni”. Jest to ten sam zarzut, który fałszywi chrześcijanie wnoszą przeciwko Bożemu wybraniu z  łaski. Lud Boży został wybrany przez Boga w Chrystusie przed założeniem świata, a jednak wszyscy rodzą się duchowo martwi w występkach i grzechach. Wszyscy rodzą się zgubieni, nie znając właściwej drogi zbawienia dzięki łasce Bożej. Ktoś powiedział: „Nie możemy powiedzieć ludziom, że zostali usprawiedliwieni przez Boga, zanim uwierzą”. To prawda! Nie możemy być wierni Pismu Świętemu i mówić grzesznikowi, że został wybrany przez Boga, odkupiony przez Chrystusa lub usprawiedliwiony w oczach Boga, zanim Duch Święty przyniesie mu wiarę w Chrystusa i pokutę z martwych uczynków i bałwochwalstwa. Wiara w Chrystusa i prawdziwa pokuta są pierwszymi dowodami wybrania, odkupienia i usprawiedliwienia.

Usprawiedliwienie ze względu na wiarę

Choć bardzo popularny wśród wyznających chrześcijan, jest to pogląd na usprawiedliwienie, który w rzeczywistości zaprzecza chrześcijańskiej Ewangelii. Ewangelia ukazuje, że przypisana sprawiedliwość Chrystusa jest jedyną podstawą usprawiedliwienia oraz jedynym źródłem i przyczyną życia duchowego w nowonarodzonych. Praca Ducha Świętego w nowym narodzeniu, aby doprowadzić grzeszników do wiary w Chrystusa i prawdziwej pokuty, jest owocem i rezultatem usprawiedliwienia. Ale dzisiaj wielu, którzy twierdzą, że są „chrześcijanami”, wierzy, że są usprawiedliwieni przed Bogiem, ponieważ wykorzystują „wolną wolę”, aby uwierzyć w Chrystusa i przyjąć Go jako swojego „osobistego Zbawiciela”. Ich pogląd można sformułować w następujący sposób – najpierw wierzą, a następnie Bóg odpowiada na ich wiarę, zbawiając ich, usprawiedliwiając i odradzając. To sprawia, że ich wiara jest podstawą i przyczyną usprawiedliwienia, a nie łaska Boża objawiona w Chrystusie i Jego przypisana sprawiedliwość. Taki pogląd na usprawiedliwienie jest herezją, a wszystkim prawdziwym chrześcijanom Bóg nakazuje odłączenie się od tych, którzy trzymają się takiego zaprzeczenia prawdziwej Ewangelii. Oni „nie trwają w nauce Chrystusowej”.

2 Jan 9  Każdy, kto wykracza poza naukę Chrystusa, a nie pozostaje w niej, ten nie ma Boga. Kto pozostaje w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna.

Każdy pogląd na usprawiedliwienie, który zaprzecza, że sama przypisana sprawiedliwość Chrystusa jest podstawą wszelkiego zbawienia, włączając w to usprawiedliwienie przed Bogiem, i że Jego przypisana sprawiedliwość jest jedynym źródłem duchowego życia w nowym narodzeniu, jest zaprzeczeniem prawdziwej Ewangelii.

Twarde,”albo,albo”pozycje

Istnieją wyznający chrześcijanie, którzy trzymają się jednego konkretnego poglądu na czas usprawiedliwienia do tego stopnia, że oskarżają każdego, kto się z nimi nie zgadza, o bycie heretykiem (niewierzącym). Twierdzą, że jeśli ktoś nie zgadza się z ich konkretnym poglądem, automatycznie zaprzecza prawdziwej Ewangelii. Dlatego odrzucają i zrywają społeczność z każdym, kto nie zgadza się z ich szczególnym poglądem. Tak więc, zajmując się tym problemem, musimy zastanowić się nad pytaniem – czy prawdziwi chrześcijanie mogą nie zgadzać się co do czasu usprawiedliwienia (sprawiedliwość przypisywana ludowi Bożemu) i nadal wierzyć w prawdziwą Ewangelię i pozostać w jedności prawdziwej wspólnoty chrześcijańskiej? Czy jest to sprawa, która określa ważność naszej wiary i podstawę naszej wspólnoty?

Z mojego wieloletniego doświadczenia w studiowaniu Biblii wynika, że osobiście miałem w tej kwestii wiele do powiedzenia. Zacząłem od przekonania, że usprawiedliwienie ma miejsce w momencie wiary, a nie wcześniej. Nie z powodu lub na podstawie wiary, ale że Bóg po prostu przypisał sprawiedliwość Chrystusa swojemu ludowi w kontekście doprowadzenia grzeszników w nowym narodzeniu do wiary w Chrystusa i prawdziwej pokuty. Wiedziałem wtedy i wiem teraz, że wiara jest owocem i rezultatem sprawiedliwości Chrystusa przypisanej mi dla mojego usprawiedliwienia przed Bogiem. Wiedziałem wtedy i wiem teraz, że wiara przychodzi przez moc Boga, Ducha Świętego w nowym narodzeniu, a nie przez jakąkolwiek dobroć, moc czy akt mojej tak zwanej „wolnej woli”. Wiedziałem wtedy i wiem teraz, że gdyby Bóg nie przypisał mi Chrystusowej sprawiedliwości i nie działał we mnie w sposób suwerenny, nigdy nie uwierzyłbym w Chrystusa i nie nawróciłbym się z martwych uczynków i bałwochwalstwa.

Po wysłuchaniu dwóch ludzi, których uważałem za wierzących, braci w wierze i współpracowników w Ewangelii, którzy nauczali, że Bóg usprawiedliwia swój lud NA KRZYŻU, a nie przed lub po tym czasie, zacząłem rozważać ten pogląd i miał on dla mnie pewien sens, ponieważ wiedziałem, że w czasie krzyżowej śmierci Chrystusa sprawiedliwość, którą Bóg przypisuje swojemu ludowi, została rzeczywiście wytworzona i ustanowiona. Zacząłem to badać w świetle innych Pism i chociaż miałem kilka poważnych pytań, które wymagały odpowiedzi z Pisma, odszedłem od usprawiedliwienia przez wiarę i zacząłem przyjmować usprawiedliwienie przez krzyż. Pytania, jakie miałem w tej sprawie, wymienię później, ale w tamtym czasie myślałem, że ci dwaj mężczyźni, którzy stali się dogmatykami w tej kwestii, już zbadali i odpowiedzieli na te pytania i mogą mi pomóc na nie odpowiedzieć. Myliłem się. Wiem, że Słowo Boże nigdy się nie zmienia. Nie ma żadnego nowego objawienia. Ale wiem też, że wzrastamy w łasce i w poznaniu Chrystusa. Tak jak nie ma nowego objawienia, jest nowe oświecenie, gdy Bóg rzuca więcej swojego światła na Pismo Święte, abyśmy mogli wzrastać w łasce i w poznaniu. Wiem też, że jeżeli to oświecenie jest od Pana, to nie zaprzeczy, nie zmieni ani nie pomiesza prawdziwej Ewangelii o łasce Bożej w Chrystusie i nie podzieli braci. Podczas mojego wzrostu w tych dziedzinach, poselstwo Ewangelii o Chrystusie ukrzyżowanym i wzbudzonym z martwych, w którym objawiona jest sprawiedliwość Boża, nie zmieniło się ani w swojej doktrynie, ani w sposobie, w jaki je przedstawiałem.

Nie mogąc odpowiedzieć na moje pytania dotyczące poglądu na usprawiedliwienie wyłącznie na krzyżu, wraz z innymi braćmi zacząłem studiować pogląd na usprawiedliwienie wieczne. Przypomniano mi, że usprawiedliwienie jest jednostronną, prawną deklaracją Boga, że Jego ludowi przebaczono grzechy i zostali uznani za sprawiedliwych W JEGO OCZACH na podstawie zasług tylko przypisywanej sprawiedliwości Chrystusa.

Rzym. 8:33-34 33. Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. 34. Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.

.

2 Kor. 5:19-21 19. Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania. 20. Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem. 21. On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

I chociaż Boże usprawiedliwienie Jego ludu w Jego oczach ZAWSZE prowadzi do tego, że doświadczają oni nowego narodzenia i są doprowadzeni do wiary w Chrystusa i prawdziwej pokuty przez działanie Ducha Świętego w nich, to akt usprawiedliwienia NIE jest dziełem wewnątrz ludu Bożego. Jest to całkowicie i wyłącznie akt Boga i nie dotyczy tego, jak oni Go postrzegają, ale jak On ich postrzega.

Tak więc, przeszedłem od stanowiska w usprawiedliwienie w momencie wiary, przez usprawiedliwienie na krzyżu, do usprawiedliwienia w wieczności. Mogę jednak bez wątpienia powiedzieć, że w miarę jak badałem te poglądy i doszedłem do mojego obecnego stanowiska, podstawowa prawda Ewangelii, na podstawie której zostałem początkowo nawrócony do wiary w Chrystusa i prawdziwej pokuty, nigdy się nie zmieniła. Poselstwo Ewangelii, w którym objawiona jest sprawiedliwość Boża, dotyczy chwalebnej Osoby i skończonego dzieła Pana Jezusa Chrystusa jako jedynej podstawy, na której Bóg zbawia grzeszników. Jest to zbawienie uwarunkowane Chrystusem, który przez siebie i za swój lud wypełnił wszystkie warunki, aby zapewnić im pełne zbawienie. Jego przypisana sprawiedliwość jest jedyną podstawą usprawiedliwienia przed Bogiem. To, KIEDY Bóg faktycznie przypisuje tę sprawiedliwość swojemu ludowi, nie jest kwestią Ewangelii, chyba że czyjś pogląd na czas albo zaprzecza, albo myli Chrystusa i Jego sprawiedliwość jako jedyną podstawę, na której Bóg zbawia grzeszników. Prawdziwi wierzący mogą i nie zgadzają się w tej kwestii. Aby to pokazać, rozważmy każdy z tych poglądów w świetle prawdziwej Ewangelii o wolnej i suwerennej łasce Bożej w Chrystusie Jezusie


Usprawiedliwienie w wieczności

Jak stwierdzono, jest to pogląd, że wybrani przez Boga zawsze byli usprawiedliwieni W JEGO OCZACH, nawet przed założeniem świata. I chociaż wszyscy oni upadli w Adamie w grzech i śmierć, i z powodu swojego grzechu zasłużyli na nic innego jak tylko na Boży gniew, Bóg zawsze postrzegał i akceptował ich w Chrystusie jako ich Przedstawicielu, Poręczycielu, Zastępcy, Odkupicielu i Pośredniku. Są oni podmiotami wiecznego i trwałego przymierza łaski zawartego między Bogiem Ojcem a Bogiem Synem przed założeniem świata. Bóg wybrał ich Swoją suwerenną łaską, oddał ich Chrystusowi i od samego początku złożył całą odpowiedzialność za ich zbawienie i wieczny dobrobyt na Chrystusie. Są (i zawsze byli).

Rzym. 9:23 I żeby dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach miłosierdzia, które wcześniej przygotował ku chwale

Są odbiorcami zbawienia, które zostało im dane „w Chrystusie Jezusie, zanim świat się zaczął”.

2 Tym. 1:9 Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy.

„wyborem łaski”,

Rzym. 11:5 Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę.

a łaska zawsze panowała „przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego”.

Rzym. 5:21 Aby, jak grzech królował ku śmierci, tak też łaska królowała przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana.

Niektórzy sprzeciwiają się temu poglądowi, ponieważ twierdzą, że jeśli to prawda, to wybrani przez Boga nie muszą być zbawieni, a zatem nie było konieczne, aby Chrystus przyszedł i umarł za ich grzechy. Wnioskują również, że jeśli wszyscy wybrani przez Boga byli usprawiedliwieni w Jego oczach od wieczności, to dlatego nie jest konieczne, aby narodzili się na nowo i byli doprowadzeni do wiary w Chrystusa. Jak stwierdzono powyżej, prawdą jest, że są tacy, którzy posiadają pogląd na wieczne usprawiedliwienie, który prowadzi ich do fatalizmu, zaprzeczając wyznaczonym przez Boga środkom, aby doprowadzić wszystkich, których On wybrał i usprawiedliwił do pełnego zbawienia. Ale to nie jest biblijne. Po pierwsze, wieczne usprawiedliwienie nie oznacza, że wybrani Boży „zawsze byli zbawieni” w sensie tego, że nigdy nie zgubili się w swoich grzechach. Usprawiedliwienie przed Bogiem jest tylko jedną sferą zbawienia. Boży wybrani  zasadniczo nie rodzą się zbawieni. Rodzą się zgubieni w swoich grzechach. I chociaż Bóg przeznaczył ich do zbawienia i zawsze widział ich w Chrystusie, w naturalny sposób rodzą się duchowo martwi w występkach i grzechach jako wrogowie Boga i oddaleni od Boga. Tak więc wybrani Boży nie tylko muszą być usprawiedliwieni przed Bogiem, ale także muszą być odkupieni krwią Chrystusa, uświęceni Duchem Świętym i uwielbieni razem z Chrystusem. Lud Boży musi być zbawiony, ponieważ wszyscy są grzesznikami, którzy zasługują na wieczne potępienie i którzy rodzą się zgubieni w swoich grzechach. To prawda, że w wieczności zostali pojednani z Bogiem przez krzyż Chrystusa, ale cena odkupienia musi być zapłacona za nich przez Chrystusa, a oni również muszą być pojednani z Bogiem przez daną przez Boga wiarę w Chrystusa. W rzeczywistości Biblia stwierdza, że jako upadli w Adamie i naturalnie urodzeni jako duchowo martwi w występkach i grzechach, nie ma różnicy między nimi naczyniami miłosierdzia a dziećmi gniewu.

Efez. 2:1-3 1. I was ożywił, którzy byliście umarli w upadkach i w grzechach; 2. W których niegdyś postępowaliście według zwyczaju tego świata i według władcy, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach nieposłuszeństwa. 3. Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach naszego ciała, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni.

Zauważcie, że to nie mówi, że BYLI dziećmi gniewu, ale że Z NATURY (jako zrodzone z natury) nie różnili się od dzieci gniewu. Fakt, że Bóg wybrał ich PRZEZ SWOJĄ ŁASKĘ W CHRYSTUSIE przed założeniem świata, pokazuje, że potrzebują zbawienia od grzechu. Gdyby nie wybranie i usprawiedliwienie z wolnej i suwerennej łaski Bożej, wszyscy byliby dziećmi gniewu. To jedna rzecz, która zmieniła się w moim nauczaniu. Mówiłem, że zanim Bóg przywiódł nas do wiary w Chrystusa, byliśmy pod Jego gniewem. Już tego nie mówię. Powiem, że zasłużyliśmy na Boży gniew, ale nie, że kiedykolwiek byliśmy pod Bożym gniewem. Dlaczego tak? Zastanów się, czym jest gniew Boży!

Gniew Boży

Gniew Boży jest Jego sprawiedliwą nienawiścią do wszystkich grzeszników, którym przypisuje się grzech.

Psalm 5:5 Głupcy nie ostoją się przed twymi oczyma. Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość.

Bóg kocha swoich wybranych wieczną miłością, a ta miłość jest Jego celem i intencją, aby ich zbawić przez Jego łaskę. Jego miłość do nich nigdy nie była przez nich zasłużona, ale Jego miłość do nich zawsze opierała się na sprawiedliwej podstawie krwi i sprawiedliwości Chrystusa .

1 Jan. 4:10 Na tym polega miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że on nas umiłował i posłał swego Syna, aby był przebłaganiem za nasze grzechy.

Gniew Boży jest Jego karą wobec tych, którym przypisuje się grzech. Ten gniew jest wiecznym oddzieleniem od Boga w wiecznej śmierci i potępieniu. Wybrani  Boży nigdy nie doświadczą takiego gniewu, ponieważ Chrystus poniósł równowartość tego gniewu na krzyżu za nasze przypisane Mu grzechy.

Mat. 27:46  Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachthani? To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?

.

Filip. 2:8 A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.

Musimy zadać sobie pytanie: „Kiedy Chrystus stał się naszym poręczycielem? Kiedy wybrani przez Boga byli postrzegani przez Boga jako Jego naczynia miłosierdzia?” Jednym z wersetów, który niektórzy cytują, aby sprzeciwić się temu punktowi jest Ewangelia Jana 3:36.

Jan. 3:36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży zostaje na nim.

Pierwsza część tego wersetu opisuje Bożych wybranych, którzy mają życie wieczne, o czym świadczy ich wiara w Syna

Jan. 3:18a Kto wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy,…

Druga część opisuje niewybranych , o czym świadczy ich życie i śmierć w niewierze.

Jan. 3:18b już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.

Nie można powiedzieć o wybranych Bożych, że „nie ujrzą życia”. Można to powiedzieć tylko o tych, którzy nigdy nie uwierzyli w Chrystusa. Gniew Boży spoczywa na nich.

Krzyż

Dalekie od uczynienia krzyża Chrystusa niepotrzebnym, usprawiedliwienie w wieczności uczyniło krzyż Chrystusa bardzo potrzebnym. Bóg wybrał swój lud W CHRYSTUSIE i usprawiedliwił go PRZEZ CHRYSTUSA przed założeniem świata dla swojej chwały. Oznacza to, że ich wybór (jak również wszelkie błogosławieństwa zbawienia) musiały być ustalone na SPRAWIEDLIWEJ podstawie. Bóg nie może arbitralnie wybrać ani usprawiedliwić grzeszników. Musi być SPRAWIEDLIWYM Bogiem i Zbawicielem. Zrozum, że ten pogląd NIE mówi, że Bóg po prostu usprawiedliwił ich w wieczności. Stwierdza, że Bóg zawsze był pojednany ze swoim ludem W OPARCIU O TO, CO CHRYSTUS DOKONAŁ (I ZROBIŁ) NA KRZYŻU. W wiecznym przymierzu łaski Chrystus został ich poręczycielem. Oznacza to, że wszystkie ich grzechy (łącznie z grzechem ich upadku w Adamie) zostały Mu przypisane. Chętnie zgodził się wziąć na Siebie ich grzechy i przyjść na ziemię, aby odkupić je Swoją krwią. Gdyby Chrystus nie przyszedł, aby zapłacić okup za ich grzechy i ustanowić sprawiedliwość, którą Bóg już im przypisał, nie byłoby wybrania z łaski, usprawiedliwienia bezbożnych ani zbawienia ani życia duchowego dla nich. To, co Bóg zamierzył przed czasem, musiało nastąpić, aby uwielbić chwałę Jego łaski.

Tak jak wieczne usprawiedliwienie uczyniło koniecznym krzyż Chrystusa, tak też czyni koniecznym nowe narodzenie i wiarę w Chrystusa. Dlaczego? Dzieje się tak dlatego, że tak jak przypisany grzech wymaga śmierci i potępienia, tak przypisana sprawiedliwość Chrystusa wymaga duchowego i wiecznego życia.

Rzym. 5:21 Aby, jak grzech królował ku śmierci, tak też łaska królowała przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana.

Boży celem zbawienia Jego ludu nie jest po prostu zaludnienie nowych niebios i nowej ziemi. Jego celem jest uwielbienie siebie w ratowaniu swoich ludzi z ich grzechów i doprowadzenie ich do siebie przez wiarę w Chrystusa, aby czcili i służyli Mu jako Jego prawdziwe dzieci.

1 Piotr 3:18  Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem

Aby tego dokonać w pełni, Pan Jezus Chrystus musiał umrzeć za przypisane Mu grzechy i zadośćuczynić Bożej sprawiedliwości, a wybrani muszą otrzymać duchowe i wieczne życie i zostać doprowadzeni do ostatecznej chwały. Ponieważ są usprawiedliwieni w oparciu o przypisaną sprawiedliwość Chrystusa, muszą narodzić się na nowo, doprowadzeni do wiary w Chrystusa i zachowani do ostatecznej chwały. Wszystko to jest owocem i skutkiem suwerennej mocy i łaski Bożej opartej na sprawiedliwości Chrystusa przypisanej Jego ludowi. Pojednawszy się ze swoim ludem w Chrystusie i przez Chrystusa, chwałą Bożą jest doprowadzenie do tego, by byli oni pojednani z Nim w Chrystusie i przez Chrystusa.

Rzym 8 :10   Ale jeśli Chrystus jest w was, to ciało jest martwe z powodu grzechu, a duch jest żywy z powodu sprawiedliwości.

.

2 Kor. 4:6 Ponieważ Bóg, który rozkazał, aby z ciemności zabłysnęło światło, ten zabłysnął w naszych sercach, aby zajaśniało w nas poznanie chwały Bożej w obliczu Jezusa Chrystusa.

.

2 Kor. 5:19-21 19. Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania. 20. Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem. 21. On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą.

.

Kol. 1:19-22 19. Ponieważ upodobał sobie Ojciec, aby w nim zamieszkała cała pełnia; 20. I żeby przez niego pojednał wszystko ze sobą, czyniąc pokój przez krew jego krzyża; przez niego, mówię, to, co jest na ziemi, jak i to, co jest w niebie. 21. I was, którzy kiedyś byliście obcymi i wrogami umysłem w niegodziwych uczynkach, teraz pojednał; 22. W jego doczesnym ciele przez śmierć, aby was przedstawić jako świętych, nieskalanych i nienagannych przed swoim obliczem

Tak więc wieczne usprawiedliwienie nie sprawia, że śmierć Chrystusa i działanie Ducha Świętego stają się niepotrzebne. Podobnie jak w przypadku wybrania przez Boga Jego ludu przed założeniem świata, biblijny pogląd na wieczne usprawiedliwienie z łaski Bożej w Chrystusie sprawia, że śmierć Chrystusa i działanie Ducha Świętego są niezbędne. Tak jak wiara w Chrystusa zgodnie z Ewangelią objawioną grzesznikom przez Ducha Świętego jest pierwszym dowodem na to, że zostaliśmy wybrani przez Boga przed założeniem świata, tak też wiara w Chrystusa jest pierwszym dowodem na to, że zostaliśmy usprawiedliwieni przez Boga przed założeniem świata. Pewien człowiek sprzeciwił się kiedyś tej doktrynie, mówiąc: „Nie możemy mówić ludziom, że są usprawiedliwieni, zanim uwierzą w Ewangelię”. Jest to prawdą w ten sam sposób, w jaki nie możemy mówić ludziom, że zostali wybrani przez Boga lub odkupieni przez krew Chrystusa, zanim nie uwierzą w Ewangelię. Wiara w Ewangelię jest owocem usprawiedliwienia przed Bogiem w oparciu o przypisaną sprawiedliwość Chrystusa. Tam, gdzie sprawiedliwość została przypisana przez Boga grzesznikowi, w pewnym momencie wyznaczonym przez Boga, grzesznik narodzi się na nowo i zostanie przyprowadzony do wiary w Chrystusa. Uważam, że najlepszym podsumowaniem tego poglądu jest następujące stwierdzenie – Ani krzyż Chrystusa, ani nowe narodziny nie zmieniły Bożej myśli wobec Jego ludu; oba ujawniły to, co zawsze było Bożą myślą wobec Jego ludu.


Usprawiedliwienie przez wiarę w Chrystusa

Jest to bardzo popularny pogląd wśród wyznających chrześcijan, ale nie należy mylić go z herezją „usprawiedliwienia z powodu wiary” Pogląd ten zasadniczo stwierdza, że w pewnym wyznaczonym czasie, pod wpływem zwiastowania Ewangelii, Bóg suwerennie i skutecznie przypisuje sprawiedliwość Chrystusa duchowo martwemu grzesznikowi, a następnie daje temu grzesznikowi duchowe życie w nowym narodzeniu, doprowadzając go do wiary w Pana Jezusa Chrystusa i do nawrócenia się z grzechu i martwych uczynków. Prawdziwi wierzący, którzy trzymają się tego poglądu, nieugięcie podkreślają, że wiara nie jest podstawą ani przyczyną usprawiedliwienia i nie jest częścią sprawiedliwości, przez którą Bóg usprawiedliwia bezbożnych, ale jest bezpośrednim skutkiem i owocem przypisania Chrystusowej sprawiedliwości dla usprawiedliwienia. Pogląd ten opiera się głównie na biblijnym określeniu „usprawiedliwiony przez wiarę”

Rzym. 3:28 Tak więc twierdzimy, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa.

.

Rzym. 5:1  Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa

.

Gal. 3:24 Tak więc prawo było naszym pedagogiem do Chrystusa, abyśmy z wiary byli usprawiedliwieni.

i innych wersetach, które łączą usprawiedliwienie przed Bogiem z darem wiary

Gal. 2:16 Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

Prawda jest taka, że usprawiedliwienie JEST związane z wiarą, ale to nie mówi nam nic konkretnego o czasie, w jakim Bóg zawsze postrzegał swój lud w Chrystusie. Usprawiedliwienie jest związane z wiarą w ten sam sposób, w jaki wybór jest związany z wiarą

1 Tes. 1:4-5 4. Wiedząc, umiłowani bracia, że zostaliście wybrani przez Boga; 5. Gdyż nasza ewangelia nie doszła was tylko w słowie, ale także w mocy i w Duchu Świętym, i w pełnym przekonaniu. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.

.

2 Tes. 2:13-14 13. Lecz my nieustannie powinniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez Pana, że Bóg od początku wybrał was do zbawienia przez uświęcenie Ducha i wiarę w prawdę. 14. Do tego powołał was przez naszą ewangelię, abyście dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Zarówno wybór, jak i usprawiedliwienie są związane z wiarą, ponieważ wszyscy, których Bóg wybrał i wszyscy, których Bóg usprawiedliwił, zostaną przez Boga doprowadzeni do wiary w Chrystusa. Dana przez Boga wiara jest dowodem ich wybrania i usprawiedliwienia. Odniosłem się już do herezji o sprawiedliwości przypisywanej na podstawie (lub z powodu) wiary w Chrystusa. Są też inni, którzy wierzą, że nasza wiara jest środkiem, dzięki któremu Bóg przypisuje nam sprawiedliwość. Zaprzecza to również ewangelicznej nauce o zbawieniu z łaski, opartej na sprawiedliwości Chrystusa przypisanej i otrzymanej przez wiarę daną przez Boga. I znowu, prawda Ewangelii pokazuje nam, że przypisana sprawiedliwość Chrystusa jest podstawą i przyczyną naszego usprawiedliwienia przed Bogiem. Nasza wiara jest owocem i skutkiem przypisanej nam sprawiedliwości Chrystusa. Ci, którzy trzymają się doktryny o usprawiedliwieniu w chwili wiary, mieszczą się w granicach prawdy Ewangelii, jeśli wiedzą wyraźnie, że przypisana sprawiedliwość Chrystusa jest podstawą usprawiedliwienia, a wiara jest owocem usprawiedliwienia. Jedną rzeczą, którą każdy prawdziwy wierzący może powiedzieć na temat usprawiedliwienia przed Bogiem i wiarą jest to, że kiedy Bóg doprowadza nas do wiary w Chrystusa, możemy słusznie powiedzieć, że jesteśmy usprawiedliwieni przed sądem naszego własnego sumienia. Jeśli jednak jesteśmy naprawdę usprawiedliwieni w oczach Bożych, to nastąpiło to już na sądzie Bożej sprawiedliwości, zanim uwierzyliśmy w Chrystusa.


Usprawiedliwienie na krzyżu

Są tacy, którzy upierają się, że wybrani przez Boga nie byli usprawiedliwieni aż do dokładnego czasu śmierci Chrystusa na krzyżu, ponieważ jest to punkt w czasie, kiedy Chrystus rzeczywiście odkupił lud Boży z ich grzechów i ustanowił sprawiedliwość, przez którą Bóg ich usprawiedliwia. Upierają się również, że żaden z Bożych ludzi w Starym Testamencie nie był usprawiedliwiony przed Bogiem, dopóki Chrystus nie umarł na krzyżu. Prawdą jest, że Chrystus przyszedł na ziemię w czasie wyznaczonym przez Boga dla Niego, aby wypełnić wolę Bożą w odkupieniu Jego ludu i ustanowieniu dla nich sprawiedliwości, przez którą Bóg ich usprawiedliwia

Gal. 4:4-6 4. Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod prawem; 5. Aby wykupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy dostąpili usynowienia. 6. A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swego Syna, wołającego: Abba, Ojcze!

Nie ma argumentu, że podstawa usprawiedliwienia przed Bogiem została ustanowiona w czasie Jezusa Chrystusa na krzyżu. Ale trzymanie się wiary, że jest to dokładnie ten czas, kiedy wszyscy wybrani Boży zostali faktycznie usprawiedliwieni  w Jego oczach, a nie wcześniej, rodzi  bardzo poważne problemy w świetle innych objawień biblijnych. Jednym z głównych problemów jest to, że pogląd ten może pomylić usprawiedliwienie przed Bogiem z odkupieniem przez krew Chrystusa. Usprawiedliwienie przed Bogiem to dług za grzechy ludu Bożego przypisywany Chrystusowi i przypisana im Jego sprawiedliwość. Odkupienie to faktyczna spłata tego długu w czasie. Dana osoba może wziąć na siebie odpowiedzialność za spłatę długu innej osoby i spłacić ten dług w późniejszym terminie. To jest to, co Chrystus zrobił dla swojego ludu. Stał się poręczycielem swego ludu w wiecznym przymierzu łaski zawartym przed czasem. Jako ich Poręczyciel i Zastępca, On przyszedł i spłacił ten dług w czasie jako ich Odkupiciel. Lud Boży jest naprawdę „usprawiedliwiony przez Jego krew”, ponieważ Jego krew jest rzeczywistą zapłatą za dług grzechu.

Rzym. 5:9 Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego ocaleni od gniewu.

Nie znaczy to, że Bóg nie mógł przypisać zasługi tej zapłaty Swemu ludowi, zanim ta zapłata została rzeczywiście dokonana. Zajmę się tym później.

Usprawiedliwienie, a Święci Starego Testamentu

Innym poważnym problemem dla tych, którzy twierdzą, że usprawiedliwienie przed Bogiem miało miejsce wyłącznie na krzyżu, a nie wcześniej, jest to, co Biblia wyraźnie mówi o świętych Starego Testamentu. Na przykład, Biblia stwierdza, że święci Starego Testamentu byli wszyscy wierzący w Pana Jezusa Chrystusa. Wierzyli w obietnicę Boga, który posłał Chrystusa (Mesjasza) na świat, aby zbawić ich przez Jego krew. Wiemy ze Słowa Bożego, że tak jak wierzący w Nowym Testamencie, tak i wierzący w Starym Testamencie urodzili się jako duchowo martwi w występkach i grzechach. Jeśli kiedykolwiek uwierzyli w Chrystusa, dowodzi to, że narodzili się na nowo przez Ducha Świętego. Mieli życie duchowe z góry. Słowo Boże uczy nas, że źródłem wszelkiego życia duchowego jest moc zmartwychwstania i życie Pana Jezusa Chrystusa, który, jeśli chodzi o starotestamentowych świętych, nie zdążył jeszcze umrzeć, zostać pogrzebany i ponownie wskrzeszony. Moc zmartwychwstania i życie Chrystusa pochodzi ze sprawiedliwości, którą On ustanowił swoją śmiercią na krzyżu jako Poręczyciel, Zastępca i Odkupiciel wybranego ludu Bożego, Starego i Nowego Testamentu.

Następnie pojawia się pytanie – jak Bóg mógł ich usprawiedliwić i dać im życie duchowe, zanim Chrystus rzeczywiście przyszedł, aby ich odkupić i ustanowić sprawiedliwość przez swoją śmierć? Odpowiedź brzmi: Bóg usprawiedliwił ich obietnicą! To było jak weksel gwarantowany przez wolę, moc i wierność Boga, a także pewność, że Chrystus przyjdzie, aby spełnić to, co obiecał.

2 Kor. 1:20 Ile jest bowiem obietnic Boga, w nim są „tak” i w nim są „Amen”, ku chwale Boga przez nas.

Zastanów się, co Biblia mówi o niektórych z tych świętych Starego Testamentu w odniesieniu do nich w ich czasach

ABEL

Hebr. 11:4 Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę lepszą niż Kain, dzięki czemu otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, bo Bóg zaświadczył o jego darach. Przez nią też, choć umarł, jeszcze mówi.

NOE

1 Mojż. 7:1 Potem PAN powiedział do Noego: Wejdź ty wraz z całym twoim domem do arki, gdyż widziałem cię, że jesteś sprawiedliwy przede mną w tym pokoleniu.

ABRAHAM

1 Mojż. 15:6 I uwierzył PANU, i poczytano mu to za sprawiedliwość.

Słowo Boże mówi nam również, że Abrahamowi została przypisana sprawiedliwość Chrystusa, zanim został obrzezany

Rzym. 4:10 Jakże więc została mu poczytana? Gdy był obrzezany czy przed obrzezaniem? Nie po obrzezaniu, ale przed obrzezaniem.

DAWID

Rzym. 4:6-7 6. Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: 7. Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte.

Wszyscy ci ludzie, podobnie jak Abraham, wierzyli, że to, co Bóg obiecał dla ich zbawienia przez Jego łaskę przez obiecanego Mesjasza i Jego sprawiedliwość, był w stanie i był wierny, aby wykonać.

Hebr. 11:13 Wszyscy oni umarli w wierze, nie otrzymawszy spełnienia obietnic, ale z daleka je ujrzeli, cieszyli się nimi i witali je, i wyznawali, że są obcymi i pielgrzymami na ziemi.

Ci święci nie umarli w stanie potępienia pod gniewem Boga i pozostali tak aż do czasu krzyża. Wybrani przez Boga nigdy nie byli pod Jego gniewem, a Biblia wyraźnie stwierdza, że wszyscy, którzy zostali doprowadzeni do wiary w Chrystusa, NIE są potępieni

Jan. 3:18 Kto wierzy w niego, nie będzie potępiony, ale kto nie wierzy, już jest potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.

Ci opisani jako „potępieni już” to ci, którzy NIGDY nie doszli do wiary w Chrystusa i prawdziwej pokuty. To oni są tymi, na których gniew Boży nieustannie trwa –

Jan. 3:36 Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży zostaje na nim.

To opisuje wszystkich, którzy umierają w swoich grzechach bez odkupiciela lub pośrednika – bez Chrystusa.

Święci Starego Testamentu umierali w stanie usprawiedliwienia, opierając się na pewności, że Chrystus przyjdzie, by umrzeć na krzyżu pod gniewem Bożym za ich grzechy. Był to odwieczny dekret suwerennego Boga, który patrzy na rzeczy z perspektywy wieczności (niepodlegającej czasowi), który nigdy się nie zmienia i który nigdy nie jest niewierny Swoim obietnicom. On jest Tym, który „nazywa to, czego nie ma, jak gdyby było”,

Rzym. 4:17 (Jak jest napisane: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były.

ponieważ rzeczywistość w oczach Boga jest w Jego suwerennym celu i dekretach. Widzimy rzeczy tylko wtedy, gdy rozwijają się w czasie, ale Bóg odważnie mówi:

Izaj. 46:9-10 9. Wspomnijcie rzeczy dawne i odwieczne, bo ja jestem Bogiem, nie ma żadnego innego, jestem Bogiem i nie ma nikogo podobnego do mnie; 10. Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę.

Boże myśli, to nie nasze myśli

Rozważ jeszcze raz, że czas usprawiedliwienia, sam w sobie, NIE jest koniecznie kwestią Ewangelii. Sprawą Ewangelii (życia i śmierci) jest sprawiedliwość Boża, która jest sprawiedliwością Chrystusową przypisaną jako jedyna i wyłączna podstawa usprawiedliwienia grzesznika przed Bogiem. Ponownie, niektórzy mogą mieć poglądy na temat czasu usprawiedliwienia, które zaprzeczają tej podstawowej i centralnej prawdzie Ewangelii, ale właśnie dlatego mamy Ducha Bożego i Słowo Boże objawione nam, abyśmy mogli wiedzieć bez kontrowersji, jaka jest podstawa zbawienia i nie zaprzeczać tej prawdzie. Pozwólcie, że zakończę to, pokazując, dlaczego osobiście doszedłem do poglądu o wiecznym usprawiedliwieniu.

Po pierwsze, weź pod uwagę, że „to Bóg jest tym, który usprawiedliwia”.

Rzym. 8:33  Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia.

Bóg sam jest najwyższym sędzią wszystkich ludzi, a usprawiedliwienie przed Bogiem wiąże się ściśle z tym, jak Bóg postrzega te sprawy i jak myśli o swoim ludzie. Pewien człowiek powiedział mi kiedyś, że usprawiedliwienie jest czymś więcej niż tylko tym, jak Bóg myśli. Jednak, technicznie rzecz biorąc, NIE jest to „coś więcej niż tylko to jak Bóg myśli”, ponieważ myśli Boga są wszystkim w zbawieniu (i usprawiedliwieniu) grzeszników. To, jak Bóg myśli, jest tym, jak Bóg działa. To, jak Bóg myśli, jest prawdą i rzeczywistością. Kiedy widzimy w Biblii objawienie się Boga, pokazuje On nam swoje myśli i swoje drogi. Kiedy widzimy w Biblii, na czym polega usprawiedliwienie grzeszników, Bóg objawia nam, jak myśli i jak działa dla swojej chwały i naszego dobra. Boże myśli są sprawiedliwe i prawdziwe. Z natury nasze myśli są grzeszne i fałszywe. Bóg mówi:

Izaj. 55:6-9 6. Szukajcie PANA, póki może być znaleziony; wzywajcie go, póki jest blisko. 7. Niech bezbożny opuści swoją drogę, a człowiek nieprawy swoje myśli i niech wróci do PANA, a on się zlituje; niech wróci do naszego Boga, gdyż jest on hojny w przebaczeniu. 8. Moje myśli bowiem nie są waszymi myślami ani wasze drogi nie są moimi drogami, mówi PAN; 9. Ale jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi przewyższają wasze drogi, a moje myśli – wasze myśli.

Po drugie, wśród rzeczy, które Bóg objawia o sobie w swoim Słowie swojemu ludowi jest to, że jest On wieczny i niezmienny. On nigdy się nie zmienia, a to obejmuje Jego myśli wobec swego ludu.

Mal. 3:6 Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni.

.

Jakub 1:17 Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.

Jeśli chodzi o nasze zrozumienie i próby wyjaśnienia wiecznego umysłu Boga i Jego działania w czasie, jesteśmy niestety źle wyposażeni. Nie jesteśmy w stanie pojąć wieczności i niezmienności. Cała nasza sfera myśli jest podporządkowana czasowi. Ale z Bogiem tak nie jest. Bóg myśli w kategoriach wieczności i bez żadnych zmian w Jego umyśle. Możemy zatem stwierdzić, że Bóg usprawiedliwia swój lud w oparciu o to, co Chrystus dokonał w czasie na krzyżu, ale krzyż nie zmienił Bożego umysłu wobec Jego ludu. Krzyż objawił, jaki był zawsze i zawsze będzie umysł Boży względem Jego ludu. Możemy również stwierdzić, że Bóg objawia swój usprawiedliwiający cel i sprawiedliwość w Chrystusie dla swoich ludzi, doprowadzając ich do wiary w Chrystusa. Ale ich wiara w Chrystusa nie zmienia umysłu Boga wobec nich. Ich wiara w Chrystusa ujawnia również, jaki był i będzie zawsze Boży umysł wobec nich.

Dzieje. 15:18 Znane są Bogu od wieków wszystkie jego sprawy.

.

Rzym. 8:29-30 29. Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi. 30. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił.

Odwieczny cel Boga

Każdy poważny badacz Biblii wie, że Boża uprzednia wiedza nie jest tylko wstępnym poznaniem przyszłych wydarzeń. Bóg nie jest „widzem z kryształową kulą”, który spogląda w dół przez jakiś „teleskop czasu” i tylko przewiduje przyszłość. Uprzednia wiedza jest z góry wyznaczonym przez Boga celem i wolą, której nie można zmienić ani powstrzymać. Jest to Jego decydująca wola, w której suwerennie i z mocą czyni wszystko dla Swojej chwały i dobra Swego ludu w Chrystusie.

Efez. 1:11-12 11. W nim, mówię, w którym też dostąpiliśmy udziału, przeznaczeni według postanowienia tego, który dokonuje wszystkiego według rady swojej woli; 12. Abyśmy istnieli dla uwielbienia jego chwały, my, którzy wcześniej położyliśmy nadzieję w Chrystusie.

Wielu ludzi interpretuje List do Rzymian 8:29-30 jako dowód na dokładną kolejność czasową usprawiedliwienia przed Bogiem.

Rzym. 8:29-30 29. Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi. 30. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił.

Problem z taką interpretacją polega na tym, że cała konstrukcja tych dwóch wersetów w oryginale greckim jest tym, co greccy uczeni nazywają czasem „aorystycznym”. Nie trzeba być greckim uczonym, aby zrozumieć Biblię, ale warto wiedzieć coś o tym wyjątkowym czasie.

Słowo „aoryst” pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „nieokreślony”. Często definiuje się go jako „nieokreślony czas przeszły czasownika bez odniesienia do czasu trwania lub zakończenia czynności”. Innymi słowy, opisuje proste wystąpienie czynności bez odniesienia do czasu. Nie ma bezpośredniego ani jasnego odpowiednika tego czasu w języku angielskim. Zwykle jest tłumaczony na angielski jako prosty czas przeszły. Uważam, że jednym z najlepszych sposobów zrozumienia tego czasu jest postrzeganie go jako czegoś, co już miało miejsce i trwa przez cały czas. List do Rzymian 8:30 ujawnia odwieczny, predestynujący cel Boga, który według JEGO punktu widzenia jest aktem przeszłym, który z pewnością zostanie spełniony w czasie i który On dokonuje w czasie.

Rzym. 8:30 Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił.

Wszyscy, których Bóg przeznaczył do upodobnienia się do Chrystusa, będą powołani do Chrystusa w mocy Ducha przez Ewangelię. Wszystkich, których Bóg powołuje, usprawiedliwia. Ich powołanie pokazuje, że Bóg usprawiedliwił ich swoją łaską opartą na przypisanej im sprawiedliwości Chrystusa. Wszyscy, których Bóg usprawiedliwił, będą uwielbieni. W Bożym umyśle to wszystko jest faktem dokonanym. Ale w naszym doświadczeniu tych rzeczy mają one miejsce w czasie. Weź pod uwagę, że nikt z nas nie jest jeszcze „uwielbiony”, ale Bóg objawia nasze uwielbienie jako dokonane wydarzenie. Jak to może być?

  • Dzieje się tak dlatego, że to, co Bóg zamierzył przed czasem, z pewnością spełni się w czasie

Izaj. 46:9-11 9. Wspomnijcie rzeczy dawne i odwieczne, bo ja jestem Bogiem, nie ma żadnego innego, jestem Bogiem i nie ma nikogo podobnego do mnie; 10. Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę. 11. Przywołuję ze wschodu ptaka drapieżnego, z dalekiej ziemi mężczyznę, który wykonuje moją radę. Powiedziałem i wykonam to, postanowiłem i uczynię to.

  • Dzieje się tak, ponieważ wszystkie te chwalebne błogosławieństwa łaski Bożej są uwarunkowane nie od nas, ale od Chrystusa

2 Kor. 1:20 Ile jest bowiem obietnic Boga, w nim są „tak” i w nim są „Amen”, ku chwale Boga przez nas.

Z tego wszystkiego dowiadujemy się, że usprawiedliwienie grzesznika przed Bogiem nie jest procesem, który odbywa się w pewnym okresie czasu. Usprawiedliwienie jest aktem Boga jako najwyższego Sędziego swego ludu, w którym prawnie uznaje ich za sprawiedliwych w Chrystusie, na podstawie posłuszeństwa Chrystusa aż do śmierci jako ich Poręczyciela, Zastępcy i Odkupiciela. Bóg zawsze patrzył na swoich wybranych ludzi w Chrystusie. I chociaż upadli w Adamie w stan grzeszności i śmierci, Bóg już ich wyróżnił, wybierając ich i dając ich Chrystusowi. Chrystus został uczyniony ich poręczycielem i przeznaczony przez swego Ojca, aby uczynić dla nich to, czego oni nie mogli uczynić dla siebie – zaspokoić Bożą sprawiedliwość za ich grzechy. Jako ich poręczyciel, Chrystus wziął na siebie całą odpowiedzialność za ich grzechy. Tak jak Paweł powiedział do Filemona, Chrystus powiedział do Ojca: „Jeśli cię skrzywdzili lub są ci coś winni, złóż to na mój rachunek. Ja to spłacę.” Wszyscy z pewnością skrzywdziliśmy Boga, ponieważ wszyscy zgrzeszyliśmy przeciwko Niemu. Dług za nasze grzechy jest czymś, czego nie możemy i nie moglibyśmy nigdy spłacić. Ale przed założeniem świata, Chrystus został uczyniony naszym poręczycielem.

Izaj. 53:6 Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę, a PAN włożył na niego nieprawość nas wszystkich.

Kiedy Bóg wybrał nas w Chrystusie i uczynił nas „naczyniami miłosierdzia (. . . ) przygotowanymi do chwały”,

Rzym. 9:23 I żeby dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach miłosierdzia, które wcześniej przygotował ku chwale

uczynił to na sprawiedliwym gruncie – przypisanej nam sprawiedliwości Chrystusa, którą to sprawiedliwość Chrystus przyjdzie w odpowiednim czasie i dokona dla nas na krzyżu. Ze względu na nasze usprawiedliwienie przed Bogiem w oparciu o sprawiedliwość Chrystusa przypisaną nam, Chrystus wysyła Ducha Świętego, aby dać nam życie duchowe i doprowadzić nas do wiary w Chrystusa. Tak więc, technicznie rzecz biorąc, lud Boży nie był usprawiedliwiony przed Bogiem w czasie krzyża, ale grunt, na którym Bóg usprawiedliwił swój lud, został ustanowiony na krzyżu.

Rzym. 3:24 A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.

Również, technicznie rzecz biorąc, lud Boży nie jest usprawiedliwiony przed Bogiem w czasie, gdy jest przyprowadzony do wiary w Chrystusa, ale owoc ich usprawiedliwienia jest stosowany, gdy są przyprowadzeni do wiary w Chrystusa. Są usprawiedliwieni na sądzie własnego sumienia, gdy są doprowadzeni do wiary w Chrystusa, ale jest to owoc tego, że zostali już usprawiedliwieni na sądzie Bożym

Gal. 2:16 Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

Zwrot „abyśmy byli usprawiedliwieni” jest kolejnym zwrotem czasownikowym w czasie aorystycznym, który nie ma odniesienia do czasu, ale opisuje wszechobecną pozycję bycia usprawiedliwionym przed Bogiem przez to, co Chrystus dokonał na krzyżu (Jego wierność w wypełnianiu wszelkiej sprawiedliwości dla Jego ludu) i udowodnione przez fakt, że uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa. Ponownie, wszyscy, których Bóg wybrał przed założeniem świata, i wszyscy, których On usprawiedliwił w oparciu o przypisaną sprawiedliwość Chrystusa, rodzą się na nowo i są doprowadzeni przez Boga do wiary w Chrystusa i nawrócenia z martwych uczynków. Żaden grzesznik nie ma biblijnego prawa ani podstawy, by twierdzić, że jest wybrany i usprawiedliwiony przez Boga, dopóki nie uwierzy w Pana Jezusa Chrystusa i nie nawróci się z martwych uczynków i bałwochwalstwa. Wiele razy stwierdziłem, co następuje: Przypisana sprawiedliwość Chrystusa jest jedyną i niepowtarzalną podstawą usprawiedliwienia grzesznika, jest też jedynym i niepowtarzalnym źródłem jego odnowy i nawrócenia.


Zakończenie

Na zakończenie pragnę podkreślić, że nie ma absolutnie żadnego powodu, aby prawdziwi wierzący, którzy wiedzą i wyznają, że przypisana sprawiedliwość Chrystusa jest jedyną podstawą naszego usprawiedliwienia przed Bogiem, mieliby dzielić się w tej kwestii. Powiedziałem to bratu w Chrystusie, który różnił się ze mną co do czasu usprawiedliwienia, kiedy miał rozstać się ze społecznością. Zapytał mnie: „Na jakiej podstawie możemy mieć społeczność?” Odpowiedziałem następującym wersetem Pisma:

Gal. 6:14-16 14. Co do mnie, nie daj Boże, abym się miał chlubić z czegoś innego, jak tylko z krzyża naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego świat jest ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. 15. W Chrystusie Jezusie bowiem ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale nowe stworzenie. 16. A na tych wszystkich, którzy będą postępować według tej zasady, niech przyjdzie pokój i miłosierdzie, i na Izraela Bożego.

Bracia, módlmy się wszyscy, aby Pan zachował nas wszystkich w spojrzeniu na Jezusa jako Autora i Dokończyciela naszej wiary, aby nie pozwolił nikomu z nas zaprzeczyć lub skompromitować Ewangelii przez jakikolwiek pogląd, jaki mamy na tę lub jakąkolwiek inną kwestię. Módlmy się, aby On zachował nas w wierności swojemu Słowu i utrzymywał nas razem w swoim Słowie. Zadajmy sobie wszyscy pytanie: „W kim i w czym mamy chwałę?” Jeżeli jesteśmy prawdziwie braćmi w wierze, to wszyscy chlubimy się Chrystusem i zasługami Jego posłuszeństwa aż do śmierci za całe nasze zbawienie. Pamiętając o tym, powiedzmy wraz z psalmistą

Psalm 133:1-3 1. Pieśń stopni Dawida. Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia zgodnie mieszkają. 2. Jest to jak wyborny olejek na głowę, który spływa na brodę, na brodę Aarona; który spływa na brzeg jego szat;3. Jak rosa Hermonu, która opada na góry Syjon; tam bowiem PAN daje błogosławieństwo i życie na wieki.

Na podstawie: źródło


Zobacz w temacie

Print Friendly, PDF & Email